Wat hebben de Mamas & Papas en de Boomtown Rats tekstueel muzikaal gemeen? Juist, hun afkeer van de maandag. Mamas & Papas: ‘Monday, Monday, can’t trust that day’! Boomtown Rats: ‘I don’t like Mondays’! Nou, en? Welnu, maandagmorgen werd ik voor een van de weinige keren in mijn leven wakker met zo’n onbestendig gevoel van opdoemend onheil. Samengevat: zondagmorgen slikte ik bijna een noodkroon in die samen met een andere noodkroon er voor moest zorgen dat op maandag (!) 10 augustus veilig een ‘brug’ in mijn mond geplaatst kon worden. Een en ander conform de getekende overeenkomst in de tandartsstoel;
Laat ik maar niet vermelden hoe de wortel weerstand bood tegen verwijdering uit mijn kaak. Enfin, e-mail gestuurd in de hoop maandag een antwoord te krijgen. Maandag (!) 6 juli onderging ik een kleine chirurgische ingreep (biopsie) om vast te stellen of de plek in mijn bovenbeen gediagnostiseerd kon worden als huidkankervrij. Afgelopen maandag kwam alles bijeen. Wat kan er gedaan worden aan de missende noodkroon? Verwijdering van de hechtingen en ‘last’, maar zeker niet ‘least’, uitslag van de onderzochte biopt. Individueel makkelijk te behappen, ik ben al meerdere malen door de wringer geweest, maar bij elkaar een beetje veel. Toen begon het goed nieuws te regenen; een belletje van de tandartsassistente (die dus) leerde me dat de ‘brug’ onverwacht eerder door het tandtechnische laboratorium afgeleverd was en……. de volgende dag om 08.00 (mijn favoriete tijd bij de tandarts) aangebracht zou kunnen worden. Uiteraard hapte ik onmiddellijk toe. Astrid bemoeide zich met het verwijderen van de zes hechtingen, een eitje voor een ex paramedic, en kweet zich met een lampje in haar mond uitstekend van haar taak, Nog één obstakel voor me, en waarschijnlijk de moeilijkste. Hoe ben ik in de dermatologische draaimolen terecht gekomen, is de logische vraag. Welnu, in die goede oude tijd werd er niet volop met factor 50 ingesmeerd, integendeel, het was modieus om lekker gebruind van vakantie terug te komen. Daarnaast had ik nog een andere ‘handicap’, ik was vrij vroeg kaal, hetgeen als voordeel had dat mijn voetballende tegenstanders mijn snelheid onderschatten, maar als nadeel dat de zon er genadeloos op los brandde.
In Californië begonnen ze me te behandelen aan de zonneschade op mijn hoofd, hetgeen in NL is voortgezet, inclusief mijn hele lichaam, en dan vinden ze nog wel eens wat. Vandaar. In het scherm van mijn mobieltje verschijnt een 88 nummer, dat moet de chirurg zijn. Ze valt gelijk met de deur in huis; ‘ik heb goed nieuws voor u…….over 6 maanden controle. Heb een fijne dag’. Ondanks mijn positieve instelling qua vooruitzichten, slaak ik toch een zucht van verlichting. Oh ja, hoe luidt het spreekwoord ook alweer? Tegeltjeswijsheid: ‘Prijs de dag niet voor het avond is’. Deze maandag was het meer van ‘misprijs de dag niet voordat je de balans hebt opgemaakt’. Naschrift: de brug werd dinsdagmorgen met wat boor- en polijstwerk keurig in mijn (geduldige) mond geïnstalleerd. Even de kaken op elkaar om het cement z’n werk te laten doen en voilà, de brede lach kan weer verschijnen, het gat is gedicht.