We detected irregular activity on your Bank of America credit card on 01/28/2011. For your protection, you must verify this activity before you can continue using your card. Voor de goede orde, mijn middelste naam staat voor Peter, en die gebruik ik dus ook in de dagelijkse gang van zaken. Deze creditcard had ik slechts een week eerder in mijn bezit gekregen, op genoemde datum geactiveerd en tegelijkertijd een automatische betaling (Fastrak voor tolbruggen) aangepast aan de nieuwe gegevens. Waarom de nieuwe gegevens? Omdat het Bank of America (BOFA) behaagd had om er een signature kaart van te maken zodat een wereld van nieuwe geneugten mij ten deel viel. In principe vertrouw ik dit soort mailtjes niet omdat meestal daar de ellende begint. Dus, eventjes inchecken. En jawel, ik kon mijn rekening niet openen wegens een ‘fraud alert’. Okay, nu dan maar het toll free nummer bellen. De vriendelijke mevrouw meldde me dat ik een out-of-state, on-line bestelling had gepleegd van $267.03 bij een, je gelooft het niet, haarinstituut. Ik kon het niet laten…..”wow, you guys are really good, how did you know I am bald?”. Stilte aan de andere kant van de lijn en nadat de boodschap doorgedrongen was een soort van mechanisch “ha, ha”. In ieder geval zou ik een nieuwe kaart krijgen, moest ik deze doorknippen en de maatschappijen waarschuwen waar ik automatische betalingen had lopen. Na haar bedankt te hebben realiseerde ik me dat waarschijnlijk de site van fastrak ‘gehackt’ was.
Die zullen we gelijk maar even waarschuwen: Toll Free Phone # (for customers only): (877) BAY-TOLL (1-877-229-8655) Nadat een automatische stem mij mededeelde welke toetsen ik niet moest indrukken, kreeg ik na een half uur een mens aan de lijn. Ik m’n verhaal uitgelegd. Geduldig nog een keer uitgelegd. “You should inform the creditcard people, sir”. Nee muts, jullie site is de enige die ik gebruikt heb, dus het misbruik ligt bij jullie. “Oh”. “You get it?”. “Sure”. Toen heb ik het maar opgegeven, m’n kaart doormidden geknipt en bij Murphy’s een alcoholische versnapering genomen. Nou ja, het bleek toch een geode vrijdag te zijn geworden; Ajax 25 miljoen rijker geworden na verkoop van de bijtgrage Suarez naar Liverpool en ‘mijn’ Sparta met 4- 1 gewonnen van het immer gevaarlijke RBC Roosendaal. Nu, lieve lezertjes, daarom ben ik zo vroeg, ga ik zoon Ivar begeleiden naar de uitwedstrijd tegen Davis, vlakbij Sacramento gelegen en spelend op prachtige voetbalvelden. We gaan er van uit dat keeper Laanen z’n team, de machtige Diablos, in ieder geval achterin op de NUL houdt. De oranje leeuw neemt een doeltrap. En als uitsmijter vanavond Rijsttafel met de Koninklijke in Berkeley. Life is good for a boy named Jacobus (zegge Jekkebus). |
Category: Uncategorized
![clip_image001[4]](http://peterlaanen.com/wp-content/uploads/2011/01/clip_image0014.gif "clip_image001[4]"){kind=small}
Dear Mr. Laanen
“We’re pleased to extend to you an exclusive invitation for our most rewarding Gold Card – the Premier Rewards Gold Card from American Express. This Card gives you all the benefits you expect from an American Express Charge Card, while putting remarkable earning power at your fingertips.”
Is dat vet, of niet soms?
Zo, nou even de applicatie invullen en een vliegtuigticket is zo verdiend want:
Wacht eens even:
Nou ja zeg, die aanbieding is bedoeld voor Mr. Ivar Laanen, de 14 jarige goalkeeper van de MDSA Diablos, en zeer beminde Benjamin van de familie.
Wat zou een 14 jarige allemaal gekocht hebben om die bonuspunten te bereiken: een revolver voor wat school fun?
Of een briljante zangcoach, zodat hij broemd wordt en mama Astrid daar ook fijn van mee kan genieten? 
Playboy has offered Justin Bieber’s mom $50,000 to pose topless.
Of aandelen facebook op de secundaire markt?
