“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 126

Het bezoek van Bram Zwagemaker. Due diligence is ‘the name of the game’, en Kelly Backens wil een ‘foursome’.

En een afgeladen Open House was het, jeminee, het leek wel werk! Gary en Peter, de hogepriesters van het nieuwe onderwijs ‘on stage’. Het zijn van die momenten dat je alle ‘hoempapa’ van de ‘Brammen’ van deze wereld aan je laars lapt. ‘On steroids’ reden we vervolgens naar San Jose waar we uitgenodigd waren voor een informele cocktail en diner bijeenkomst van High Tech Connections 2004, een initiatief van het Ministerie van Buitenlandse Zaken en de Amerikaanse ambassade in Nederland, met als doel om intensiever samen te werken op het gebied van technologie en ontwikkeling van nieuwe producten. Alle grote clubs waren er, IBM, Microsoft, Oracle en Philips, om er maar een paar te noemen, en in één adem werden ze genoemd met Ex’pression. Wat een eer. “Rubbing shoulders, Pete, and bitterballs”, meldde Gary vol goede moed na de uitnodiging. En zo ging het ook, het is ook veel leuker wanneer je wat te melden hebt. Inmiddels meer dan 110 full time employees, over de zeshonderd afgestudeerde studenten en dertienhonderd ingeschreven. Onze allereerste TV commercial wordt uitgezonden tijdens het uiterst populaire programma ‘American Idol’. Mensen worden er stil van, wij kunnen niet ophouden met erover te praten. Na deze dagdromerij is de nieuwe week begonnen met intensieve voorbereiding met alles wat maar ook in de buurt komt van accreditatie en ‘due diligence’. En ook daar is onze Washington, DC lawyer Stan Freeman ten nauwste bij betrokken. Even voor het weekend vindt de jaarlijks ‘State of the City’ lunch plaats waarbij dignitarissen van Emeryville inzicht geven over het afgelopen jaar en de toekomst van ‘booming’ Emeryville. Ook het moment waarbij ik in mijn functie van Chair van de Chamber ‘the outstanding community award’ mag uitreiken aan Pixar.

Pixar had wederom recentelijk ongelooflijk gescoord met de heldenfilm ‘The Incredibles’ en is een juweel voor Emeryville. En Ex’pression, gniffel ik erachteraan, denkend aan ons stagiaire programma met hen. Alles valt op z’n plek want morgen verhuizen we naar onze nieuwe woning in Maplegate Court. Schoonmoeder Riet is speciaal overgekomen om een handje te helpen, die is zo sterk als een os. En handig met naald en draad, dus daar heb je wat aan.

Auto’s uit de weg, het groen komt eraan

Ook moeten de sleutels van Eckarts ‘convertible’ Chrysler Sebring naar Hilgard gebracht worden omdat zondag Bram Zwagemaker arriveert. Ex’pression staat bij voorbaat op stelten. Na een inspannend weekend wacht me maandag een geplande lunch met Bram. Ik ben er klaar voor. Waar ik niet klaar voor ben is het gegeven dat zowel Kelly als Gary maar weer eens gelijktijdig een snipperdag hebben opgenomen. Moeilijk te verkopen aan de staf gedurende de diverse management meetings. Het rollen van sommige ogen zegt me genoeg. Anderen slaken een zucht van verlichting. Ook een kwalijk teken. Ik negeer de uitingen van ongenoegen en zorg ervoor niet opgefokt te worden voordat ik met Bram ga lunchen bij The Town House. Breed grijnzend tref ik Bram al paffend aan in het rookgedeelte bij de ingang van Ex’pression. Hij drukt z’n peuk uit en stapt bij me in. “Town House, neem ik aan,” opent hij. Ik knik alleen maar. Misschien verbeeld ik het me, maar het lijkt wel of m’n interieur plotsklaps bezwangerd is met de geur van nicotine. Bram vult het ritje naar m’n favoriete restaurant met ditjes en datjes, wachtend tot we aangeschoven zijn aan onze tafel. “Peet, je weet dat ik hier ben om ervoor te zorgen dat de ‘due diligence’ vlekkeloos verloopt. Niet alleen vanwege de accreditatie, maar ook vanwege de miljoenen die we op willen halen.” Hij stopt even, neemt een slokje van z’n glas chardonnay, en vervolgens overdondert hij me door te melden dat Ex’tent waarschijnlijk zelf de benodigde $4 miljoen op gaat hoesten. “No way,” hakkel ik, “en jullie hadden geen cent te makken.” Bram geniet en ontbloot z’n door de nicotine aangeslagen tanden. “Het bod van Quad Ventures is een goede indicatie voor andere partijen,” vervolgt hij, “en op het gebouw kunnen we nu wegens de verbeterende positie van Ex’pression inmiddels genoeg hypotheek krijgen, of we doen een ‘sale and lease back’.” Tevreden leunt hij achterover. Nonchalant vraagt hij of alles goed gaat met de verhuizing. Inmiddels zijn onze ‘burgers’ gearriveerd, die we stilzwijgend naar binnen hakken. “Dus daarom mochten wij onder geen beding Quad Ventures benaderen, de partij die wij nota bene aangebracht hebben,” begin ik beschuldigend. Bram schudt z’n hoofd, “het gaat om de knikkers Peet, niet om het spel.” Bram glorieert en deelt de laatste punch uit; “oh ja, Frank bezoekt Quad eind van de maand in New York, wellicht kan hij er nog wat meer uit wringen.” Ik reken af, dit moet ik allemaal even verwerken. Met name de ‘sale and lease back’ bevalt me niet, daarmee verliezen we de greep op ons gebouw. De week verloopt koortsachtig met de verhuizing, diverse vergaderingen met Bram, een steigerende Gary naar aanleiding van de ‘sale and lease back’ constructie, en eindigt met een diner met Bram en Astrid bij Vic Stewart’s steakhouse in Walnut Creek. Bram is op een charme offensief, hij probeert opzichtig Astrid in te pakken. Tussen de regels door valt ook op te maken dat mijn teneur wellicht ergens in 2005 afgerond dient te worden. Dan dient er een meer op de continuïteit ingestelde CEO aangesteld te worden. Astrid is niet echt geschokt, zeker ook omdat Bram bezweert dat er voor mij, en de familie, gezorgd zal worden, zeker ook omdat eraan gedacht wordt om tegen die tijd Ex’pression New York op te richten. “En wie beter dan Peter om dat op te starten,” suikert Bram alle boodschappen die hij impliciet die avond op ons losgelaten heeft. En zo gaan we het weekend in, niet geheel ontevreden, maar nog steeds met de gewaarwording dat alleen een groene kaart ons onafhankelijk maakt. New York klinkt aantrekkelijk, eveneens als het feit dat ze me minstens nog nodig hebben totdat de accreditatie een feit is. Niet geheel ontevreden glijden we het weekend door, met het besef dat je te allen tijde je eigen kracht moet genereren. De nieuwe week begint vervelend met de zoveelste ziekmelding van onze PA Melissa, en dat net in deze bar drukke tijd. Dat Gary weer helemaal terug is bij z’n onbezorgde zelf bewijst z’n e-mail aan mij, die hij stuurt naar aanleiding van een verzoek van Kelly Backens om een ‘foursome’ te vormen bij een golftoernooi van de Chamber:

Grappig lijkt het, maar zo’n trio suggestie kan natuurlijk hélemaal niet. Beseft hij dan niet dat onze IT afdeling, onder leiding van Eli Novin, overal inkijk kan hebben. En dan de HR Director die haar e-mail aan de president afsluit met een ‘Xo van Kel’. Lekker professioneel allemaal. 29 januari noteer ik met grote letters in mijn agenda: ‘BZ naar SFO’. Oftewel, persoonlijk breng ik Bram naar het vliegveld van San Francisco. Bram voelt het aan, “ben jij effe blij dat ik oprot,” zegt hij opgewekt. Even opgewekt riposteer ik, “ik bel ook de toren nog wanneer KL606 in de lucht is, om er zeker van te zijn dat je aan boord bent.” Dat kan Bram wel waarderen, hij voelt zich immers toch de sterkste.

Volgende week: de trip van de Belg naar Quad Ventures. Ze voeren wat in hun schild!

34 jaar, helemaal niet raar…met Astrid

Precies vandaag, en na alle omzwervingen weer terug waar het begon: Loosdrecht. Menigeen die toen het hoofd schudde van ‘als dat maar goedkomt’, buigt nu het hoofd in deemoed. Het zij hen vergeven, veel minder standvastige vrouwen dan Astrid zouden het wellicht niet uitgehouden hebben met die over de aardkloot zwervende business avonturier. Romantischer dan het begin kon niet; twee gelukkige mensen (vooral die snor) op Kasteel Sypesteyn in Loosdrecht:

Het vestigen eerder dat jaar in Loosdrecht (Boomhoek), komend vanuit een woonark in Wilnis, werd daarmee een soort van officieel bekrachtigd. Ook onze oudste twee kinderen, Bo-Peter (30) en Kaj (29), brachten daar hun eerste levensjaren door. Allengs werd duidelijk dat de prachtige locatie voor kinderen twee dodelijke bedreigingen had; aan de ene kant, direct aan het huis, De Stille Plas, en aan de andere kant de Nieuw-Loosdrechtsedijk, die af en toe aan een racebaan deed denken. Alles uiteindelijk weer opgepakt en ‘alley oop’ in de verhuiswagen naar Hilversum. Terwijl deze schrijver zich in Florida bezig hield met het maken van voetbal instructiefilmpjes voor de Amerikaanse jeugd, tezamen met compagnon Jos Kuijer, kwam het verhuizen en inrichten dus neer op de schouders van Astrid. Aan de Taludweg werd weer een heerlijk ‘home’ gecreëerd.

Taludweg, Hilversum, witte kerst 1995

Maar ook daar kwam een eind aan toen deze zwerfpaal, na een aantal maanden gewoond te hebben in Hotel Lessing, van waaruit ik Arcade Duitsland aanstuurde, een huis aangeboden werd in Düsseldorf. We schrijven 1996, Astrid regelde alles, inclusief een zwangerschap waaruit 1 november in Düsseldorf ons jonkie Ivar (24) geboren werd. Daar stopte het niet mee; in 1998 kwam de verhuizing naar Lommel in België en 1999 ‘the big one’ naar Californië. Zij die de story van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ volgen, begrijpen ook wel dat Astrid daar een rol van betekenis heeft gespeeld terwijl ze tussen neus en lippen door ook nog paramedic werd, inclusief een niet geheel risicovrije baan op de ‘911’ ambulance. Voordat we terugverhuisden, voegde ze ook nog drie verhuizingen binnen Californië eraan toe, ik word al moe terwijl ik het intoets! Dutch/American overbuurvrouw Mariska kwam gisteren een bakkie doen en hield me nog even voor dat ik een bofkont ben. Maar, niet onbelangrijk; we houden ook echt van elkaar. Daarom sluit ik af met de laatste regels van dat mooie liedje van Reinhard May: “Net als de dag van toen”. “En wat, wat er ook gebeuren mag, ik hou nog meer van jou, als toen die dag (28-08-1987)”. Net op het moment dat ik deze Luim de ‘cloud’ in wil jagen, hoor ik dat er een bos bloemen bij de receptie ligt. Ik denk dat er een waas voor m’n ogen kwam bij het lezen van het kaartje, wellicht komen jullie eruit:

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 125

Een nieuw jaar, nieuwe kansen. Helaas, niet met deze mensen, er is praktisch gelijk weer trammelant.

Januari 2004: oud en nieuw viering bij de Platts was zeer genoeglijk, de vuurpit deed ons goed, evenals de door Gary nogal sterk gemixte Margarita’s. Onze gezamenlijke afkeer van de Belg verbindt ons. Lichtelijk in de lorum keren we kort na middernacht met een taxi huiswaarts, de jongens ginnegappend in ons kielzog. Nieuwjaar valt op donderdag dus hebben we vrij, wat een luxe, tot maandag. Donderdag en vrijdag worden we bezocht dor de voormalige super HR manager van Eckart, Robbert Jan Schalekamp, die begeleid wordt door z’n blinde levenspartner Jay. Vele dramatische en levenswijze koeien worden uit de sloot gehaald, hetgeen gevolgd wordt door een prettig weekend met schaatsen op een speciaal aangelegd parcours in het hartje van San Francisco. Heel speciaal.

