Jaap Fischer, De Bal (1963): Wàt een bal/Wàt een schot het dat jochie/En zij de keeper màar betalen/Om ‘m uit het net te halen/Want gòzer het de tijd niet dat ‘ie valt/Draait altijd om de bal/En wie het tot nu toe niet geloven kon/Die ga maar naar het stadion/Opdat hij weten zal/ja draait altijd om de bal. En mijn buurman Paul is de gelukkige die mag profiteren van de seizoenkaart van broer Rob, die wegens ongelukkige planning verhinderd is. Samen zitten wij morgen op het Kasteel om de stedelijke kraker Sparta-Feyenoord te aanschouwen. Voor Paul wordt het de tweede keer in z’n leven dat hij in een voetbalstadion(netje) zit. En weer op het Kasteel. Voor mij loopt Sparta al zo’n 70 jaar als een rode voetbaldraad door mijn bestaan. Als een door het leven getekende liefde, waar veel levensverhalen aan hangen, en zo ziet deze houtgravure er ook uit:
Het verhaal hierachter is als volgt; mijn oudste zoon Rick (een Feyenoord fan *snik*) is met zijn Liesbeth op vakantie in Gambia en doen daar een plaatselijke markt aan. Daar valt het oog van Rick op dit stukje houtkunst en hij besluit onmiddellijk het aan te schaffen. Een souvenir voor mij uit duizenden. Hoe dan, zeggen ze tegenwoordig. Toen ik een blauwtje liep bij Sparta op m’n 21e toen ik trachtte een contract af te dwingen (half seizoen stijfkoppig niet gevoetbald), was degene die mij onder de aandacht van Wiel Coerver bracht mijn chef bij het Amerikaanse leger, Joop Langhorst. Joop was tevens rechtsback van Sparta, bedwinger van o.a. Coen Moulijn (Feyenoord) en Piet Keizer (Ajax), niet de minste spelers.
Joop hier vliegend in actie tegen Ajax. Rechts Piet Keizer. Leuk feit: Joop is naderhand in dienst getreden bij het door mij opgerichte computerbedrijf Multi Function. Helaas veel te vroeg overleden op 70-jarige leeftijd in 2013. Waar we ook woonden, Sparta bleef een rol spelen, zo ook in Californië, met name toen ze in de KKD speelden. 8 uur ’s avonds was natuurlijk voor ons een mooie tijd; 11 uur ’s ochtends, gevolgd door lunch. Nu nog een zender vinden. Ivar kwam met de oplossing, er was een goksite die het uitzond: Janlul.com. Geen commentaar, alleen beelden en geluid. Prima! Tot het moment dat Ivar inschakelde en er keiharde porno op het scherm verscheen. Ja, ja!
Ivar juicht in Alamo na de 3-1 overwinning van Sparta tegen VVV. En natuurlijk werd de familie erbij betrokken, ook Feyenoorders (gelukkig niet zoveel):
Met broer Rob als boegbeeld, mooi toch?! Sparta, opgericht in 1888, net als Four Roses bourbon. Drink ik niet meer wegens mijn V.S. whiskey boycot (Trump). Ook het feit dat ik als enig familielid het landskampioenschap van Sparta mee mocht maken in 1959, schept vreugde, maar geeft ook te denken. Gaat het ooit nog gebeuren? Blijf groot dromen, bedenk ik me dan. Aan de muur blijft door de decennia heen die door Esso uitgegeven foto van dat kampioensteam. Niet dat wij een auto hadden (tankpremie), maar de buren wel.
Rood-Wit gaat nooit verloren! Er zijn heel wat verhalen over de relatie man/vrouw en clubliefde. Is gecompliceerd. Aan de andere kant kan Astrid genieten van een mooie zondag (morgen dus) zonder mijn (nadrukkelijke?) aanwezigheid. Gaat ze dan nooit mee? Jawel, eens per jaar, zoals hier tegen Excelsior:
Schattig toch? En nee, ik hoefde haar niet tegen te houden! Afsluitend een archieffoto uit De Bosselaar die we morgen hopen te verversen na een zwaarbevochten overwinning tegen de elf van de linker Maasoever.
En Astrid zal dat thuis meevieren (resultaat op Teletekst) omdat ik zeer blij thuiskom. Indien niet? ‘Ach het is maar een spelletje’.