Category: Uncategorized

Ik kreeg nogal wat reakties op mijn‘zielige’column van vorige week, en steunbetuigingen, fruitmanden en beterschapwensen.

Maarre……voor de zekerheid, het is dus een kleine twee jaar geleden dat ik in het ziekenhuis lag.

Inmiddels ben ik weer helemaal het ventje en heb niet het idee dat ik die galblaas mis. Hoor ik iemand blaaskaak mompelen?

Als je er op staat wil ik nog wel kwijt hoe ze die 25 nietjes verwijderd hebben; eigenlijk nieten omdat ze zo groot waren.

Van die echte metalen dingen waarmee je normaal gesproken …eh…ja…iets aan elkaar niet.

En die dokter vroeg me nog of ik mee wilde genieten toen hij ze er uit ging pulken.

Niet dat ik normaal gesproken win in de loterij, maar zoveel nieten had ik nimmer ervaren.

Weet je, normaal gesproken mankeert mij niets.

Vrouw Laanen stuurt me (gezien mijn levensstijl) van het ene onderzoek naar het andere, en iedere keer is ze weer stomverbaasd dat er een positief rapport geproduceerd wordt.

Zij denkt sterk aan omkoping mijnerzijds.

Een paar maanden geleden werd ik op zachte aandrang (ook van mijn huisarts) naar een colonoscopy geleid.

Boven de 50 schijn je dat te moeten ondergaan.

Ik ken mensen die ‘forever’ 49 blijven; hoe denk je dat de football franchise de San Francisco 49’ers aan hun naam zijn gekomen?

Nou ja, in ieder geval had ik dat zo’n 12 jaar weten uit te stellen, en ja, ik weet ‘t, het is kleinzielig en kinderachtig.

Dus hop colonscopy here I come.

Nou gaat het mij niet om de details (en jullie al helemaal niet), ik werd immers verdoofd, maar om het fenomeen instinct.

Nadat mijn duifje mij mij tegen het middaguur ophaalde –ik wankelde nog, dus werd ik in een rolstoel gezet- vroeg ze me of ik wist waar we heen gingen.

Als door een vlaag van mist antwoorde ik; “lunch”.

Dat is instinct!

Nu sluit ik het hoofd medische perikelen echt af, maar een ding moet mij nog van het hart.

Mijn huisarts, een fantastische mid-veertiger die mij jarenlang bezwoor dat het zo goed was om de procedure te ondergaan ter verlenging van mijn bruisende leven, moest op de hoogte gesteld worden van het positieve resultaat (negatief dus in medische kringen).

Ik bel; de assistent komt aan de lijn, we wisselen wat ‘small talk’ uit, en ik vraag haar om me door te verbinden met dokter Singh.

Stilte.

“Hello, doctor Singh please!”

Aan de andere kant wordt het zwijgen verbroken en de mededeling is hoogst storend; dokter Singh is dus een maand geleden overleden aan een hartaanval.

Wat!

Daar weet ik niks van; hij, de mid-veertiger die mijn leven wilde verlengen is er tussen uitgepiept.

Ja, ik ben echt kwaad, enerzijds omdat ik niet op de hoogte ben gesteld, anderzijds dat een fijn mens is heengegaan.

Only in America.

Twee grote zaken deze week in de V.S.

Allereerst de schuldverklaring van Bernard Madoff dat hij met zijn pyramide aktiviteiten maar liefst 65 miljard dollar heeft verduisterd.

Pardon, 64 miljard; ze hebben er inmiddels een teruggevonden.

64.000 miljoen dollar, Holy Toledo!

In dit artikelwordt het een ‘Ponzi scheme’ genoemd naar de eerste zwendelaar die dit hanteerde aan het begin van de vorige eeuw, Charles Ponzi, een Italiaanse immigrant.

En….trommelgeroffel……de Maddof’s beweren dat ze de 823 miljoen dollar die nog op hun zilvervloot boekje staan eerlijk verdiend hebben. De familieleden beweren dat ze al sinds de tachtiger jaren nooit wat gemerkt hebben.

“Pa, hoe kom je aan dat condo’tje in New York van $7 miljoen?”

“Eerlijk verdiend jongen.”

“Dank Pa voor zo’n transparant antwoord”.

Een beetje korte deze week want ik ben onderweg naar Miami.

“Flew me to Miami Beach NWA, Sunday the 15th of June”.

Beatles?

In ieder geval voeg ik me bij de helft van Curacao en Bonaire die ook onderweg zijn om onze trots, de Nederlandse Honkballers te zien spelen in de kwartfinales van de World Baseball Classic.

Sensatie in de States toen Nederland de Dominicaanse Republiek er uit knikkerde.

$400.000 gooit $80 miljoen er uit.

Zoiets als Laanen versus Maddof (Laanen is vrij man).

Zie onderstaande link naar een 5 minuten durend interview van onze ambassadeur in Washington D.C. met ESPN dienaangaand.