Kaj doet z’n uiterste best op de gladde ijzers

We gaan op ‘full speed’ 5 januari het nieuwe jaar in met de komst van klas 35. Wat een uitbarsting van energie. Minder mooi is de mededeling dat Kelly Backens bij een vage ‘happening’ in Arizona haar pols gebroken heeft. Onze nieuwe PA, Melissa, heeft een halve dag nodig voor een bezoekje aan de dokter. ‘Hangover’, maar die gedachte verdring ik snel, geen negativiteit zo vroeg in het jaar. Lincoln Frank van Quad Ventures stuurt een e-mail naar Frank Monstrey waarbij hij z’n spijt betuigt over het feit dat ze het eens waren over de investering van $4 miljoen, maar helaas niet over de geldbehoefte van Ex’tent. Echter, hij geeft niet op en vraagt de Belg om diens ideeën dienaangaande. Een man naar m’n hart. Ik besluit om een positieve update naar alle stakeholders te sturen, met als belangrijkste mededeling dat we in de traditioneel slechtste week van het jaar maar liefst 15 inschrijvingen gescoord hebben. Een uur of wat later krijgt de rits van geadresseerden response van Eckart waarbij hij, al nadenkend onder de douche, zich realiseerde dat een en ander waarschijnlijk tot stand was gekomen door een ‘last minute’ discount. Het is 6 januari en het azijn zeiken is weer begonnen. Alle voorafgaande correspondentie is waarschijnlijk aan hem voorbij gegaan. Ik ga er maar weer eens voor zitten en probeer het in Jip en Janneke taal uit te leggen:

Uiteraard kan ik het niet nalaten om impliciet te melden dat ze nalatig zijn inzake goedkeuring van ons budget voor 2004. Zal me benieuwen wat hier nu weer op volgt. En dan volgt een e-mail van Bram Zwagemaker waar je steil van achterover slaat. Net twee dagen na de hartenkreet van Lincoln Frank komt Bram met de mededeling dat Ex’tent er zeer in gelooft aan de vooravond te staan van een deal met Quad Ventures. Vervolgens schrijft hij hoe we ons terdege moeten voorbereiden zodat we de aankondiging van de participatie kunnen doen vóór de beslissing over accreditatie. “What the fuck happened,” hoor ik Gary ‘next door’ uitroepen. En dan komt het; het is Brams voornemen om persoonlijk zeer betrokken te zijn bij dit proces. Sterker nog, hij arriveert in Emeryville zondag 18 januari. Onwillekeurig ontsnapt me een lichte kreun. Zo van wát krijg ik ? Hier heb je een bult. Wanneer iedereen volledig meewerkt, verwacht hij het met twee weken af te ronden. Van het hoogste belang voor Ex’pression en Ex’tent, besluit hij. Twee weken chaos, voor de $6 miljoen die Ex’tent nodig heeft. Voor Ex’pression was de deal allang rond, bedenk ik me wrang. Maar goed, we rechten de schouders in de hoop dat 2004 niet verziekt wordt door Ex’tent. Natuurlijk plast ook onze Belg er nog overheen. Hij verzoekt, eist, volledige vertrouwelijkheid en daarbovenop dat we absoluut geen contact mogen hebben met Quad Ventures. Nota bene de partij die wij aangebracht hebben. Of het toeval is weet ik niet, maar de volgende dag melden Gary en Melissa dat ze ziek zijn. Ik hoop vurig dat met name Gary morgen beter is wanneer klas 22 afstudeert. Overigens hebben we vrijdagmorgen nog privé iets anders aan ons hoofd, we tekenen de papieren voor de overdracht van ons huis aan Ambleside. Spannend, want volgende week verhuizen we naar ons nieuwe onderkomen, de Maplegate compound, met de goede hoop dat gezien de vooruitzichten de geldstroom ook blijft vloeien. En, niet geheel onbelangrijk, dat we wellicht voor het eind van het jaar ‘green card’ houders worden, hetgeen ons onafhankelijk maakt qua werkgever. Kortom, terwijl we zwierig onze handtekeningen zetten, heerst er een opgewekte stemming. En nu de ‘graduation’ van klas 22 nog. Tot mijn tevredenheid is Gary ‘back in the race’, zonder noemenswaardig snuifje, hoewel, of kuchje. Voor de 22e keer ervaren we hoe gelukkig de ‘graduates’, ouders en geliefden zijn. Het geeft een geweldige kick, uiteraard ook gevoed door het gegeven dat we op afzienbare tijd een infuus van $4 miljoen kunnen verwachten. Hoewel we nog altijd een onderbuikgevoel hebben dat iets niet klopt. Aan de andere kant, worden we niet al te achterdochtig? Moeilijk te zeggen met een Bram en een Frank aan boord. Opstomen naar zondag voor een nieuw uitverkocht Open House. ‘Never a dull moment’.

Volgende week: het bezoek van Bram Zwagemaker. Due diligence is ‘the name of the game’, en Kelly Backens wil een ‘foursome’.

Der Bomber ist nicht mehr da!

Wanneer een leeftijdgenoot als Gerd Müller het loodje legt, dan raakt het je op een of andere manier meer. Natuurlijk was hij ook mijn leeftijdgenoot toen hij 7 juli 1974 Duitsland tegen Nederland naar het wereldkampioenschap schoot. Het beste team van WK’74 verloor. Het bleek een Nederlands trekje te worden. Het was ook de wedstrijd waarin de ‘Schwalbe’ z’n oorsprong vond, immers, Hölzenbein liet zich vallen en kreeg een penalty mee. Later door hem ook bevestigd. Der Kaiser benutte de pingel onberispelijk. Huilen dus. Het werd sowieso een huiljaar, daarom staat het zo in m’n hersens gegrift. 21 juni verhuisden we naar Zuilichem, gelegen in de Bommelerwaard. Van een flat in Rotterdam Ommoord naar een twee-onder-één-kap in het land van Maas en Waal. Het zou uiteindelijk het begin van het einde worden van m’n eerste huwelijk. Wel het seizoen afgemaakt bij VIOS Zuilichem, waarvoor ik zaterdags vanuit Den Haag overkwam om tegen ploegen uit de omgeving als Brakel of Zaltbommel te spelen. Ik hoor nog luid en duidelijk het “schup ‘m voor de bast”, vanaf de zijlijn. We zagen er best sjiek uit in onze gesponsorde trainingspakken:

Memory Lane, met ‘dank’ aan Der Bomber. Het overkwam me nogmaals deze week toen ik President Biden hoorde zeggen “Mission accomplished” over terugtrekking van de Amerikaanse troepen uit Afghanistan. Met droge ogen. M’n achting voor hem tuimelde nog niet tot het niveau Trump, maar toch behoorlijk. Tijdens de Vietnam oorlog werkte ik voor het Amerikaanse leger in Rotterdam, officieel uitgeleend door ons Ministerie van Oorlog. Wij verwerkten daar alle inkomende goederen vanuit de hele wereld, bestemd voor in Europa gelegerde Amerikaanse soldaten, middels inkomende ponskaarten. Die werden verwerkten op een IBM 407 accounting machine:

Groter dan een bankstel en minder capaciteit dan een iPhone!

