Goed nieuws week

De afgelopen week heb ik alle voor de hand liggende ‘shit’ genegeerd (wel stiekem gekeken) en me geconcentreerd op de leuke dingen des levens. Allereerst de app van zoon Kaj die met verloofde Michelle een geweldig leuk huis in Sacramento heeft gekocht, na wat spannende biedingsdagen (en dus meer betalen); 

Met extra slaapkamer voor de mama en papa en……tromgeroffel…..zwembad. Trots op onze 28-jarige firefighter/paramedic.

Zo’n stoere bedrijfsauto heb ik echt nimmer onder m’n kont gehad! Maandag lag er een mededeling van Post NL dat er een pakket bij de receptie afgegeven was van ‘De Drankgigant’. Dat klonk al veelbelovend, en dat was het ook!

Een literfles Jack Daniel’s ‘Sinatra Select’, met bijbehorend boekje over het hoe, wat en waarom Frank Sinatra een vriend van Jack Daniel’s was. Een presentje van Yup, het bedrijf waar onze ‘digital nomad’ Bo-Peter werkzaam is. Bo-Peter vroeg me om een introductie waar ik gehoor aan heb gegeven. Met succes. Jullie begrijpen dat dit niet mijn laatste tip zal zijn! Dinsdag werd letterlijk de kroon hersteld. Even kort; net voor kerst werd mijn kroon middels een chocolade toffee uit zijn veilige fundering gezogen. Kroon gered, afgelikt en zuinig bewaard. Tandarts Koolhoven zag er geen brood meer in om een noodrestauratie toe te passen; “te weinig houvast”, concludeerde hij. Maar, de Amerikaanse kroon kon bij een nieuwe opbouw wel weer ‘geïnstalleerd’ worden. Procedure van een uur, ging niet meer lukken in 2020. Gat net naast m’n hoektand linksonder gedurende een maand. Alsof ik door zo’n avondklok winkeldief uit Rotterdam Zuid te pakken was genomen! Daar lag ik dus, zonder verdoving, een aantal minuten naar het plafond te kijken, tot het gezellige geluid van de boor onderbroken werd door een ijselijke gil. De mijne. Er zat nog leven in de zenuw. Wat voelt zo’n verdoving dan weldadig aan! Enfin, precisie werk op de vierkante millimeter, maar een klein uur later was het gat gedicht. Vakman. En wat kwam die Frank Sinatra vriend toen van pas! Uit het boekje las ik dat Sinatra nimmer z’n whiskey dronk uit een Jack Daniel’s fles die aangebroken was. Dat bracht me tot de conclusie dat Sinatra of de fles leegdronk, dan wel een enorme voorraad had. Het leek me beter om mijn conclusie niet aan Astrid voor te leggen. Immers, zo goed als Frank Sinatra zing ik sowieso niet. De winter viel dit jaar op 16 januari, als aangegeven door Tinley:

En nee, ze wil niet terug in de ark, Tinley is gek op sneeuw, ze wacht tevergeefs op mij. Malle meid. Het is wel eens lekker hoor, wanneer je op z’n tijd doet alsof er niets aan de hand is. Wapent je voor de dingen die komen gaan. Voor een behoorlijk aantal van mijn lezers (verdubbeld sinds vorig jaar) betekent dat aflevering 96 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, zoals altijd woensdagmorgen rond 8 uur digitaal geleverd. Blijf gezond en alert, het kan je leven redden!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 95

De ‘op de rand’ response van Peter en het verbijsterende antwoord van Eckart.

Als gewoonlijk sluit Eckart z’n op mijn ziel trappende e-mail af met iets dat het voorafgaande moet vergoelijken. Dit keer met “in vriendschap”. Het werkt in mijn huidige gemoedstoestand als een rode lap op een stier. “Halve waarheden, halve waarheden,” mompel ik binnensmonds, en begin hartstochtelijk de toetsen te bewerken. Wederom laat ik geen onderwerp onbesproken en twee-en-een halve pagina verder stuur ik de e-mail Eckarts kant op.

