Laanen's Luim

Zo kon het gebeuren dat we een makelaar om informatie vroegen betreffende een huis in de omgeving van Hilversum. Nadat hij vernam dat we pas in december een rondje langs de (huizen) velden zouden gaan maken, meldde hij dat het huis dan heus wel weg zou zijn. Zo a-commercieel! In plaats van te bedenken dat hij zich op zou kunnen stellen als onze makelaar, en tegen die tijd een aantal huizen op rij voor ons zou hebben ter bezichtiging, is hij dus door ons geschrapt van de lijst van potentieeltjes. Moeten we weer aan wennen, evenals onderstaande foto uit De Telegraaf van afgelopen week van de A27 bij Hilversum. Even een brrrrr moment!

di 19 mei 2015, 17:36

Snelweg kleurt wit door hagelbui

Maar, nogmaals, de vele hartverwarmende reakties uit Nederland voelen aan als een warme douche. In de vorige Luim kwam ook Hessel van Oorschot aan bod, Chief of Noise van The Tribe of Noise, die na een nachtelijk verblijf uitvond dat een van ‘zijn’ artiesten in de buurt was. Die werd prompt door hem uitgenodigd voor een tuinconcert, waarbij ook vriend, producer en studiobezitter Gary Platt aantrad. En voordat we het wisten stond daar een groepje bezitters van gouden en platina platen op ons grasveld:

V.l.n.r. Gary Platt (Bon Jovi, Chicago, etc.), uw straatmuzikant, Jeff Campbell die kort daarvoor een live optreden had bij TV persoonlijkheid en Emmy winnaar Jimmy Kimmel, die viraal zo’n 2,5 miljard hits scoort, en daarnaast de Chief of Noise zelf. Helaas ging het optreden niet door wegens het gegeven dat Kaj’s gitaar als eerste ter wereld onstembaar bleek! De avond werd derhalve doorgebracht met sterke verhalen uit de wereld van muziek en het laten vallen van namen van bekende mensen die we al dan niet gezamenlijk kenden. Buitengewoon inspirerend en spiritueel (u weet wel). Astrid, onze voedsel magier, wist zoals gewoonlijk weer een maaltijd uit de hoge hoed te toveren, waaronder een schotel Hollandsche Nieuwe die er met name bij Jeff ook inging als Wieger Ketellapper. Meer over Jeff hier: http://www.jeffcampbellmusic.com/videos/ Kaj op SFO International afgezet waar zijn Europese avontuur begint, beginnend bij oma in Vinkeveen ter gewenning en verwenning. Vanavond gaan de vier (half) broers stappen; wat een weelde! Afscheid genomen met een hapje en een snapje van de heerlijke Nederlandse familie Van de Burgt die ook terugkeren naar de Lage Landen, eveneens met gemengde gevoelens. En dan roetst zo’n week weer voorbij, waarbij je door een terloopse opmerking er achter komt dat je 25 jaar geleden bezig was met de voorbereiding van een mega boottrip naar het WK van 1990 in Italie, waarbij op de boot alle bekende scheidsrechters van dat moment optraden met het nummer “Een fluitje van een cent”. Herken je ze nog?

Lois Lane hoorde tijdens die trip dat ze in het voorprogramma van Prince zouden optreden en KNVB bondsvoorzitter Michael van Praag leerde op de Orient Express zijn aanstaande, nu ex, vrouw Karin de Ronde kennen. Alleen over die drie voorronde wedstrijden van het (falende) Nederlandse elftal, nee ik bedoel wat er aan boord zo al gebeurde, daar kan ik een boek over schrijven. Nu het 25-jarig spreekverbod voorbij is, wordt het daarvoor de hoogste tijd! Astrid vindt mij een te bewaarderig tiep, maar weet je waar ik precies vandaag 25 jaar geleden uithing, je gelooft het niet, bij de kapper! Het geld dat ik daarna uitgespaard heb over al die jaren, dat kunnen we mooi in Nederland aanwenden als aanbetaling voor onze aan te kopen woning! Maak er een mooi weekend van; redelijk weer, toch?!

Je alleen maar in films ziet! In ieder geval anders dan anders. Uiteraard werd mijn kado (zie onder) meer dan op prijs gesteld!