Facebook valued at $35B; shares trade at $71
VC reduces stake while SecondMarket is set to launch Monday an auction-styled process at $20
Financial trends and news by Bambi Francisco Roizen 
Binnen uren wordt de waarde van facebook op $50 miljard geschat en mijns inziens is zowel de waarde van facebook als de inschatting van AMEX om Ivar een Gold Card aan te smeren gebaseerd op de bekende bubbel; het gaat niet gebeuren. Oh, wellicht voor facebook, Groupon, twitter, LinkedIn , etc. breekt dat heugelijke moment aan, zij het voor een korte periode. Plotsklaps vraagt eenieder zich af hoe dat geld in hemelsnaam terugverdiend moet worden. De volgende bubbel hangt als een dreiging boven ons hoofd en de komende jaren kunnen we weer een hoop miserabele verhalen verwachten. Vooral van de kleine beleggers die altijd meedoen als de piek bijna bereikt is. Aan dit klassieke treurspel zal nooit een eind komen. Origineel waar!
Alvorens over te gaan op wat opbeurende bubbelliedjes, het weeroverzicht voor de komende dagen in Noord Californie; iets waar mijn Nederlandse vriendinnen en vrienden altijd hartstochtelijk naar verlangen.
Nu maar even lekker opgeluct naar de bubbels luisteren (klikken en luisteren dus), enne, er mag worden meegezongen!
2:57
Add to![clip_image011[1]](http://peterlaanen.com/wp-content/uploads/2011/01/clip_image0111.gif "clip_image011[1]"){kind=small}
Added to queue The Consulate – The Sequel
Nu we ruim een jaar in ons prachtige consulaat in San Francisco bivakkeren, 31e etage met sweeping Bay views, lijkt het gewettigd om te stellen dat we er een film van kunnen maken. 1 film? Nee, een serie!
In mijn verbeelding zit ik in het theater:
|
|
.png "clip_image001")
Starring Charlie Sheen as Consul General Bart van Bolhuis
Co-Starring Johnny Depp as Deputy Consul General Jaap Veerman
Also starring in alphabetical sequence:
Jessica Simpson as Area Director Lisette Gieling
Bruce Willis as International Trade Director Peter Laanen
Sandra Bullock as Scientific Attache Bianca Oudshoff
Een waar gebeurd verhaal; luister en huiver! Zo kon het gebeuren dat er begin dit jaar de dreiging ontstond van besmetting met open TBC op onze etage. Geen sinecure, maar we hebben met veel mensen te maken.
De manschappen van de San Francisco GGD werden opgetrommeld om van alle personeelsleden van het consulaat een drietal buisjes bloed af te tappen voor onderzoek. Immers, wij waren de eerste schil die gecontroleerd diende te worden. Iemand besmet? Alle mensen waar die weer mee in contact was gekomen, enz.
Na uitkomst van de testresultaten bleek alleen ‘loser moi’ positief te zijn, hetgeen ik vooraf wist en ook gemeld had. Ik ben zo’n net na-oorlogskind dat gevaccineerd is en nu zijn hele leven er mee geplaagd wordt. De stem die mij dit mededeelde had daar niets mee te maken en verordonneerde mij om me donderdag 13 januari te vervoegen ‘at the TB control counter at San Francisco General Hospital’.
Vrienden en vriendinnen; ik begrijp dat er reeds vele series op de buis verschenen zijn met als tite l“(Vul in stad) General Hospital” . Ik kan er nog een aan toevoegen.
Alhoewel er binnenin iets nieuws gebouwd wordt, geeft dit plaatje uit 1919 goed weer waar ik me moest vervoegen. Op het afgesproken tijdstip meldde ik me monter bij het TB loket op de 4e etage. In de rij staand deed het me goed om te constateren dat er speciale ventilatoren waren aangebracht om de lucht te zuiveren. Het was nodig.
De vriendelijke Hispanic mevrouw achter het loket registreerde me en verwees me naar de roentgenafdeling in het hoofdgebouw om een borstfoto te laten maken. 10 minuten later, in de stromende regen, kwam ik daar aan, waar men mij registreerde. Na circa een half uur werd ik naar de roentgen apparatuur geleid, samen met een halve zool zonder tanden en een invalidenstok. Bijna mocht ik het kamertje in….nee….sorry, nog 2 voor je. Okay, plaatjes van San Francisco aan de kale wanden bewonderd, halve zool sloeg met stok links en rechts op de stoelen en de Aziatische mevrouw naast hem nam de benen, haar verfomfaaide onderbroek vormde het middelpunt van de gapende opening aan de achterkant van de ziekenhuisjapon.
Inmiddels werd er ook een gevangene in duidelijk helder oranje binnengekruid door een agent. Dit deed de halve zool goed: “what did he do, what did he do?”. De cop negeerde hem. Yeah, ik mocht het kamertje binnen en binnen 5 minuten was dat gedeelte van het proces afgerond. 10 minuten teruggelopen naar het TB gebouw.
