Month: October 2026

‘Stop de persen; er is een kindeke geboren’, roep ik luid in het midden van een brallerig hoofdstukje over de jeugdige Amerikaanse honkbalcoach die het Nederlandse honkbalteam in 1987 naar de Olympische Spelen van 1988 in Seoul leidde. Onder mijn voorzitterschap dus! Volkomen onbelangrijk nu, want In Californië is in de nacht van donderdag op vrijdag een Laanen boy op de wereld gekomen, daar gaat alles voor opzij, ook het officieuze wereldkampioenschap honkbal van de Milwaukee Brewers. Myles Grey Laanen lag in een stuit en derhalve verliet hij middels een keizersnee mama Michelles veilige baarmoeder. Kaj en Michelle zijn de gelukkige ouders en Astrid en ik de eveneens gelukkige grootouders.

Kaj, naast firefighter tevens paramedic, bereidt Myles voor op een ‘happy moment’ met mama:

Goed, even terug naar honkbal. Soms kruisen de paden van mensen in de sportwereld na decennia elkaar weer. Dat kan zijn wegens overlijden (‘au’) of festiviteiten, jubilea etc. De afgelopen anderhalve week vond de wereldserie honkbal plaats met als finalisten de Milwaukee Brewers (ruik ik bier?) en de Tampa Bay Rays, twee teams die nog nimmer het genoegen hadden mogen smaken om de officieuze wereldkampioen honkbal te worden. Woensdag maakten de Brewers het karwei af (best of 7) middels een 4-1 overwinning op de Rays. En waarom val ik jullie daarmee lastig, zou de vraag kunnen zijn. Welnu, een van onze top pitchers uit de 80-er jaren, Eric de Vries, maakte me erop attent dat de coach van de Brewers ene Pat Murphy is, dezelfde die Nederland in 1987 als pikkie van 29 naar het Europees kampioenschap leidde en derhalve een ticket voor de Olympische Spelen van 1988 in Seoul bemachtigde. Soms is het een groot genoegen om op het juiste moment op de juiste plek te zijn. En dat was ik! Immers, ik was voorzitter van de KNBSB en derhalve volop aanwezig bij de beslissende vijfde wedstrijd tegen Italië, die we maar liefst met 16-1 wonnen. De lofzang voor Pat Murphy werd in De Telegraaf duidelijk weergegeven:

En hoe leuk dat Robert Eenhoorn, tegenwoordig algemeen directeur Feyenoord, hier ook resoluut een run scoorde. Om een indruk te geven van de intensiteit van coach Murphy, onderstaand een verslag uit De Telegraaf over die eerste inning, die eigenlijk de wedstrijd besliste:

En gaar waren de rapen, terwijl Carelli nog aan het overdenken was welk blok beton hij geraakt had, waren zijn woedende ploeggenoten bezig hun dug-out te verbouwen. Dat verstoorde toch enigszins hun concentratie, hetgeen in de 16-1 nederlaag tot uiting kwam. Tijdens het World Port Tournament in Rotterdam (1987) behaalde het Nederlandse team een derde plaats en ik had het genoegen om de bijbehorende prijs aan Murphy uit te reiken:

Brons was niet aan Murphy besteed, hij trekt een gezicht alsof ik hem net in zijn oor gefluisterd heb dat we hem voor meer dan een derde plek in dienst genomen hebben. Geweldig mens, geweldige coach en het doet me dan ook geweldig goed dat juist hij de Brewers naar hun eerste world series overwinning geleid heeft. Ik had het over het juiste moment op de juiste plek, welnu, bij Sparta had ik na de (onnodige) nederlagen tegen Ajax en Fortuna Sittard (voor de beker), het idee dat ik precies het tegenovergestelde beleefde. Sparta’s slogan is ‘……..’ op z’n Spartaans. Dus aan het begin van het seizoen: ‘Aftrap op z’n Spartaans’. Na die twee wedstrijden, waar ik echt de pest over in had, schreef ik aan jongste zoon Ivar dat dit echt ‘Verliezen op z’n Spartaans’ was. Zijn korte analyse was spijker op z’n kop werk: ‘Ik vind het gewoon echt opmerkelijk hoe het altijd mis gaat met de meest bizarre acties die ik nergens anders zie in de voetballerij. Keepers die clown acties maken, mislukte panenka van een speler (Roaldsoy) die in een jaar tijd geen enkele goed actie heeft laten zien, dubbel-geraakte penalty (dubieus), enzovoort. Of dan speel je  wel goed en staat Marc ter Stegen de wedstrijd van zijn leven te spelen’. Als een man van mijn leeftijd besluit hij met ‘ach, het is maar een spelletje’. Met de komst van baby Myles Grey Laanen kan ik me daar volledig bij aansluiten, zo’n zacht ei ben ik wel! Leuk ook dat de ouders met de afkorting van zijn naam kunnen spelen; ‘MG als de sodemieter hier komen’. Ter afsluiting Astrid, die om in honkbaltermen te blijven nu een ‘rookie grandma’ is, aan de blauw bedekte beschuit:

Gelukkiger slot van deze Luim kan ik niet bedenken!

Daar hadden we echt maanden naar uitgekeken, onze Portugese vakantie in Portimão. Het begon goed met een soepele easyJet vlucht van Schiphol naar Faro. Bij het uitstappen sloeg de warmte ons tegemoet, maar ondanks de staalblauwe hemel diende het eerste wolkje zich aan; geen transport van het vliegtuig naar de aankomsthal. Volgens mij een kilometer verder, volgens Astrid hooguit 500 meter. Afijn, nadat ik me er puffend en bezweet heen had gesleept, in Astrids kielzog, bleek onze bagage gelukkig heel snel op de band te verschijnen, hetgeen helaas niet gezegd kon worden van de shuttle van Green Motion, het autoverhuurbedrijf. Ondanks de gebrekkige aanwijzingen, vonden we uiteindelijk na 45 minuten de shuttle met, het moet gezegd, een alleraardigste chauffeur. Dat is dan ook het laatste positieve dat we kunnen en willen zeggen over Green Motion. Bij de plek des onheils aangekomen namen we onder zware druk alsnog een verzekering af van €350 ondanks dat alles al via easyJet geregeld was. Ja, je kon ook een garantie afgeven van €1800, maar, zo werd fijntjes gemeld, elk schrapje of deukje ging je dan €150 kosten. Neem je geen van die opties, dan krijg je geen auto mee. Dat noem ik nou chantage. Je vraagt je af of easyJet dit spelletje meespeelt, immers, wanneer ze wel de auto kunnen reserveren, dan lijkt het logisch dat ze ook de verzekering door kunnen geven. Het hele zaakje stinkt en we rijden dan ook met de pest in ons lijf naar onze Airbnb in Portimão. Het onderkomen is inderdaad karaktervol, dus gedateerd, maar al met al heeft de plek een geweldige ligging aan de Atlantische Oceaan en veel privacy met een eigen zwembad.

De zwarte herdershond, Monty geheten, ligt aan een ketting en gunt ons amper een blik waardig. De innemende gastvrouw Ana verzekert ons dat Monty nog geen vlieg kwaad doet en hij soms rustig in z’n eentje rondloopt, hetgeen we zondermeer aannemen. De volgende dag gaan we op een beetje strandverkenning uit, eten een smaakloze tonijn sandwich bij Lino in Portimão, maar sluiten de dag diner technisch af bij Da Casa da Rocha, waar Astrid geniet van haar kip piri piri en ik van mijn aan de tafel gefileerde tong. Volledig tevreden geven we ons bij het zwembad over aan een glaasje scotch en nemen de komende dagen door. Inmiddels scharrelt Monty onrustig door de tuin en maakt zich plotsklaps meester van een kussen dat Astrid op haar schoot hield. Hij scheurt het woest aan stukken en ik vraag Astrid om Ana te bellen, zodat ze Monty kan verwijderen. Eigenlijk best een griezelige situatie. Ana verschijnt praktisch onmiddellijk, biedt haar verontschuldigingen aan en neemt Monty mee. Niet veel later verschijnt Monty weer, rommelt rond het huis en komt met een angstaanjagend luid gegrom op ons afstormen. Hij springt half over Astrid heen, schampt haar en bereikt mijn knie. Hoe ik het geflikt heb weet ik nog niet, maar zonder na te denken mep ik hem van me af met de tuinstoel, waarbij de tafel met de whiskietjes ook sneuvelt. Aan mijn linkerkant weet ik hem met de stoelpoten tegen de muur vast te zetten, terwijl ik luidkeels om Ana schreeuw. Die verschijnt net op tijd, Monty had zich bijna los gewurmd. Astrid en ik trekken ons terug in ons verblijf en laten de boel de boel. Binnen gekomen neem ik verdwaasd de afgelopen minuten door, zo snel gebeurde het, terwijl Astrid zich in verbinding stelt met de hulpdienst van Airbnb. In gedachten zie ik Monty weer op me afkomen.  

Inmiddels heeft Astrid het nodige bereikt bij de Airbnb mensen, en het moet gezegd, de service is in één woord geweldig. Om van deze Luim geen boekwerk te maken, beperk ik me tot de twee bezoeken die we gebracht hebben aan Jan en Marja Abbing, die we al tientallen jaren kennen, enerzijds middels onze bemoeienissen met Loïs Lane, anderzijds wegens Jans’ optreden als de country zanger JJJohns, die twee Cd’s bij ons opnam in Californië en helaas wegens tanende gezondheid een paar jaar geleden niet meer aan optreden toekwam.

Eerst een warm weerzien en goede lunch in Silves, daarna wijn en snacks bij hen thuis, waar Jan en ik op de sofa naar Groningen tegen Ajax keken. We hoefden niet te veel te zeggen, een opmerkinkje of oogopslag voldeed. We keken elkaar later diep in de ogen en namen met een kus afscheid. Astrid stuurde de auto behendig terug naar ons hotel in Alvor (Foz Club, check it out), allebei diep in gedachten. Zoveel nog te vertellen over deze trip, maar ja, de ruimte ontbreekt. Even nog wel wat over het afscheid bij Green Motion. Een ontzettend sacherijnig joch begon de auto van centimeter tot centimeter door te nemen en te fotograferen op schade, terwijl wij op hete kolen zaten om tijdig op het vliegveld van Faro aan te komen. Gelukkig bracht dezelfde vriendelijke chauffeur ons tijdig naar de vertrekhal, maar ondanks hem (ga solliciteren joh!) vellen wij een eenduidig vonnis over Green Motion; dat was eens, maar nooit meer. En wie stond er op Schiphol met een brede grijns op ons te wachten? Broer Rob. Het ‘The End’ moge duidelijk zijn, wellicht meer (sappige) informatie in de volgende Luim.

Winterstalling klinkt als winterslaap, de afsluiting van een zonnige periode. De feestdagen dagen al en we bereiden ons voor op de dingen die komen gaan: strenge vorst (niet waarschijnlijk), veel regen (waarschijnlijk), geweldige TV programma’s (soms), samenwerking coalitie en oppositie (wie weet), een swingend Oranje (niet het Huis van), maar in ieder geval gaat onze varende lieveling de ‘Afternoon Delight’ als eerste de winterstalling in om er komend voorjaar als nieuw weer uit te komen.

