Category: Uncategorized

Ik wilde maar eens met gisteren beginnen, waar ik na me uitvoerig gebadderd te hebben een overhemd uit wilde zoeken dat geschikt was voor mijn presentatie bij de erestudenten van de RSM (Rotterdam School of Management). Hierover meer later. Even uitbundig zoeken in mijn overhemdenkast:

Tevreden constateerde ik dat mijn Sparta overhemd trots de rij aanvoerde, maar naarmate ik meer naar achter ‘bladerde’ bekroop mij een naargeestig gevoel. En daar trof ik een overhemd dat ik amper ooit gedragen heb. Ik trok het naar me toe en van schrik viel het overhemd bijna op de vloer nadat ik het label zag:

Geen wonder dat ik het nooit droeg, Astrid moet het ergens in Californie bij een soort van Zeeman voor een prikje gekocht hebben. Een geintje van haar kant. Toch nieuwsgierig geworden, even kijken waar het gefabriceerd is. Zal toch wel ergens in de Verenigde Staten zijn:

Ah, Indonesie, dat verklaart het! Lubach had met zijn filmpje ‘America first, the Netherlands second’ gelijk, immers voor Trump, met zijn gelimiteerde kennis van geschiedenis, behoorde Indonesie nog steeds tot Nederland. Briljant! Toch maar voor de zekerheid even op het BBQ vuur gooien:

Want dat kan weer, de winter is voorbij. Vorige week plotsklaps een drietal behoorlijke vriesdagen en voila, iedereen bestormde het ijs. Het was mooi om te zien hoe dat verbroedert, alhoewel Tinley hier Astrid kordaat mededeelt dat een hond van Californie niet op het ijs thuishoort!

Na dus een passend overhemd uitgekozen te hebben (“dat Spartahemd”, hoorde ik mijn broer Rob nog piepen) voor mijn “do’s and don’ts” presentatie, togen overbuurman Peter Kamp en ik Rotterdamwaarts.

Het was, als altijd, verfrissend om een dertigtal hongerige studenten toe te spreken die eind van deze maand Silicon Valley aan gaan doen. Het geeft me echt energie, alsof ik als een Dracula op leeftijd het jonge bloed tot me neem. Maar wel werd mij door professor Hulsink als dank iets anders roods overhandigd:

De kaars heb ik er voor de sfeer, romanticus als ik ben, naast geplaatst. Professor Hulsink vernam ook nog tot z’n schrik dat ik verklapte dat hij al 5 jaar oud was toen ik mijn eerste automatiseringsbaan begon bij het Amerikaanse leger in 1967. Een leuk weetje voor de studenten, toch?! Kleinzoon Rico, die als eerstejaars student opa’s presentatie mocht bijwonen, vermaakte zich ook volgens mij. Geestig om een zoon en kleinzoon op dezelfde universiteit te hebben. Uiteindelijk eindigde het net als na de Sparta wedstrijden bij Kade4 aan de Oude Haven, waar Ivar me voorstelde aan zijn Italiaanse “schoonmoeder”. Een vader maakt wat mee. Californische vriend Paul Nijssen wipte ‘s ochtends nog even aan om het laatste nieuws van Jaitsen Singh te brengen. Fysiek gaat het steeds minder met hem, hetgeen betekent dat ik bij mijn volgende geplande bezoek bij BuZa er op aan moet dringen dat ondersteuning van de nieuwe minister, Stef Blok, bittere noodzaak is.

13 is mijn geluksgetal en eigenlijk zou men voor gratie dienen te gaan bij Gouverneur Brown van Californie. Immers, zelfs wanneer het parool toegekend wordt komt Singh pas maart volgend jaar vrij. Bij gratie is dat onmiddellijk. Hij heeft lang (35 jaar) genoeg onschuldig vastgezeten, HELP hem. Na alle mooie dingen van deze week, toch weer even terug naar een stukje bittere realiteit. Nu de rug weer rechten en vol goede moed het weekend in!

Hoe leuk is dat, je verkneukelt je op een (wellicht) laatste dag van ijspret (blokparty) en dan komt in alle vroegte het nieuws binnenrollen dat zoon Kaj na anderhalf jaar (!) jaar proeftijd zijn vaste aanstelling heeft gekregen. Firefighter/Paramedic Kaj Laanen is nu een volwaardig lid van de firefighter (klinkt toch beter dan brandweer) eenheid van South San Francisco. We stralen van trots!

Even afkoelen nu! Allereerst het waarom dat we het zo geweldig vinden om aan het (bevroren) water te wonen. Omdat je zowel zomer als winter vanaf je eigen tuin in of op het water stapt. En geweldige buren, natuurlijk!