Bij de lift aangekomen, ook uit 1919, trof ik daar 2 Afro Amerikanen aan die stevig aan het roken waren en onverstaanbare taal uitsloegen; ik besloot om naar de 4e etage de trap te nemen (had Bruce Willis nooit gedaan). Aldaar aangekomen kreeg ik nr. 18 uitgereikt en het verzoek om maar weer in de wachtkamer plaats te nemen. Nr. 18 was goed voor wederom anderhalf uur wachten. Nadat de dokter mij indringend had ondervraagd over drank-, rook- en andere gewoonten, moest hij tot zijn teleurstelling constateren dat mijn longen er uitzagen als blaasbalgjes. Toch probeerde hij me nog ‘just to be sure’ een kuurtje van 6 maanden aan te smeren. “I don’t think so” baste ik (Bruce Willis was terug). Overigens heb ik te doen met al die mensen die of onderverzekerd zijn of helemaal niet. Ze liggen uren te wachten op een brancard in de tochtige gangen tot ze geholpen worden. Mensonterend soms.
Voorgaande procedure had ik ruim 5 jaar geleden ook reeds ondergaan ter verkrijging van mijn green card. Evenals een HIV test. Indien je permanent in de V.S. wenst te verblijven, dan moet dat. Uiteraard had ik in de 7 jaar daarvoor al de hele Bay Area kunnen infecteren als ik positief was geweest. Wat dat betreft lijkt het nog steeds op de airport screening.
Al rijdend naar de volgende afspraak gaapte het grote billboard van iTunes me toe; de Beatles, nog even groot als toen ik opgroeide, het leven is goed.
Bobby, Coentje en Gerry
Has anybody here, seen my old friend Bobby - Can you tell me where he’s gone? He danced for a lot of people, but even dancers seem to die young.
Has anybody here, seen my old friend Coentje – Can you tell me where he’s gone? He dazzled a lot of fullback’s, but even dribblers say too early, “ so long”.
Has anybody here, seen my old friend Gerry – Can you tell me where he’s gone? He hypnotized a lot of people with ‘Baker Street’, but sadly didn’t last too long.
But I just looked around and they’re all gone. (original: "Abraham, Martin and John", a 1968 song written by Dick Holler)
Tjonge, een trio (en meer) niet al te oude, aansprekende figuren wiens kaars doofde zonder dat men het aan zag komen.
Het is ongelofelijk hoe daar dwarsverbanden, en dus verhalen uit ontstaan. 30 december j.l. besloot ik om de kerstplaten te verwijderen uit mijn jukebox; Bing Crosby voorop. En wat ik nog nooit eerder had gedaan (disco hoort niet in de jukebox) vond toen plaats; ‘Rivers of Babylon’ plaatste ik onder U6, met als flipside ‘Brown girl in the ring’ onder V6. Mijn gedachte: ‘leuk voor Astrid, is meer uit haar tijd’. Slechts enige uren later blies Bobby z’n laatste adem uit. Griezelig. Om een muzikale link naar Gerry Rafferty te leggen de volgende Boney M song:
Als grote Sparta fan, van kinds af aan, was het natuurlijk een gruwel om tegen Feyenoord te moeten spelen met Coen op links. Daar komt de draad; Sparta’s rechtsback, Joop Langhorst, vocht menig duel met Moulijn uit en deed dat niet slecht. Joop was Chief Data Processing, mijn baas dus, bij het Amerikaanse leger, waar ik van december ’66 tot november ’70 gewerkt heb. Via hem kwam ik in de selectie van Sparta terecht, onder leiding van Wiel Coerver, waaruit ik hardhandig verwijderd werd toen ik dreigde met voetballen te stoppen als ik geen contract kreeg. Aangezien ze me verwijderden had ik a) geen contract en werd ik b) niet meer opgesteld, een half seizoen naar de kl…eh….knoppen. Wijze levensles, dat wel!
Maar, nog meer draden naar Coen; dat Amerikaanse Leger had een geweldig bedrijfselftal met administratieve Nederlandse krachten die professioneel met voetbal bezig waren. Op links hadden wij Coens’ vervanger bij Feyenoord, Wim ‘pingel’ de Kreek die naderhand naar het Dortsche DFC verhuisde omdat Coen niet vervangbaar was. Joop speelde uiteraard mee, en op doel hadden wij Bram Geilman, 2e doelman van Feyenoord. Bob Maaskant (de vader van) beheerste het middenveld. Elke tegenstander gaf het bij voorbaat op, of bood remise aan. Omdat wij zoveel scoorden (de semi-profs), mocht ik de penalty’s nemen om een goaltje mee te pakken. Good times, good times. Voor Coen, het kan niet anders, kan maar een lied gespeeld worden (vergeet niet te klikken en de speakers op windkracht 11):
De draad bij Gerry Rafferty was niet zozeer ‘Baker Street’ maar meer ‘Late Again’ vanuit zijn Stealers Wheel tijd (met Joe Egan). Na mijn teleurstelling bij Sparta heb ik een aantal prettige jaren bij Alexandria ’66 meegemaakt, met 2 kampioenschappen. Vanwege mijn snelheid (toen) kreeg ik in de Alexanderpolder de bijnaam ‘Zoef’ naar de gelijknamige haas uit de fabeltjeskrant. Dus, als vriend Martin Corsten (de vader van) en ik een uitje maakten in de Alexanderpolder en een bakje (te veel) dronken –‘Pilsje Zoef?- werd ‘Late Again’ weer eens bewaarheid. Wat dat betreft ben ik zeer ten goede gekeerd (en wat langzamer).