Silver hat baby! De moederdagkaart, die Bo-Peter vanuit Nederland geregeld had, bracht zelfs een traantje teweeg:

Maar het diner bij het Vietnamees/Franse restaurant Le Colonial werd het hoogtepunt:

Oh, was ik bijna vergeten te vertellen dat een mooi aantal entrepreneurs binnengevlogen was middels een door Handelsroute georganiseerde ‘To the Valley’ ontdekkingsreis. Tijdens de maaltijd zou ik een aantal zalvende woorden spreken, echter toen ik dat beloofde was ik vergeten dat het moederdag was! Dus, wie zit er gezellig naast mij? Inderdaad, mijn eigen duifje! Laten het nou ook nog leuke mensen zijn, en da’s mooi meegenomen. Een aantal bezoeken heb ik met hen meegemaakt, o.a. bij Singularity University – www.singularityu.org – "Singularity University, where the world’s brightest minds convene to attack the world’s toughest challenges." Ik bedoel maar! Woensdagavond bracht ik door bij DLA Piper waar PWC (sorry van al die afkortingen) een kwartaaloverzicht organiseerde van de Q1 investeringen in Silicon Valley.

Uber *gaap* had weer eens een miljard opgehaald, concurrent Lyft $530 miljoen en Pinterest $367 miljoen, waarbij ik de kleinere bedragen onder $300 miljoen maar achterwege laat. Hetzelfde plaatje als het afgelopen jaar, 50% of meer van al het opgehaalde geld in de V.S. komt uit Silicon Valley, waarbij San Francisco de hoofdrol speelt. Eigenlijk een hele leuk week dus met echt leuke Nederlandse, of in Nederland gevestigde entrepreneurs. Dat houdt me jong! Voorts mondjesmaat een klein aantal Amerikaanse vrienden verteld dat we echt volgend jaar zomer naar Nederland vertrekken. Tranen vloeien, evenals de drank, dat schijnt goed hand in hand te gaan. Vanmorgen vond ik een achtergebleven entrepreneur, Hessel van Oorschot van Tribe of Noise – www.tribeofnoise.com – in Ivar’s slaapkamer, moet wat met drank te maken hebben, en als je van muziek houdt, dan moet je die site maar snel gaan bekijken. Heb beloofd lekker te gaan ontbijten op z’n Amerikaans, dus two eggs, medium over, white toast, crispy bacon en hash browns. Alleen al bij het schrijven gaat m’n cholesterol gehalte omhoog. Aju, tot volgende week!

Wat hebben we afgelopen week genoten van de hartverwarmende reakties uit Nederland na de bekendmaking van onze terugkeer. Kippenvel. Hier wat minder, zeker ook bij de mensen wiens kinderen geboren zijn tijdens ons Amerikaanse avontuur, en waarvan sommigen –bij gebrek aan- ons opa en oma noemen (arme Astrid). Jazeker, het is, zoals ze hier zeggen, ‘bitter/sweet’, maar naarmate de week vorderde werden we gesterkt in in onze mening dat het de juiste beslissing was. Kleinzoon Felix was door het dolle heen toen hij het hoorde, maar van de week meldde hij dat er wel een minpuntje was; nu kon hij niet meer opscheppen over opa ‘cool’ in Amerika. Het kleine leed! Zoals elk jaar bij een beslissende wedstrijd hadden Ivar en ik ons rond de TV geschaard om 11 ‘s ochtends lokale tijd, waar we dankzij JanLul.com rechtstreeks Sparta tegen De Graafschap konden aanschouwen. Ons jaarlijkse potje masochisme stelde ons niet teleur, zeker niet toen deze stand op het scherm verscheen en we elkaar in de armen vlogen:

Maar ja, te vroeg, wisten we op hetzelfde moment. Jaar na jaar zagen we Sparta immers, al dan niet op het laatste moment, de eredivisie uit handen geven. En jawel, Pastoor maakte een wissel, Ketting geheten, om de verdediging te versterken en prompt scoorde De Graafschap met hun eigen wissel, Janssen geheten. Zo’n echte Hollandsche jongen die de Sparta verdediging voor schut zette. Uiteraard weigerde kampioen NEC z’n sportieve plicht te doen en dus gaat VVV-Venlo de nacompetitie in. Nou dient gezegd te worden dat Sparta daar weinig te zoeken heeft; wat een armoe! Sommige spelers zouden geld in moeten leveren om in dat prachtige Rood-Wit te mogen spelen. Passes die nergens heen gingen, verknoeide corners, om zeep geholpen kansen…..jakkes. Maar, volgend jaar bij onze terugkomst gaat Leo Beenhakker ons vol trots rondleiden op Het Kasteel waar de laatste resten Jupiler bier verruild worden voor Heineken eredivisie bier. Zeker weten! Zo niet, dan zal ik in Nederland als een zonderling worden nagewezen, en achter m’n rug wordt gefluisterd “hij heeft het enige kampioenschap van Sparta in 1959 meegemaakt”. Vooruit dan maar:

Stoere jongens, ferme knapen, met een ‘over m’n lijk’ mentaliteit! Morgen moederdag dus. ‘s Avonds een dineetje met een delegatie van jonge entrepreneurs in San Francisco (niet zeuren, Astrid gaat mee), aangevoerd door Handelsroute, die mijn ‘optreden’ als volgt aankondigde:
Voor deze missie werken we samen met Peter Laanen.