Schipper Astrid vaart de boot vrolijk lachend naar de plas, niet wetend dat dichte mist haar opwacht. Mat buurvrouw Carla in haar kielzog als back-up, bereikt ze uiteindelijk ‘Het Anker’, de plaats van bestemming, alwaar de ‘Afternoon Delight’ liefdevol wordt opgeslagen. Beide schippers keren ongedeerd terug naar de thuishaven, waarna officieel de herfst daadwerkelijk ingeluid wordt. De titel van mijn Luim van 27 juni luidde ‘I had a dream’, waarin diverse mensen die mij (ons) dierbaar zijn opgehaald worden om voor (wellicht) de laatste maal een ‘big party’ met elkaar te hebben. Ik quote: ‘last call for Mr. And Mrs. Van Buiten to check in at Dreamliner charter ‘The Brand’, coded EXCGSF”. Fred en Maria haasten zich naar de balie, waarna ‘The Brand’ stafmensen hen vriendelijk naar hun plaatsen begeleiden’. Dat was de San Francisco connectie. Maar goed, dat was een droom. En laat die nou uitkomen! Het spreekwoord luidt ‘als de berg niet naar Mohammed wil komen, dan moet Mohammed naar de berg gaan’, en voilà, de Van Buitens deden na hun Portugal trip Nederland aan. Na hartelijke omhelzingen en de koffie met verplichte cake, zijn we naar ‘De Eend’ gereden voor een uitstekende lunch. 1001 en 1 zaken passeerden de revue, maar helaas moesten we de bijeenkomst kortsluiten vanwege een ingelast evenement; de GP van jongste zoon Ivar en zijn geliefde Arielle. Zodanig dat we vergaten ons viertjes vast te leggen op de gevoelige plaat, waarna Fred op mijn verzoek een gelukkige foto liet schieten van hem met Maria aan zijn zijde:

 Vrienden voor het leven! Een droom die dus uitkwam! Nu even over eerder genoemde GP, hetgeen voor de een voor Grand Prix staat en voor de ander betekent het Geregistreerd Partnerschap, ik zal maar zeggen een trouwpartij zonder feest, maar wel met alle rechten en plichten. Daar hadden Ivar en Arielle enigszins te lichtvaardig over nagedacht qua informatie aan hen die ze liefhebben. Dus waren er slechts een tiental familieleden en vrienden aanwezig om dit toch wel mooie gebeuren bij te wonen. Moet ik zeggen dat die twee er wel heel gelukkig uitzagen:

Ivar was heel stellig toen hij mededeelde dat de feesttrouwpartij nog zou volgen wanneer ze voldoende centjes opzij zouden hebben gezet. Waarvan akte. Overigens moest de akte van de GP aangepast worden omdat een der getuigen een verkeerde vlucht had genomen (Kopenhagen). Gelukkig was de mevrouw van de gemeente die de ceremonie leidde een jolige tante, die er wel om kon lachen, en het binnen een tel of wat aan liet passen.

Terug naar ‘I had a dream’; ‘Faro, Portugal: terwijl Jan Abbing, gerenommeerde C&W zanger, nog wat op zijn gitaar tokkelt, trekt zijn vrouw hem aan zijn mouw en wijst hem op het vertrekbord waarop te lezen staat dat Dreamline charter ‘The Brand’ aan het boarden is’. Welnu, maandag vertrekken Astrid en ik voor een tiental dagen naar Portugal en bezoeken Jan (JJJohns) en Marja in privé en tijdens een goede lunch. Hoe mooi is dat!

JJ in zijn gloriejaren bij ons op bezoek in Californië, poserend in Clayton. Hier blijft het niet bij, het ziet ernaar uit dat het leeuwendeel van de ‘I had a dream’ Luim in vervulling gaat. Volgende week dus geen Luim, wellicht een update wanneer de actualiteit daar om vraagt. Geen zorgen om Mila, broer Rob en schoonzus Mariette zorgen voor haar en bewaken de compound. Derhalve handhaven we met het oog op het voorafgaande onze spreuk: ‘Family, a journey to forever’.

Begrip dus!

Onderstaande kop ‘sierde’ de voorpagina van een aantal dagbladen.

Meer Nederlanders hebben begrip voor slaan vrouw

Daar schrok ik zelfs van. Niet omdat ik Astrid sla, ik kijk wel linker uit, maar het idee dat een behoorlijk aantal Nederlanders het oké vindt dat een man zijn vrouw slaat, vervulde me met grote droefheid. Hoewel, heel eerlijk, ik dacht eerst dat het een kop van ‘De Speld’ was en begon er zelf ook op los te fantaseren.