Wederom bonkt mijn (honkbal) hart weer van trots.

“Miami, I’m on my way, and in my cheap GM it’s not so far away!”

http://www.youtube.com/watch?v=QO7Zbv2scpE

Vandaag, beste beeldbuiskinderen, springen wij van hot naar her, dus maak de veiligheidsgordels maar goed vast want het wordt een wilde rit tussen nu en 1959.

Al die associaties kreeg ik toen mijn oog getroffen werd door het blikseminslaande artikel dat Barbie 50 jaar geleden (9 maart 1959) aan den volke gepresenteerd werd in New York . Volgens het artikel had ontwerper Ruth Handler haar geschapen naar het voorbeeld van een Duitse pop, met alle vrouwelijke glooingen, inklusief borsten.

14 juni 2007

Badend van het zweet sla ik mijn ogen op, mijn zaalzuster vraagt mij hoeveel pijn ik heb op een schaal van 1 tot 10.

Inmiddels weet ik dat hoe meer pijn ik veins, hoe meer morfine ik krijg. Ik verman me en fluister 6 langs mijn oxygeenbuisje.

“Niet meer?” vraagt ze bezorgd.

Ik knik nee, en nadat ze de barcode op mijn pols gescand heeft (ik voel me net een supermarktartikel), krijg ik een weldadig aandoend shot in een van de pijpjes die in mijn lichaam gemonteerd zijn.

Als een warme douche!

Oh, hoe ik in het ziekenhuis beland ben?

Nou, de zondag daarvoor hadden wij een potluck end-of-the-season baseball party van onze jongste Ivar.

Alle ouders maken dus hamburgers, kip, hotdogs, en wat van dies meer zij. Toen ik ‘s avonds na aanschouwing van de laatste aflevering van de ‘Soprano’s’ ziek werd dacht ik onmiddellijk aan salmonella.

Klinkt als die reklame van Buitoni, maar dan minder fris.

Na twee dagen gemartel en gewichtsverlies van zo’n 3 kilo , brengt mijn vrouw me naar de ER (hoor ik een TV serie?) van het John Muir ziekenhuis in Walnut Creek .

Nou, die zagen gelijk dat de oude heer Laanen behoorlijk ziek was, en spoten me gelijk onder de morfine. Prachtige regenbogen en spuitende fonteinen waren het onmiddellijke resultaat. Heerlijk!

De operatie ging wat minder soepel, nadat men met een camera van speldenknopomvang gekonstateerd had dat mijn galblaas onderhevig was aan een rottingsproces en bovendien aanhing tegen een slagader naar mijn lever (dat prachtige orgaan), nam men geen halve maatregelen.

Via een soort van keizersnee werd ik verlost van het orgaan.

Twee handen er in, “niet laten vallen” want dan verspreidt het gal zich door het gehele lichaam, en dan zou Laanen wel eens meer passé kunnen zijn.

Daar heb ik natuurlijk niets van gemerkt; mijn vrouw des te meer, uur na uur sloop voorbij, maar uiteindelijk werd haar medegedeeld dat het oude onkruid (lees Laanen) zijn naam weer eer aan had gedaan.

Nadat de zuster mijn voorhoofd heeft afgelapt, verlaat ze mijn kamer en enigszins hallucinerend draai ik me om naar de 24-uurs klok op mijn nachtkastje.

De cijfers staan op 19.59, bijna 8 uur ‘s avonds dus.

1959, niets in mijn verwarde hoofd maakt een sprongetje naar Barbie, wel naar mijn kluppie Sparta uit Rotterdam .

Mijn rood witte hart barst weer van trots; dat was het jaar dat Sparta voor de laatste maal landskampioen werd.

Vanaf dat moment bepaalt de klok. tussen sluimermomenten door, mijn hele denken. De serie ‘24’ gaat daar over; alles wat er kan gebeuren binnen 24 uur.

Mijn hele leven wordt geprojekteerd op de klok!

20.05: onrustig woel ik weer door de lakens, mijn laatste jaar bij Ex’pression College for Digital Arts in Emeryville.

Monotoon klikken de cijfers voort.

De morfine doet zijn werk en ik val in een diepe slaap tot 4.07.

Het Amerikaanse Leger, daar werkte ik voor in Rotterdam gedurende de Vietnam Oorlog als Administrative Accounting Machine Operator.

Mijn eerste geprogrammeer met kabeltjes was op een IBM accounting machine 407.

Ik druk op de knop naast mijn bed en haastig komt een zuster aangesneld.

Na mijn verhaal aangehoord te hebben glimlacht ze en verzekert me dat dit bij het proces hoort.

Als ik weer ontwaak is het 9.11, het moment waarop van de Verenigde Staten, volgens eigen zeggen, de onschuld werd ontnomen.