Kortom; iets voor iedereen onder het motto: ‘never a dull moment’ en ‘geniet van het leven’, immers, 2 van die mannen waren jonger dan ik!
De 1e van 2011!
Buiten de reguliere zaken die je mist in de US of A, zoals zoute drop, bitterballen, kroketten, berenklauwen, bamihapjes (en zo kan ik nog even doorgaan), mis je op een specifieke dag als 31 december de ouderwetse Hollandse oudjaarsavond. Vuurwerk is hier centraal gereguleerd vanwege de vele houten gebouwen (aardbevingbestendig), dus alleen een soort van klappertjes is op straat toegestaan; “waterverf” zou Wim Sonneveld zeggen. Je mist het op straat feliciteren van elke willekeurige voorbijganger met het nieuwe jaar, al dan niet geinspireerd door overvloedig gebruik van alcohol. Het is ‘not done’ hier.
Aangezien wij vroeger niet bepaald in het geld zwommen, bleef het vuurwerk beperkt tot een enkel rotje en sterretje, hetgeen betekende dat wij onze eigen pret moesten organiseren. En dat deden we, hard rennend met opgerolde kranten die als fakkel dienst deden. Als je niet hard genoeg rende, dan doofde de opgerolde krant en dan kon je met je koude tengels van voor af aan beginnen. Kwade tongen beweren dat ik mijn snelheid als rechtsbuiten aan voornoemde fakkelraces te danken heb.
Al doende wisten we ook nog even de etalage van Sanitas te verbouwen. Via de kleine ventilatiegaatjes konden we precies met een dun takje de diverse uitgestelde potjes en andere geheimzinnige hulpstukken omver duwen. Dikke pret (voor ons). De oudere jongens die vaak bij cafetaria Jero uithingen (mijn moeder verbood me daar te komen) wisten ons te melden dat ze daar ook kapotjes verkochten. En als je dan vroeg hoe ze aan de maat kwamen, dan wisten ze met een stalen gezicht te zeggen dat ze dat deden middels de houten kut, maar dat je wel uit moest kijken voor splinters. Rode oortjes, maar je durfde niet aan je ouders te vragen of het wel waar was, een oorvijg kon immers zomaar in ontvangst worden genomen.
Onderstaande feestfoto uit 1960 geeft een goed sfeerbeeld van onze families in die jaren.
v.l.n.r. Oudere broer Aad, verloren neef Huib, diens toenmalige scharrel Joke, jongste broer Rob, onbekende poedel, stiefvader Jan, Tante Mies (moeder van Huib), mijn mammie (Jo) en uw scribent.
2 opmerkelijke zaken: 1) waar was oudste broer Hans? 2) Aad en ik droegen een stropdas.
Nog even een sfeerfoto uit 1963 van de (inmiddels beroemde)Van der Poelstraat, oftewel, waar het allemaal begon.
Oog voor details: uw scribent zit daar op zijn Tomos (armeluis Puch, maar meer lijkend op het origineel destijds) en zijn jasje is van origineel Beatle snit (fluweel, kraag rond ingesneden).
Terwijl ik dit alles aan het pennen (nou ja) ben, speelt op de achtergrond mijn iJukebox met een shuffle van deuntjes uit de sixties (en soms eerder) tientallen jaren bestrijkend tot aan de Plain White T’s, waarvan ik het concert ga bezoeken met Astrid, als haar kerstkadovriend. Fillmore, 6 februari in San Francisco, en ik weet zeker dat ik “Hey there Delilah” luidkeels zal meezingen. Astrid kan zich alvast gaan generen.
Mooi toch hoe we goud van oud met high tech kunnen combineren; dit kerstkado’tje van Astrid maakt me een soort van hybrid.
Oh ja, zelf hebben we ons eerst gisteren laten verwennen bij Il Fornaio in Walnut Creek. Heerlijke lobster bisque, carpaccio en een pino grigio ter wegspoeling. Ivar en vriendje Jeremy hebben genoten (“this is fancy man”). Om 12 uur een flesje Veuve Clicquot brut soldaat gemaakt en Ivar met z’n 3 sleep over vriendjes een Marinelli sparkling apple cider. Life is good, zelfs zonder rotjes.