Lekker toch?! In ieder geval staan de lekkernijen klaar om er een gezellig middagje ijspret van te maken! Gisteren van een heerlijke (en dure) lunch genoten bij Lakes in Hilversum met Rob Spijkers van Hamilton Roche. Kwamen we tot onze schrik erachter dat we elkaar 40 jaar geleden hebben leren kennen in de computer business. Toen verkochten we eigen software en hardware van Systime uit Leeds, Engeland:

Nipple pink werd de kleur genoemd, oftewel tepel rose. Zo’n opstelling als bovenstaand, met minder capaciteit dan een iPhone, kwam al gauw tegen de 100.000 gulden! Nou ja, cowboy verhalen te over, zo raast zo’n lunch voorbij. We maken het vandaag kort omdat er voorbereidingen te treffen zijn, als u begrijpt wat ik bedoel. Morgen naar Sparta-ADO (Sparta MOET winnen) met business vriend en ADO fan George Freriks, en uiteraard met broer Rob, let op de winnende selfie, en “baby” zoon Ivar. Spannend! Volgende maand weer een Singh bezoek bij BuZa en hopelijk kunnen we ons dan concentreren op een vroegere paroolzitting. In ieder geval bezoekt vriend Paul Nijssen morgen Jaitsen persoonlijk. Wanneer ik dit zo teruglees, zie ik alleen maar positieve berichten. Hoe heerlijk! Daar past dan ook een mooie afsluiter bij van ons meisje thuis:

Een heel fijn weekend blaft Tinley jullie toe.

Een mens snakt toch naar positief nieuws wanneer er weer een bak ellende je, via welk kanaal dan ook, toegediend wordt. Gelukkig word ik als fanatiek volger van onze sporters in Korea door de Nederlandse successen verwend, maar het gemanoevreer van mijn politieke leider Pechtold (Zijlstra, referendum) en de uitspraken van die pannenkoek in het Witte Huis, vagen dat deels weg. Trump wil dat leraren uitgerust worden met een schietwapen!

Die worden dus als eerste neergemaaid. Wat een idioot. Om maar niet te spreken over de smerige campagne die gevoerd wordt tegen de studenten die de schietpartij in Florida hebben overleefd. Dat zouden acteurs zijn!

SHOULD KNOW BETTER

Donald Trump Jr slammed for appearing to endorse vile Florida shooting conspiracies by ‘liking’ Twitter posts about ‘crisis actors’

The US president’s son has fuelled conspiracy theories about the Florida massacre with his social media activity

By Sofia Petkar

23rd February 2018, 1:29 pm

Updated: 23rd February 2018, 5:43 pm

Ondersteund door nota bene Pannenkoek Jr. Je zou ze toch! Maar, lieve Luimlezers, de week begon goed met een bezoek aan het zusje van Jaitsen Singh, Sieta, in het pittoreske Ruurlo. Wanneer je bij Sieta en Laurens op visite bent, dan voelt dat aan als een ‘alles inclusief’ vakantieresort! We zouden niet meedineren, maar toen we huiswaarts keerden voelde het aan of we net een 5-gangen maaltijd tot ons genomen hadden. Uiteraard vol vuur de zaak van haar broer besproken, alsmede de mogelijkheid dat de paroolzitting wellicht een maand eerder komt. Volgende week, na overleg van BuZa met PrisonLaw, stem ik af met BuZa hoe verder te gaan, welke stappen te nemen. Men verzekerde mij nogmaals dat ook zonder Halbe Zijlstra de kar onverminderd getrokken wordt. Super, we zien er naar uit!

En gezellig was het! Gisteren; topdag! Eerst genoten van het olympische goud van Kjeld Nuis en daarna van een topmiddag, de traditionele broertjesdag, met mijn drie broers en onze gades. Verhalen van nu en toen onder het genot van de door Astrid vervaardigde lekkernijen.