En laten we wel wezen, die 11e September heeft de hele wereld geraakt. Op het moment dat het tweede vliegtuig de toren invloog zat ik in de auto onderweg naar Ex’pression, en ik heb nog nooit zo’n koude rilling gehad.

De stemming op de school was er een van totale droefenis en onredderin. Iedereen in de V.S. heeft wel familie wonen in een staat aan een van de kusten; het werd dus overal gevoeld, zonder aanziens des persoons. Huilende studenten worden getroost en als ik ‘s avonds naar huis rij staan mensen op bruggen over de highway met stars and stripes vlaggen te zwaaien; het is onmogelijk om zonder betraande ogen thuis aan te komen.

19.46, zo heb ik dus bijna 24 uur doorgebracht, ijlend (letterlijk en figuurlijk) van dieptepunt naar hoogtepunt en terug, rollercoaster style.

1946, mijn geboortejaar (ook van Bill Clinton en Dolly Parton), terug dus bij af.

En aan de waanzin komt geen eind, we zwalken van de getuigenis van een Sudanese soldaat hoe vrouwen gedood moeten worden in Darfur, en meisjes vanaf 13 verkracht, naar de mega boosheid deze week dat er een Barbie op de markt is gebracht met een tatoeage.

Maar; er  is hoop!

Oftewel zoals wij hier zeggen; Obama is “Da Bom”!

Volgende week minder van de hak op de tak, maar het lucht wel op!

Daar had ik nou eens echt zin in; lekker de week voorbij laten gaan, even de koppen van de diverse media beetpakken om er dan lekker smeuig over heen te gaan.

En dan, net als je denkt dat carnaval voorbij is (God zij dank het is Aswoensdag) verschijnt dit in het nieuws:

Sky-high costs to use a toilet?

Ryan Air denkt hier serieus over na!

De CEO meent dat een plasje of poepje wel een British Pound waard is.

Tip voor de CEO; mannen gaan vaker (vrouwen kunnen het ook beter ophouden); ergo zeker separaat een urinoir installeren, dat haal je er zo uit.

GM loses $30 billion in 2008

Mijn grote angst dezer dagen is de fobie dat ergens in mijn achterhoofd een 8-inch floppy meedraait.

Een informatiedrager die, hoe gering ook qua capaciteit, van alles en nog wat in mijn hersens plant.

General Motors, eens de grootste maatschappij van de wereld, verliest 30 miljard dollar!

En, staat aan de rand van de afgrond.

Mijn gedachten dwalen af naar een Blood, Sweat and Tears song, ‘I love you more than you’ll ever know’ waarbij Al Kooper gewag maakt van het feit dat hij om zijn ‘love’ te imponeren ‘President of General Motors’ zou kunnen worden.

Blood Sweat & Tears – I Love You More Than You …
Tegenwoordig kan je beter zeggen dat je direkteur van Smart bent.

California unemployment jumps to 10.1% in January

Mijn eigen Mamas en Papas Californie gaat mooi naar de kloten.

YouTube – The mamas and the papas – California dreamin

De terminator weet ook niet beters dan de Kennedy kaart te spelen.

Misschien is het helemaal nog niet zo slecht om met het Klein Orkest mee te zingen over ‘Koos Werkeloos’.

klein orkest koos werkeloos

Oh ja, gisteren heeft Manny Ramirez een aanbod van de L.A. Dodgers afgeslagen. Het kind vond een tweejarig contract van $45 miljoen niet voldoende. Inmiddels heb ik Koos Werkeloos voor hem vertaald.

Report: Virgin S.F. Megastore closing

Blijft er dan niets meer gespaard?

De muziekgoden kunnen dit niet gewild hebben.

Downloading heeft zijn prijs; een maagd!

Vijftig jaar na dato (Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper verlieten ons na een plane crash), is er weer sprake van Don McLean’s ‘The day the music died’, oftewel ‘American Pie’.

the story behind American Pie

State GOP taking aim at its own

Na het eindeloze gehakketak over het budget van Californie, werd het uiteindelijk goedgekeurd vanwege het ‘overlopen’ van 6 republikeinen die een belastingverhoging goedkeurden. Een doodzonde in GOP kringen.GOP staat voor Grand Old Party (dat vinden de republikeinen dus).

Oftewel verhoging van de schuldenlast is geen probleem, maar belastingverhoging is nog erger dan abortus, of afschaffing van het recht om een wapen te bezitten.

Die 6 werden dus afgestraft door de eigen partij; geen financieele ondersteuning meer voor hun politieke campagnes. Dog eats dog!

Herinnert u zich deze nog, nog……Three Dog Night met ‘It’s a jungle out there’. Hoewel, wat te denken van deze originele Randy Newman, starring Al Gore:

It’s a Jungle Out There

En dan nu echt goed nieuws:

Safeway’s Q4 profit up to $338M

Safeway is onze grootgrutter; een soort Albert Heijn dus, maar dan zonder fraude. En wat gebeurde er:

Safeway profit misses Wall St. view; shares drop

Dat is nog eens een echte ‘Wallstreet Shuffle’.