Deze markante persoonlijkheid heeft als medeoprichter en CEO van Ex’pression College, en later als International Trade Director van het Netherlands Business Support Office ongelofelijk veel kennis en contacten opgebouwd, welke buitengewoon waardevol zullen zijn bij de invulling van het programma voor de deelnemers.
Over verwachtingen gesproken! Nou ja, slechter dan het optreden van Sparta kan het niet worden. Wil je me ook nog aanhoren, dan dien je maandagmorgen vanaf een uur of half zeven ‘s ochtends op BNR af te stemmen, waar ik een oplossing aanreik voor de droogte in Californie. Inderdaad; Groasis. Kijk op www.groasis.com Maar ook het ‘waarom’ aangeef. Zo, nu gaan Astrid en ik ons weer met Funda bezig houden om te bekijken welke huizen die al meer dan 6+ maanden te koop staan, en die we aantrekkelijk vinden, ook in december nog te koop staan. Als oprechte Nederlanders willen we dan onze slag slaan! Dit lijkt me een passend slot:

Lynyrd Skynyrd – Home Is Where the Heart Is.wmv –

Nadat we ons huis december 2014 op typisch Amerikaanse wijze verkocht hadden (het was niet te koop) op basis van “make us an offer we can’t refuse”, hebben we een aantal maanden rondgedoold met de “wat nu?” boodschap in ons hoofd. Niet uitgesproken, maar wel latent aanwezig. Nadat we de laatste twee weken een aantal mooie, nieuw gebouwde, dure huizen bezichtigd hadden, met tuinen ter grootte van een postzegel en de slaapkamer van de buren bijna in jouw keuken (welkom in de $an Francisco Bay Area), kwam het hoge woord er uit; “waarom gaan we niet lekker terug naar het vaderland?”. Nou, daar schrokken we zelf ook even van; 16+ prachtige jaren in Californie doorgebracht en genoten van alles wat het te bieden heeft aan klimaat, natuur en niet te vergeten de wijnvallei, hoewel dat natuurlijk ook schoonheid der natuur is. Dit oude gezegde blijft echter van kracht: “je kan de Laanens uit Nederland halen, maar Nederland niet uit de Laanens”. Laten we wel wezen; welke gek in Nederland heeft dit bij z’n garageraam staan?

Wie rijdt er rond met een kentekenplaat die haar afkomst weergeeft?

Ik bedoel maar! Maar de jongens dan? Die waren resp. 6, 7 en 2 toen we februari 1999 met het gezin via Londen en Los Angeles (dat is een aparte Luim!) San Francisco aandeden, en zijn behoorlijk opgegroeid als Californische boys. Geen zorg, ten eerste spreken ze allemaal Nederlands, Bo-Peter studeert momenteel in Leiden, Kaj trekt na de zomer het huis uit, kan hij zich ook goed veroorloven nu hij een vaste baan als Paramedic heeft, en Ivar gaat ook onze stulp verlaten wanneer hij zomer 2016 het grote College verhaal aangaat. Dus zomer 2016 komen we er aan! Waar we gaan wonen weten we nog niet precies, maar Hilversum e.o. kan de borst nat maken. Met nog een kleine 15 maanden voor de boeg hebben we ruim tijd om alles te regelen wat er geregeld moet worden, en of dat nu de vraag is of de auto’s mee gaan, danwel wie mij op gaat volgen als Sinterklaas in San Francisco en Berkeley, het wordt geregeld. Gisteren goede vriend Fred van Buiten tijdens een van onze gastronomisch sterke lunchbijeenkomsten geinformeerd. En net als bij onze goede, oude vrienden in Nederland indertijd, zal deze band nimmer verbroken worden. Wel heeft Fred me vanaf nu elke vrijdag geclaimd tot zomer 2016 voor lunch; als voorschot op de toekomst. En gaan we dit missen als we in de striemende regen ergens oktober 2016 op de Bovendijk rondfietsen?

Daggut wel! Maar de warmte van familie en goede vrienden maakt alles goed! En dit bordje, zo toepasselijk door Astrid aangeschaft, gaat ook in Nederland onze voordeur opluisteren:

Eind goed, al goed. Toch?!