Al Franks ‘little white lies’, ofschoon ik dat niet zo onschuldig zie, worden tegen de juiste stukken aangehouden en daarmee ontkracht. En ja, het sarcasme druipt er her en der vanaf, maar dat is het resultaat van Franks gemanipuleer. De stoom is eraf, en ook wil ik de verjaardag van Ivar niet gestrest doorbrengen. Los nog van het gegeven dat schoonmoeder Riet en schoonzussen Daniëlle en Wendy bij ons verblijven, en die moeten hier niets van meekrijgen. Zondag gaan ze met Astrid een paar daagjes Las Vegas onveilig maken, dus iedereen moet met een lekker gevoel op pad gaan. Op ‘cruise control’ werk ik geroutineerd de dagelijkse zaken af, sla de lunch over omdat ik vroeg naar huis wil, en check even over half twee m’n e-mails. Tot m’n verbazing ligt er al een response van Eckart.

Ik ben ‘flabbergasted’, wat is er met Eckart gebeurd, wat is er overgebleven van de visionair, de groene krachtpatser? Heeft hij met Frank z’n eigen Svengali in huis gehaald? Weet Frank iets waar hij Eckart mee onder druk zet? Het zijn allemaal vragen die me best doen duizelen. Ik ken Eckart sinds 1977, maar zo besluiteloos, bijna hulpeloos, heb ik hem nog nooit meegemaakt. Op dit moment kan ik het alleen maar scherp in de gaten houden en handelen wanneer dat opportuun is. Voordat ik naar huis ga licht ik Gary in, waarbij ik beloof hem verder te informeren tijdens Ivars party morgenmiddag, waar Gary’s zonen Preston en Alex ook uitgenodigd zijn. “Chin up Pete, success is around the corner,” steekt Gary me een hart onder de riem wanneer ik in m’n auto stap. Thuisgekomen ben ik weer in staat om een brede lach voor de ‘birthday boy’ te presenteren, die vol enthousiasme vertelt over de ‘goodies’ waar hij vandaag op getrakteerd heeft. Gezonde ‘goodies’, dus geen snoepgoed, want dit is Californië! Vanavond vieren we het met de familie, en de broers van Ivar zijn altijd in voor een geintje. Ik voel me bevoorrecht om dit vrolijke plaatje vast te mogen leggen.

Kaj (10), Ivar (6) op schoot bij Astrid (36), geflankeerd door Bo-Peter (11)