YouTube – Wall Street Shuffle – 10cc

Een tikkeltje af met de voorspelling om vervolgens een afstraffing te krijgen van 12% waardedaling van de aandelen.

Hey, dat is nog eens negatief denken, zo komen we er nooit uit.

Wellicht vallen we toch weer terug op het aloude stramien van het spaarvarken.

Maar daar kan het ook nog lelijk mee aflopen wanneer die niet volgens de voorschriften geopend wordt; zie Yrrah’s bijdrage als bijlage.

Eindigen we toch nog met mijn ouwe trouwe Beatles;

Every world got lots of piggies, living piggies lives’.

Van het witte dubbel album.

YouTube – The Beatles – Piggies

In ieder geval vallen varkens en truffels onder een noemer, en dat is meer dan een schrale troost!

Zo, dat was er eentje voor ‘moi’.

Heerlijk om al die muziekjes met al dan niet enge koppen te combineren.

Volgende week weer op de serieuze toer; hoewel…….

Het beeld is eenvoudig te schetsen; donderdag 19 februari 2009 loggen vele tienduizenden HP medewerkers in; een dagelijks ritueel.

Dat er gelijk een memo van CEO Mark Hurd als een ongewenste pop up op hun beeldscherm verschijnt is minder gebruikelijk.

Er gaat een rilling door hen heen, de laatste maal dat hij als zodanig op het beeldscherm verscheen, September vorig jaar, kondigde hij het afdrijven aan van maar liefst 24.700 collega’s.

Echter, dit keer lijkt het in eerste instantie om hem zelf te gaan, hij verkondigt dat hij zijn salaris met zo’n 20% verlaagt, toch al snel het ronde bedrag van $3 miljoen.

“What a guy,” mompelen de meeste HP’ers.

En het overige upper echelon ook zo’n 10 – 15% achteruit, “wow”.

De kicker is echter dat ze praktisch allemaal 5% moeten inleveren.

Maar; geen ontslagen!

De netto kwartaalwinst is teruggezakt naar het miezerige bedrag van $1.85 miljard, vandaar.

Meer mensen kunnen ze gelukkig niet missen, en de pijp kan blijven roken (ja, die pijp mag) van de resterende 95% van het salaris.

Een trend?

En laten we wel wezen, zolang mensen als Maddoff, en nu Allen Stanford, vele miljarden laten verdwijnen, is het een kniesoor die zich zorgen maakt over een miljardje meer of minder.

Stanford een 58 jarige flamboyante financier en sport entrepreneur, verdween totaal uit het beeld nadat hij door de Securities and Exchange Commission (SEC) beschuldigd werd van fraude ten bedrage van $8 miljard.

Stanford, met zowel de Amerikaanse nationaliteit als dat van Antigua, heeft miljoenen dollars gedoneerd aan Amerikaanse politici en verzekerde sponsorgelden voor golfer Vijay Singh en de Engelse voetbal ster Michael Owen.

In Antigua is Stanford de eigenaar van de grootste krant en de enige Amerikaan die ooit geridderd is voor zijn vele verdiensten.

Zijn huizenbezit strekt zich uit van Antigua, via de Amerikaanse maaggdeneilanden, tot Miami. Schelm en Robin Hood?

Mark my words: nog vele verdwijn miljardairs zullen volgen.

Vol trots heeft Arne het eindelijk tot stand gekomen budget van Californie getekend. Met elastiekjes, plakband en leningen wordt een gaatje van $41 miljard weggewerkt.

Natuurlijk mag Schwarzenegger’s dreiging om 20.000 ambtenaren te ontslaan ook als redelijk doorslaggevend argument beschouwd worden.

Maar, in de kranten wordt er schande over gesproken en koppen als ‘Trap de bums (volksmond: luie reet) uit Sacramento’ voor de gedelegeerden aldaar, is nog vriendelijk. idioten en stommelingen zijn meer gebruikte woorden. Zie ook de bijlage geknipt uit de Times van vandaag.

Dat het hier veel langer duurt dan aan de Oostkust heeft waarschijnlijk ook te maken met grotere verdraagzaamheid hier en de meer relaxte atmosfeer (San Francisco versus New York); om van het lekkere weer maar niet te spreken.

Indertijd kwamen populaire vertalingen er aan te pas om dat te verduidelijken. Ik laat ze in het Engels (Amerikaans), jullie begrijpen wel waarom.

NY: Do it right or you’re fired

SF: I’m confident you’ll get it done

NY: Shut the fuck up

SF: Thank you for your input

NY: I’ll cover your ass

SF: Consider me your resource

NY: Local bar

SF: Offsite facility

NY: Unemployed

SF: Consulting

NY: Your plan sucks

SF: Let me share my feelings on this plan

Na de ‘doom and gloom’ van een VC conferentie dat ik van de week mocht volgen, toch nog een glimp hoop: grote plannen met grote investeringen kunnen het momenteel vergeten, echter, kleine investeringen voor goede plannen vinden een Angel.

