Month: August 2026

‘Drie maal drie is negen’, wie kent het niet?! De drie is voor mij een geluksgetal, niet alleen omdat het mijn geboortedag is, maar ook omdat het in iedere fase van mijn leven opduikt. Neem de afgelopen week, die gaat in Luim geschiedenis vereeuwigd worden als de ‘week van de drie’. Het begon allemaal zaterdagavond bij Sparta tegen FC Utrecht. Drie maal stonden de onzen achter, drie maal kwamen ze langszij:

Dat getuigde van moed en karakter, net als in een goed huwelijk. Goed begin van de Luimweek. Zondag: lunch bij Hans en Frietje in Loenen a/d Vecht op uitnodiging van kleinzoon Felix. Nog steeds voor mijn verjaardag (de 3e dus). Felix kan komen met vragen als ‘opa, wanneer ging het fout tussen u en oma’? Sinds zijn jeugd, hij is nu 24 (8 maal 3) mag hij elke vraag stellen die er in hem opkomt en ik kan rustig zeggen dat ik al heel wat indiscreets om mijn oren heb gehad. Kostelijk. Maandag lunch op uitnodiging van 3^e kind Eric bij Wetterwille in Loosdrecht, ook nog voor mijn verjaardag. Genoten van een uitstekende lunch met uitzicht op de jachthaven, en gelijktijdig de problemen van de wereld besproken en opgelost. Dinsdag krijg ik een schok wanneer ik verneem dat Dolly Parton overleden is. Zondag 24 juli 2011: het enige concert dat Astrid en ik van haar bijwoonden in het Concord Pavillion, waar we praktisch om de hoek woonden.

Niet alleen zong ze fantastisch, maar ze was ook enorm geestig. Iedereen wist natuurlijk van de vele ingrepen die Dolly onderging om jeugdige Dolly te blijven. Op de vraag of Dolly’s man na al die tijd nog in haar geïnteresseerd was, antwoordde ze gevat dat dankzij die ingrepen haar husband elke maand een nieuwe Dolly kreeg. Elke bezoeker die bij ons thuis op het internet is geweest, weet dat hij/zij moet inchecken op ‘Dolly Parton Fan Club’. Maar goed, dinsdag haalt Rick, zoon #1, me op voor een partijtje pool bij Hippo in Hilversum. En, ojee, voor het eerst in jaren versla ik hem: 3-1 (best of five). Hij kon (en kan) het nog steeds niet geloven en stuurt me woensdagmorgen een plagerig appje dat ik me wel heel goed moet voelen. Middels onderstaande foto laat ik dat duidelijk blijken:

Grappig genoeg vorm ik met de mannen op wiens schouders ik zit, wijlen Eckart Wintzen en Gary Platt, het drietal dat verantwoordelijk was voor de start van Ex’pression College in Emeryville, Californië. Rick vat het sportief op. Woensdagmiddag doen een drietal vrienden onze ark aan voor een rondje Loosdrechtse Plassen. Hessel van Oorschot speelt een ‘bedenkelijke’ rol in de mini documentaire die Superconnectors onder het mom van een interview over me maakte:

Het werd een uitermate gezellige middag wil ik nog wel kwijt.

Alles klopte; de captain (dank Astrid), de gasten en het weer. Maar we moeten door om te voorkomen dat het een boekwerk wordt, uiteindelijk gaat het om de vrijdag, want daar komen alle cijfers bijeen. Drie maal drie is weliswaar negen, maar drie naast negen maakt 39, en dat is wat we gisteren gevierd hebben:

Ons 39-jarig huwelijk. Na gewoond te hebben in drie landen buiten Nederland (Duitsland, België en de Verenigde Staten) was het een waar genoegen om tijdens ons diner voor twee bij Porto in Oud-Loosdrecht te mijmeren over al onze belevenissen. Mila had de derde kunnen zijn, maar ja, ‘no dogs allowed’. Het laatste trio is hoop, geloof en liefde. Laat ik me tot het laatste beperken, want daar zijn drie mooie mannen uit voortgekomen. Kortom; een driewerf hoera voor een geslaagd huwelijk, op naar de 40!

