Daar hadden we echt maanden naar uitgekeken, onze Portugese vakantie in Portimão. Het begon goed met een soepele easyJet vlucht van Schiphol naar Faro. Bij het uitstappen sloeg de warmte ons tegemoet, maar ondanks de staalblauwe hemel diende het eerste wolkje zich aan; geen transport van het vliegtuig naar de aankomsthal. Volgens mij een kilometer verder, volgens Astrid hooguit 500 meter. Afijn, nadat ik me er puffend en bezweet heen had gesleept, in Astrids kielzog, bleek onze bagage gelukkig heel snel op de band te verschijnen, hetgeen helaas niet gezegd kon worden van de shuttle van Green Motion, het autoverhuurbedrijf. Ondanks de gebrekkige aanwijzingen, vonden we uiteindelijk na 45 minuten de shuttle met, het moet gezegd, een alleraardigste chauffeur. Dat is dan ook het laatste positieve dat we kunnen en willen zeggen over Green Motion. Bij de plek des onheils aangekomen namen we onder zware druk alsnog een verzekering af van €350 ondanks dat alles al via easyJet geregeld was. Ja, je kon ook een garantie afgeven van €1800, maar, zo werd fijntjes gemeld, elk schrapje of deukje ging je dan €150 kosten. Neem je geen van die opties, dan krijg je geen auto mee. Dat noem ik nou chantage. Je vraagt je af of easyJet dit spelletje meespeelt, immers, wanneer ze wel de auto kunnen reserveren, dan lijkt het logisch dat ze ook de verzekering door kunnen geven. Het hele zaakje stinkt en we rijden dan ook met de pest in ons lijf naar onze Airbnb in Portimão. Het onderkomen is inderdaad karaktervol, dus gedateerd, maar al met al heeft de plek een geweldige ligging aan de Atlantische Oceaan en veel privacy met een eigen zwembad.
De zwarte herdershond, Monty geheten, ligt aan een ketting en gunt ons amper een blik waardig. De innemende gastvrouw Ana verzekert ons dat Monty nog geen vlieg kwaad doet en hij soms rustig in z’n eentje rondloopt, hetgeen we zondermeer aannemen. De volgende dag gaan we op een beetje strandverkenning uit, eten een smaakloze tonijn sandwich bij Lino in Portimão, maar sluiten de dag diner technisch af bij Da Casa da Rocha, waar Astrid geniet van haar kip piri piri en ik van mijn aan de tafel gefileerde tong. Volledig tevreden geven we ons bij het zwembad over aan een glaasje scotch en nemen de komende dagen door. Inmiddels scharrelt Monty onrustig door de tuin en maakt zich plotsklaps meester van een kussen dat Astrid op haar schoot hield. Hij scheurt het woest aan stukken en ik vraag Astrid om Ana te bellen, zodat ze Monty kan verwijderen. Eigenlijk best een griezelige situatie. Ana verschijnt praktisch onmiddellijk, biedt haar verontschuldigingen aan en neemt Monty mee. Niet veel later verschijnt Monty weer, rommelt rond het huis en komt met een angstaanjagend luid gegrom op ons afstormen. Hij springt half over Astrid heen, schampt haar en bereikt mijn knie. Hoe ik het geflikt heb weet ik nog niet, maar zonder na te denken mep ik hem van me af met de tuinstoel, waarbij de tafel met de whiskietjes ook sneuvelt. Aan mijn linkerkant weet ik hem met de stoelpoten tegen de muur vast te zetten, terwijl ik luidkeels om Ana schreeuw. Die verschijnt net op tijd, Monty had zich bijna los gewurmd. Astrid en ik trekken ons terug in ons verblijf en laten de boel de boel. Binnen gekomen neem ik verdwaasd de afgelopen minuten door, zo snel gebeurde het, terwijl Astrid zich in verbinding stelt met de hulpdienst van Airbnb. In gedachten zie ik Monty weer op me afkomen.
Inmiddels heeft Astrid het nodige bereikt bij de Airbnb mensen, en het moet gezegd, de service is in één woord geweldig. Om van deze Luim geen boekwerk te maken, beperk ik me tot de twee bezoeken die we gebracht hebben aan Jan en Marja Abbing, die we al tientallen jaren kennen, enerzijds middels onze bemoeienissen met Loïs Lane, anderzijds wegens Jans’ optreden als de country zanger JJJohns, die twee Cd’s bij ons opnam in Californië en helaas wegens tanende gezondheid een paar jaar geleden niet meer aan optreden toekwam.
Eerst een warm weerzien en goede lunch in Silves, daarna wijn en snacks bij hen thuis, waar Jan en ik op de sofa naar Groningen tegen Ajax keken. We hoefden niet te veel te zeggen, een opmerkinkje of oogopslag voldeed. We keken elkaar later diep in de ogen en namen met een kus afscheid. Astrid stuurde de auto behendig terug naar ons hotel in Alvor (Foz Club, check it out), allebei diep in gedachten. Zoveel nog te vertellen over deze trip, maar ja, de ruimte ontbreekt. Even nog wel wat over het afscheid bij Green Motion. Een ontzettend sacherijnig joch begon de auto van centimeter tot centimeter door te nemen en te fotograferen op schade, terwijl wij op hete kolen zaten om tijdig op het vliegveld van Faro aan te komen. Gelukkig bracht dezelfde vriendelijke chauffeur ons tijdig naar de vertrekhal, maar ondanks hem (ga solliciteren joh!) vellen wij een eenduidig vonnis over Green Motion; dat was eens, maar nooit meer. En wie stond er op Schiphol met een brede grijns op ons te wachten? Broer Rob. Het ‘The End’ moge duidelijk zijn, wellicht meer (sappige) informatie in de volgende Luim.