Meest verkochte properties: Scholen!

Zoals altijd is het motto in de States; economy down, education up!

Last but not least een cartoon van mijn favoriet; Peter van Straaten.

Hij geeft voortreffelijk de stemming weer bij de meeste bankiers, VC’s, politici en andere gouddelvers die profiteerden van de schijnbaar onstuitbare zucht naar meer.

We gaan weer een spannend weekje tegemoet!

In het rokerige lokaal (“wat nou niet roken?”) baste de vadsige republikein van Texas dat ze in een ‘fucking catch 22’ zaten.

“Wanneer wij massaal in de senaat tegen dat stimulus package stemmen dan zijn wij onze status als patriot kwijt, en doen we het wel, dan zijn we onze achterban kwijt”. 

En, in the end of the day vonden ze natuurlijk de oplossing; drie republikeinse senatoren maakten uiteindelijk het verschil uit tussen Yes or No stimulus package.

Twee vrouwen en een man werden geslachtofferd voor het goede doel.

Stimulus package aanvaard – belastingverhoging voorkomen.

En dit alles onder het motto; “dat de nationale schuld toeneemt, okay, maar belastingverhoging, never”.

Het huis van afgevaardigden stemde als volgt:

246 democraten voor, 183 republikeinen tegen.

Dat noemen ze nog eens gezamenlijk de schouders er onder zetten!

De senaat stemde als volgt: 60 voor en 38 tegen.

Inklusief drie republikeinen dus, anders was het niet gelukt.

En, om de noodzakelijke zestigste stem te krijgen werd de stemming enige uren verlengd om de democratische senator Sherrod Brown van Ohio in te vliegen die de begrafenis van zijn moeder bijwoonde.

America the beautiful!

De bijlagen illustreren waarom het gaat; “what’s in it for me”.

Voor ons Californians is hebelangrijkste dat er dankzij het stimulus package 396.000 banen gecreeerd worden.t

The Economist:

Vervolgens gaat het artikel uitbundig in op de gemiste kansen.

Voorlopig blijft onder dit alles Obama’s rapportcijfer redelijk stabiel

Obama Approval Ratings

Data provided by RealClear Politics

Intussen blijft het in Californie huilen met de pet op voor wat betreft het overbruggen van een gat van $41 miljard in ons staatsbudget.

Het werd Arnold echt te veel!

Na het verplichten  van staatsambtenaren tot het nemen van twee vrijdagen onbetaald verlof per maand (furlough), vervolgde hij zijn aanval met het aankondigen van het ontslag van maar liefst 20.000 ambtenaren!

Ja, nu ziet het er naar uit dat gedurende het komende weekend men alsnog tot een compromis komt.

And now something entirely different!

De median waarde van Californische huizen is maar liefst met 41.8% omlaag gegaan het afgelopen jaar.

Maandelijks krijg ik een ‘gratis’ melding van de populaire site zillow.com dat mijn huis wederom met zoveel duizend dollar in waarde is gedaald.

Ondanks dit alles blijft California Dreamin’ mijn lijflied, en ben ik dankbaar dat mijn broer Rob deze aflevering gesponsord heeft.

Nu dus een mededeling van mijn sponsor:

Maaszicht
Schrijver: Rob Laanen

Een reclameontwerper en een gepensioneerde zakenman ontvangen ongeveer gelijktijdig een nogal compromitterend telefoongesprek. De een hoort de stem van zijn overleden moeder, de ander die van een jonge mysterieuze vrouw. Om zijn politieke ambities te beschermen, roept de zakenman de hulp in van een neef die een hoge functie bij de BVD bekleedt. De reclameontwerper denkt aanvankelijk aan een misselijke grap totdat hij wordt geconfronteerd met nog enkele bizarre voorvallen. Onzichtbare vijanden isoleren hem langzaam maar zeker van zijn omgeving. Paranormale krachten, menselijke genialiteit of toch het werk van een verknipte geest?
Aanvankelijk beperkte de creativiteit van de geboren Rotterdammer Rob Laanen zich tot figuratieve kunsten zoals tekenen en schilderen. In zijn huidige woonplaats Culemborg kwam daar zijn fascinatie voor het schrijven bij. Eerst als medewerker van de plaatselijke krant en later (in 1997) als debuterende schrijver in de thriller S.O.S. Hotel New York. Ruim tien jaar later slaat hij met de meeslepende thriller Maaszicht opnieuw toe.
ISBN: 978-94-6008-003-6
blz.: 256
formaat: paperback 14,8 x 21 cm

Stuur door naar een vriend of kennis

Prijs: € 16,50

‘Let me tell you how it will be,

There’s one for you, nineteen for me,

‘Cause I’m the Taxman’

De Beatles, en met name George Harrison, die deze tekst schreef, moesten klaarblijkelijk helemaal niets hebben van de belastinginner.