Gebruikelijk was dat serieus gewonde soldaten na hun ziekenhuisperiode naar een administratieve terminal als de onze gestuurd werden. De verhalen die je dan hoorde, zeker na wat alcohol, waren soms te gruwelijk voor woorden. We weten allemaal hoe dat afgelopen is. Maar goed, de dames en heren politici geven daar hun draai aan, als te doen gebruikelijk. De uitstel van het ‘Afghaan’ tolken debat werd nota bene over afgelopen weekend naar dinsdag getild terwijl de Taliban praktisch al aan de poorten van Kabul rammelden. Het deed me denken aan Majoor Kees van Paul van Vliet; ‘Aan de vijand zijn stukken verzonden geworden, waarin de vijand wordt medegedeeld geworden, dat het nou verders geen zin meer heeft het vaderland binnen te vallen tussen des vrijdags 17 00 uur en des maandags 09 00 uur’. Triest hoor wanneer je een geliefde hebt verloren, of geamputeerd op Schiphol op kan komen halen. Uiteraard sluiten we nooit in mineur af! Onze trip naar Mexico om daar het huwelijk van Kaj en Michelle bij te wonen, volgende maand, vervult ons met meer vreugde dan ik uiten kan. Ook zie ik zeer uit naar mijn trip naar Het Kasteel morgen met broer Rob, en naar volgende week zaterdag (volgende Luim meer). Woensdagmorgen vervolg van het School epos. Zoals altijd; blijf en gedraag je gezond!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 124

De boardmeeting, en het einde van het jaar 2003 is roeriger dan verwacht.

Donderdagmorgen 11 december, een paar uur voordat de boardmeeting begint, is de sfeer toch iets gespannener dan normaal. Wellicht omdat dit keer elk boardmember daadwerkelijk acte de présence geeft. Wellicht heeft Eckart er bij hen aangedrongen om de laatste van het jaar bij te wonen omdat hij wil scoren. Wat helpt om de stemming wat te verluchtigen is de e-mail die binnen komt van Scott McKinley, de CEO van Northface University, die ons gisteren bezocht heeft met zijn team. Over Gary en mij schrijft hij; ‘it is tremendous what you two have built from scratch. You are to be commended. I’m in awe!’. Vlak voor de boardmeeting meldt Gary zich, “that compliment by itself gives me a hard-on Pete,” grijnst hij van oor tot oor. Ginnegappend als teenagers gaan we de boardmeeting in. Na de inleidende schermutselingen en waarschuwingen van Eckart, waarbij z’n borstelige wenkbrauwen bij tijd en wijle vervaarlijk op en neer dansen, verraadt de toon toch dat het diner van gisteren tot een milde stemming heeft geleid. Vervolgens komen Gary en ik aan het woord met ‘the good news’ berichten. Met name het plaatsen van afgestudeerde studenten in banen wordt door ons flink aangedikt. Het ‘over all’ percentage van rond de 80% vergelijken we handig met dat van het fameuze UC Berkeley, dat net de 30% haalt. Natuurlijk heeft de Belg wat te mekkeren omdat we in zijn ogen de 80% niet halen. En Jane Metcalfe valt hem nota bene bij. Onze uitleg dat statistisch gezien een vast percentage van stagiaires tot banen leidt, wordt morrend geaccepteerd. Ook onze schatting dat we tegen het eind van het jaar honderd inschrijvingen kunnen verwachten, wordt met de nodige scepsis ontvangen. Maar, met 81 in de hand weten we waar we over praten, hoewel we dat niet prijs geven. De overige agendapunten worden door Eckart geroutineerd door de vergadering geleid, waarna hij, toch wel tot onze verbazing, ons complimenteert met de progressie van het afgelopen jaar. Zij het dat betere samenwerking met het hoofdkantoor op prijs zou worden gesteld. Voordat we hier ook maar repliek op kunnen geven, hamert hij de vergadering af. Ook goed, Gary en ik kunnen sowieso tevreden zijn, gelet op de narigheid die voorgaande boardmeetings teweeg brachten. Dat is ook de boodschap waar ik mee thuiskom, hetgeen ons gerust stelt over onze volgende verhuisstap, een paar straten van onze huidige woonplek, maar wat ruimer en een tikkeltje hogerop. De heuvel natuurlijk! Het interview met de Oakland Tribune loopt voortreffelijk, waarna ze vrij zijn om kriskras in het gebouw rond te lopen om loslopende studenten en leraren te interviewen. Het interview zal tussen kerst en oud en nieuw worden geplaatst. Hoewel deze aanpak niet zonder risico is, zien we het met een goed gevoel tegemoet. Na diverse ‘Xmas parties’ die week, maken we ons gereed voor de Ex’pression kerstparty die we uitbundig vrijdag de 19e gaan vieren. Voor de gelegenheid rij ik naar huis om me daar samen met Astrid feestelijk uit te dossen, zoals we ook aan al het personeel gevraagd hebben. En voorwaar, onze jongens prijzen ons de hemel in, snakkend naar een avond zonder ouderlijk toezicht. En een feest is het, georganiseerd door onze eigen Kappi Hommert, met alles erop en eraan:

Mevrouw en meneer Laanen worden aan het lachen gemaakt

Ook mijn korte speech slaat aan, conform het concept dat een Amerikaan me ooit cadeau gaf: “like a miniskirt, short and exciting”. In ieder geval wordt het een avond waarbij iedereen met iedereen praat en luid gelach meer dan eens losbarst. In opperste stemming, zij het ietwat luid, keren we huiswaarts. Daar aangekomen lijkt het of de jongens niet veel eerder hun slagveld verlaten hebben, hetgeen bij ons wat gegiechel teweeg brengt. Wanneer je zo tevreden en vol goede gedachten de nacht ingaat, weet je dat alles uitermate geslaagd is. Na nog wat al dan niet verplichte recepties, breekt kerstmis aan, dus ook Astrids 38e verjaardag, en dat gaat me toch een gezellig feestje worden! Maar ’s avonds daarvoor natuurlijk pakjes onder de kerstboom voor de jongens, die dan behoorlijk uitbundig kunnen zijn:

Kaj en Ivar. Bo-Peter absent, schaamt zich waarschijnlijk voor die gekkies

Misschien een moeilijke dag om jarig te zijn, maar sinds jaar en dag hebben wij het idee dat menigeen het als excuus gebruikt om even bij ons langs te komen om zodoende een soort van bedompte familie bijeenkomst te ontlopen. Niets mis mee. En, niet verwacht, toch kijken we wat zenuwachtig uit naar de verschijning van het artikel in de Oakland Tribune. 29 december is het zover, m’n hart gaat er sneller van kloppen. De kop is fantastisch, dan kan het artikel alleen maar positief zijn, bedenk ik me.