Meer Nederlanders hebben begrip voor baasjes die hun huisdieren bijten.

Meer Nederlanders hebben begrip voor de Oranjes die indertijd een fortuin hebben verdiend aan de kolonisatie.

En vandaar natuurlijk ook begrip voor Pandjesprins Bernhard jr. Maar goed, zo kan ik nog uren doorgaan, dus even de diepte in. Uit het rapport vielen twee zaken me vooral op: a) dat jongeren er minder problemen mee hebben en b) dat het bij mannen moeilijk valt wanneer de vrouw meer verdient. Bij a) kan ik me voorstellen dat met name de sociale media hier een rol spelen, maar ook de heertjes studenten, onze toekomstige politici en managers, die een Bangalijst opstellen, of er gretig doorheen bladeren.

Bij b) sloeg m’n fantasie weer op hol, puur door het feit dat een liedje uit de mid 90-er jaren alle aandacht van mijn dopamientjes opeiste: ‘Ik wil een mooie rijke vrouw zonder problemen’. Ik zie het probleem niet, Astrid verdient al jaren meer dan ik en daar heb ik mee leren leven. Er lopen klaarblijkelijk dus nogal wat haantjes rond met gekrenkte ego’s die hun vleugels niet thuis kunnen houden. Sneu. Laat ik jullie even meenemen naar de babyshower die Kaj en Michelle vorige weekend in Sacramento organiseerden. Onze eerste gezamenlijke kleinzoon wordt begin november verwacht en dan mag een ordentelijke babyshower niet ontbreken. Toen we ons begin 1999 in Californië vestigden, vielen we ondersteboven van de cadeaus die ons toen en later ten deel zouden vallen, zowel qua prijs als qua hoeveelheden. Zo ook deze keer bij Kaj en Michelle:

Michele waadt door een zee van cadeaus voor de komende kleine (verwachting 9 pond) man. Om nog maar eens een oude koe uit de sloot te halen, het deuntje ‘m’n wiegie was een stijfselkissie’ gaat voor de kleine man (en Kaj en Michelle) niet op. Hoe mooi is dat! Kasteel Bourscheid was vorig weekend in Luxemburg ons reisdoel om, zoals in de laatste Luim vermeld, het 40-jarig huwelijksfeest te vieren van pensionado Consul Generaal (en veel meer) Bart van Bolhuis en diens gade Thessy, Queen of Ceramics. Het verzoek om in 80-er jaren outfit te verschijnen was bij Astrid in goede orde ontvangen, en het resultaat mocht er zijn:

Nou wil het geval dat Astrid en ik 40 jaar geleden samen gingen wonen, dus de 80-er jaren waren ons wel bekend. Dus, toen ze zo voor me stond, dacht ik wat ziet ze er goed uit, op dat moment niet beseffend dat dit het resultaat was van 40 klaploze (nieuw woord) jaren. Enfin, het mooie weer was een extraatje al kruisend door het keurige Luxemburgse landschap. Tot onze teleurstelling hadden slechts zo’n 20% van de gasten zich gehouden aan het 80-er jaren verzoek qua kleding, hetgeen Astrid uiteindelijk tot Queen of the Eighties bestempelde. Zo’n kasteel heeft echt wel wat. Sowieso wanneer je aan de dis zit, maar ook later bij het 80-er jaren dansfeest. Het moet voor Bart en Thessy wel emotioneel geweest zijn om terug te keren naar de plek waar het allemaal is begonnen:

Onze terugkeer de andere dag werd financieel vergemakkelijkt dankzij goedkope Luxemburgse benzine en andere belasting lage artikelen (u weet wel). Moet ik wel zeggen dat al rijdend door het glooiende landschap, Astrid aan het stuur, klaprozen plotsklaps een andere betekenis kregen.