Grappig ook (zeker voor schietgrage Amerikanen) dat het een track was op de LP ‘Revolver’!

Pijnlijke week voor Obama qua (onbetaalde) belastingen, en waarschijnlijk heeft hij achter de gordijnen van het witte huis nog wel wat andere woorden geuit dan ‘I screwed up’. Dit nadat hij van de ene op de andere dag zijn visie op het aanblijven van Tom Daschle wijzigde.

Tom, de beoogde ‘Health Secretary’, was natuurlijk in de war en dacht dat hij zelf de Taxman was; zoals sommige mensen denken dat ze Sint Nicolaas zijn, en derhalve vrijgevig.

Even voor de goede orde;

a) Tom zag even over het hoofd dat hij belasting diende te betalen over de inkomsten van zijn consultancy aktiviteiten.

b) Tom dacht dat hij de auto en chauffeur van een weldoener (Sint Nicolaas?) niet aan hoefde te geven.

c) Tom had ook wat teveel aan liefdadigheidsbijdragen afgetrokken.

d) Tom betaalde in aller ijl $128.203 in belastingachterstand en $11.964 aan rente.

Gelukkig zag hij zelf zeer snel in dat dit Obama alleen maar schade kon berokkenen, en trok zijn nominatie in.

Nou waren we toch zo blij met Obama, maar dit is toch al de vierde keer dat hij in zo’n korte tijd een blauw oog oploopt, hetgeen ze hier overigens een black eye noemen.

We gaan weer een a.b.c’tje doen (d is er ook wel, maar kwam er mee weg):

a) De gouverneur van New Mexico, Bill Richardson, trok z’n nominatie als Obama’s keus voor ‘Commerce Secretary’ in vanwege onderzoek van hogerhand naar een staatscontract dat werd gegund aan zijn politieke sponsors.

b) Dan hadden we ook nog McKinsey executive Killefer, op wiens huis beslag was gelegd wegens achterstallige werkloosheidspremie voor een huishoudelijke kracht.  Ze zou als allereerste de rol van Chief Performance Officer bekleden in het witte huis.

c) Is voornoemde Tom Daschle, en eigenlijk komt daarna…..

d) Timothy Greithner; hij werd vorige week weliswaar toegelaten als ‘Treasury Secretary’ maar dit pas na een verhitte discussie over zijn te late betalen van $34.000 van achterstallige belastingen. Lees ik echt ‘treasury’ in zijn titel?

Gelukkig stelde Obama dat de regels voor iedereen gelden, en dat prominente mensen niet anders behandeld mogen worden dan Jan met de pet.

Maar wat te denken van de uitspraken van Senator John Kerry, die het onderspit dolf tegen Bush ruim vier jaar geleden:

“er is een totaal begrijpelijke, absoluut te accepteren en rationale uitleg voor wat er gebeurd is met Daschle”.

Sjees, nu begrijp ik waarom Kerry een takshond heeft en Bush president geworden is. Hoewel?!

   

Inmiddels ben ik weer behoorlijk aan mijn taks, en verlang naar zoiets als ‘moral tax’ van de Obama ploeg, die vanwege alle voorgaand beschreven perikelen inmiddels drie republikeinen in zijn ploeg heeft opgenomen.

Dat laatste is even onbegrijpelijk als de alliantie van de twee hoofdrolspelers in mijn te verschijnen boek; Eckart Wintzen in groen en duurzaam, en diens executeur Frank Monstrey in olie en gas. Vele lezers hebben aangegeven ook daar niets van te begrijpen.

Ben Steneker (naast JJ Johns de andere prominente NL ‘Cowboy’) over dit onderwerp:

“Er is olie, en er is gas, maar het is er niet meer zo als het er was; boren ze maar in je zand me Ameland, mooi Ameland. Wie er nu komt, die kent het niet……”. We schrijven 1963!

Nog even heet van de naald: vanaf april kan op mijn website (mededeling volgt) wekelijks genoten worden van een aantal pagina’s van mijn nieuwe boek “De Amerikaanse Droom – De Ex’pression Jaren”; GRATIS! 

Mijn bijdrage ter verlichting van de economische malaise.

Later in het jaar komt het boek uit, gelardeerd met de nodige snuisterijen en nimmer openbaar gemaakte hekelbare zaken. Baten uit de verkoop worden ter beschikking gesteld van de Sierra Club www.sierraclub.org

We can keep the lights on and grow our economy while reducing energy use and transitioning rapidly away from oil and coal, to solar, wind and other clean power.

Moge het weekend weer voor heel wat ontspanning zorgen inklusief balsem voor de geplaagde fiscale ziel.

V.S. Newsflash

 

Banen verloren gegaann in januari: 598.000

Werklosheidspercentage: 7.6%

Totaal aan banen verloren gegaan: 11.600.000

Invloed op de Dow Jones: 217 punten omhoog!

