Het was voor broer Rob en mij plicht en genoegen om onze oudste broer Hans dinsdag van huis te halen voor een opwekkende lunch, ruim drie weken na het overlijden van zijn eega Cintha. Natuurlijk wisten we dat het een ontroerend moment zou zijn wanneer we aan zouden bellen en drie van de vier broers weer een soort van broertjesdag zouden beginnen. Hans opende de deur en had warempel z’n beste kloffie aangetrokken. Na een korte, warme omhelzing, trakteerde Hans ons op koffie en een roomsoesje, waarna hij met een snik in zijn stem uiteenzette dat met name de avonden het gevreesde ‘zwarte gat’ vertegenwoordigden, ondanks continue ondersteuning van zijn oudste dochter en zoon, die binnen een kwartier afstand wonen. De afgelopen maanden die hij 24/7 als mantelzorger besteed had, waren hem weliswaar niet in de koude kleren gaan zitten, maar het wegvallen daarvan, en het verlies van zijn Cintha na 61 huwelijksjaren, was een zware last aan de andere kant van de balans. Na soms onhandige, goed gemeende gemeenplaatsen onzerzijds, werd het tijd voor de lunch en togen we op pad naar ‘De Harmonie’, gelegen aan de walkant in Almere-Haven. Daar wisten we Hans na een pilsje te bewegen om scenes uit onze jeugd van commentaar te voorzien. Dat komt zo; toen onze vader ongeneeslijk ziek werd, waren Rob en ik respectievelijk 6 en 11, maar Hans was 16 en veel met onze vader op pad geweest. Geestdriftig vertelde hij over z’n trips en hoe onze vader ons met veel armbewegingen aanspoorde om beter te voetballen. Ook het tweede pilsje ging er goed in, waarna we goed gehumeurd Hans weer bij zijn woning afleverden, waar we de beroemde broertjes selfie maakten alvorens huiswaarts te vertrekken:
We konden hem nog niet tot z’n kenmerkende lach verleiden, zoals onderstaand foto bewijst, 22 jaar geleden, toen we nog met z’n vieren waren:
Links wijlen broer Aad.
Goedgehumeurd namen we afscheid van elkaar, wetend dat het pad naar herstel schoorvoetend was ingezet, maar wel met de vurige intentie om elkaar blijvend te steunen. De overgang naar de komst van zoon Kaj met schoondochter Michelle uit Californië, donderdagmorgen, kon niet groter zijn. Heerlijk om elkaar ‘live’ weer te omhelzen, daar kan geen zoom of app meeting tegenop. ‘Kan niet groter zijn’, omdat ’s avonds een grote verrassing werd aangekondigd; Michelle is drie maanden zwanger! Felicitaties en omhelzingen vlogen links en rechts over de tafel. Weer een primeur, we krijgen een kleinkind in Californië.
Gisteren nog even dunnetjes over, twee stralende ouders in de dop! Aanstaande oma Astrid heeft vanwege haar beroep nogal wat handige baby spullen bij de hand en begon die dan ook stante pede tevoorschijn te trekken Op zulke momenten doet ze me aan een illusionist denken, met dien verstande dat het niet verdwijnt. De avond brachten Kaj en Michelle door in Amsterdam waar de overige vier broers, plus aanhang, er een dolle boel van maakten. Mooi toch?! ‘Helaas’ moest door al het voorafgaande, een grappig, onnozel voorval eraan geloven:
In het kort: één van die twee tuingereedschap kasten diende opgeruimd te worden. Toen ruimde een buurvrouw haar tuingereedschap kast op. Astrid dacht; ‘hé, wellicht nog bruikbaar’. Ik zei, onhandig als ik ben, ‘kijk ernaar, maar laten we een nieuwe kopen’. Dat advies werd in de wind geslagen, en nog geen tien minuten later hoorde ik buiten gerommel en zag Astrid in gezelschap van twee buurvrouwen de andere afgedankte kast naar binnen sjouwen. Genoeg stof voor een halve Luim, maar ja, die ruimte heb ik niet. Raad maar hoe dit afliep, de juiste inzender kan rekenen op een vloeibare verrassing.
