Category: Uncategorized

Komend vanaf de Bay Bridge (bovendek) heb ik het geluk dat ik vanaf Howard rechtsaf 3rd Street neem om vervolgens over Market bij het Consulaat aan te belanden. Geluk omdat ik de hele week de opbouw heb gadegeslagen van onderstaand spektakel in het Moscone Center.

En? Ah, dat betekent dat Howard tussen 3rd en 4th Street afgesloten wordt ter verhoging van de vreugde van……………………..

Alle morgenspits automobilisten

Larry’s festival doet ‘ergens’ denken aan onze eigen Efficiency beurs, toch?!

Met de Vifka en de Cosso die alle kleine automatiseerders in de kou lieten staan (je wordt lid of anders…….!)

Ik kan me nog herinneren dat daar wel eens de Dutch Swing College Band gespeeld heeft, maar bij Larry krijg je voor $695 de Black Eyed Peas en Don Henley in je automatiserings menu! Dat noem ik nog eens programmeren. Zal je een paar ontevreden automobilisten krijgen. Nou, daar hoor ik niet bij, ik sla immers bij 3rd Street rechtsaf.

Noot: opmerking bij dat bovendek. Bart van Bolhuis maakte mij er op attent dat in de film de ‘Graduate’ Dustin Hoffman op het bovendek naar Berkeley rijdt. Dat kan dus niet; het bovendek gaat richting San Francisco. Filmgeintje dus voor het Bay effect. Ook weer rechtgezet.

Het was zo’n week van….he…..lekker!

Dinsdagavond receptie op het Consulaat met 7 afgevaardigden van het Nederlandse journaille; op Silicon Valley toer onder leiding van Whizpr.

Wij hadden Nederlandse San Francisco entrepreneurs uitgenodigd, aangevuld met een aantal jonge aanstormende ondernemers van de incubators die er nog een paar dagen aangeplakt hadden. Deputy Consul General Jaap Veerman deed zijn ‘schpiel’, kort en bondig, en met een wijntje, biertje en wat chips en nootjes, bleek het ook zonder kaviaar en champagne lekker te ‘gellen’.

Woensdag in Emeryville (home van Pixar) wisseling van de wacht bij de Emeryville Chamber of Commerce (Installation of Officers), waar ik ook nog een vijftal jaren boardmember and Chairman of the Board ben geweest. Buiten het feest der herkenning, zette het voorbij trekken van de rij van notabelen me toch aan het denken waarom ze mij, Sjors van de Rebellenclub, ooit zo graag op die stoel wilde. 15 hugs later was ik dat echter al weer vergeten.

And then there was Noah!

Inderdaad, oplettende lezer, uw correspondent heeft al menig bageltje van Noah achter de kiezen! Noah was daar als keynote speker en ter promotie van zijn nieuwe boek “Business Mensch”.

Wow, toen dat mondje open ging kon je echt spreken van kleine pakketjes met grote boodschappen. Daar stond de ware succesvolle entrepreneur, met alles er op en er aan onderweg naar het grote succes. De gang door het stof, de vele uren, de geslaagde kapitaalsinjectie en……trompetgeshal….de EXIT. Maar ook gelardeerd met het soort van Jiddische humor dat menig lach teweeg bracht. Gelijk gestrikt voor onze activiteiten. Even opletten jongelui; zo doe je dat! Onderstaand een belangrijke grafiek die voor menigeen opgaat:

Wat zo leuk is bij ons in het Consulaat, gasten komen en gaan en bij enige importantie kan ik altijd aankloppen bij Consul Generaal Bart van Bolhuis. Vanuit zijn imposante kantoor, zicht op zowel de San Francisco Inner Bay als de Port of Oakland kant, heeft hij immer een sprankelend economisch woordje klaar voor de komende en gaande man/vrouw. Geen geslijm, promotie zit er voor mij niet in, immers, ik heb een prachtige toekomst achter de rug.