Dit laatste echter op het (gegronde) vermoeden dat overeenstemming werd bereikt over het stimuleringspakket ter hoogte van $780 miljard.

Na het compromis met de republikeinen, declameerde de Democratische Senator Ben Nelson van Nebraska het volgende:

“Het vet is er af, de spekjes zijn gebakken, en de heilige koeien zijn gemolken”.

1) Teddy Scholten, ‘Een beetje’, winnares Eurovisie songfestival 1959

2) Andre Hazes, ‘Een beetje verliefd’, #3 hitparade  herfst 1983

3) Cees van der Hoeven, ‘Een beetje zwanger’, #1 fraude NL 2006 –

Heel goed; #3 hoort inderdaad niet in dit rijtje thuis (met dank aan Jos Kuijer die dit te gekke programma nog gepresenteerd heeft), net zo min als je een beetje zwanger kan zijn, kan je een beetje schuldig zijn. Overigens hebben drie aandachtige beeldschermlezers vorige week Dustin Hoffman geraden; chardonnay wacht op U in Concord, California.

De Amerikaanse kranten stonden er bol van: “Ex-Ahold Chief Van der Hoeven fine slashed by court” was nog de mildste kop.

Men kon er niet over uit dat de CEO en CFO van zo’n grote onderneming, die de grootste fraude uit de Nederlandse geschiedenis scoorden, er zonder gevangenisstraf afkwamen.

Even kort; het schandaal van de kunstmatige meerwinst over drie jaar van 970 miljoen euros was er de direkte oorzaak van dat Ahold’s aandelen in een dag 63% kelderden, dat ze voor 8 miljoen euros met de openbare aanklager in NL een deal sloten, maar…….spits de oren, poets de bril op….trommelgeroffel; Amerikaanse investeerders kregen vergoedingen van maar liefst $1,1 miljard. Dat is dus even andere koek!

Zie je de scene na het oordeel voor je, thuis bij rechter Diederik Aben?

Knappend haardvuur, glaasje cognac, pinkje omhoog:

“Nou, Cees, voor dat boetetje van 30.000 Euri maken we nog wel een side lettertje, en jouw 240 uren taakstraf, Michiel, die mag je wel bij mijn oude moedertje in huize Avondrood doorbrengen”.

Nee, dan kunnen Eckart en ik daar tenminste een echte Cinderella story tegenover zetten.

Als jullie bij de les gebleven zijn, dan herinneren jullie zich nog wel de geschiedenis van Tyssen Bornemisza. Indien niet; terugbladeren!

Op dat moment was ik met mijn onderneming Multi Function in drukke onderhandeling inzake een kapitaalsinjektie.

Eckart haalde mij over om daar mee te wachten omdat de Tyssen deal een kwestie van maanden was.

Nadat hij me daartoe overhaalde middels een storting van maar liefst 500.000 gulden (1983!), marcheerden wij door op de ingeslagen weg.

Klaarblijkelijk viel dat niet zo goed bij een zijner commissarissen (zie onderstaande geestige brief van Eckart) die dat liever formeel op papier had. Nou ja, het Tyssen verhaal flopte en toen kwam mijn nieuwe aandeelhouder dus op de proppen met het verhaal dat we bij de heer Wintzen best een aardige korting op de lening konden bedingen.

Mijn ogen blikten kaarsrecht in de staalblauwe ogen van de heer E.D.J. van Roosmalen en fier mompelde ik “dat nooit”.

Dat had Edje nog niet eerder gehoord van iemand.

Na enige strijd (bloedneus, blauw oog, oor half afgescheurd) werd het ronde bedrag van 500.000 overgeboekt naar BSO, en Eckart en ik hadden een band voor het leven.

Mooi he (vochtige ogen mag).

Obama heeft inmiddels de grabbelaars van Wall Street (miljarden bonussen over 2008) ook de oren gewassen. Maar of het helpt?

Het schijnt dat inhaligheid eerder de norm is geworden dan de uitzondering.

In niet gerelateerd nieuws hebben de nog vastzittende heren van Enron, Ponzi $50 miljard goochelaar Maddoff, en de afgelopen week afgezette gouverneur van Illinois, Blagojevich, via hun advocaten verzocht om in Nederland berecht te worden. Tuingereedschap nemen ze voor eigen rekening.

Afsluitend (voordat jullie hoofdjes barsten); iedereen bedankt voor de ontvangen aanvullingen, onthullingen en korrekties.

Daarom bijgevoegd een liedje voor jullie om te spelen omdat je me weer een weekje moet missen.

jaa dat is peter

Maak er wat moois van dit weekend; en vergeet niet aan je medemens te denken!

Optimisme na de inhuldiging van Obama, hoewel de financiele markten zich daar weinig van aantrokken.

Het werkoosheidspercentage in ons zo geliefde Californie liep op tot maar liefst 9.3%!