Voorop links stamoudste Hans, rechts Aad, en achter (zoals het hoort) de ‘jongelingen’ Rob et moi. Hans, geboren in 1941, had de pech om tegen het eind zijn diensttijd en het eind van de oorlog in Nieuw Guinea in 1960, alsnog daarheen gestuurd te worden. Negen Nederlandse militairen sneuvelden daar, een groter aantal kwam echter door ziekte of ongevallen om het leven. Hans kwam tot ons aller opluchting met de schrik en een aantal enge verhalen vrij. Kan ook het meest vertellen over de Laanen geschiedenis. Aad, geboren in 1943, is onze pechvogel. Gedurende de hongerwinter in 1944 viel hij met zijn gezicht tegen een gloeiende kolenkachel, hetgeen uiteindelijk via tientallen operaties redelijk gerepareerd werd. Ook zijn wij gezamenlijk een aantal malen met zijn motorfiets onderuit gegaan. Ondanks zijn luimigheid, vooral ‘s ochtends, verloor hij nimmer zijn gevoel voor humor. Rob, vorig jaar de prachtige leeftijd van 65 bereikt, had een meisje moeten worden (zie mijn verhaal) en is al heeeel lang heeeel gelukkig getrouwd met Mariette, die hij in het ziekenhuis leerde kennen waar hij opgenomen was voor de behandeling van jeugdreuma. Bekend als schilder, maar vooral ook als schrijver. Zie www.roblaanen.nl Als naoorlogskind (1946) waren wij bij gebrek aan bepaalde inentingen gevoelig voor zekere ziektes. Mijn opmerking bij Rob komt voort uit het gegeven dat ik in 1951 difterie kreeg. Difterie, vroeger ook bekend als kroep, is een infectieziekte die wordt veroorzaakt door een bacterie die via hoesten van mens op mens wordt overgebracht. Difterie was, voordat vaccineren algemeen gebruikelijk werd, een van de doodsoorzaken bij kinderen. Ons zusje Mieke werd door mij besmet en overleed in 1951, drie jaar oud.

Onze moeder heeft dat heel haar leven met zich meegedragen. Een van de vragen die ik stelde aan Hans, tijdens een serieus moment van de middag, was of men mij dat ooit kwalijk had genomen. Domme vraag misschien, want wat kon ik er aan doen? Maar toch. Hans stelde mij, zoals het een stamoudste betaamt, gerust. Grappig is dat ook Hans en Aad eigen ondernemingen hebben gesticht en ook creatief zijn, net zoals Rob. Vandaar ook dat ik Duitsland, Belgie en de Verenigde Staten heb moeten afstruinen om gelouterd weer terug te keren naar Nederland. Op het moment dat we aanbeland waren bij liedjes en mopjes die moeder Jo leuk vond, werd het tijd de dag teneinde te verklaren. De Brothers Four konden met hun echtgenotes op een geslaagde middag zonder animositeit terugkijken. In your face Mr. Trump! Daar zullen ze in het Witte Huis wel van schrikken! Geniet van een prachtig Olympisch slotweekend.

De golf van “Halbe was erbij” deze week was niet te stoppen, voor, tijdens, en na zijn aftreden. En ik moet zeggen, er waren een paar prachtige exemplaren bij, vanaf met de Kennedys tot met Sjinkie Knegt. Waar hij op zeker niet bij was, was bij Jaitsen Singh in Vacaville Prison, Folsom Prison of San Quentin. Ook niet als achtergrondzanger bij Johnny Cash.

Alle ongein terzijde, het kon voor Jaitsen Singh niet op een ongunstiger tijdstip komen. Zijn brief aan de voormalige Minister van Buitenlandse Zaken (BuZa), Bert Koenders, werd doorgegeven aan Halbe Zijlstra. Mijn uiterst betrouwbare bron binnen BuZa, en daar ben ik echt zelf bij, verzekerde mij dat het zeer de aandacht van Zijlstra had. Wat nu? September dit jaar betekent voor Singh leven of dood wanneer zijn lot bepaald wordt gedurende de parool zitting. Indien het wederom wordt afgewezen, betekent het dat een nieuwe datum drie jaar verder ligt, hetgeen onacceptabel is na 35 jaar onschuldig te hebben vastgezeten. En waarschijnlijker is het dan dat Jaitsen in een kist de gevangenis verlaat. Hopelijk gaat de ambassadeur in de V.S., Henne Schuwer, er zich intensiever mee bemoeien, al was het alleen maar om alle fouten uit de tachtiger en negentiger jaren ongedaan te maken. Ik neem zo spoedig mogelijk contact op met BuZa en hou jullie op de hoogte. Dan bereikt je dit droevige bericht uit Seattle, na een eerder droevig bericht uit de Bay Area, over dit beminde koppel:

John van den Heuvel heeft de afgelopen jaren heel veel betekend voor de handel- en innovatie gemeenschap in de VS en NL. Hij en zijn vrouw Alice waren naast geweldige collega’s op het consulaat voor velen vooral ook goede vrienden. Steun Alice in deze moeilijke tijd en help John terug te brengen naar Nederland:

www.youcaring.com/bringjohnhome

Ik heb het al gedeeld op de bekende sociale sites, maar heb je wat over, help Alice. John en Alice waren top collega’s op het consulaat. Inmiddels is van de $10.000 beoogde doelstelling meer dan $3.000 gestort. John was nog maar 52 toen hij geveld werd door een hartstilstand. “Only the good die young”. En dan die schietpartij in Florida. Onderstaande cartoon geeft de Amerikaanse houding van de overheid goed weer:

Uncle Sam beschermt de NRA, de National Rifle Association, de partij die de belangen van wapenleveranciers en wapenliefhebbers behartigt. De partij die aan President Trump $30 miljoen heeft gedoneerd ter ondersteuning van zijn mars naar het Witte Huis. Onderstaand de reactie van Trump na de schietpartij op twitter, alsmede de tegenreactie van een student van de High School. Na haar portret geef ik de inhoud in het Nederlands weer.