Vrijdagmorgen vanaf de 31e etage was het rond 7 uur een puur witte muur die ons omringde, San Francisco’s melkachtige ‘fog’ had ons omringd. ‘s Avonds afscheid op de Marriot’s “View” (39e etage) van een van onze puike stagieres, Jorrit, met een lach en een traan. Mooi joch.

Opstekertje voor mezelf:

do 16 sep 2010, 13:44 | 137 reacties

 ‘Kale vijftigers zijn aantrekkelijk’

LONDEN -  De leeftijd waarop vrouwen mannen zien als sexy is verschoven naar 55 jaar, blijkt uit een Britse studie.

Foto: AFP

In de jaren ’80 was de ‘limiet’ waarop vrouwen een man als aantrekkelijk bestempelden 45 jaar. Uit een onderzoek van de Britse modewebsite Debenhams, onder 1000 vrouwen, blijkt dat die leeftijd is verschoven.

Bruce en John

De 55-jarige, kalende Bruce Willis wordt als het ultieme voorbeeld genoemd van een knappe vijftiger.

Mooi, dat was het weer, jullie zijn bij, dus nu op naar de voetbalwedstrijd om 9 uur van zoon Kaj (U19) om vervolgens als Coach Laanen Ivar bij te staan om 14.00 (U14).

Het zal je kind maar wezen!

4:40+Added to

Schaep met de vijf Pooten Het zal je kind maar wezen

 

Vrijdagavond (gisteren dus) moest ik plotsklaps aan mijn in 1998 overleden moeder denken.

pentekening Rob Laanen

Vrijdagavond, na een harde week werk achter haar, kon zij gelukzalig met haar voeten in een teiltje warm water zitten en een zucht van verukking slaken. Weduwe Laanen had het weer geklaard en haar beloning was dat teiltje met warm water.

Dat gevoel had ik gisteren dus ook. En hoewel het niet te vergelijken is met het zwoegen van mijn moeder, ging de vergelijking niet mank, zij het dat mijn werkzaamheden veel plezieriger van aard zijn.

Een week op stap met 17 jonge ondernemingen, voorgesproten uit 4 universiteiten wiens incubators ook aanwezig waren. Bootcamp gedaan, “do’s and don’ts” van het zakendoen in de V.S., Intel bezocht, facebook bezocht, receptie met partijen die met hen wilde praten en de elevatorpitch beoordeeld en aangehoord. Wat een fantastische week met hopelijk gunstige resultaten voor de deelnemende bedrijven. Maar het vrijdagavondteiltje (nu Jack Daniels geheten) lachte me toe.

Donderdagavond bracht ik Ronald Mannak, een entrepreneur eerste klas die door de gevestigde orde Nederland is uitgejaagd vanaf de receptie naar de BART (Bay Area Rapid Transit) om de reis naar zijn huidige woonplaats, San Francisco, te verlichten. Al babbelend schoot ik Millbrae voorbij en bracht hem naar…….San Bruno, onwetend van wat zich daar een drietal uren eerder had afgespeeld. De vele brandweerauto’s en nieuwsploegen beloofden niet veel goeds.

Mijn navigatiesysteem bracht me terug over de I-280, eerder afgesloten wegens de explosie, en ik werd omring door nog meer hulptroepen, komend van alle dorpen en steden uit de omgeving. Thuisgekomen berichtte het KTVU News kanaal uitsluitend over de ramp die had plaatsgevonden.

De foto vanmorgen in onze ‘Contra Costa Times’ sprak boekdelen over de ‘aftermath’ van deze ramp. Daar stonden huizen, mensen!

Vandaag is het 9-jarig ‘lustrum’ van de 11 september aanvallen en die maniak van een Wilders gaat dat vuurtje nog verder aanwakkeren.

Zonder al te veel kommentaar heb ik nu alweer een teiltje nodig, om met Jacobse en Van Es te spreken; “mogen wij even overgeven!”:

8:21+Added to
queue

Maar wel even ‘Voorgevoel’ hieronder lezen!

Happy Labor Day Weekend.