Gezien de aktiviteiten die ik op mijn bordje heb, kan ik amper als “pensionado” aangemerkt worden. Da’s mooi, omdat ik hou van wat ik doe. Wat ik goed kan bepalen is hoe ik mijn tijd indeel, zeker wanneer ik vanuit huis werk. En afgelopen donderdag werd zo’n dag om van te smullen; drie verschillende sporten met onverwachte uitkomsten en dramatische wendingen. Gezien het tijdsverschil met Europa kunnen de meeste cup wedstrijden rond de lunch geconsumeerd worden. 11.30: UEFA Cup, het Russische Zenith thuis tegen Sevilla. Geweldige wedstrijd met een ongelofelijk blunderende Spaanse keeper. Spanjaarden met de rug tegen de muur, uitval, geweldig doelpunt en de Spanjaarden gaan door naar de volgende ronde. Ivar en ik sprongen op de bank van enthousiasme, eindelijk weer een een ouderwets potje voetbal zonder al dat geschaak *gaap* op het veld met driehoekjes, tikkie breed, tikkie terug……. Even gauw wat e-mails beantwoorden want om 15.30 begon de wedstrijd van onze Oakland A’s bij de L.A. Angels of Anaheim.

Onze A’s zijn dit seizoen, hoewel nog 144 wedstrijden te spelen, een beetje hetzelfde als Sparta, ze vnden een manier om te verliezen. Zo ook donderdag, 8 hits voor de A’s, een voor de Angels. De A’s verliezen met 2 – 0. Inderdaad, aandachtige lezertjes, een speler was op het eerste honk dankzij 4 wijd (een “walk”), waarna vervolgens die ene hit kwam die helaas als homerun een plaatsje in de statistieken kreeg. Op naar basketball: de league’s beste club, onze lokale trots, de Golden State Warriors uit bij de New Orleans Pelicans voor wedstrijd 3 in de eerste ronde van de play offs. We schrijven inmiddels 18.30, glaasje chardonnay, chippie en…..let the games begin. Na een overweldigende start vallen de Warriors gigantisch terug, en met nog een kwart te spelen staan ze maar liefs 20 punten achter. Doffe ellende. En toen gebeurde dit:

The Golden State Warriors overcame a 20-point fourth-quarter deficit to win Game 4 of their playoff series against the New Orleans Pelicans thanks to a bunch of breaks going their way and one ridiculous shot from Stephen Curry.

Ongelofelijk, en slechts de derde keer in de geschiedenis van basketball dat een club van zo’n grote achterstand terug gekomen is. Nou, begrijpelijkerwijs viel ik als een blok in slaap en wellicht dat ik ook nog geduimd heb. Wat een dag, en wat een privilege om het mee te mogen maken. Vandaag vieren we traditie getrouw Koningsdag in het Golden Gate Park in San Francisco. Lekker met een broodje kroket voor een dollar of 8, of wellicht voor dezelfde prijs een patatje oorlog. Maar wel altijd een heerlijk spektakel waar alle Dutchies zich in oranje van hun beste kant laten zien!

Over Oranje gesproken; aangezien we nu in het gelukkige bezit zijn van een sinaasappelboom, klimt Ivar er regelmatig in om ze te plukken. En lekker dat ze zijn!

Ter afsluiting, voordat we ons in oranje dompelen, afgelopen week ben ik met Astrid ook nog even meegeweest voor een screening van de nieuwe “Star Wars” film waar ze wellicht een belangrijke rol in gaat spelen.

Inderdaad, het heeft iets met laser te maken. Jeetje, maken dat ik wegkom, Astrid achtervolgt me met een deegrol en roept iets van “lazer op”. *Hijg* Fijne koningsdag nog!

29 mei ben ik een van de gastsprekers bij een evenement van de NAFBiz in Los Angeles. NAF staat voor Netherland-America Foundation. Onderwerp: “waardevolle tips om je zaak uit te breiden en het creeeren van nieuwe mogelijkheden”. Dan ga je bij jezelf te rade hoe je dat aan gaat pakken. Zelf ben ik geen voorstander van tips en methodes die gepresenteerd worden als een theoretische aanpak. Ik hou van de praktijkvoorbeelden, liefst zelf meegemaakt, inclusief de blunders, omdat je daar het meeste van leert. Ooit heb ik een “Laanen’s Orbit” gecreeerd om zelf een beetje een overzicht van mijn leven te houden:

Dit voortschrijdende overzicht, dat begint bij mijn eerste serieuze baan bij het Amerikaanse leger in Rotterdam, is tevens een overzicht van rijpwording, emoties en succes. Achter de plaatjes en tijdstippen liggen daadwerkelijk ‘bloed, zweet en tranen’, aangevuld met prachtige momenten. Het lijkt het leven wel! Bij het begin (1967) had ik meer aandacht voor de (semi) professionele voetballers binnen onze organisatie dan mijn werkomgeving, hoewel daar wel het begin van mijn automatiseringscarriere lag! Al ronddraaiend kom je dan bij de belangrijke meneren en mevrouwen terecht, maar wat er in die tussentijd gebeurd is heeft voldoende stof opgeleverd om een presentatie met ‘ballen’ op te leveren. Oftewel, zoals stiefvader Jan zei wanneer hij weer een zware van ‘de weduwe’ opstak; “daar krijg je haar op je borst van”. Dat komt goed dus. Wel stuit je op ontroerende momenten wanneer je een liedje tegenkomt dat je hebt geschreven voor een van de zonen, Eric in dit geval, toen hij een jaar werd. Op een melodie van Bobby Goldsboro schreef ik spontaan de volgende tekst in 1983:

Ik publiceerde het in Multi Function’s magazine in 1985. Geweldig toch. Mochten sommige mensen vinden dat mijn leven er soms uitziet als ratatouille, dan kan ik bij deze zeggen dat ze volledig gelijk hebben! In ieder geval gaan ze in LaLaLand (L.A. voor S.F. mensen) een gedegen presentatie krijgen! Last but not least voor de Nederlandse krenten in de San Francisco Bay Area (de goede niet te na gesproken); draag wat bij aan onze Koningsdag (25 april), zodat we het wederom op grootse wijze in het Golden Gate Park kunnen vieren!

https://www.facebook.com/events/1540889709495563/permalink/1567877500130117/

En natuurlijk wil iedereen ons (Asje en ikke) in onze natuurlijke outfit zien (je mag mij er af knippen)!

Aat de Boon, mijn grootste maatje voor zeker de eerste 20+ Jaren van mijn leven, overleed 3 december 2011. Straatschoffies, geboren in de Van der Poelstraat in Rotterdam; Aat 25 dagen na mij, 28 juli 1946. Ook werden wij op vrij jeugdige leeftijd vader:

Aat, half kopje kleiner, met zoon Marco op de schouders en ik met zoon Rick, tijdens een vakantie in het Limburgsche Blitterswijk, we schrijven zomer 1977. Al die gedachten vlogen door mijn hoofd toen ik j.l. donderdag op de British Air vlucht aan het wachten was die Aat’s kleinzoon Dennis naar San Francisco bracht. Dennis had ik al ontmoet maart 2012 toen wij gezamenlijk (Aat’s kinderen en kleinkinderen) Aat’s as in Rotterdam uitstrooiden.

Even de hoofdrolspelers er uitlichten: zoon Marco, vierde van links, dochter Monique, derde van rechts en Dennis, tweede van rechts. Vanaf het moment dat Dennis de aankomsthal binnen kwam was het gewoon ‘ouwe jongens krentenbrood’ en na een kleine anderhalf uur fileleed kon hij met de rest van de familie kennismaken. Uiteraard nog een verhaal over zijn opa uit de oude doos; brommer vakantie in 1964: “Op een dag op de brommer naar Luxemburg, in de stromende regen, kregen we vreselijk mot nadat we tent opgezet hadden. Aat, die redelijk kon zuigen, had ik die avond zelf te pakken, waarna hij mij na een laatste waarschuwing om te stoppen (ik lachte hem vriendelijk toe) aanvloog. Gek als ik was op sardines, ik had net een blikje open gedraaid, konden wij daarna de hele volgende week er van genieten. Nadat mijn broer Aad uiteindelijk na veel gesmeek een eind aan ons robbertje gemaakt had, zat de hele tent onder de sardines, alsmede de olie uit het blikje. ‘s Anderendaags hebben wij uren naast elkaar gebromd zonder elkaar ook maar een blik te gunnen. Tot het moment dat mijn brommer het begaf. Mijn brommer (Tomos, armelui’s Puch)), met als berijder moi, de onhandigste doe-het-zelver. Uit het veld geslagen keek ik Aat aan, die z’n schouders ophaalde en het euvel verhielp.” Is het dan niet het mooiste moment in je leven wanneer je vast kan leggen dat Dennis gaat stappen in San Francisco met praktisch leeftijdsgenoten Kaj en Ivar?!

Ook Tinley wist zich listig in de foto te wurmen. Afsluitend; dit is toch de mooiste cycle of life die maar denkbaar is?! En ja, we gaan dadelijk naar een Oakland A’s game, en Ivar en Dennis gaan vanavond de nummer 1 van de Amerikaanse basketball league bekijken; de Golden State Warriors (met dank aan Dennis z’n ouders), maar het mooiste van alles is dat het gezaaide in 1946 een vervolg heeft gekregen in 2015. Amen!

Nu we zo’n kleine week met ons drietjes het huishouden bestieren, en meer en meer details vrijkomen van de afschuwelijke crash die Germanwings’ klaarblijk depressieve copiloot Andreas Lubitz moedwillig veroorzaakte, kan je je niet aan de indruk onttrekken dat veel mensen naar een laatste foto kijken, zoals ik naar de onderstaande, de avond gemaakt voor Astrid’s vertrek naar Nederland.