Vooralsnog ziet het er niet naar uit dat we Californie gaan inwisselen voor Nederland, maar, om voor de afwisseling eens met een liedje af te sluiten, het blijft kiele, kiele:
De 2010 Kerst Editie
Nadat ik gisteren op facebook liet weten dat ik me bezig hield met het gedicht “Kerstmis bij de USALaantjes 2010”, oftewel “Hoe het allemaal begon”, vanwege Astrid’s verjaardag (coinciderend met de geboorte van Jezus), berichtte verloren neef Huib uit Rotterdam het volgende:
“Peter vergeet onze Kerst niet he, Van der Poelstraat”.
Grappigerwijs had ik het tevens bedoeld als bijspijkering voor onze teenage boys, die zich soms kunnen gedragen als “seen that, done that” volwassenen. Huib bracht een Kerst terug (laat 50-er jaren) die altijd in het teken stond van Kerk en Maaltijd. Spannend om middernacht naar de Elisabethkerk (Mathenesserlaan, Rotterdam) te gaan voor de nachtmis, maar nog spannender om daarna aan de best gedekte en gevulde tafel van het jaar te zitten.
Dat werd het toppertje van het jaar; met de slaap in de ogen en een ongeduldig bonkend hart werd de hele tafel afgestruind. Vooral de roodachtige kruidbroodjes hadden een magische uitwerking. Alles waarop bespaard werd gedurende het jaar werd volop gecompenseerd gedurende die maaltijd; er heerste een magische sfeer van voldoening “Toen was geluk heel gewoon"! ”1948” – Koot en Bie
Wanneer je tot een van de gelukkige families behoorde met een TV, dan mocht je zelfs eerder op de dag naar een soort Kerstjournaal kijken. Met volle maag zocht je om een uur of 3 ‘s nachts uiterst vermoeid je zolderkamer op; eind goed, al goed.
Na deze wake-up call van neef Huib stortte ik me volledig op het gedicht. Het werd uiteindelijk een prachtig stuk dat ik met veel fanfare begon op te dragen, beginnend met mijn geboortejaar. Aangekomen bij 1965 begonnen de jongens al onrustig met hun voeten te schuiven en weken hun blikken meer en meer af naar de kado’s onder de (roterende, jawel) kerstboom. De laatste 45 jaar heb ik enigszins afgeraffeld, ook vanwege het gegeven dat mijn keel behoorlijk rasperig begon aan te voelen.
Het werd een feest en ik moet zeggen, de boys hadden kosten noch moeite gespaard om hun ouders te behagen. Jack Daniels, nog een Jack Daniels, mooi oranje horloge voor moeders, anyhow, de geschenken vlogen in hoog tempo heen en weer waarbij niemand vergeten werd. Kudos voor Astrid die weer een juweeltje van de avond had gemaakt (denk ook aan o.a. verukkelijke hapjes).
Inmiddels was de klok aanbeland bij het middernachtelijk uur en begon de verjaardag van de ongekroonde koningin van Maplegate Court, Concord, California:
De jongens geven de kado’s in de loop van de morgen, iedereen ligt nog munt, maar deze jongen (maakt nog hoge sprongen) had z’n gift al klaar; een iPad. Joepie de poepie! En slim als ik ben, ondanks dat ik wist hoe graag zij dit kado wilde, had ik de iPod laten graveren met een hele mooie, lieve tekst, waar ik verder niet over uitweid (zie Peepeeleaks). Tussen twee haakjes; ook om te voorkomen dat mijn commercieel uitgevoerde echtgenote in een vlaag van handelszucht de iPad op eBay verpatst. Hoewel, wellicht zijn er fans die juist graag zo’n boodschap van mij willen hebben. Een collectors item so to speak.
Deze laatste gedachte had ik willen schrappen omdat het absoluut niet bij de kerstgedachte past. Helaas, ik heb net “publish” ingedr……..
Melancholie
Er valt niet aan te ontkomen, zodra de winterse plaatjes uit Nederland op m’n scherm verschijnen verval ik in een soort van gelukzalige mijmerstemming.
Niet dat ik daarbij aan wintersport denk of 500 kilometer file, welnee, er waren niet eens voldoende auto’s om zulke files teweeg te brengen! Wel aan sneeuwbalgevechten, ijskoude voeten in gummi kaplaarzen en zwaar tintelende handen. Pret die geen stuiver kostte en geen krantenberichten die gewag maakten van geschrapte vluchten op Schiphol en gestrande reizigers.
