Ja, de peilingen waren gunstig; Trump kon een nederlaag tegemoet zien, maar toch was ik enigszins zenuwachtig toen ik woensdagmorgen om 06.54 de TV inschakelde. Voordat ik de juiste beelden kreeg, kraaide Astrid van de andere kant van ons bed dat de democraten zowel in het huis van afgevaardigden als de senaat de meerderheid verworven hadden. Ik kon het niet geloven, Amerika was ondergedompeld in het blauw van de democraten, de griezel in het Witte Huis had een optater van jewelste gekregen.
Allerlei liedjes met blauw erin schoten door m’n hoofd, maar de mooiste vond ik toch wel ‘Red roses for a blue lady’ van Bobby Vinton. Schenk ik aan Lady Liberty, het vrijheidsbeeld.
Nu, zaterdagmorgen vroeg, een ander wakker worden, Astrid vertrekt naar Californië om Kaj en Michelle, nieuwbakken ouders van kleinzoon Myles, te bezoeken en daar waar nodig te ondersteunen. Lekker toch wanneer je (schoon) moeder ook nog eens in het vak zit. Het gekke is dat wanneer ze een enkele keer met een vriendin een weekendje in den lande doet, ik opsta met het gevoel van ‘YES’, dat wordt voetbalbingen. Maar nu we het over ruim een week hebben, voel ik me al ietwat verloren. Gelukkig is onze jongste, Ivar, vannacht overgebleven om z’n mamsie naar Schiphol te brengen. Even voordat ze wegreden, verzekerde hij me te ondersteunen bij het ‘bingen’, dus dat zit wel goed. En ook aan de voedselkant zit ik geramd de komende week, familie en vrienden zorgen ervoor dat ik niets tekort kom, beginnend met chili-con-carne in gezelschap van Rick en Liesbeth. Maar ja, wanneer je zo’n gelukkige vader als Kaj ziet, dan weet je dat Astrids tijd goed besteed gaat worden:
Uiteraard valt het te bezien of die lach na een aantal huilnachtjes ook nog zo prominent aanwezig is. ‘Waarom ga jij niet mee’, is een veel gehoorde vraag. Welnu, raadpleeg AI met de vraag hoe de verstandhouding tussen Trump en Peter Laanen zich de afgelopen jaren heeft ontwikkeld, en je weet genoeg. Ik zie mezelf al in de ‘chaingang’ onderweg naar El Salvador. Over twee maanden worden alle gekozen ‘blue people’ beëdigd en lijkt de kust veilig om mijn ESTA toelatingsdocument in te dienen, tot die tijd hou ik me (enigszins) koest. In ieder geval ben ik blij dat gelijk met de komst van Myles het Amerikaanse volk heeft laten weten dat het niet met zich laat sollen. Waar ik wel om moest lachen waren al die ‘Amerika kenners’ die de afgelopen weken hun visie en kennis van de Amerikaanse samenleving met ons deelden. Op een enkeling na kregen we tegeltjeswijsheid toegediend. Bij de voormalige Minister van Gezondheid Ernst Kuiper stond vermeld dat hij twee jaar in de VS had gewoond. Twee jaar, dan leer je niet eens je (niet Nederlandse) buren kennen. En openbare cijfers oplepelen kunnen we allemaal. Wim Sonneveld zou zeggen ‘waterverf’. Ik ben ervan overtuigd dat de jeugdige entrepreneurs van veel jonge bedrijven, die ik in mijn San Francisco jaren bediend heb, zullen zeggen ‘wij zijn ook Amerika kenners’. Enfin, wie het laatst lacht…….. Elon Musk heeft $455 miljoen gestoken in (her) verkiezing van Republikeinse kandidaten, maar het volk liet zich niet bedotten; ‘money can’t buy me love’!