Voordat deze opname tot stand kwam waren de heertjes links en rechts van Astrid nogal aan het dollen en je kan aan Astrid’s gelaatsuitdrukking zien wat ze denkt; “he, he, het is er dan toch nog van gekomen”. Hoeveel mensen, met name ouders van de schoolkinderen uit Duitsland, zitten nu machteloos naar zo’n ‘vaarwel’ foto te kijken? Geen woorden voor! Wat te denken van de openbaring dat hij zijn depressie/pillengebruik niet vermeld had?! Nou, dat is nog eens een wakkermakertje! Wanneer je de V.S. komt dan dien je een ‘immigration’ formulier, al dan niet electronisch, in te vullen, met de vogende vragen:

Het zal eenieder duidelijk zijn wanneer je vraag A. beantwoordt met “Yes”, oftewel ik heb een psychische afwijking of ik ben een drugsgebruiker, de overige vragen niet meer bekeken worden en je een enkeltje, al dan niet in boeien, aangeboden wordt naar het land van herkomst. Iedereen weet dat al die vragen met een stevig “No” beantwoord dienen te worden om de V.S. binnen te komen. Niet dat ze je dan geloven, maar als het tegendeel blijkt, dan kunnen ze je ook nog voor meineed aanpakken. Wat ben ik blij dat Astrid dadelijk gezellig via ‘FaceTime’ met me gaat babbelen. Leve de techniek! Nu ook nog zoiets om uit te vinden of iemand wel geschikt is om zoveel mensenlevens in zijn of haar handen te hebben. Zal vast wel bestaan, maar te omslachtig of te duur om daadwerkelijk in te voeren, alhoewel de schadeclaims die nu gaan komen, om van het verdriet maar niet te spreken, dit volledig rechtvaardigt. Het is een dooddoener, mensen, maar het leven gaat door en Ivar en ik gaan morgen een tripje L.A., San Diego en Anaheim maken. Deels om uit te vinden of Ivar z’n bachelor’s degree in journalisme afmaakt bij San Diego State University, deels om met vrienden en bekenden wat uit te hangen, en deels om wat sport te bekijken. Honkbal met de San Diego Padres en IJshockey bij de Anaheim Ducks. Indruk van SDSU:

Ik weet een ding zeker, hoewel ik trots ben op Rotterdam, dat mijn school er wat minder uitzag!

Althans, dat is mijn herinnering omdat het gebouw in De Bruijnstraat vervangen is door nieuwbouw. Ach, Wim Sonneveld zong het reeds in 1965, “de nieuwe tijd, net wat u zegt”. Laat ik het daar maar bij laten, morgen rij ik met Ivar zijn nieuwe tijd tegemoet, en dat geeft me een gevoel van grote voldoening. Ik hou U op de hoogte!

M’n ouwetje lijkt het weer niet te redden, Sparta blijft weliswaar op het Kasteel, maar ook in de Jupiler League. Als ik zo de beelden van tijd tot tijd bekijk op diverse al dan niet legale websites, krijg ik niet de indruk dat hier legitieme profvoetballers aan het werk zijn. Niet qua inzet, maar ook niet qua techniek. De kansen die soms gemist worden vallen in de categorie “die had ik er met m’n xxk nog wel ingeschoven”. Triest. Indertijd had ik enige hoop toen Leo Beenhakker aangetrokken werd, daarna weer een beetje met de aanstelling van Pastoor, maar het lijkt er meer op dat er in Spangen een hele Augiasstal opgeruimd dient te worden. En de KNVB kan dan gelijkertijd die “Jong” teams er uit knikkeren. In sommige gevallen competitie vervalsing eerste klas, en hoe voelt het aan om voor 250 toeschouwers te spelen, zoals gisteren bij Jong Twente, op een gure vrijdagavond? Daar trokken wij vroeger niet eens de voetbalschoenen voor aan! Van diverse kanten werd ik afgelopen week geattendeerd op het feit dat………

Billy Beane Hired as Adviser for Dutch Soccer Team AZ Alkmaar

By Timothy Rapp , Featured Columnist

Mar 17, 2015

Billy Beane has made a career for himself in baseball making out-of-the-box decisions and bucking traditional ways of thinking for a more progressive, analytical approach. So his latest career move shouldn’t come as much of a surprise, as Beane will reportedly be advising Dutch soccer club AZ Alkmaar.Beane will advise the team from the United States and visit the club several times a year.