Vorig jaar, zo rond eind oktober, vond ik dat we een Eurotrip moesten maken.
Met z’n tweetjes oude vrienden bezoeken.
Het kan het herfstgevoel geweest zijn, maar primair de behoefte om vrienden te bezoeken die we 6 tot 7 jaar niet gezien hadden.
Nog zo’n cycle en ze zouden in hun seventies zijn.
En twee oude tantes, beiden de 90 gepasseerd.
Sinds dat we in de States zijn, is een aantal ons ontvallen zonder dat we hen de laatste eer konden bewijzen.
En wat hebben wij een heerlijke tijd doorgebracht in Portugal, Engeland en Nederland.
Met die familieleden die we echt wilden bezoeken was de kwaliteit van het bijeen zijn hoog vanwege het geringe aantal deelnemers, en hetzelfde gold voor vrienden die we per se wilden zien.
Nadat we het overlijden van Anton Geesink verwerkt hadden -hij schreef voor ons een prachtige recommendatie voor onze groene kaart- berichtte de zoon van goede vrienden en oudburen uit Hilversum dat ma Ineke op 1 september overleden was.
Waaaaaaaaaaaaaaaat!
Nog geen 5 weken geleden zat zij voor ons, herstellende van kanker, vol goede moed toastjes met paling en heerlijke brie te beleggen.
Opgewekt babbelend over de kleinkinderen en zeer geinteresseerd in ons wel en wee.
Man Jaap, die TV presentatoren en personalities de kneepjes van het vak leert, meldde ons monter dat hij snackte naar de anedraline van het nieuwe seizoen.
Jaap is dus 83+ en loopt er nog bij als een jonge haan (overigens ook een cafe/restaurant in Hilversum voor would be celebrities).
Verdriet en vreugde (wat een rare mix) welde in me op zodra ik de e-mail las.
Wat fantastisch dat we nog een aantal uren intiem met elkaar hadden doorgebracht.
En dan is het goed staren vanf de 31 etage van het Consulaat over de San Francisco Bay.
De sluier mist waar de zon doorheen piekte gaf voortreffelijk mijn stemming weer.
Nee, ik ben geen romanschrijver, en dat aanzicht is typisch des San Francisco’s.
Maar goed, de boodschap is duidelijk; vergeet vooral niet om regelmatig jouw geliefden en vrienden te bezoeken, ondanks de dagelijkse ‘rat race’.

Happy Saturday!
De computer chaos heeft me behoorlijk parten gespeeld.
Nog steeds worden losse eindjes gevonden en aaneen geknoopt.
Maar vandaag doet dat er niet toe; 23 jaar in den echt verbonden.
Het meisje van de bloemenzaak, die mooie bloemen van een strik voorzag, kon alleen nog maar een verrast “wow” mompelen.
Zij hervond zichzelf met de klassieker; “you don’t see that often nowadays”.
En al kauwend wenste ze me “a wonderful anniversary”.
23 jaar voortgetrokken van Wilnis naar Loosdrecht (prachtige momenten beleefd, en Bo-Peter en Kaj hebben daar hun eerste levensjaren doorgebracht), vervolgens naar ons pittoreske huis in Hilversum (geweldige buren), waarna wij naar Dusseldorf verhuisden om platenbaas voor Arcade te spelen en waar Ivar het levenslicht zag. Eventjes Belgie aangedaan (Lommel, waar ik overigens maar 8 weken doorgebracht heb) om vervolgens februari 1999 de overstap naar de V.S. te maken waar wij nu reeds in ons 3e huis wonen in de stadjes Walnut Creek en Concord. Al met al een prachtig vervolgverhaal, met een geweldig ‘wife’, 3 mooie lokale kinderen en vreugde in NL, vooral als ik bij oudste zoon Rick en aanhang langsfladder. Hey, count your blessings, en da’s wat ik nu doe alvorens de machtige Blues Brothers (Ivar is de goalie) naar een geweldige overwinning coach. Nog geen plaatjes en zo, maar ‘these words paint a 1.000 pictures’!