Donald J. Trump?Verified account @realDonaldTrump 14h14 hours ago

My prayers and condolences to the families of the victims of the terrible Florida shooting. No child, teacher or anyone else should ever feel unsafe in an American school.

sarah? @chaddiedabaddie · 12h12 hours ago

sarah Retweeted Donald J. Trump

I don’t want your condolences you fucking price of shit, my friends and teachers were shot. Multiple of my fellow classmates are dead. Do something instead of sending prayers. Prayers won’t fix this. But Gun control will prevent it from happening again.

Donald Trump condoleerde de familie van de slachtoffers van die verschrikkelijke schietpartij in Florida. Tevens meldde hij dat geen kind, onderwijzer, of wie dan ook zich onveilig zou moeten vinden in een Amerikaanse school. Sarah antwoordde Trump als volgt: Ik wil jou condoleances niet, jij ongelofelijke hoop stront, mijn vrienden en leraren zijn beschoten. Veel van mijn klasgenoten zijn dood. Doe iets in plaats van gebeden te sturen. Bidden lost dit niet op. Maar wapencontrole kan er voor zorgen dat het niet weer zal gebeuren. Een dag na de schietpartij in Florida heeft de staat Oregon de wet op wapenbezit aangepast. Moge er velen volgen, hoewel die angstige politici met veel geld van de NRA in hun zakken wel weer met argumenten zullen komen als “wapens doden geen mensen, maar mensen doden mensen”. We houden het in de gaten. Wat is de beste balsem voor mijn zieltje na als deze ellende tot me te hebben genomen? Muziek! En dan nog, afhankelijk van mijn echte stemming, kies ik een formaat dat de kwaliteit van het geluid bepaalt. Bijvoorbeeld:

Mijn oude pattefoon speel ik zelden (zo’n 78 toerenplaat heeft een voor- en een achterkant, dus twee liedjes), maar doet me buiten het geluid denken aan die films uit het begin van de vorige eeuw, wanneer een zich met het mes scherende filmster op de achtergrond “O Sole Mio” had spelen, krakend en al. Ben ik in de jukebox stemming, dan wordt een, of meerdere, van de tachtig 45 toerenplaatjes gedraaid. Heerlijk basgeluid.

Op mijn kantoortje heb ik een verzamelpunt van geluid:

Het Sharp torentje met, ja, ja, cassettespeler, 3-CD wisselaar en Denon platenspeler (45 en 33 1/3 toeren). Cassettes die wellicht maar 10 jaar goed waren, spelen nog prima na 50 jaar! En wat heeft daar een werk in gezeten om ze te compileren. En daarnaast de Crosley iJuke om het geluid van de minieme iPod, waarin duizenden liedjes opgeslagen zijn, weer te geven. Dat is voor wanneer ik in een luie bui ben en de iPod op shuffle zet. Na een “muziekkuur” kom ik weer als herboren tevoorschijn en bedenk me dat het leed van Sven Kramer eigenlijk minileed is. Ik beveel hem een muziekkuur aan!

Dat is natuurlijk oud nieuws, maar wat betekent het voor Jaitsen Singh?!

Komend weekend gaan we er wat uitbundiger op in.

Diverse malen reeds vroeg men naar mijn mening inzake het “Renate” van der Gijp verhaal. Helaas, ik heb het niet gezien omdat ik sinds een week of wat niet meer naar het programma kijk.