Het is een duidelijke parodie op de succesfilm ‘School of rock’, die van Jack Black eerder dit jaar een nog grotere ster maakte. ‘The real’ in het rood als voorloper van de kop is het grootste compliment dat we kunnen krijgen. Het artikel beslaat anderhalve pagina en elke geïnterviewde spreekt vol lof over ons programma. In m’n eentje gloei ik van trots en besluit het onmiddellijk naar de boardmembers en andere belanghebbenden te sturen via de Oakland Tribune site. Eckart is de eerste die reageert met een uit het hart ‘whaoow, great publcity!! Well done’. Een dag later, 31 december, reageren Jane Metcalfe en Frank Monstrey. Jane is het met Eckart eens, ‘fantastic’ en nog meer mooie woorden. Maar, helaas, daar laat ze het niet bij, ze vraagt zich af of het wel verstandig is om te benoemen dat Eckart $30 miljoen geïnvesteerd zou hebben en of 80% plaatsing wel voldoende is wanneer ouders $50 duizend betalen voor de educatie van hun kind. Ze heeft waarschijnlijk Eckarts eigen interviews niet gelezen waarin hijzelf als ‘miljardair’ tycoon ook bedragen noemt. Soit, ze besluit met de volgende volzin; ‘the overall impression from the article is overwhelmingly positive’. En zo is het. ‘Vriend’ Frank is het helemaal met haar eens over het noemen van bedragen, de sukkel. Hij stelt voor om het voortaan te ‘deleten’ van persinterviews. Dan meent hij dat het plaatsingspercentage ook minder is dan 80% en dat we ook daar voorzichtig mee moeten zijn. Wat een azijnzeiker, er komt dan ook geen enkel positief woord uit dat Belgische strotje. Terwijl mijn blikken nogmaals over zijn e-mail gaan, zie ik dat het uilskuiken een ‘reply all’ heeft gegeven, dus is het ook naar de Oakland Tribune gegaan! Ik besluit gniffelend, ondanks het potentiële persprobleem, om een eindejaar overzicht te sturen, beginnend met een sneer naar Frank:

Tevens geef ik aan dat het plaatsingspercentage gaat over de eerste 16 afgestudeerde klassen buiten de wettelijke tijdlimiet. Subtiel geef ik ten overvloede de 30% plaatsing van UC Berkeley aan. Oh ja, dat is waar ook, inmiddels hebben we 105 inschrijvingen, iets meer dan de 100 waar we het over hadden tijdens de boardmeeting. Mijn slot luidt; ‘Team Ex’pression feels very good about 2004! Happy 2004’. Meer doe ik niet vandaag, de jaarwisseling vieren we vanavond bij de Platts, hetgeen goed is omdat ik bang ben dat wanneer Gary en ik niet als één team opereren, we het wel kunnen vergeten. Niet zozeer vanwege de samenstelling van ons board, maar met name wegens de persoon die geacht wordt ons te leiden; de Belg.

Volgende week: een nieuw jaar, nieuwe kansen. Helaas, niet met deze mensen, er is praktisch gelijk weer trammelant.

De zomer van 2021 tijdens fysio

Terwijl ik driftig onder leiding van meesteres, eh….. fysiotherapeute Mandy, knietje hef oefeningen uitvoer, hetgeen me in eerste instantie deed denken aan de dressuur bij de Olympische Spelen, dwalen mijn gedachten naar de zomer van 2021. Wat hebben we een tekort aan boottripjes gehad:

Skipper Ivar met z’n internationale aanhang, zwaaiend naar fotograaf papa.

Afgelopen zondag nog een mooie BBQ bij vriendin Ri-Jo, met hier en daar een bui. En plotsklaps kregen we een aantal echt zomerse dagen, en wat voelde dat goed. Niet alleen qua temperatuur en zonneschijn, maar ook het geluid van gelukkige mensen op het water en flarden muziek die van her en der kwamen. Zal het af en toe wat te luid geweest zijn, so what? Het gaf aan dat ons humeur, na alle misère die we achter de rug hebben, vele graden omhoog gaat wanneer de natuur ons toelacht, hetgeen tegenwoordig niet meer als vanzelfsprekend beschouwd mag worden. Mandy onderbreekt kortaf m’n dagdromen en kondigt looppas aan: “rechterschouder omhoog, rechterheup naar buiten,” commandeert ze. Gewillig past m’n lichaam zich aan, hoewel nog enigszins gebutst van de grootvader-zoon-kleinzoon sessie van woensdag in het Linnaeushof. Wat een grote speeltuin zeg! In mijn beleving bestond de onze vroeger (70 jaar geleden) uit een wipwap, een zandbakje en wat trieste schommels. Genadeloos jaagt Mandy me naar het klimrek, waar ik me aan vast mag houden wanneer ik omver dreig te vallen bij de ‘op één been staan’ oefeningen. Blij ben ik dat komend weekend de voetbalcompetitie weer begint, nou ja, de eredivisie. Voor ons Spartanen ligt inmiddels de Keukenkampioen Divisie, voorheen Jupiler Divisie, een eeuw achter ons. Utrecht uit, geen eitje. Maar hoe leuk is het dat drie (oud) Spartanen Nederland naar het WK in Qatar gaan loodsen!

Trotse Spartanen die de oudste profclub van Nederland (AD 1888) als speler gediend hebben.

