Month: July 2026

Wat hebben de Mamas & Papas en de Boomtown Rats tekstueel muzikaal gemeen? Juist, hun afkeer van de maandag. Mamas & Papas: ‘Monday, Monday, can’t trust that day’! Boomtown Rats: ‘I don’t like Mondays’! Nou, en? Welnu, maandagmorgen werd ik voor een van de weinige keren in mijn leven wakker met zo’n onbestendig gevoel van opdoemend onheil. Samengevat: zondagmorgen slikte ik bijna een noodkroon in die samen met een andere noodkroon er voor moest zorgen dat op maandag (!) 10 augustus veilig een ‘brug’ in mijn mond geplaatst kon worden. Een en ander conform de getekende overeenkomst in de tandartsstoel;

Laat ik maar niet vermelden hoe de wortel weerstand bood tegen verwijdering uit mijn kaak. Enfin, e-mail gestuurd in de hoop maandag een antwoord te krijgen. Maandag (!) 6 juli onderging ik een kleine chirurgische ingreep (biopsie) om vast te stellen of de plek in mijn bovenbeen gediagnostiseerd kon worden als huidkankervrij. Afgelopen maandag kwam alles bijeen. Wat kan er gedaan worden aan de missende noodkroon? Verwijdering van de hechtingen en ‘last’, maar zeker niet ‘least’, uitslag van de onderzochte biopt. Individueel makkelijk te behappen, ik ben al meerdere malen door de wringer geweest, maar bij elkaar een beetje veel. Toen begon het goed nieuws te regenen; een belletje van de tandartsassistente (die dus) leerde me dat de ‘brug’ onverwacht eerder door het tandtechnische laboratorium afgeleverd was en……. de volgende dag om 08.00 (mijn favoriete tijd bij de tandarts) aangebracht zou kunnen worden. Uiteraard hapte ik onmiddellijk toe. Astrid bemoeide zich met het verwijderen van de zes hechtingen, een eitje voor een ex paramedic, en kweet zich met een lampje in haar mond uitstekend van haar taak, Nog één obstakel voor me, en waarschijnlijk de moeilijkste. Hoe ben ik in de dermatologische draaimolen terecht gekomen, is de logische vraag. Welnu, in die goede oude tijd werd er niet volop met factor 50 ingesmeerd, integendeel, het was modieus om lekker gebruind van vakantie terug te komen. Daarnaast had ik nog een andere ‘handicap’, ik was vrij vroeg kaal, hetgeen als voordeel had dat mijn voetballende tegenstanders mijn snelheid onderschatten, maar als nadeel dat de zon er genadeloos op los brandde.

In Californië begonnen ze me te behandelen aan de zonneschade op mijn hoofd, hetgeen in NL is voortgezet, inclusief mijn hele lichaam, en dan vinden ze nog wel eens wat. Vandaar. In het scherm van mijn mobieltje verschijnt een 88 nummer, dat moet de chirurg zijn. Ze valt gelijk met de deur in huis; ‘ik heb goed nieuws voor u…….over 6 maanden controle. Heb een fijne dag’. Ondanks mijn positieve instelling qua vooruitzichten, slaak ik toch een zucht van verlichting. Oh ja, hoe luidt het spreekwoord ook alweer? Tegeltjeswijsheid: ‘Prijs de dag niet voor het avond is’. Deze maandag was het meer van ‘misprijs de dag niet voordat je de balans hebt opgemaakt’. Naschrift: de brug werd dinsdagmorgen met wat boor- en polijstwerk keurig in mijn (geduldige) mond geïnstalleerd. Even de kaken op elkaar om het cement z’n werk te laten doen en voilà, de brede lach kan weer verschijnen, het gat is gedicht.

