Heel eerlijk; ik was van plan een baal Luim af te roepen. Redenen genoeg: de hitte, de WK uitputtingsslag en als klap op de vuurpijl, bijna letterlijk, het noodweer van de afgelopen nacht. Maar in deze periode van mijn leven, waar ik toch al zo druk ben met ‘memories’, bleef deze kop in het krantje van The E’ville Eye, waar ik nog steeds op geabonneerd ben, in mijn hoofd rondtollen:
The Townhouse herbergt zoveel herinneringen uit mijn Ex’pression tijd, en nog vele jaren daarna, dat ik er een aantal met jullie wil delen. Emeryville, ingeklemd tussen Oakland en Berkeley heeft een geschiedenis die reikt van de Gold Rush tot de komende vestiging van Pixar. Het transformeerde van een gokstadje van twee vierkante kilometer, waar de sheriff zijn bruine envelop onder de tafel kreeg in het populaire Townhouse, tot een ultra modern voorstadje van San Francisco.
Dit alles tot grote jaloezie van Oakland’s burgemeester Jerry Brown, die aasde op ondernemingen als Pixar en Ex’pression. The Townhouse groeide uit tot ons clubhuis waar we iedereen voor een hapje en een drankje meenamen die wat voor ons betekende, zoals Alan Parsons:
Net als voor hem Jack Johnson, Tori Amos, Train, Foo Fighters en Bon Jovi, tekent hij hier de ‘wall of fame’. De barbaren (SAE) die later Ex’pression overnamen, schilderden er overheen. Alan was ook bij ons om een studio te dopen die naar hem vernoemd was. Een ander verhaal was Woody Harrelson, groot geworden als bartender Woody in de soap ‘Cheers’ en talloze andere films, waaronder ‘Natural Born Killers’.
Woody Harrelson in ‘Cheers’
Hoe Eckart Wintzen (onze financier en superfan) en Woody tot elkander gekomen zijn? Beide mannen zijn voorvechters van hennep en gretige liefhebbers van marihuana. Ook wilde Eckart dat Woody een rol zou gaan spelen bij Ex’pression. En dat gebeurde; Woody werd advisory boardmember en de studenten waren dol op hem. Tijdens een lunchsessie bij The Townhouse herkende een aantal vrouwen aan de bar hem en wisselden lokkende oogcontacten met hem uit. Op enig moment excuseerde Woody zich en kwam na een minuut of 45 als een spinnende kater terug, zonder opgaaf van reden. En wij? We acteerden alsof we het normaal vonden. The Townhouse was ook de plek waar een van onze advertenties werd vastgelegd voor de ‘sound department’:
Voor ons leek het gesneden koek omdat onze studenten sowieso allemaal ouder waren en de tekst voor zich sprak. Maar niet voor de accreditatiecommissie, die ons het bevel gaf deze uiting te verwijderen, waar wij schielijk gevolg aan gaven, accreditatie was immers goud waard. Uiteindelijk op het nippertje in mijn laatste jaar (2005) in de wacht gesleept. The Townhouse werd ook de plek waar verhitte boardmeeting sessies bij een drankje werden voortgezet, soms leidend tot een oplossing. Zoveel te vertellen, soms te weinig tijd of heeft het een kort geding tot gevolg. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik die oude brombeer (RIP 2008) best weleens mis. Onderstaand plaatje getuigt hiervan:
Je weet immers nooit wie een haar beter is.