Ivar, onze jongste, is 14 jaar, dus het is eenvoudig voor mij om 50 jaar ‘back to the future’ te gaan naar dezelfde leeftijd. 1960, Het laatste echt glorieuze jaar van mijn kluppie; Sparta, nu een middenmoter in de Jupiler Divisie. Na het kampioenschap van 1959 kwamen de Glasgow Rangers uit de loting als tegenstander voor Sparta. Smullen. Nadat Sparta thuis (in de Feyenoord Kuip!) met 3 – 2 verloor, wonnen zij in Glasgow, temidden van 83.000 Schotten in een harde wedstrijd met 1 – 0. Onwaarschijnlijk!
In het Sparta 100 jaarboek (1881 – 1988) wordt het doelpunt als volgt beschreven: “….wanneer een beauty van een pass van Tinus Bosselaar de de sprintende Tonny van Ede bereikt, die de linksback voorbijgaat, de hardtackelende stopper weet te ontwijken en vervolgens beheerst keeper Ritchie passeert”.
Konsekwenties? M’n 6 jaar jongere broer Rob (de schrijver), een verwoede Sparta Piet mokt nog steeds omdat ik dat allemaal zeer bewust heb meegemaakt, en zoon Ivar, die het Sparta virus met de paplepel ingegoten kreeg, en onder een Sparta dekbed slaapt, vatte het als volgt samen na Sparta’s nederlaag vorige week tegen het immer lastige MVV; “bedankt pap, ik kan niet eens uitleggen in welke divisie Sparta speelt”. Ivar, als goede Amerikaanse Nederlander, houdt van winnen.
Daarom nog een keer (Allemaaaaaaal;Speakers op windkracht 11):
En al rijdend over de Bay Bridge ontkom je er ook niet aan. Het pratende pak van ‘Light Rock, less talk’ station KOIT meldt dat hij zich kon herinneren dat een oom nog echte kaarsen in zijn kerstboom had, en hoe gevaarlijk dat was. Wel, meneer Jack Kulp, dat hadden wij ook! Sterker nog, ik heb nog ergens een prentje waar broer Aad (ook kunstzinnig, wat is er met mij gebeurd?) en ik samen de kerstboom blussen na een ongelukje. Take that!
Memory Lane; ik moet er mee stoppen. Vergelijken na 50 jaar gaat zo mank omdat de creatie van de beeldvorming puur geluk probeert te verkopen. “Ho, ho, ho,” prevelt het dikbuikige zwakke aftreksel van onze Sint Nicolaas, “dat lag vroeger ook wel eens anders. Herinner je nog die stuivers die je moeder in de gasmeter gooide bij gebrek aan gasmunten? De visite die als bonbons wat dungesneden marsplakjes voorgeschoteld kreeg? De voetbalschoen met het gat in de neus (gaf wel komische effecten)? De fles op zolder die als urinoir gebruikt werd? Eindeloze saaie vacanties in de Van der Poelstraat als je vriendjes op stap waren?”
Ja, ja, maar vaagjes. Zo, genoeg gedagdroomd, ik ga maar weer eens een lekker vers bakkie koffie tappen en “J1” op de jukebox afspelen. Die jukebox met z’n 45 torenplaatjes wordt door mij aan de jeugd uitgelegd als een der eerste MP3 spelers. Je moet wat!
Oh ja, “J1”
Herinneringen – Het dorp (Wim Sonneveld)
Jeetje, wat een week!
Eigenlijk begon ‘de week’ onmiddellijk na het schrijven van mijn vorige blog. Immers, daarna werden de Sint Nicolaas spullen bijeengegaard en een aanvang gemaakt met de jaarlijkse SFDutch traditie www.sfdutch.com
De voorpret met de Pieten, dit jaar allen van het andere geslacht, mag immer geroemd worden. De chardonnay smaakte prima en de lijm deed het prima op mijn ontsnorde bovenlip; “the things we do for love” (hoor ik daar een liedje?).
Bij San Francisco Gymnastics (onder supervisie van, natuurlijk, Nederlanders) werden wij verwelkomd door zo’n 200 Vaderlanders in den Vreemde, waarvan 96 kinderen. U begrijpt het, aandachtige lezer, daar lag een taak voor de Sint en diens Pieten. Maar wat een genot, al die kinderkoppies waarin grote stralende ogen de Sint opnemen. Mocht ik soms wel eens in het midden van het jaar denken “mooi geweest”, dan is het die herinnering die dat weer wegvaagt.