Alsof er niets gebeurd is, op het glunderen na. Ja, het WK nam tot dusver veel tijd (en gemopper) in beslag en Pogacar besloot dit jaar al vroeg de Tour-de-France te winnen. Een andere Sloveense ‘aas’, SlavkoVincic, fluit de WK finale morgen. De grote vraag is of de Spanjaarden een sloper op Messi gaan zetten en of Vincic daar adequaat op reageert (fluit). Wellicht is er een chip in zijn fluit geïnstalleerd die hem dwingt bij bepaald situaties in te grijpen. Of valt bij toeval de connectie naar de VAR uit op het moment dat publiekslieveling Yamal een puntgaaf doelpunt dreigt te scoren, en dat ook doet. De scheidsrechter wijst al naar de middenstip, maar wordt door de 4^e man erop geattendeerd dat de grensrechter parmantig met gestrekte arm de vlag hemelwaarts houdt. Hij neemt het vlagsignaal van de grensrechter over: buitenspel. De Spanjaarden worden gek en omringen de scheidsrechter. Rode kaart voor Rodri, die nog zwakjes protesteert dat hij toch de aanvoerder is en dus mag praten met de scheidsrechter. Onderweg naar de zijlijn gaat hij nog even uit nijd op de schoen van Messi staan en krijgt een tweede rode kaart. Ergens op de tribune zingt een eenzame vrouw ‘Don’t cry for me Argentina’, waarna het spel hervat wordt met een vrije trap voor Argentinië. Spanje houdt heldhaftig met 10 man stand, totdat……. Dat weten we dus morgenavond rond 23.00.

Frankrijk en Engeland spelen om de 3^e en 4^e plaats, ik begin nu al te geeuwen. Hoewel, wellicht gaan ze nu vrijuit spelen en staat er aan het eind 3-5 op het scorebord. Even wat anders, gisterenmiddag hebben Astrid en ik lekker gelunched met de jarige Bo-Peter (35) en vriendin Ileana. Restaurant Monne aan de Amstel (voorheen Amstel Boathouse) was de plaats van handeling en werkelijk aanbevelenswaardig, zowel voor de stemming als de kwaliteit.

Feestelijk kwartet, dat zie je zo! Wanneer Ivar 1 november z’n 30^e verjaardag viert, hebben Astrid en ik daadwerkelijk afscheid genomen van alle twintigers en verzuchten we in koor ‘waar blijft de tijd’. Wat ik zo leuk vind aan mijn verjaardagen is het gegeven dat er altijd cadeautjes zijn waarvan later genoten wordt. Zo haalde oudste zoon Rick me woensdag op voor een poolmiddag bij Hippo in Hilversum. Dat betekent chardonnay, twee maal bittergarnituur (zonder vlammetjes), en pool op het scherpst van de snede.

Volledige concentratie! Helaas moest ik met een nipte nederlaag genoegen nemen (3-2), hoewel daar wel een VAR moment aan te pas moest komen. Omdat we met eigen regels spelen, is dat soms nogal gecompliceerd. Overigens leek de VAR op Infantino, over eigen regels gesproken, dus ik was kansloos. Maar, er is meer, Rick en ik gaan 17 november naar de show ‘Elvis is back in the building’. Volgens zeggen ‘the best Elvis show after Elvis’. Om in vinyl termen te blijven, volgens Rick, de A-kant van mijn cadeau. Weer iets om naar uit te kijken. Buurman en mede woordvoerder Paul zegde me ook een volledig verzorgd Hippo pakket toe, het kan niet op. En als klap op de vuurpijl haalt broer Rob me 10 oktober op om…….ik heb geen idee, maar het heeft nog steeds alles te maken met mijn quattre-vingts. Met Sparta kan het niets te maken hebben want die spelen dan uit in Deventer. Het kind in mij laat zich verrassen, zeker weten. Zo zie je maar, hoe ouder, hoe gekker!

Al werkend aan mijn speech voor de ‘Big 80 Party’, tolde ik soms rond in een waas van verbazing. Heel eerlijk; ik heb er nooit bij stilgestaan. Tachtig is Achtzig bij onze oosterburen en Eighty bij de Angelsaksen, maar niet bij de Fransen, daar is het vier maal twintig, oftewel Quatre-Vingts. Vreemd, bedacht ik me, honderd is niet Cinq-Vingts maar Cent. En dat vond ik raar, geen vijf maal twintig, maar Cent. Vroeger dacht ik dat ze dan geen cent meer voor je leven gaven. Nonsens natuurlijk. Wellicht dachten ze in schijven van twintig jaar en zit je in de vijfde schijf, dus van tachtig naar honderd, dan zit je in de blessureschijf. Dat heb ik losgelaten op mijn vier voltooide schijven, met een oogje op de gezichten die ik trok gedurende die tachtig jaar:

Het deed me goed dat het begin en einde van een schijf nieuwe mogelijkheden impliceerden of een afscheid aangaf. Ik neem je aan de hand mee. Schijf 1: 0-20. Geboren: 3-7-1946, dat is een simpeltje, het gebeurt gewoon! Wel gelijk m’n eerste onderscheiding gekregen; een vaantje op mijn bed dat aangaf dat ik met m’n 9 pond de zwaarste van de zaal was. In de knip! Die eerste twintig jaar bevatte al heel wat gebeurtenissen waar een ‘normaal’ mens meer tijd voor nodig heeft. Toen ik 5 jaar oud was, stierf mijn zusje Mieke op 3-jarige leeftijd aan difterie, iets dat ik overleefde. Heugelijk was daarna de geboorte van broer Rob in 1952, sinds jaar en dag mijn trouwe Sparta kompaan.