Zondagavond 8 augustus, na een uitstekende KLM vlucht van Amsterdam naar San Francisco, overzag ik voorzichtig het ‘loon’ van 3 weken vakantie.

Thuis een aantal rekeningen die hoognodig (per check, dat wel) betaald moesten worden en 601 zakelijke e-mails die op een of andere manier van kommentaar voorzien dienden te worden.

Tevens een (fel begeerde) iPhone4 die niet in staat bleek om de SIM chip van mijn tragisch verdronken BlackBerry tot zich te nemen.

In de zoute wateren van Portugal vulde ik enige bidonnen voor mijn buddy, de country zanger JJJohns, omdat zijn voeten daar baat bij hebben.

Tot het moment dat een stevige onderstroom het zand onder mij uitzoog, was alles botertje tot de boom.

Genereus zwaaide ik JJ nog terug met de opmerking “laat mij maar”.

Nadat ik bijna opgekrabbeld was, sloeg een stevige golf mij nogmaals neer.

Dat was het moment dat ik besefte dat ik links droeg v.w.b. de BlackBerry en rechts qua portefeuille.

Dat is niet meer goed gekomen; mijn BlackBerry heeft na de droogbeurt nog enige dagen kwaadaardig gegromd alvorens definitief de geest te geven.

Mijn portefeuille leek wonderwel geen schade te hebben opgelopen, tot het moment dat ik maandag j.l. mijn onkostenoverzicht over de maand juli maakte.

Sommige onderliggende stukken (lees lunchbonnen) waren in onleesbare stukjes pulp veranderd.

Genoeg redenen om de maandag te gebruiken om orde op zaken te stellen.

Op het Consulaat hebben wij bij tijd en wijle (tussen keihard sappelen door) het genoegen om kennis te maken met vooraanstaande Nederlanders.

Dinsdag dus Hensley “Bam Bam” Meulens, voormalig speler van o.a. de New York Yankees, en nu hiting coach voor de San Francisco Giants.

Nou, je kan het aan ons overlaten om zo’n iemand uit te nodigen voor de lunch in een sportieve omgeving; Murphy’s Pub dus!

V.l.n.r. Natasha Chatlein (NOST), “Bam Bam”, uw scribent en ‘onze’ Consul Generaal Bart van Bolhuis, die ook wel van een sportieve omgeving houdt.

Woensdag kwam zoon Kaj na een uitputtende Eurotoer aan op SFO, en na opgehaald te zijn door broer Bo-Peter (hoera dat ze allemaal kunnen rijden), was de familie weer compleet.

Astrid haalde opgelucht adem en kookte voor 5, voor het eerst sinds een maand of twee.

Donderdag weer een hoogtepunt; het optreden van Freek de Jonge op het Consulaat Generaal.

Enigszins beschaamd moest ik hem mededelen dat ik zijn optreden niet bij kon wonen.

De reden? 12 U14 voetbalspelertjes die donderdagavond vol verwachting uitkeken naar hun eerste voetbaltraining onder leiding van Coach Laanen.

Ja, ik hoor enige lieden reeds mompelen “who the f… is Coach Laanen?”.

Onderstaand gelieve die ongelovigen het antwoord aan te treffen; de tegenstander is gewaarschuwd!

Goed, met Freek en diens talentvolle vrouw Hella nog alles goedgemaakt door hen een toer te geven bij een van mijn grootste (zakelijke) liefdes; Ex’pression College for Digital Arts in Emeryville (Home of Pixar).

En, omdat Astrid mij niet meer dan 1 foto per column toelaat, en wij het toch over voetbal hebben: geniet van Freek en Dick Advocaat.

1:42+Added to
queue

Freek de Jonge and Dick Advocaat

Parking directions

Ter afsluiting die vrijdag een herenigingslunch met grote HP vriend Fred van Buiten (nee, niets inzake CEO Mark Hurd besproken), en ‘s avonds een mini reunie met een aantal graduates van Ex’pression, met name ook hen die ons bij tijd en wijle een ingang bij Dreamworks bezorgen.

Kortom; een normale werkweek!