Steve Jobs overweegt een levertransplantatie en nu zie je pas echt hoe een mens zijn stempel drukt op een grote onderneming als Apple.

Verdriet onder de mensen, en verdriet onder de aandeelhouders die met lede ogen aanzien hoe dit appeltje voor de dorst verschrompelt.

Forbes heeft een lijstje gemaakt van bedrijven die waarschijnlijk eind 2009 niet halen, waaronder Sears-Kmart.

Ik hoor het hem (wie? quiztime!) nog in de film ‘Rainman’  zeggen toen hij even uit zijn autisme brak; “Kmart sucks”.

Donderdag een opwindende informatieve aandeel-/optionhouders vergadering bij Ex’pression gehad, waar ook Eckart’s dochter Clien haar opwachting maakte.

Was goed om haar weer eens in levende lijve te mogen begroeten.

Last, but not least, heerlijk geborreld vrijdagavond met mijn vrienden en vriendinnen van de KNBC (Koninklijke Nederlandse Borrel Club).

Dus, als ik het voortaan over de ‘Koninklijke’ heb, dan weten jullie waar het over gaat.

Het laatste nieuws en gossip bespreken onder het genot van een hapje en een snapje is het heerlijkste wat er is om de week af te sluiten!

Kortom een week met highs en lows, maar altijd goed voor een flash back of een Dilbert strip die de spijker zo op z’n kop slaat waar het om bepaalde lieden gaat.

Volgende week de Photonics show in San Jose, en dan kruipen we weer naar de immer opwindende Game Developers Conference in San Francisco toe, maart a.s.

Oh ja, ook nog de nieuwjaarsborrel a.s. donderdag bij de honorair consul in zijn optrekje van $20 miljoen, uitkijkend over Alcatraz.

Ergo, never a dull moment.

Tot volgende week trouwe lezers, en geniet van ‘De Schrijver’ en ‘Dilbert’.

 

 

Wat een heerlijke week achter de rug; het kwik haalde meerdere malen ruim 20 graden.
Over wonderen gesproken: de Times kopte gisteren “Wings and a prayer”, na de geslaagde landing van US Airways vlucht 1549 in de kille rivier de Hudson.
Piloot Chesley “Sully” Sullenberger woont bij ons aan de andere kant van de heuvel; kan geen toeval zijn.
En die kop in de Times? Ja, dat was natuurlijk de compilatie van twee
liedjes:
“On the wings of a nightingale” van The Everly Brothers, en “I say a little prayer” van Dionne Warwick. Over “I say a little prayer” gesproken; a.s. dinsdag gaat dat natuurlijk
in vervulling wanneer Obama de toorts overneemt van President Bush.
Vandaar bijgaand nog even een herinnering aan deze man, die een waarderingspercentage kreeg van 22%!

BushonGlobalWarming.wmv? (2 MB?);

“How low can you go” zong Chubby Checker in de zestiger jaren.
De staat Californie heeft inmiddels een deficiet van ruim $40 miljard, en komt maar niet tot een budgetvergelijk.
Nou ja, de Bank of America heeft inmiddels ook $40 miljard toegeschoven gekregen vanuit het rampenpotje.
Bij de staatsdrukkerij draaien de geldpersen op volle toeren.
Niet helemaal passend in dit rijtje, maar toch het vermelden waard; bij Ex’pression zijn ze na wat hints er achter gekomen dat het 10-jarig bestaan inderdaad een feit was.
Koortsachtig is men met wat aktiviteiten begonnen; er worden zelfs t-shirts vervaardigd!
Naar ik me heb laten vertellen sieren de hoofden van Gary Platt en yours truly de achterkant.
Zoals gezegd, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Oh ja, en Clien Wintzen komt persoonlijk de manschappen de hand drukken.
Het kan dus wel!

Moeterweertussenuitomeenlekkerbakjesenseotegaandrinken!
PS: geniet van “Jopie, Jopie”, uit de oude doos

 

Zoals beloofd bijgaand weer een column uit de oude doos; ‘De Fusie’.
Nou kwamen dit soort verhalen niet zomaar uit de lucht vallen; er was altijd iets aan voorafgegaan.
Wat maar weinig mensen weten is dat Thyssen-Bornemisza begin 1983 in serieuze onderhandelingen was betrokken met Eckart’s BSO, Tom van der Loo’s Holland Automation International, en ‘ons’ Multi Function om in een klap Europa te veroveren qua automatisering, met alle disciplines aan boord.
BSO verlangde voor 100% van haar aandelen 12,6 miljoen guldens.
De hele transaktie was al in Monte Carlo goedgekeurd, maar werd uiteindelijk tijdens een Board meeting in New York na dagenlang heen en weer gepraat afgewezen.
Met een stem verschil!
Die stem was van de heer A.H. Heineken! Jawel, Freddy!
Diens ontvoering later dat jaar heeft geen enkele relatie met dit verhaal.
Prettige zondag verder.