De laatste maal kreeg ik zo’n déjà vu gevoel, net alsof ik naar de zoveelste zouteloze herhaling van een ooit vernieuwend programma zat te kijken. Van der Gijp die z’n hand legt op die van speelbal Kraay Jr en fleemt “weet je Hansie, dat ventje kan lekker dribbelen, maar zou eens de bal af moeten geven”. Of “Johan, dat mannetje kan er geen kloten van”. Maar veelal gaat het niet over voetbal, maar meer over ranzige randzaken. Toen Hans Kraay Jr in die betreffende uitzending vertelde dat z’n dochter indertijd met een rugby speler omging, sprong Van der Gijp er bovenop: “zo, die had zo’n twee bij twee bovenop op haar, lekker zeg!”. En die Kraay Jr maar schaapachtig lachen. Terug in de tijd: Kraay Sr kwam begin 90-er jaren bij ons in Loosdrecht nog wel eens een pannenkoekje illegaal (want verbod van zijn geliefde Lya) meeprikken. Maar, zoals ik de oude Kraay heb leren kennen, wat zou die man zich geschaamd hebben over zijn zoon Hansie die z’n kleindochter zo liet bevlekken door vuilbek Gijp. Dus ja, de “Renate” uitzending was een normaal vervolg van een programma dat door 700.000 mensen bekeken wordt en dus RTL7 profitabel. Het enige dat me verwondert is dat lieden als Gijp en Derksen die Jan en alleman grijnzend afbranden, zelf geen spetter kritiek kunnen velen. Nu we toch bezig zijn, even naar het duo Vermeend/Van Rijbroek, die al lekker knippend en plakkend onderstaand boek bijeengesprokkeld hadden.

Daar is al genoeg over te doen geweest (plagiaat), net als over de onzin uitkramende Rian van Rijbroek. Wel moet me van het hart dat sommige ‘deskundigen’ die opduiken bij de gekende praatprogramma’s soms een vakblad meer gelezen hebben dan de argeloze kijker. Wanneer je maar de juiste lectuur ontvangt, dan is het mogelijk om er dapper de deskundige mee uit te hangen. U bent gewaarschuwd! Nu even naar een bijzondere gebeurtenis…..tromgeroffel….voor het eerst in –zou niet weten hoe lang- zaten er twee Spartanen in het VI-elftal van de week.

Dikke pluim voor Advocaat die de door Pastoor afgeschreven Chabot naar dit niveau getild heeft. Vanavond PSV inpakken, echt, het zou me niet verbazen! En buiten mijn trouwe compaan broer Rob, zijn ook zoon Rick en kleinzonen Rico en Felix aanwezig om dit te aanschouwen. Zie de selfie op facebook vanavond! Ondertussen gaan Bo-Peter en Klaas Kroezen (CEO WUA) dapper door in Californie met het werven van klanten.

In het kader van geheimhouding kan ik helaas niet mededelen om welk bedrijf het gaat. Libelle 8 (t/m 14 februari):

Aangrijpend verhaal met name omdat het binnen de familie ook tot een scheuring heeft geleid. Nu de paroolzitting van Jaitsen naderbij komt (september), en met de wetenschap dat dit artikel qua inhoud ook enigszins gedateerd is, doet het deugd om te vermelden dat er op dit moment zeker lichtpunten zijn. Volgende week gaan we Sieta persoonlijk op de hoogte stellen van de laatste ontwikkelingen en hopelijk een beetje blij maken. Ruurlo, here we come!

Er is natuurlijk plenty over geschreven, maar tussen al het gepraat, geprotesteer, minister Wiebes, NAM en Shell, kon ik het niet laten om deze spotprent eruit te pikken: meesterlijk! Groninger Gasberaad:

Het dreigt allemaal goed te komen en de naam Wiebes zal in latere eeuwen bekend blijven als de grondlegger van de Unie van Groningen, waarin werd overeengekomen dat men zich gezamenlijk zou inzetten om de aardbevingen het Noorden uit te jagen en daarnaast schadevergoedingen in genereuze mate bepaald werden voor de gasslachtoffers. Inmiddels tellen we af naar de maand september waar tijdens een paroolzitting in Californie beschikt wordt over het voortleven van Jaitsen Singh in gevangenschap of…..vrijheid. Op dat moment heeft hij 35 jaar onschuldig vastgezeten…..machteloos knarsetanden geeft zwakjes weer hoe je je dan voelt. Gisteren verliet ik ik het Ministerie van Buitenlandse Zaken met het gevoel van “we zijn een team” en er wordt op het hoogste niveau aan gewerkt. Ook daar is men er zich scherp van bewust dat de tijd tikt en spreekt men net als Elvis in mijn jukebox over “It’s now or never”. Over team Jaitsen gesproken, afgelopen week stuurde schrijfster Margreet Bootsma haar boek “Thuis” (voor ex-gevangenen) gesigneerd naar Vacaville Prison:

Vriend Paul Nijssen fungeert inmiddels als secretariaat, of postiljon d’amour zo je wilt, tussen Jaitsen en mij ter bespoediging van uit te wisselen berichten. En, net als zoon Kaj, bezoekt hij Jaitsen regelmatig. Dan hebben we ook nog Fieke Dijkstra van Epafras (stichting met als doel bezoeken van Nederlandse gevangenen in het buitenland) die vanuit San Jose ook regelmatig Vacaville aandoet. Wat een team! En eigenlijk hoort buurvrouw Yvette daar ook bij, want op het moment dat ik met de tijd worstel, staat zij klaar om Tinley uit te laten. Lijkt klein, is groot! Donderdag werd ik onthaald bij:

Wederom een relatie geboren in Californie. Deze academie is gevestigd in een prachtig oud klooster, geopend door Koningin Maxima, in Den Bosch en een prachtig voorbeeld van samenwerking tussen Tilburg, Eindhoven en Den Bosch op het gebied van Data Science.