Mandy fluit af, we maken een nieuwe afspraak. Haar vriendelijke ogen boven het mondkapje (nog steeds verplicht bij Fysio Vechtstreek) knipperen me bemoedigend toe, terwijl ze zegt dat ik goed vooruit ga. Hetzelfde effect wanneer ik Tinley een snoepje geef, maar helaas, ook ik heb een mondkapje op. Wel vraag ik nog even of haar ouders fans van Barry Manilow waren. Vóór de tijd van een laat twintiger, maar ze zal het haar ouders vragen. Heb ik haar tenminste ook nog wat huiswerk gegeven. Ha! Vervolgens krijgt Astrid de melding van twee geboren baby’s die onder haar hoede vallen, de een wat te laat, de ander wat te vroeg. ‘Double duty’ de komende week. Zoals Donna Summer zong; “she works hard for the money”. Inmiddels breek ik m’n hoofd wat ik moet publiceren gedurende de ruim twee weken die we in Mexico vertoeven. Nou ja, eerst maar zorgen dat aflevering 124 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ woensdag digitaal op popt! Zoals altijd; ‘keep it cool’, blijf gezond!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 123

De response van Lincoln Frank van Quad Ventures. Sarcasme bij Ex’tent hoofdkwartier ‘De Bosschuur’ inzake de Belg.

Het is zo’n maandagmorgen dat je stem klinkt als een rasp, zonder dat het drank gerelateerd is. Uren pratend als Sint Nicolaas in het weekend eist z’n tol. Bo-Peter en Kaj, m’n trouwe Zwarte Pieten, verkondigden gisteren na drie schrobbeurten en zwart nog steeds in hun oren, dat dit de laatste keer was, en dat ‘black face’ eigenlijk niet kan. Daar hebben ze een punt. Volgend jaar zien we wel weer. Eckart en Bram zijn inmiddels ‘in town’ en hebben via m’n trouwe assistente om vijf uur een afspraak gepland. Zonder Gary, ze willen even in het Nederlands met me praten. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig wat ze me te melden hebben, maar van angst is geen sprake. Halverwege de ochtend komt de response van Lincoln Frank op de vrij arrogante e-mail van Frank Monstrey. Voor de zekerheid heeft hij me er blind op gekopieerd, de slimmerd. Hij stelt met genoegen, na de Quad Ventures investering, samen te willen werken om een hypotheek te verkrijgen. Maar, nu wordt het interessant, ook zijn ze bereid om samen met Great Hill Partners een groter belang in Ex’pression te verwerven. Dat betekent dat ze aandelen van Ex’tent kopen om zo aan de gewenste extra $6 miljoen te komen. Even snel omgerekend zouden ze dan gezamenlijk grofweg 40 á 45% van Ex’pression in handen hebben. En op z’n minst één, maar waarschijnlijk twee boardseats eisen. Dit zou wel eens de gewenste doorbraak kunnen betekenen. Wanneer de vijf in de klok is dan……komen Eckart en Bram mijn kantoor binnenmarcheren. “Zo pik,” vangt Eckart aan, “laten we als Hollanders die ‘out of the box’ denken een aantal zaken aankaarten voordat we aanstaande donderdag aan de boardmeeting gaan beginnen.” Zuinigjes antwoord ik “okay”, waarna hij onderwerp nummer 1 aankaart: “Frank Monstrey.” Stilzwijgend hoor ik een heel betoog aan waarbij Frank opgehemeld wordt als de strateeg die Ex’tent gezond maakt en bedrijven met potentie, als Ex’pression, de weg naar succes zal wijzen. Zonder commentaar hoor ik het emotieloos aan. Terwijl Bram als een snorrende kater met een brede grijns het aanhoort, doorbreekt Eckart de stilte met een kort “geef de man het respect dat hij verdient.” Ik leg uit dat in onze ogen het nog niet zo ver is, maar dat we ‘open minded’ blijven. Dat schijnt voor het moment voldoende te zijn omdat hij onmiddellijk het onderwerp investering aankaart. Bram neemt het hier over en na een wollig betoog hoor ik, “kijk Peet, met de huidige cijfers halen we niet meer op dan wat Quad biedt, dus geduld is hier op z’n plaats.” Geduldig leg ik uit dat alleen uitbreiding betere cijfers brengt en dat in Amerika bedrijven op toekomstverwachtingen gefinancierd worden. “Weten wij ook, Peet,” snijdt Bram me af, “maar dat laten we aan Frank over en niet aan de lokale mensen.” Dat zijn van die momenten dat je een flinke opdoffer zou willen uitdelen, maar beter van niet. Bram weet dat, en geniet ervan. Vreemd genoeg komt de aanbieding van Quad Ventures om samen met Great Hill Partners het probleem te tackelen niet ter tafel. Eckart neemt over en verzoekt me om Gary niet als een ondergeschikte te behandelen. Na wat voorbeelden begrijp ik dat Gary achter m’n rug klaagt omdat sommige van die zaken niet in verslagen voorkomen. “En, bovenbaas,” vervolgt Eckart, “de pen mag dan wel machtiger zijn dan het zwaard, maar jij maakt het soms wel erg bont.” Ik bedwing een scherp antwoord en zeg slechts, “ik neem aan dat jullie ook zo’n gesprek met Gary hebben.” Stilzwijgend begrijp ik dat dit niet het geval is. Het zij zo. “En nou iets leuks pik,” sluit Eckart af, “we doen het boarddiner lekker woensdag bij mij thuis in Berkeley.” Alsof we over koetjes en kalfjes gesproken hebben, trakteert Bram me met een klopje op m’n schouder en geeft Eckart me een soort van warme glimlach, waarna ze me niet echt verbaasd, maar wel redelijk geïrriteerd achterlaten. Ik schud het van me af, morgenochtend om half acht is er een chamber mixer bij Skates-on-the-Bay in Berkeley en dan dien ik als chairman fris en fruitig over te komen. En bovendien niet vergeten deze foto van de silent auction van vorige maand aan supermakelaar Jason Crouch te overhandigen:

Ons Ex’pression graduation jack bracht maar liefst $250 op voor de Emeryville Education Foundation. Het is niet dat Jason het lachen verging, maar hij kijkt er wat zuinigjes bij toen hij z’n checkboek moest trekken. Thuis breng ik Astrid verslag uit van m’n gesprek met Eckart en Bram, zonder te vertellen dat Gary soms vreemde spelletjes speelt. Het Quad verhaal doet haar goed, het betekent immers dat Ex’pression in het spotlicht staat. Nog een paar drukke dagen en dan laten we ons vrijdag verwennen gedurende de ‘Red and White’ Christmas party bij Shirley Nelson, de eigenares van de Summit Bank. Altijd een mooie happening. En hoe Ex’pression in het spotlicht staat merk ik wanneer Eckart me in de auto belt terwijl ik net weg wil rijden van Skates-on-the-Bay, na een mooie mixer. Z’n stem vertoont een soort van opwinding; “wat hebben jullie met EDMC gedaan, Peet,” is de vraag. EDMC is een van de grootste namen op het gebied van privé scholen en met name bekend van hun Art Institute keten. “Gewoon, een Peter en Gary toer gegeven. Hoezo,” vraag ik. “Zo te zien willen ze ons overnemen, ik kreeg net een e-mail van die strekking. Gaat natuurlijk niet gebeuren, ik stuur je de e-mail.” Van Berkeley langs de baai naar Ex’pression is maximaal 10 minuten, en ik verkneukel me. Als dat niet bewijst dat we hot zijn, dan weet ik het niet meer. Uiteraard is de e-mail van EDMC het eerste waar ik naar kijk. Wow, Tony Guida, Senior Vice President Strategic Development, meldt zonder er doekjes om te winden dat vertegenwoordigers van EDMC Ex’pression bezocht hebben, en schrijft hij, ‘we are very impressed with what you and your management team have accomplished there’. Daar is geen woord Frans bij, voel ik niet zonder trots. Ze hebben de San Francisco Bay Area op de verlanglijst om met hun Art Institute merk voet aan de grond te krijgen. Het moge duidelijk zijn dat een transactie met Ex’pression de eenvoudigste weg is, meneer Wintzen, dus bent u geïnteresseerd, laat het weten, is de strekking. Goh, daar moet Eckart wel een stijve van krijgen, met name ook omdat hij de macht heeft om dit af te wijzen. 9 december is een dag waarin ook mensen van HQ Ex’tent in de Bosschuur zich roeren. Een e-mail van Remko Brilman inzake een vuilcontainer bij Ex’ovision voor de deur, waarin mensen ‘last moment’ nog hun rommel kwijt kunnen, wordt door ex CEO Fred Kappetijn met een ongelooflijke sneer naar de Belg beantwoord.

Natuurlijk heeft Fred wrok wegens zijn degradatie naar de honoraire rol van president, maar meer nog omdat ook zijn salaris met 50% gekort is. Remko’s antwoord mag er ook zijn; ‘Nu weet ik het zeker. Ik word vegetariër!’. Lekkere sfeer daar in Austerlitz. Maar de dag is nog niet beëindigd, vanmiddag demonstreren Gary en ik op aandringen van Bram waarom uitbreiding noodzakelijk is, en vanavond ‘toeren’ we een delegatie van Northface University in ons gebouw. Belangrijk ook is het grote interview dat de Oakland Tribune tussen kerst en oud en nieuw wil plaatsen. Vrijdag vindt dat interview plaats, waarbij ze met name ook studenten aan het woord willen laten, hetgeen voor ons prima werkt, de score qua tevredenheid is hoog. Rock and Roll!

Volgende week: de boardmeeting, en het einde van het jaar 2003 is roeriger dan verwacht.

Andere tijden, hoewel…..

Het op afstand vieren van de verjaardag van onze 29-jarige zoon Kaj, afgelopen maandag via WhatsApp, blijft een van echte warmte verstoken aangelegenheid. Niet dat de liefde er niet is, integendeel, maar het zijn woorden die deel uit dienen te maken van lijfelijke aanwezigheid. En dan moesten we ook nog definitief mededelen dat we de ceremonie en festiviteiten van z’n huwelijk met Michelle in Sacramento niet bij kunnen wonen. Schengenburgers zijn nog steeds niet welkom in het V.S. van Joe Biden, hetgeen betekent dat we ons geen ‘last minute’ weigering kunnen veroorloven. Kortom; Astrid en ik hebben gekozen voor zekerheid en vliegen via Mexico City naar de plek waar de ceremonie en festiviteiten in Mexico plaats gaan vinden: San Jose del Cabo. En omdat het zo’n leuke foto is, plaats ik deze uit september 2012 toen Kaj net z’n bootcamp bij de ‘Navy’ voltooid had en herenigd werd met Michelle.

Een liefde die stand heeft gehouden en 25 september aan het strand van San Jose del Cabo nogmaals bekrachtigd wordt. Astrid en ik zijn in de halleluja, ondanks de omweg. Dinsdag was het weer tijd voor de ‘comedy night’ die ik eens in de twee weken met overbuurman (water scheidt ons) Peter Kamp doorbreng. Momenteel zijn we aan de serie Van Kooten en De Bie begonnen. Deze aflevering: Jacobse & Van Es:

Buiten onze (glim) lach momenten, onze appreciatie over de geweldige types die ze neerzetten, viel ons op dat hoe gedateerd ook, het nog steeds actueel is. Vul bijvoorbeeld voor Jacobse van de Tegenpartij Baudet van FvD in, et voila, er is niets veranderd. Over niets veranderd gesproken, de ‘Frank de Boer’ vloek hangt nog steeds dreigend boven ons. Ter herinnering, De Boer miste twee penalty’s tijdens het EK 2000 in de halve finale tegen Italië. Ook tijdens deze, overigens voor Nederland zeer succesvolle Olympische Spelen, wisten zowel de mannen hockeyers als de vrouwen voetballers zich uit de medaille race te kwakken door echt slecht de shoot-outs en penalty’s te nemen. Wat is dat toch, dat de ‘onzen’ op het moment suprême hun ‘cool’ verliezen? Dinsdag over een week weer een nieuwe aflevering van het Simplistisch Verbond, wellicht vinden we daar het antwoord. Ik hou jullie op de hoogte. Voor ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ 123, aanstaande woensdag vormt december 2003 de aanzet voor een tumultueus 2004, het jaar waar, zoals de Amerikanen het uitdrukken; ‘the shit really hits the fan’. Je bent gewaarschuwd! Geniet maar van wederom een typisch Nederlands zomerweekend, maar kijk om je heen, zie wat er in onze wereld aan de hand is, en besef hoe gezegend we zijn. Aldus professor, doctor, kolonel b.d. Laanen.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 122

Gary reageert uitbundig op Eckarts e-mail. De faktuur van White & Case veroorzaakt maagzuur.