De dag erna bij de Yachtclub of Berkeley (waar het allemaal begon) eenzelfde scenario met vele ouders, grootouders en 39 kinderen. Het mag gezegd worden dat in de loop van de zondagavond de Sint zijn ietwat schorrige keel gesmeerd heeft met het zalvende vocht wat hem ten deel viel over het weekend!
foto Bianca Oudshoff
Woensdag kwam het e-boek uit van Cees Quirijns “Startup Best Practices” met de onderkop ‘Conversations with Silicon Valley Entrepreneurs’. Ja, ik vond het leuk dat ik daar een rol in mocht spelen als geinterviewde, maar ook dat een aantal van ‘onze’ entrepreneurs daar hun woordje konden doen. En, met een heuse trailer op YouTube:
Book Trailer:
http://www.youtube.com/watch?v=aELuBVWLbDU
Het boek is gratis downloadable verkrijgbaar:
Donderdagmorgen bij DLA Piper (een van ‘s werelds grootste advocatenkantoren) in Palo Alto, een van die hoogtepunten waardoor ons werk in dienst van de Nederlandse economie zo ongelofelijk inspirerend is. Een van die jonge Nederlandse ondernemers, met een prachtig social shopping product, mocht zijn verhaal kwijt aan tientallen Venture Capitalists uit Silicon Valley. Wij mochten hem naar dit evenement coachen (mede mogelijk gemaakt door SDForum) en nu was het aan CEO Laurens Bushoff om zijn pitch voor een investering van $5 miljoen te maken. Ik was bijna net zo nerveus als Laurens, maar mocht tevreden constateren dat hij na afloop de nodige aandacht kreeg van VC mensen. Kijk maar eens op www.chatventure.com
Het personeelsuitje vrijdagmiddag bracht ons te fiets naar Cafe van Kleef in Oakland, dat als volgt bekend staat: “Cafe Van Kleef has become home to a very wide-ranging clientele of bohemians, artists, entrepreneurs, politicians & urban professionals of all ages”. We konden niet uitgekeken raken op al het kunstwerk, veelal vervaardigd door de oude uitbater Peter van Kleef, geboren in Rotterdam (jawel), die slechts 6 jaar in Nederland woonde maar het nimmer van zich af kon schudden.
Vervolgens een bezoek aan het prachtige gerenoveerde Fox theater, waar o.a. ook Frank Sinatra optrad, maar zo’n 30 jaar stond weg te rotten en toen…….Oakland University:
Quality Training for the Cannabis Industry
America’s first cannabis college was founded in 2007 to provide students with the highest quality training for the cannabis industry. Our faculty is comprised of the most recognized names in the California cannabis legalization movement.
Uiteraard kon ik het niet laten om me met m’n Amsterdam beanie te laten fotograferen. Nee, zo hip ben ik niet, ik had de beanie van een van m’n zoons geleend, en die gelukzalige glimlach had ik al op m’n mond voordat ik naar binnen ging. Inmiddels hebben zo’n 12.000 studenten van ‘all walks of life’ het programma gecertificeerd gevolgd!
foto Marc Nellen
Daarna gewoon lekker naar huis gegaan en met m’n duifje een klein whiskietje geconsumeerd. Welverdiend na zo’n helse week (grijns). Voordat ik afsluit; het is echt de moeite waard om broer Rob’s ontwikkelingen met ‘Het Erasmus Concept’ te volgen op http://www.roblaanen.nl Wat kan dat joch schrijven!
Fear the beard AHS and Sears!
The following took place while I was in the Netherlands the first week of November: refrigerators traded places between the kitchen and the garage. Reason: matching colors in the kitchen. Result: icemaker refused to disperse ice cubes, a very important ingredient when drinking bourbon (Jim or Jack, household names).
Called upon American Home Shield (we’re insured) and they instructed Sears to take care of the matter. Dutch readers; within minutes we move back to Dutch, hence, google who Sears, AHS or Jack and Jim are (Jill is innocent).
My complaint explains it all:
Complaint
After the service repairman checked out the door of the icemaker, he concluded it was hardwired (wires broken) and needed a new door @ $900 (excl. labor).
Not covered by AHS.
My wife (for crying out loud) repaired it for $2.95 by fixing the wires.
At least we want a refund of the $60 and truly, if we would have followed his advice, would have lost $1,000.00+ !
Pretty unprofessional.
I am looking forward to receiving your reaction.
Regards,
Jacobus Laanen
Thank you for using American Home Shield’s Service Center
Dispatch Information Service Fee
_____________________________________________________
Dispatch Number : 156423164 $ 60.00
Service Contractor Assigned
Vendor Name : SEARS (CONTRA COSTA) NCC
Email : AHSCALIFORNIA@SEARSHOMESERVICES.COM
Phone : (888) 246-3752
Service Item(s)
Refrigerator
_____________________________________________________
$ 60.00
Yes, ice makers are not insured, no, we don’t understand this kind of advice, yes, I am proud that “my” Astrid fixed this, and yes, my first name is Jacobus and my 2nd is Peter. Reaction: nothing, zilch, nada, niente. Retweet this, forward it, publish it. My American friends; I will go back now to my regular program in Dutch. I am glad you joined us for a while.