Maar wat wil nu het geval, mijn briljante gastheer Arjan Haring liet mij weten dat een Amerikaan, ene Andrew Keen, 10 april zijn boek “How to fix the future” kwam presenteren, gevolgd door een diner. En nu komt het; in het jaar 1999 hebben wij in Emeryville met diezelfde Andrew Keen een programma gepresenteerd dat de toekomst van de muziek business in 2005 behandelde: “MB2005”, toen het zich al aan liet zien dat de muziekwereld drastisch veranderd zou worden. Dus, wie zit er bij de presentatie van dit boek 10 april:

Inderdaad; moi! Gevolgd door diner kan ook deze dag niet meer kapot. Nog een nieuwtje; Sparta gaat morgen van Willem II winnen. Niet verder vertellen, ik wil ze in Tilburg niet teleurstellen! Ook Geboortesupport.nl is gisteren officieel van start gegaan en het doet mij veel deugd in mijn rol van CBO (Chief Baby Officer) mede te delen dat de eerste internationale order gescoord is; mijn sterspeler Astrid zal eind april operationeel zijn in Napels. Ook zijn onderhandelingen over Los Angeles gaande. De cirkel is gesloten, ik ben weer terug bij baby business!

Je hikt er maandenlang tegenaan en eindelijk is het moment daar; Bo-Peter vertrekt naar Californie. Vanaf dinsdag verbleef hij in het ouderlijk huis waar de laatste zaken gepakt werden. Bij WUA ‘on stage’ houdt hij samen met mede ‘avonturier’, CEO en medeoprichter WUA Henk Kroezen, vol zelfvertrouwen de ‘stars and stripes’ vast. Hun blikken staan op ‘SUCCES’!

Helaas heb ik door een griepaanslag deze week dat niet zo intensief mee mogen maken als ik gewend ben. Zelfs de carpaccio ging er tijdens ons afsluitend emotioneel dineetje in kleine kring niet in. Klaarblijkelijk valt het op wanneer ik stilval, althans, dat heb ik menigmaal mogen horen. Misschien val ik ook onder de noemer mannenaanstelleritus wanneer ik eindelijk eens wat heb. Onderstaand neemt Bo-Peter afscheid van Tinley die de bui al ziet hangen; alweer een baasje vertrokken.

De komende trip zal de beide WUA missionarissen voeren naar Los Angeles, San Francisco, Toronto, Las Vegas en New York. Moge hun electrische sleepnetten gevuld worden met aantrekkelijke opdrachten. Je merkt pas dat je echt de griep hebt wanneer je (in mijn geval) Sparta af moet zeggen. Zakenrelatie en vriend Otto van der Galien had mij voor een gecombineerd zakendiner uitgenodigd voor en tijdens de wedstrijd Heerenveen-Sparta in het Abe Lenstra stadion. Slap als een vaatdoek moest ik knorrig afzeggen en de nederlaag thuis op het grootbeeld aanschouwen. Wat je dan ziet is soms ook echt om te huilen. En dat vindt Advocaat ook die weer volledig in training is gegaan om Sparta op het veld meer gewicht te geven:

 

Maar, nu besef je pas waarom het Nederlandse voetbal in de 70’er en 80’er jaren zo goed was. De onderbouw was veel beter en amateurs vloeiden rijkelijk door naar de profrangen. Zoals een Floranus nu voetbalt (als een kip zonder kop), had hij niet eens een basisplaats gehaald bij een 3e of 4e klasser in die jaren. We moeten een back uit Denemarken halen die niet een bal voor heeft kunnen krijgen. ‘Aankoop’ Dos Santos schiet vrijuit van een metertje of 12 tot het doel zo’n 5 meter naast. Sanusi had het gelijkspel op z’n schoen……..nou ja, kommer en kwel. 4 februari heus weer aanwezig bij Sparta-Willem II, wellicht hebben ze dan ergens een echte verdediger opgepikt. Wel leuk is het feit dat Astrid haar eerste ‘eigen’ babyklus heeft gescoord.