Beane was famously portrayed by Brad Pitt in the movie Moneyball, which chronicled his progressive roster moves and reliance on sabermetrics to rebuild the Oakland Athletics during his tenure as the team’s general manager, starting in 1997 through the present.

Christian Petersen/Getty Images

Certainly, Beane will bring a fresh perspective to the club and isn’t a stranger to the game of soccer, as he claimed in 2011 that one of his idols is Arsenal manager Arsene Wenger. AZ Alkmaar were wise to snatch up a progressive, unorthodox adviser like Beane, who will surely bring a new, fresh approach to the club’s philosophy.

Natuurlijk heeft AZ’s Robert Eenhoorn (als honkbalman) daar een rol in gespeeld, maar grappig is dat zowel in de Nederlandse als in de Amerikaanse pers niet wordt aangegeven dat Billy Beane ook mede aandeelhouder is bij de San Jose Earthquakes, die net een mooi nieuw voetbalstadion in gebruik hebben genomen. Met…….tromgeroffel……the "Largest Outdoor Bar In North America.".

Die bar is dus rechtstreeks achter een van de goals gebouwd, zonder een beschermend net of iets dergelijks. Een ‘balletje met’ kan dan wel eens een heel andere bestelling opleveren! Maar liefst 22 barmannen en- vrouwen staan klaar om snelle bediening te garanderen. Oh, oh, wat zouden m’n oude voetbalmakkers van Steeds Hooger, Alexandria, SVDP, Graaf Willem II – VAC of Hertha daar met mij van genoten hebben. Om dit rondje voetbal af te sluiten; wat heb ik van de week weer van Messi genoten! Wat een tovenaar. Vandaag weer in de ’wakkerste krant van Nederland’ mogen lezen dat Pele toch de grootste was. Aangezien ik dat tijdperk ook met vol verstand heb meegemaakt, kan ik rustig zeggen dat zowel qua tempo als hardheid van het spel (de professionele overtreding), er geen vergelijk mogelijk is. En, om met Forrest Gump te spreken; “that’s all I have to say about it”. Hoeveel vrouwelijke lezers zou ik inmiddels verloren hebben? Hoewel, die Brad Pitt foto helpt natuurlijk! Van het thuisfront kan ik melden dat Astrid a.s. maandag de vlucht naar de Lage Landen weliswaar met mitella, maar zonder pijn kan aanvaarden. U bent gewaarschuwd! Ben ik van de week voor een lunchafspraak in Oakland, parkeer mijn auto, kijk omhoog en krijg bijna een muurbeklimmer op mijn dak

Blijk ik in een gefilmde muurballet voorstelling te zijn beland. Zo kan ik m’n wekelijkse Luim natuurlijk nooit eens normaal afsluiten. Ter afsluiting dus; heb een abnormaal fijn weekend!

De afgelopen week was meer Mexicaans dan ik in gedachten had toen ik maandag naar SFO, de internationale luchthaven van San Francisco reed. Net over de Bay Bridge kreeg ik een belletje van de NL Ambassade in Mexico City; of ik woensdag vrij kon maken om naar Villahermosa, de hoofdstad van de staat Tabasco, te reizen voor een onderhoud met de Minister van Economie aldaar, David Gustavo Rodriguez. Even ter opfrissing van het geheugen terug naar mijn trip van vorig jaar september:

Van rechts naar links Plv. Ambassadeur Jaap Veerman, die ook meer nachten Peter Laanen (dank Petra) op z’n dak kreeg dan gepland, Goeverneur Arturo Nunez Jimenez, die straatjongen uit Rotterdam, en daarnaast de Minister in kwestie; David Gustavo Rodriguez. Aangezien ik altijd een dag vrij houd voor administratieve doeleinden na een buitenlandse trip, kon ik spontaan toezeggen. Even op SFO Astrid melden dat het een daagje later zou worden. Nou, die kent na 27 huwelijksjaren haar pappenheimers, maar vooral ook hoe het nu eenmaal loopt (qua flexibiliteit) als je zaken doet in dit leven. Goed aangekomen in Mexico City alwaar Jaap Veerman me al met een brede lach stond op te wachten. Lekker glaasje wijn, bakkie soep en na wat genoegelijke discussies m’n mandje in. Dinsdag deels doorgebracht op de ambassade met een behoorlijk aantal discussies, o.a. betreffende de Game Developers Conference (waar we mee eindigen) en vooral ook een uitbundig gesprek met een der adviseurs van de Minister inzake al de plannen voor de staat Tabasco. Jaap en Petra namen me laat op de middag mee naar een gigantische indoor markt die volgens goed Mexicaans gebruik tot de nok gepakt was met beschilderde doodshoofdjes, namaak voetbalshirts, prachtig beschilderde beeldjes, maar ook hele mooie tafellakens. Petra wees me op de kwaliteit en ik besloot om de stoute schoenen aan te trekken, Astrid’s kleurenvoorkeur kennende, en een tafellaken aan te schaffen. Komt bij dat de prijzen niet alleen zo’n 50% zijn van wat we gewend zijn in Los Cabos, maar de peso, net als de Euro, ten opzichte van de dollar dramatisch in waarde gezakt is. Een hit! In volle glorie wordt onze eettafel er mee opgekleurd!