To enjoy Sint Nicolaas (the beard), see (click on) part 1 (rest on YouTube) of 6 – 8 black men:
6:24 
Add toSix to eight black men – part 1 of 3
Overigens, dat ‘fear the beard’ komt van de closer van de San Francisco Giants (de regerende wereldkampioen honkbal), Brian Wilson (nee, verwar het nou niet met de beroemde Beach Boy).
Brian Wilson led the National League in saves during the regular season with 48 and has five more during the postseason. AP
Ga me zo in het pak steken om een beetje met die baard bij te beunen, zo’n 96 kinderen vandaag in San Francisco en morgen plus minus 60 in Berkeley (het 9e jaar alweer).
Met al die onrust in de wereld weer wat tijd voor positieve energie; de Pieten en ik gaan weer een heleboel kinderen (en ouders) blij maken. En ouders die willen dat de kinderen door de Sint en aanhang gestraft worden komen bedrogen uit; opvoeden doe je zelf maar. Wij brengen zodanig vreugde dat iedereen ons als de ideale schoonzoons zien. Hoewel, volgens mij bestaat mijn gilde Pieten vandaag volledig uit vrouwen. Nou ja, als je haar maar goed zit.
Geniet er nog maar een keer van:
6:42 Kalkoenen & koopjes
Thanksgiving Day is werkelijk een der grootste feestdagen in de V.S. Familieleden staan gepakt en gezakt op vliegvelden, treinstations en in files om dat met bloedverwanten te vieren.
De traditie is oorspronkelijk ontstaan uit dank voor een goede oogst, ofschoon er ook pelgrims en indianen bij betrokken zijn, om van het geloof maar niet te spreken. Tegenwoordig is het een aanleiding om de familie in dit grote land weer eens bijeen te hebben en om zich vol te stoppen met drank en gevulde kalkoen.
Grappig genoeg hadden wij een soort voorpoefje op het consulaat waar Deputy Consul General Jaap Veerman zijn meegebrachte, zwaar gekoelde koffer tot aan de nok gevuld met haring en paling aan de collega’s voorschotelde. Smullen is een eufemisme, maar zo moeten die pelgrims zich indertijd ook gevoeld hebben. Je ziet, ik pas het verhaal aan zo het uitkomt.
Maar de ochtend zelf, we schrijven 25 november, word je aan het werk gezet omdat voor je deur een ongelofelijk pak papier ligt; de krant en alle aanbiedingen voor ‘Black Friday’. De vrijdag na Thanksgiving is tradioneel DE koopjesdag van het jaar en mensen staan niet urenlang maar soms dagenlang in de kou om koopjes te bemachtigen. Na er wat aan gerukt te hebben, heb ik de massa papier met het steekkarretje naar binnen kunen krijgen. Wat zei ik: oefening #1. Onderstaand enige ‘Black Friday’ impressies.
Een greepje uit de aanbiedingen:
November 25, 2010
Online Black Friday Sales Starting Now!
It’s now officially Black Friday morning and if you chose to shop online this year, you’ve got over 70 online Black Friday sales to choose from! All available online Black Friday sales are listed below (be sure to scroll down because it’s a LONG list):
Many Sales Continuing through Saturday! 
Deel van mijn baan is het dagelijks aflopen van alle social sites om te bezien wat mijn klanten (ja, ook de overheid heeft klanten), relaties, geeks, nerds en andere interessante partijen te melden hebben. En wie tref ik daar aan in de rij voor ‘Best Buy’ via facebook; mijn goede collega Natasha. Toch maandag even vragen wat ze bemachtigd heeft!
Yesterday at 12:22am via Facebook for iPhone ·LikeUnlike · Comment · View Feedback (10)Hide Feedback (10) · Share Natasha Chatlein In front of Best Buy at 12:23 am. Temperature: 4 degrees celsius.
Zelf heb ik Thanksgiving in slow motion thuis doorgebracht, heerlijk alles bijwerken, 2011 voorbereiden, wijntje, etc. Astrid was via 911 op de ambulance levens aan het redden, de grote boys waren in en uit met (voornamelijk) vriendinnen, en Ivar en ik hebben een lunchje gedaan bij Applebee’s. Vervolgens heerlijk genoten bij de Van Vemdetjes die ons lieten weten zich niet aan de slag om de kalkoen te storen. Astrid sloot zonder uniform later aan en de dag was kompleet. Uitbuiken dus op Black Friday.
In ongerelateerd nieuws kwam het volgende tot mij:
Sex.com – The Value of A Domain Name
Sex sells, right? And that is true when it comes to domain names, and in particular the domain name sex.com, which reportedly just sold for $13 million
U begrijpt het; peterlaanen.com hou ik nog even vast!