Begrip dus!

Onderstaande kop ‘sierde’ de voorpagina van een aantal dagbladen.

Meer Nederlanders hebben begrip voor slaan vrouw

Daar schrok ik zelfs van. Niet omdat ik Astrid sla, ik kijk wel linker uit, maar het idee dat een behoorlijk aantal Nederlanders het oké vindt dat een man zijn vrouw slaat, vervulde me met grote droefheid. Hoewel, heel eerlijk, ik dacht eerst dat het een kop van ‘De Speld’ was en begon er zelf ook op los te fantaseren.

Meer Nederlanders hebben begrip voor baasjes die hun huisdieren bijten.

Meer Nederlanders hebben begrip voor de Oranjes die indertijd een fortuin hebben verdiend aan de kolonisatie.

En vandaar natuurlijk ook begrip voor Pandjesprins Bernhard jr. Maar goed, zo kan ik nog uren doorgaan, dus even de diepte in. Uit het rapport vielen twee zaken me vooral op: a) dat jongeren er minder problemen mee hebben en b) dat het bij mannen moeilijk valt wanneer de vrouw meer verdient. Bij a) kan ik me voorstellen dat met name de sociale media hier een rol spelen, maar ook de heertjes studenten, onze toekomstige politici en managers, die een Bangalijst opstellen, of er gretig doorheen bladeren.

Bij b) sloeg m’n fantasie weer op hol, puur door het feit dat een liedje uit de mid 90-er jaren alle aandacht van mijn dopamientjes opeiste: ‘Ik wil een mooie rijke vrouw zonder problemen’. Ik zie het probleem niet, Astrid verdient al jaren meer dan ik en daar heb ik mee leren leven. Er lopen klaarblijkelijk dus nogal wat haantjes rond met gekrenkte ego’s die hun vleugels niet thuis kunnen houden. Sneu. Laat ik jullie even meenemen naar de babyshower die Kaj en Michelle vorige weekend in Sacramento organiseerden. Onze eerste gezamenlijke kleinzoon wordt begin november verwacht en dan mag een ordentelijke babyshower niet ontbreken. Toen we ons begin 1999 in Californië vestigden, vielen we ondersteboven van de cadeaus die ons toen en later ten deel zouden vallen, zowel qua prijs als qua hoeveelheden. Zo ook deze keer bij Kaj en Michelle:

Michele waadt door een zee van cadeaus voor de komende kleine (verwachting 9 pond) man. Om nog maar eens een oude koe uit de sloot te halen, het deuntje ‘m’n wiegie was een stijfselkissie’ gaat voor de kleine man (en Kaj en Michelle) niet op. Hoe mooi is dat! Kasteel Bourscheid was vorig weekend in Luxemburg ons reisdoel om, zoals in de laatste Luim vermeld, het 40-jarig huwelijksfeest te vieren van pensionado Consul Generaal (en veel meer) Bart van Bolhuis en diens gade Thessy, Queen of Ceramics. Het verzoek om in 80-er jaren outfit te verschijnen was bij Astrid in goede orde ontvangen, en het resultaat mocht er zijn:

Nou wil het geval dat Astrid en ik 40 jaar geleden samen gingen wonen, dus de 80-er jaren waren ons wel bekend. Dus, toen ze zo voor me stond, dacht ik wat ziet ze er goed uit, op dat moment niet beseffend dat dit het resultaat was van 40 klaploze (nieuw woord) jaren. Enfin, het mooie weer was een extraatje al kruisend door het keurige Luxemburgse landschap. Tot onze teleurstelling hadden slechts zo’n 20% van de gasten zich gehouden aan het 80-er jaren verzoek qua kleding, hetgeen Astrid uiteindelijk tot Queen of the Eighties bestempelde. Zo’n kasteel heeft echt wel wat. Sowieso wanneer je aan de dis zit, maar ook later bij het 80-er jaren dansfeest. Het moet voor Bart en Thessy wel emotioneel geweest zijn om terug te keren naar de plek waar het allemaal is begonnen:

Onze terugkeer de andere dag werd financieel vergemakkelijkt dankzij goedkope Luxemburgse benzine en andere belasting lage artikelen (u weet wel). Moet ik wel zeggen dat al rijdend door het glooiende landschap, Astrid aan het stuur, klaprozen plotsklaps een andere betekenis kregen.