Het is zo klaar als een klontje, om jubilea (kroonjaren) te vieren moet je ouder worden, met dien verstande dat je in leven blijft en je beperkt tot ronde getallen. We gaan 60 jaar terug naar 1966, toen ik mijn ’automatisering’ carrière begon bij het Amerikaanse leger in Rotterdam. Met ponskaarten wel te verstaan. Wanneer je ver van na die tijd bent, gebruik AI voor context. De IBM 407 accounting machine was het kloppende hart van het proces, die verslond dagelijks duizenden op bestemming gesorteerde ponskaarten.
Ten overvloede, de ‘407’ kon veel minder dan een hedendaagse iPhone. En was een tikkie groter. Wanneer je zo’n bak kaarten uit je tengels liet vallen, dan diende alles weer gesorteerd te worden, waarbij een schrobbering van Staff Sergeant Pritchett, hoofd Data Processing, onbetaald overwerk kon inhouden. Via een drietal kennisverrijkende automatisering omzwervingen meende ik 10 jaar later, 1976 dus, het beter te kunnen en richtte Multi Function Computers op. Een moedig drietal ging de strijd aan met Big Tech (ook toen al). De eerste order werd na een uitputtingsslag met IBM in de wacht gesleept. Gewoon, door waar we voor stonden in de praktijk te brengen:
‘Origineel waar hoor’, krijsen de Klisjeemannetjes in Café ‘De Sport’. ‘Spogt’ op z’n Haagsch. Maar goed, we moeten door. 10 jaar later, 1986 dus, MF wordt een ter beurze genoteerde onderneming. Alle werknemers profiteren mee. Vooruitlopend op deze fantastische ontwikkeling moest ik van tijd tot tijd het uithangbord voor MF zijn:
Ik ben dan op de helft van mijn huidig aantal levensjaren (rond getal). Even doorzetten nu, we koersen naar 1996. Onderweg pretprojecten; na o.a. de Honk- en Softbalbond, Loïs Lane en Ultifox jeugdvoetbal op WEDU (Florida) met Jos Kuijer, Geschäftsführer Arcade Duitsland. Even uitblazen nu, ik begin de pensioengerechtigde leeftijd te naderen. Het gezin Laanen vertrekt naar Californië (Ex’pression College,1999). 2006 gaat de boeken in als het jaar dat na het op het nippertje verkrijgen van de ‘green card’, bestempeld kan worden met ‘freedom’. We zijn immers niet meer afhankelijk van een werkvergunning. 2016: na een laatste full time job als International Trade Director voor het Netherlands Business Support Office (EZ) in San Mateo en San Francisco, keren we terug naar Nederland, waar het ouder worden een stuk prettiger is dan in de V.S. Zeker heden ten dage. 10 jaar dus alweer terug, met een kroonjaar verjaardag voor de boeg. Inderdaad, jullie hadden het al in de gaten, waar zijn al die mensen gebleven die ondersteunend waren en dit mogelijk gemaakt hebben? Allereerst dient gesteld te worden dat ik dan nog een viertal Luimen nodig zou hebben om dat een plek te geven. Maar, ze zijn zeker niet vergeten, sommigen waren de laatste 40 jaar van kapitaal belang, zoals bijvoorbeeld eega Astrid. Wanneer je de logistiek bekijkt van alle ‘bewegingen’ gedurende de vele tientallen jaren, zoals verhuizingen, organisatie partijtjes, maar ook de kinderen (sport, muziek) en in de tussentijd studeren om paramedic te worden, dan weet je genoeg.
Hier met onze zoon Kaj, die in haar voetsporen eveneens Paramedic werd, alsmede Firefighter (klinkt toch beter dan brandweerman). Dan kun je mij weliswaar als de motor beschouwen, maar is zij de noodzakelijke motorolie. En via haar wil ik alle mensen bedanken die gedurende de laatste 60 jaar van mijn werkzame leven van belang zijn geweest, zowel professioneel als emotioneel. Jullie weten wie jullie zijn. Naschrift: origineel waar, ik was echt niet van plan om wijsneuzerig over voetbal te schrijven, echter….. Nou ja, om kort te gaan, rond kwart voor vijf moest ik even een plasje plegen en bedacht me dat de wedstrijd V.S. – Paraguay nog wel een paar minuten te gaan zou hebben. Inderdaad, de stand was 3-1 en blessure (drinkoponthoud) tijd stond op +7. Welnu, in die 7 minuten heb ik meer genoten dan van al die voorgaande uren. Dat wilde ik even kwijt. Oh ja, het werd nog 4-1 en ‘onze’ Makkelie was scheidsrechter.