Op mijn 12e overleed mijn (onze) vader aan een hersentumor, hij werd slechts 46 jaar. Onze moeder had de zorg voor haar 4 kinderen: Hans (17), Aad (15), Peter (12) en Rob (6). Hans en Aad moesten aan het werk (banketbakkerij) om centjes binnen te brengen, een sociaal netwerk ontbrak immers. Het jaar daarvoor brak ik mijn rechterpols bij een potje (geliefd) straatvoetbal en had ik alle tijd om te bedenken wat en waar ik verder wilde leren. Vrij in de keuze voor vervolgonderwijs, koos ik de in mijn ogen makkelijke MULO opleiding. Net voor mijn 16^e , na een aantal pretjaren, slaagde ik voor mijn MULO-A examen, inclusief middenstand diploma (!). Uiteindelijk heeft me dat heel wat avonden gekost aan inhaal educatie. Aan de slag was het motto; er moest geld verdiend worden. Uiterst snel vond ik een baan als assistent boekhouder bij een groothandel in koelapparaten: Gebroeders Goedhart te Rotterdam, op een steenworp van Sparta. Vervolgens assistent inkoper bij Munier & Smit, groothandel in badkamers en keukens. Niet dat ik tekenbevoegdheid had, hoor. Mijn laatste job voordat ik de overstap (opportunity) naar automatisering maakte, een oliewijk bij BP in Crooswijk en Hillegersberg. Raad eens waar ik de meeste fooien kreeg. Het waarom van deze non administratieve ‘move’ werd veroorzaakt door mijn huwelijk op 19-jarige leeftijd, gevolgd door de geboorte van zoon Rick, vlak voor de beëindiging van schijf 1. Er moest geld verdiend worden, oftewel brood op de plank. ‘Je was er vroeg bij’, is iets dat ik vele malen gehoord heb, maar goed, dan heb je er ook heel lang plezier van. Zoals Rick ooit voor me zong: ‘A father and a friend’. Hetzelfde jaar deed ik een flinke financiële stap achteruit omdat ik besefte dat mijn toekomst elders lag. Het werd mijn eerste stap in de wereld van automatisering. Tussen de bedrijven door werd er ook gevoetbald. Na het heengaan van mijn vader moest ik de Sparta c’tjes verlaten en werd ik liefdevol door het aloude Steeds Hooger (1907) opgevangen, die een nieuwe jeugdafdeling aan het opbouwen waren. Daar maakte ik op m’n 18^e bij mijn debuut in het1^e mijn eerste doelpunt.

Even uitknippen voor m’n moeder! Ik mocht er twee kampioenschappen meemaken alvorens ik een (mislukt) avontuur bij Sparta aanging.

Maar dat is nog niet alles, ook een tweetal cabaretgroepen werd opgericht, waar we met veel vreugde op de planken stonden.

Rechts naast me oudste vriend in dienstjaren, Martin Corsten

Het leidde niet naar een pot met goud, zeker niet genoeg om een gezinnetje te onderhouden. Hoe kregen we het überhaupt voor elkaar al die activiteiten in 24 uur te wringen (Rick in babyzitje achter de coulissen, dat wel). Nu valt er nog zoveel te vertellen over schijf 1 dat schijf 2, waar de basis gelegd wordt voor een carrière die deze straatjongen uit Rotterdam niet voor mogelijk had gehouden, in de knel komt. Wat te doen, behandelen in een follow up Luim? Dat laat ik aan jullie, de lezers. Laat het me weten. Weet in ieder geval dat in mijn blessureschijf nieuw Laanen leven (alweer een jongen) in november verwacht wordt in Californië. Een mooi slot van schijf 4 en een mooi begin van de blessureschijf. Waag de test met je eigen schijvensysteem, en wie weet word je net zo gelukkig als ik!