Na wat opmerkingen van Jaap over de droogte in Mexico, begon het onbedaarlijk te regenen en te bliksemen. Na mijn opmerking dat stroom hopelijk niet zou uitvallen, werd dat prompt bewaarheid. Gezellig met kaarsen wat doorgetutteld, waarna ik in opperbeste stemming mijn tanden poetste bij ‘candle light’. En toen werd het woensdag! De taxi stond prompt om 05.30 voor de deur op me te wachten om me na een circa 25 minuten durende dodenrit naar de luchthaven te brengen. Voor omgerekend 14 Euro was ik helemaal het ventje, zij het dat de pesos door de Veermannen werden gedistribueerd. 50 minuten vertraging, het zij zo. Aangekomen in Villahermosa wachtte een chauffeur mij als afgesproken op en helaas, in de haast, vergat ik hem te fotograferen. Op zijn bordje stond: Mr. Jacobus P. Johannes, vanaf mijn vliegticket genomen waarop natuurlijk Laanen/Jacobus P. Johannes staat. Kostelijk! 09.15 bij het Ministerie, maar een kwartiertje te laat, dacht ik. Rond 09.30 kwam een gezette Mexicaanse me vragen of ik iets wilde drinken, en mijn ‘café negro’ werd gezwind bezorgd. Einde conversatie, haar Engels was nog veel minder dan mijn Spaans, en om nou Julio Iglesias te imiteren met “Por un poco de tu amor”, leek me wat overdreven. Waar ging het ook alweer over?

Inderdaad, hoe een technisch centrum, tevens incubator en accelerator in te richten, en buitenlandse bedrijven aan te trekken. Rond een uur of 10 kwam een assistant me melden dat de Minister rond 11 uur ter beschikking zou zijn. Tegen elven meldde de onderminister zich om een en ander met me door te praten en, moet gezegd, dat werkte zeer verhelderend. Plotsklaps had ik de hele scope van het werk te pakken en begreep ik ook dat dit een behoorlijke klus zou zijn. 11.30 was het zover, Minister David maakte z’n opwachting, en gezegd dient te worden dat de man z’n gedachten en ideeen behoorlijk op rij weet te zetten. Rond 12.30 merkte ik op dat ik zo’n beetje diende te vertrekken om m’n vliegtuig te halen. Que?! David zei dat dat wel heel slecht uitkwam omdat op de gang 15 jonge ondernemers stonden te trappelen om kennis met me te maken. Een speciale inspraakgroep om tegengas te geven aan de nogal conservatieve lokale zakenlieden. Tja, wat doe je dan? Hier is mijn ticket, laat even weten hoe laat de volgende vlucht is. Rond een uur of vier, wist men. Okay. Daarna een zeer verfrissend onderhoud gehad met deze jeugdige, idealistische Mexicaanse entrepreneurs in spe. Heerlijk, daar geniet ik van en, zoals bekend, als een vampier haal ik daar m’n energie uit! Of, zou het volgende plaatje dan daadwerkelijk de realiteit weergeven?

Toch?! Deze blog gaat daadwerkelijk te lang worden, dus in sneltreinvaart verder. Uiteindelijk ging mijn vlucht pas om 18.50, had 30 minuten vertraging, en kwamen we in de buurt van Mexico City in een geweldig onweer terecht met ongelofelijke windstoten. Zodanig dat we niet konden landen en een ommetje moesten maken (van een half uur) om op een andere landingsbaan terecht te komen. De taxicahuffeur kon vervolgens het huis van de Veermannen niet vinden, daar alsnog aangekomen deed m’n mobieltje het niet meer en kon ik de bel niet vinden. Gelukkig hoorde Petra m’n ongeduldige gebonk op de buitendeur en werd deze zwerfkat weer binnengelaten. De witte wijn ging er als manna in, het begon weer ongelofelijk te regenen en te donderen, en het licht viel weer uit! En het kwam allemaal goed. Heb gisteren en donderdag nog met een aantal geweldige Nederlandse ondernemers in Palo Alto en San Francisco gesproken, en vannacht als de spreekwoordelijke roos geslapen. En tenslotte wat Vanessa van Otterlo produceerde tijdens de Game Developers Conference en hetgeen ik als zeer positief heb ervaren: