Alsof er niets gebeurd is, op het glunderen na. Ja, het WK nam tot dusver veel tijd (en gemopper) in beslag en Pogacar besloot dit jaar al vroeg de Tour-de-France te winnen. Een andere Sloveense ‘aas’, SlavkoVincic, fluit de WK finale morgen. De grote vraag is of de Spanjaarden een sloper op Messi gaan zetten en of Vincic daar adequaat op reageert (fluit). Wellicht is er een chip in zijn fluit geïnstalleerd die hem dwingt bij bepaald situaties in te grijpen. Of valt bij toeval de connectie naar de VAR uit op het moment dat publiekslieveling Yamal een puntgaaf doelpunt dreigt te scoren, en dat ook doet. De scheidsrechter wijst al naar de middenstip, maar wordt door de 4e man erop geattendeerd dat de grensrechter parmantig met gestrekte arm de vlag hemelwaarts houdt. Hij neemt het vlagsignaal van de grensrechter over: buitenspel. De Spanjaarden worden gek en omringen de scheidsrechter. Rode kaart voor Rodri, die nog zwakjes protesteert dat hij toch de aanvoerder is en dus mag praten met de scheidsrechter. Onderweg naar de zijlijn gaat hij nog even uit nijd op de schoen van Messi staan en krijgt een tweede rode kaart. Ergens op de tribune zingt een eenzame vrouw ‘Don’t cry for me Argentina’, waarna het spel hervat wordt met een vrije trap voor Argentinië. Spanje houdt heldhaftig met 10 man stand, totdat……. Dat weten we dus morgenavond rond 23.00.
Frankrijk en Engeland spelen om de 3e en 4e plaats, ik begin nu al te geeuwen. Hoewel, wellicht gaan ze nu vrijuit spelen en staat er aan het eind 3-5 op het scorebord. Even wat anders, gisterenmiddag hebben Astrid en ik lekker gelunched met de jarige Bo-Peter (35) en vriendin Ileana. Restaurant Monne aan de Amstel (voorheen Amstel Boathouse) was de plaats van handeling en werkelijk aanbevelenswaardig, zowel voor de stemming als de kwaliteit.
Feestelijk kwartet, dat zie je zo! Wanneer Ivar 1 november z’n 30e verjaardag viert, hebben Astrid en ik daadwerkelijk afscheid genomen van alle twintigers en verzuchten we in koor ‘waar blijft de tijd’. Wat ik zo leuk vind aan mijn verjaardagen is het gegeven dat er altijd cadeautjes zijn waarvan later genoten wordt. Zo haalde oudste zoon Rick me woensdag op voor een poolmiddag bij Hippo in Hilversum. Dat betekent chardonnay, twee maal bittergarnituur (zonder vlammetjes), en pool op het scherpst van de snede.
Volledige concentratie! Helaas moest ik met een nipte nederlaag genoegen nemen (3-2), hoewel daar wel een VAR moment aan te pas moest komen. Omdat we met eigen regels spelen, is dat soms nogal gecompliceerd. Overigens leek de VAR op Infantino, over eigen regels gesproken, dus ik was kansloos. Maar, er is meer, Rick en ik gaan 17 november naar de show ‘Elvis is back in the building’. Volgens zeggen ‘the best Elvis show after Elvis’. Om in vinyl termen te blijven, volgens Rick, de A-kant van mijn cadeau. Weer iets om naar uit te kijken. Buurman en mede woordvoerder Paul zegde me ook een volledig verzorgd Hippo pakket toe, het kan niet op. En als klap op de vuurpijl haalt broer Rob me 10 oktober op om…….ik heb geen idee, maar het heeft nog steeds alles te maken met mijn quattre-vingts. Met Sparta kan het niets te maken hebben want die spelen dan uit in Deventer. Het kind in mij laat zich verrassen, zeker weten. Zo zie je maar, hoe ouder, hoe gekker!