Wat Eckart in gedachten heeft, is om met elke medewerker van het marketing- en ‘admission’ team één op één ‘n sessie te beleggen en ze zodoende te laten profiteren van zijn expertise. En dat niet alleen, hij wil ze ook inspireren en infecteren met zijn enthousiasme. Wellicht is dat het wat Gary raakt, een soort indirecte hint dat hij daartoe niet in staat is. Natuurlijk lullig van Eckart, maar niet iets om hoog van de toren te gaan blazen. Ik overtuig Gary om Eckarts punten rustig te analyseren en aan te geven waarom het ‘not done’ is om als zodanig te handelen. En dat kan je aan hem overlaten. Allereerst geeft hij aan dat dit volledig tegen Eckarts eigen filosofie is om zo te handelen, volgens een recent interview dat hij gaf. “Bingo,” roep ik luid. Vervolgens geeft hij in negen punten aan waarom dit een team inspanning is, zonder het individu tekort te doen. Slim besluit hij met ‘as majority owner I suppose it is your right to do whatever you want to do’. Hij weet dat Eckart hier gevoelig voor is omdat hij niet als een ‘boss’ gezien wil worden. En dat schrijft Eckart letterlijk twee dagen later; ‘ Americans feel me as a boss…..that I can fire them any minute, I do not feel that way’. Uiteindelijk laat hij het aan Gary over om te bepalen hoe de diverse meetings samengesteld gaan worden. Gary viert deze capitulatie door voor de eerste de beste meeting die middag 25 minuten te laat te komen. Voordat ik hem op z’n kloten kan geven, vereist de volgende meeting m’n aandacht. “Morgen ben je aan de beurt, eikel,” brom ik in mezelf. Niet elke morgen is dezelfde, voordat ik een praatje met Gary kan beginnen, komt CFO Espi Sanjana binnen met de factuur van White & Case, de door Frank Monstrey ingehuurde advocaten uit Brussel. “Peter,” begint Espi met z’n onmiskenbare Indiase tongval, “here is the invoice from the Belgian bankrobbers.” Verbluft kijk ik ernaar terwijl Espi nog even benadrukt, met zijn vinger op die regel, dat voor één lid van hun team maar liefst $774 per uur in rekening wordt gebracht.

In totaal hebben ze inmiddels meer dan $60.000 in rekening gebracht voor iets waar we met Femke vier jaar geleden al voor 98% overeenstemming hadden bereikt. In het begeleidend schrijven hebben ze het over ‘corporate matters’, waarbij ze in eerste instantie Ex’tent voor belast hebben. Op aanwijzing van Jan-Ru Muller, de onderknuppel van de Belg, hebben ze Ex’pression gefactureerd. “Have fun, Peter,” spot Espi terwijl hij m’n kantoor verlaat. Ze geven dus een opdracht, zonder ons erin te kennen, zonder budgetplafond, om de rekening vervolgens in onze mik te schuiven. “Wat een stelletje ongeregeld tuig,” is het beschaafdste dat ik uit kan brengen. Ik besluit geen fiat voor betaling te geven, pissig als ik ben. Er kan nog wel een robbertje bij. Over robbertjes gesproken, ik moet niet paranoïde worden wanneer Kelly zich ziek meldt en Gary onverwacht afwezig is wegens een ‘family picture day’. Het is de 11e van de 11e, carnavalesker kan het niet. Ter afleiding doet het me goed om mijn eerste ‘message’ als Chairman van de Chamber onder ogen te krijgen.

Het heeft me altijd goed gedaan om dingen van me af te schrijven, of ‘mijn’ mensen te informeren over de gang van zaken. Nadat ik bericht heb gekregen van de accreditatie commissie dat we definitief mei 2004 op de rol staan, besluit ik een maandelijks bericht te produceren voor alle Ex’pression medewerkers. Zonder te aarzelen ga ik aan de slag en binnen ‘no time’ komt het bij iedereen in de e-mail postbus.

En dat niet alleen, ook Ex’tent, inclusief de Belg en Bram, wordt deelgenoot gemaakt. Openheid wordt de ‘name of the game’, inclusief leuke privé gebeurtenissen. Omdat wij absoluut anders willen zijn dan de traditionele scholen, besluit ik om daar waar mogelijk met een passende quote af te sluiten. Deze geeft me veel voldoening: ‘It has been said that a traditional college education is nothing but a four year plan of confusing young minds methodically’. Even kijken hoe dit ontvangen wordt, omdat het vast uitlekt. Het voelt goed, evenals de trip die we met de familie naar Disney in L.A. gaan maken. We verblijven daar in het Sheraton en gedurende vier dagen hebben de kinderen en Astrid voor het eerst sinds lange tijd mijn volledige aandacht. We genieten, en met name Astrid voelt zich sinds maanden weer lekker ontspannen.

En dat straalt ze ook uit. ‘Happy wife, happy life’, bezigen ze hier nogal eens. Korreltje zout, maar toch. Natuurlijk vliegt de tijd en zijn we op de terugweg voor we er erg in hebben. Maar wel met een rugzak vol mooie verhalen. Na terugkeer bij Ex’pression maak ik me op voor december, bijna het einde van een woelig jaar. Morgen de eerste kerstparty en zondag treed ik op als Sinterklaas voor de Nederlandse gemeenschap in Berkeley. Maar eerst vandaag een e-mail van Lincoln Frank van Quad Ventures verwerken. Het is vijf december, maar dit pakje is leeg. Hij meldt dat zowel Wells Fargo als General Electric niet bereid zijn om een hypotheek van $6 miljoen te verstrekken op het gebouw op basis van de prognoses van Ex’pression. Lincoln stelt voor om eerst de aandelendeal te doen van $4 miljoen om daarna met een beter gekapitaliseerd Ex’pression wederom hypotheek aan te vragen. Onze Belgische ‘vriend’ Frank reageert onmiddellijk met een arrogant ‘dat hij dat wel verwacht had’, maar dat de $4 miljoen deal onlosmakelijk gekoppeld wordt aan de $6 miljoen voor het onroerend goed. “Motherfucker,” roep ik zo luid dat P.A. Pat misprijzend mijn deur sluit. Snapt die stomme Belg niet dat hij ons naar de rand van de afgrond schuift?

Volgende week: de response van Lincoln Frank van Quad Ventures. Sarcasme bij Ex’tent hoofdkwartier ‘De Bosschuur’ inzake de Belg.