Geboortesupport.nl heeft een goede start in de vaart der babyvolkeren! Over ruim zeven maanden dient Jaitsen Singh’s paroolzaak, hetgeen we tegen die tijd van dag tot dag zullen volgen. A.s. vrijdag neem ik bij BuZa de lopende zaken door en in de tussentijd, mocht je nog wat over hebben, blijf geven: https://www.geef.nl/nl/actie/maak-het-verschil-voor-jaitsen-singh/donateurs

Het moment komt razendsnel nader; volgende week vrijdag vertrekt Bo-Peter voor een carriere met WUA naar Californie. Kijk even naar www.wuaglobal.com om er achter te komen wat hij gaat opzetten. Dan dienen de momenten, zoals een paar maanden geleden toen alle 5 boys bijeen waren voor een feestelijk evenement, gekoesterd te worden.

Van links naar rechts Ivar, tijdelijk verblijvend in Rotterdam (waar zal hij na z’n studie heengaan?), de ingevlogen firefighter Kaj, die samen met broer Bo-Peter een heel fijn huis in Concord gaat bewonen, onze Haagsche jurist Eric, Bo-Peter zelf en uiterst rechts nestorbroer Rick, woonachtig te Beinsdorp. Persoonlijk denk ik dat ik naast dat mooie vijftal niet misstaan zou hebben. Toch?! Maar wat een rijkdom! Even snel naar Sparta en natuurlijk die dekselse Dickie. Weliswaar werd er zondag niet gewonnen, maar de hand van de kleine generaal was zichtbaar merkbaar. Morgen dus de broedermoordwedstrijd tegen Excelsior. De selfie van broer Rob en mij kan weer tegemoet gezien worden. Binnenkort kan eveneens een ander belangrijk Laanenmoment tegemoet worden gezien:

Trots op mijn vrouw die alle pessimisten die twijfelden of ze op haar leeftijd (“Halloooooo”) nog wel aan de bak zou komen. Welnu, zij stapt dapper vanuit een vaste baan (“Halloooooooooo”) haar eigen toko in. En ik ga aan de haal met de titel CBO, oftewel Chief Baby Officer. Let op, there is no business like baby business! Zegt het voort! Dinsdag was er een housewarming party (apero) bij een van de nieuwkomers in ons prachtige Mijndengebied. En gezellig dat het was! Bijna alle vaste bewoners waren er, varieerend in leeftijd van in de dertig tot *slik* begin 70. Toen ik die begin veertigers zo hoorde, met al hun energie, dacht ik wat deden wij in die tijd. Terug naar 1988. Astrid en ik waren in 1987 getrouwd, ik in de veerig gedoken, Astrid piepjong. Welnu, nadat ik de activiteiten, reizen eigenlijk, op rij had gezet, viel alsnog een deken van vermoeidheid over me. Reis met ons mee: we begonnen het jaar in Sauerland, waarna ik eind van de maand Parijs aandeed in mijn hoedanigheid van Voorzitter KNBSB. 10 februari bezochten we Youp van ‘t Heck met een show die de oudjaarsconference 2017 deed verbleken. 27 februari week met de familie skieen in Kitzbuhel. Fantastische sneeuw. 13 april naar de NBI show in Londen. Gedurende de maand april hier en daar wat ‘eerste’ ballen gooien en aandacht voor het NOC. 5 mei naar Rodos met de schoonouders die hun luchtdoop kregen. 12 juni togen Astrid en ik naar San Francisco ter promotie van het filmprogramma ‘Book One’. En passant deden we Colorado en New York aan. Ter ontwikkeling van base- en softball in de Oostbloklanden 23 juni naar het voormalige Tsjechoslowakije. 15 juli korte trip naar Londen voor een sportshow. De Haarlemse Honkbalweek klopte in augustus luidruchtig aan de deur.

Vervolgens 19 augustus naar Rome voor de internationale congressen van de Europese- en wereldbond, waarna het WK honkbal op diverse plaatsen in Italie plaatsvond.

Leuk is natuurlijk dat Astrid er bijna altijd bij was. Geinig was om te constateren dat ik ook af en toe naar de kapper ging! 15 september voor een van de grootste evenementen in ons leven naar Seoul, waar we tijdens de Olympische Spelen ons Nederlandse team morele steun verleenden, en er uiteraard weer vergaderd werd.

*Ontvangst door de Koreaanse jeugd, met rechts Ron Jaarsma, sponsor Mr. Cocker HCAW* Het zou het begin van het einde van NOC voorzitter Vonhoff worden en Nederland behaalde een eervolle 5e plaats. We sloten ons sportieve jaar af met een trip naar Taiwan, waar het Nederlands team, met veel jonkies, deelnam aan een groot internationaal toernooi.

*De ontvangst in Taiwan was groots* Nu begrijpen we die veertigers beter! Over naar Alkmaar waar 28 januari het boek ‘Thuis’ van Margreet Bootsma gepresenteerd wordt dat zal gaan over de re-integratie van gedetineerden in de maatschappij. Het bijzondere aan Margreet is dat ze alle opbrengsten van dit boek, haar vierde alweer, ter beschikking stelt voor goede doelen.

Na het artikel over Jaitsen Singh in de Volkskrant gelezen te hebben, heeft ze besloten hem regelmatig te schrijven met opbeurende taal. Jaitsen schrijft haar regelmatig terug en dat is in een woord geweldig! We hebben ons streefbedrag van €60.000,- overschreden en er komt nog wat aan. Maar, de kosten zullen hoog zijn en het moet dit jaar gebeuren, dus……wanneer er nog wat gemist kan worden, ga dan naar https://www.geef.nl/nl/actie/maak-het-verschil-voor-jaitsen-singh/donateurs

De zeurkalender 2018 van wijlen Peter van Straaten bewijst maar weer eens dat hij zijn tijd ver vooruit was!

Hij wist alleen nog niet dat het #MeToo genoemd zou worden! Aan de andere kant van het spectrum de 98e verjaardag van Tante Bep. En gezellig dat ‘t was! Neven die je 30 jaar niet gezien hebt en waarmee je in een stil hoekje, met een glas in de hand, kwajongensstreken uitwisselt. ‘Die goeie ouwe tijd’. Voor Tante Bep, nog zo scherp als een mes, hopen we dat haar zienerschap beperkt blijft. Immers, ze had eigenlijk het feest op haar 100e willen vieren maar bedacht zich dat het beter zo was, nu ze nog zo bij de pinken is. Slim. En dan, zo lekker vroeg in het jaar, het 10-jarig jubileum van Dutch Game Garden, waar ik een trots boardmember van ben. Dutch Game Garden (DGG) is een game incubator en business centrum met meerdere locaties in Nederland, waar zo’n 40 game studio’s een onderkomen hebben.

Overweldigd door alle VIP belangstelling brengt DGG Directeur JP van Seventer een toast uit in de Sky Bar, gevestigd op de 6e etage van van het Utrechtse Jaarbeursgebouw. Het was een mooie bonte mengeling van (gelukkig) vooral gamers, magistraten, belangrijke burgers en andere hotemetoten. In ieder geval heeft de Dutch Game Garden bewezen dat het een zegen is (geweest) voor veel game ondernemingen, van vroeg tot rijp. En zo ijlde de week zich voort naar vrijdagmiddag, WUA, Herengracht 252 te Amsterdam. En dan besef je pas wat geluk betekent, wanneer je je voorbereidt op toch wel een half uurtje cirkelen om een parkeerplaats te vinden. Ik draai vanaf de Keizersgracht rechts rechts de Herengracht op, hoor mijn Tom Tom zeggen “bestemming bereikt” en zie plotsklaps twee witte lichtjes. Mijn hart slaat een tel over, een auto draait uit een parkeerplek pal voor WUA en Gerard Cox zingt luidkeels “Toen was geluk, heel gewoon!”. Wezenloos keek ik voor me uit, voordat ik me realiseerde dat ik nog wel even €25 parkeergeld moest doneren aan de Gemeente Amsterdam. Aan de bak nu!

WUA gaat 26 januari a.s. in de personen van oprichter Klaas Kroezen en zoon Bo-Peter hun tenten opslaan in de San Francisco Bay Area. Ter gelegenheid daarvan vroegen ze mij mijn welbekende ‘Do’s and don’ts’ te presenteren en daarnaast doneerden ze €250 ter ondersteuning van de onschuldig veroordeelde Jaitsen Singh, waarbij ze tevens toezegden de donaties van de aanwezigen te verdubbelen! U begrijpt het, dan wil je wel de blaren op je tong kletsen! Moet gezegd worden dat de nababbel in het mooie grachtenpand ook uiterst onderhoudend was. Meer over Singh de komende weken en wanneer we de datum van het parool naderen, september dit jaar, dient alles in kannen en kruiken te zijn. Volgende week in ieder geval een korte introductie van momenteel een van Singh’s trouwste schrijsters die ook nog binnenkort haar vierde boek uitbrengt. En laten we die jongens van Rotterdam Zuid feliciteren met Van Persie; oude liefde roest niet. Laten we met het laatste het weekend ingaan.