In mijn gelukkige bubbel ontgaat ook mij niet wat voor een narigheid erbuiten plaatsvindt. Ik schrijf er veelal niet over omdat het sowieso uitbundig door zowel links als rechts gecoverd wordt. Ik hou het liever luchtig, maar deze week maak ik een uitzondering omdat ik van de ene verbazing in de andere viel. Koude rillingen lopen over mijn rug als ik het volgende verneem: ‘Israëls minister van Nationale Veiligheid Itamar Ben-Gvir, minister van een ‘bevriende’ staat, roept openlijk op om elke nacht dertig tot veertig ‘terroristen’ in Gaza te doden. Volgens hem verdienen Gazanen het ‘niet om te leven, het zijn niet eens mensen’.

Wat voor een onmens is die Ben-Gvir? Wie heeft dit monster opgevoed? Maar, belangrijker nog, hoe is het mogelijk dat er in Israël amper tegengas (geen grap) gegeven wordt. Wel las ik vanmorgen (bezig baasje) dat Turkije Interpol heeft gevraagd een internationaal arrestatiebevel uit te vaardigen tegen premier Netanyahu. Turkije beschuldigt hem van misdaden tegen de menselijkheid, genocide en marteling. Uiteraard zong Israël z’n bekende (songfestival?) liedje; ‘President Erdogan is een antisemitische dictator’. Laat dit even tot Israël doordringen: in een land, niet zo ver bij ons vandaan, voerde men minder dan een eeuw geleden een schrikbewind conform de woorden die Ben-Gvir nu zo fier de ether in slingert. We weten allemaal hoe dat is afgelopen, hij is gewaarschuwd. Maar, laten we niet denken dat wij van die heilige boontjes zijn. Voorbeelden te over.

Ik wil me beperken tot een artikel op LinkedIn, geschreven door Jan Driessen (journalistiek, communicatie), die exact weergeeft wat er in mijn hoofd opborrelde bij het vernemen van deze barrage aan rioolpraat: ‘Rob Jetten bezocht het WK hockey. Zijn verloofde Nicolás Keenan speelde voor Argentinië. De vraag was dus: voor wie zou Jetten zijn? De reacties werden zó haatdragend dat NOS Sport ze moest sluiten. In Nederland. In 2026! Laat dat even doordringen.
“Vuile flikker, valse nicht, bruinwerker” te walgelijk voor woorden. Zo veel haat onder een bericht over onze premier en zijn echtgenoot. Ik ben veel gewend. Na jaren journalistiek en communicatie raken trollen, platte talkshowgasten en zure berichten mij niet snel meer. Maar deze week wel. Want ik schrok van de keurige mensen’. Keurige mensen, ja, ja, hou ze in de gaten, met name degenen die een andere politieke koers varen en lekker tekeer kunnen gaan. Het Malle Babbe syndroom. Even nu naar het grote geld, de wereld van de miljardair ver pissers. AI-bedrijf Anthropic wil bij zijn beursgang minstens zoveel ophalen als SpaceX, meldt Bloomberg op basis van ingewijden. Het ruimtevaartbedrijf van Elon Musk haalde in juni 75 miljard dollar op, uiteindelijk oplopend tot 86,2 miljard dollar. ‘Meer miljarden, meer miljarden, laat de mensheid maar stikken’, het gaat om meer miljarden. Nu even een overstap naar de kleine miljonair, de voetballer Tijjani Reijnders, middenvelder van Manchester City (veelal reserve de laatste tijd) en vaste klant bij ons nationale team. Hij vertrekt naar de zandbak (Al-Qadsiah) voor een slordige €61 miljoen. Maar, nu komt het, hij gaat over een periode van vier jaar €100 miljoen verdienen. Daar valt niets op af te dingen, het is hem gegund, een voetballer z’n houdbaarheid is beperkt.

Je ziet ‘t, je hebt veel sponsors nodig om zo’n speler te betalen (Sparta’s budget voor het hele elftal is lager). Echter, wat zou je veel goed kunnen doen met al die bergen geld! Wellicht oorlogen vermijden. Ach, laat ik maar terug gaan naar mijn bubbel. Weet je wat zo leuk is aan mijn verjaardag (3 juli, schrijf maar op), is het gegeven dat het nog weken duurt voordat het over is. Sommige cadeaus worden gegeven in de vorm van een-op-een etentjes. Donderdag bij Restaurant Wetterwille in Loosdrecht genoten van een gezellig diner met buren Peter en Jolanda. Morgen neemt kleinzoon Felix me uit voor de lunch bij…..Hans en Frietje? En maandag verwent zoon Eric me voor een lunch bij……verrassing dus. Wat een mooie, warme vooruitzichten. Inmiddels is Astrid alweer op pad om de x-honderdste moeder en baby te ondersteunen.

Onder die baby’s zit vast wel één weldoener van de mensheid. Op de achtergrond zingt Udo Jürgens ‘Traumtänzer’.

Nee, even geen gezeur over een blunderende scheidsrechter of een grensrechter die vriendelijk in een liedje wordt verzocht z’n vlag in z’n reet te steken. Nee, niets van dit alles. Heet was het sowieso afgelopen zondag tijdens Sparta tegen Feyenoord, maar blijvende warmte werd veroorzaakt door het weerzien met de mede seizoenkaarthouders op Het Kasteel. Je zou ons de Kasteel familie kunnen noemen. Voor ons zitten de 8 m/v ‘Berkelaren’ met wie broer Rob en ik het vorig seizoen hebben afgesloten met een voortreffelijk diner. Fijne mensen, zondermeer. Uiteraard jeugdige oma Sandra gefeliciteerd met haar verjaardag. Naast ons hof (Laanen) fotograaf Simone, als altijd voorzien van een gulle lach en, net als Rob en ik, een mooie snor:

Achter ons mensen die we kennen, maar niet bij naam. De man wil de scheidsrechter bij tijd en wijle uitmaken voor pisvlek, maar niet wanneer z’n vrouw of kleinkind erbij is, zoals zondag. Maar, zo te horen aan een aantal ‘verdommes’ ging er in z’n hoofd een vol laken pisvlekken voorbij. Maar, ik mis een tweetal buren, waarvan een behoorlijk op leeftijd, die-hard Spartanen, waar we ons zorgen over maken omdat ze aan het eind van het seizoen plotsklaps ook niet meer verschenen. Plotseling doemt een TV reclame op in m’n hoofd van de Vriendenloterij:

Vond en vind ik een geweldige reclame. Souf die voor de wedstrijd plotsklaps de veel oudere Hugo op de tribune kwijt is nadat hij een drankje voor hem gehaald heeft. Blijkt dat Hugo aan z’n heup geopereerd is en laag zit. Met een knipoog naar verschil van herkomst en leeftijd, een ontstane vriendschap op de tribune. Een mooie boodschap. Mijn taak is om uit te vinden wat er aan de hand is met onze trouwe Kasteelmakkers ter linkerzijde. Hopelijk was de oorzaak de bloedhete zondag. Mooi blijft dat de hoek van waaruit het gezang gedurende de wedstrijd onophoudelijk het stadion ingeslingerd wordt, ook positief doorgaat na een nederlaag. Hulde! Zullen ze een keer ‘KNVB Maffia’ zingen na het afgekeurde Sparta doelpunt (de gelijkmaker) in de laatste minuut. Zo werd het alsnog een prettige zondag erkende buurman Paul, die voor de tweede maal in z’n leven een voetbalstadion betrad.

Hier pal bij het veld, waar hij de spelers als het ware kon aanraken. Z’n grootste verbazing was dat hij zowaar een broodje vegaworst kon kopen. Zo rijden we (in de file) ’s middags ondanks de nederlaag tevreden naar huis, waar Astrid me ook nog eens verwent met een koel glas wijn. Smaakte na de twee glazen water (!) bij Sparta als…..ja, eigenlijk als water in de woestijn. Oh, vergat ik bijna te vermelden; Sparta heeft gisteren met 3-1 in Velzen-Zuid van reuzendoder Telstar gewonnen. Vanwege een buitengewoon gezellige hapje en snapje bijeenkomst bij Corfu vrienden Frans en Rizla, alleen het uiterst spannende laatste half uur gezien. Wel af en toe stiekem op teletekst gekeken. In de serie ‘eind goed, al goed’ mocht deze Luim niet ontbreken. En terwijl ik dit schrijf, begint het ook nog eens lekker te gieten. Kers op de taart!

Jaap Fischer, De Bal (1963): Wàt een bal/Wàt een schot het dat jochie/En zij de keeper màar betalen/Om ‘m uit het net te halen/Want gòzer het de tijd niet dat ‘ie valt/Draait altijd om de bal/En wie het tot nu toe niet geloven kon/Die ga maar naar het stadion/Opdat hij weten zal/ja draait altijd om de bal. En mijn buurman Paul is de gelukkige die mag profiteren van de seizoenkaart van broer Rob, die wegens ongelukkige planning verhinderd is. Samen zitten wij morgen op het Kasteel om de stedelijke kraker Sparta-Feyenoord te aanschouwen. Voor Paul wordt het de tweede keer in z’n leven dat hij in een voetbalstadion(netje) zit. En weer op het Kasteel. Voor mij loopt Sparta al zo’n 70 jaar als een rode voetbaldraad door mijn bestaan. Als een door het leven getekende liefde, waar veel levensverhalen aan hangen, en zo ziet deze houtgravure er ook uit:

Het verhaal hierachter is als volgt; mijn oudste zoon Rick (een Feyenoord fan *snik*) is met zijn Liesbeth op vakantie in Gambia en doen daar een plaatselijke markt aan. Daar valt het oog van Rick op dit stukje houtkunst en hij besluit onmiddellijk het aan te schaffen. Een souvenir voor mij uit duizenden. Hoe dan, zeggen ze tegenwoordig. Toen ik een blauwtje liep bij Sparta op m’n 21^e toen ik trachtte een contract af te dwingen (half seizoen stijfkoppig niet gevoetbald), was degene die mij onder de aandacht van Wiel Coerver bracht mijn chef bij het Amerikaanse leger, Joop Langhorst. Joop was tevens rechtsback van Sparta, bedwinger van o.a. Coen Moulijn (Feyenoord) en Piet Keizer (Ajax), niet de minste spelers.

Joop hier vliegend in actie tegen Ajax. Rechts Piet Keizer. Leuk feit: Joop is naderhand in dienst getreden bij het door mij opgerichte computerbedrijf Multi Function. Helaas veel te vroeg overleden op 70-jarige leeftijd in 2013. Waar we ook woonden, Sparta bleef een rol spelen, zo ook in Californië, met name toen ze in de KKD speelden. 8 uur ’s avonds was natuurlijk voor ons een mooie tijd; 11 uur ’s ochtends, gevolgd door lunch. Nu nog een zender vinden. Ivar kwam met de oplossing, er was een goksite die het uitzond: Janlul.com. Geen commentaar, alleen beelden en geluid. Prima! Tot het moment dat Ivar inschakelde en er keiharde porno op het scherm verscheen. Ja, ja!

Ivar juicht in Alamo na de 3-1 overwinning van Sparta tegen VVV. En natuurlijk werd de familie erbij betrokken, ook Feyenoorders (gelukkig niet zoveel):

Met broer Rob als boegbeeld, mooi toch?! Sparta, opgericht in 1888, net als Four Roses bourbon. Drink ik niet meer wegens mijn V.S. whiskey boycot (Trump). Ook het feit dat ik als enig familielid het landskampioenschap van Sparta mee mocht maken in 1959, schept vreugde, maar geeft ook te denken. Gaat het ooit nog gebeuren? Blijf groot dromen, bedenk ik me dan. Aan de muur blijft door de decennia heen die door Esso uitgegeven foto van dat kampioensteam. Niet dat wij een auto hadden (tankpremie), maar de buren wel.

Rood-Wit gaat nooit verloren! Er zijn heel wat verhalen over de relatie man/vrouw en clubliefde. Is gecompliceerd. Aan de andere kant kan Astrid genieten van een mooie zondag (morgen dus) zonder mijn (nadrukkelijke?) aanwezigheid. Gaat ze dan nooit mee? Jawel, eens per jaar, zoals hier tegen Excelsior:

Schattig toch? En nee, ik hoefde haar niet tegen te houden! Afsluitend een archieffoto uit De Bosselaar die we morgen hopen te verversen na een zwaarbevochten overwinning tegen de elf van de linker Maasoever.

En Astrid zal dat thuis meevieren (resultaat op Teletekst) omdat ik zeer blij thuiskom. Indien niet? ‘Ach het is maar een spelletje’.

Ja hoor, het is weer zover, het dreigende tekort aan tandartsen wordt direct in verband gebracht met de Boomers, wiens zaadjes buiten hun schuld meegesleurd werden in de geboortegolf die ontstond na de tweede wereldoorlog. Voor de huidige generaties nog even in het kort de kenmerken van de Boomer:

• Protestgeneratie: Opgegroeid met de hippiebeweging, de British wave Beatles, Stones), seksuele revolutie en grote maatschappelijke vernieuwingen.
• Welvaart en groei: Profiteerden maximaal van de wederopbouw, betere sociale voorzieningen en economische vooruitgang. Luim: maar droegen daar financieel ook het leeuwendeel aan bij.
• Cultuur op het werk: Hechten vaak aan vaste structuren, hiërarchie (mwah), polderen en een sterke plichtsbesef (ahum!).

Herkennen we in onderstaand plaatje een Boomer In Wording?

Maar goed, wel opgegroeid met menig familielid uitgerust met een kunstgebit. Gruwelend van stillevens als het onderstaande in de slaapkamers van ouders, tantes of omes, deden B.I.W.’s besluiten ‘dat nooit’.

En dan heb ik het nog niet eens over ooms en tantes die op een feestje, na te diep in het glaasje te hebben gekeken, vrolijk aan het klepperen sloegen met hun kunstgebitten. ‘Klepper-de-klepper-de-klepper-klep, ik ben zo blij dat ik hem heb. Enthousiast werd er geproost met de glaasjes advocaat, bessenjenever en jonge klare. ‘Dat nooit’, kreunde het nogmaals uit de Boomerhoek, die het moment van afscheid nemen met angst en vrees tegemoet zagen. Elke omhelzing kon er een teveel zijn. Stel je voor dat zo’n kunstgebit aan je wang bleef kleven! Een afspraak met de tandarts bleek voor het behoud van je gebit onontbeerlijk te zijn. En dat is nu precies wat ze ons verwijten! Er zijn teveel Boomers die hun eigen tanden en kiezen nog hebben. Trots, dat zouden ze moeten zijn dat ouders of grootouders kinderen en kleinkinderen met een stralende lach tegemoet lopen, in plaats van de otolift waar opa met zijn oude hengel naar beneden suist. En dan volgt er zo’n bericht waarvan je denkt, let daar maar eens op: ‘verontrustende overmatige inname van de jeugd van Red Bull’, hetgeen leidt tot hartkloppingen, hoofdpijn en slaapproblemen. Zo, zet daar maar je tanden eens in, misschien geeft het je vleugels. Wat me enorme vreugde verschafte hedenmorgen was het bericht dat de FIFA afziet van het plan om een bedrijf op te richten voor de organisatie van het WK, en daarvoor ook aandelen uit te geven. FIFA voorzitter Gianni Infantino verklaarde dat ze zorgvuldig naar alle standpunten hadden geluisterd en daaruit gedistilleerd hadden dat het project voor verdeeldheid gezorgd had. “Ons doel is altijd geweest om te verenigen en te verbeteren”, sloot de slijmerige Trump vriend #1 af.

Die twee zijn om te kotsen, met of zonder kunstgebit. Maar pas op, die super gevaarlijke (schoon) familie van Griezel Boomer #! zal er alles aan doen om die aanlokkelijke miljarden alsnog binnen te sluizen en die creep van een Infantino zal op zeker hand- en spandiensten verlenen. Dus, UEFA, laat je dekking niet zakken na deze eerste overwinning (boycot alle FIFA evenementen), maar laat blijvend (dreigend) je tanden zien.