De party, laat zaterdagmiddag, loopt volgens bekende patronen; de kinderen spelen spelletjes, drinken limonade, doen zich tegoed aan chips, en overladen Ivar met veel te dure kadootjes. Aan dat laatste hebben we moeten wennen, niet normaal meer wat ze voor kinderfeestjes uitgeven. Maar enfin, ‘when in Rome……’. Inmiddels drinken de ouders een wijntje en een biertje en bespreken de laatste ‘gossip’. Er woedt een hevige discussie over de mogelijke herverkiezing van de democratische gouverneur Gray Davis, die vanwege zijn besluiteloosheid hevig bekritiseerd wordt. Tussen het “he’ll never make it”, “he’s a fucking communist”, en “democrats never lose in California”, zien Gary en ik kans om even bij te praten. Gary, die nogal ‘in’ is wanneer het om samenzweringen gaat, komt tot een conclusie voor wat betreft Frank; “he’s got something on Eckart,” beweert hij stellig. Ook het gegeven dat Frank om onverklaarbare redenen naast de Belgische nationaliteit ook de Turkse nationaliteit heeft, onderstreept Gary’s theorie. “He was nobody till he was stationed in Turkey,” sluit hij z’n relaas af, “and then, after a few years there, he’s an investor.” Gary kijkt me strak aan, “weird, don’t you think,” vraagt hij zonder m’n antwoord af te wachten. Ja, het is vreemd hoe Frank plotsklaps na zijn Turkse bankpositie in staat was zich zelfstandig te vestigen als investeerder. Astrid komt ons halen omdat de cake aangesneden moet worden nadat Ivar de zes kaarsjes heeft uitgeblazen. Het “happy birthday” wordt luid gezongen en iedereen wordt rijkelijk van taart voorzien. Daarna komt het feest langzaam tot een eind en gaan de broers met de meeste van Ivars kado’s spelen. Ivar vindt het prima en sukkelt langzaam in slaap. De volwassenen nemen nog een drankje en maken het ook niet al te laat, morgen wacht voor de zussen en moeder Las Vegas. Hoe opwindend wanneer je daar nog nooit geweest bent! De komende dagen zijn de jongens mijn verantwoordelijkheid. Ook spannend. Zondagmorgen wijst Astrid me de warme hap die ze geprepareerd heeft voor zondagavond. “Maandagavond is jouw pakkie aan,” zegt ze met een knipoog. Ze weet wel waar dat heengaat! Nadat de dames vertrokken zijn, bestijg ik de weegschaal en krijg ik bijna een beroerte; 94,6 kilo. Zo zwaar heb ik nog nooit gewogen! En zoveel eet ik niet, maak ik mezelf wijs. Een beetje minder Townhouse zal me goed doen, besluit ik heldhaftig. We brengen de zondag door met spelletjes en sport op TV, waarna we ons tegoed doen aan een maaltje met aardappelen, sperzieboontjes en ballen gehakt. De jongens vinden het heerlijk! Maandag breng ik de jongens naar school, waar ze over zullen blijven, en begin aan mijn maandag routine vergaderingen. Alles onder controle constateer ik om vijf uur, wanneer ik wat eerder vertrek om de jongens weer onder mijn hoede te nemen. En die weten wat hen te wachten staat; diner bij Applebee’s! Hun enthousiasme over de dag en wat ze gaan bestellen veroorzaakt een orkaan van lawaai in m’n auto. Nadat ik m’n auto geparkeerd heb, rennen ze naar binnen om een hoge ronde tafel voor ons viertjes te reserveren. Al lopend naar de ingang bedenk ik me dat het wel een absoluut normale ‘day in the life’ lijkt!

Over dat normale ‘day in the life’ denk ik dinsdagmorgen wat anders over. De jongens hebben allemaal maagkrampen en het nodige overgegeven, die kunnen zo niet naar school. Dat zijn zo de momenten dat je het werk van een huisvrouw pas echt op prijs gaat stellen. De ‘housewife’ die ze hier ook ‘homemaker’ noemen als beroep wanneer je niet werkt, ofschoon dat bij Astrid een kwestie van tijd is nu de wet als zodanig is aangepast. Hoe het ook zij, ik zeg drie afspraken af en bid dat Astrid maar snel thuis mag komen. Maar, ik kan meer dan ik dacht en de dag vliegt voorbij. Dan dwarrelen de dames binnen met opwindende verhalen over Las Vegas, de namaak Elvis Presley en de strip. Alles is weer goed, de orde is hersteld. Drie rustige werkdagen worden wreed verstoord wanneer CFO Ed Niskanen donderdagmorgen m’n kantoor binnen komt stormen met een e-mail van Frank Monstrey in z’n hand. “Peter, what is this all about,” roept hij amechtig uit. M’n blikken gaan erover heen en zien de kreten ‘P&L’, ‘Balance sheet’ en ‘Cash Flow Statement’ over de afgelopen jaren en idem dito als prognose. Ofschoon dit als totaalpakket technisch geen probleem is, is de eis dat ze het vandaag moeten hebben, gezien het negen uur tijdsverschil, wel een dingetje. Er wordt absoluut geen rekening gehouden met ons drukke schema. Ik gris de e-mail uit Eds handen en kalk er het eerste de beste op dat in me opkomt, en laat Ed als getuige meetekenen.

Zó groot is het wantrouwen, ik vertrouw de Belg voor geen cent. “See what you can do Ed, and I don’t care when you tell Frank I’m not pleased at all.” Nou zal Frank daar gezien zijn hele attitude niet wakker van liggen, maar toch. Ed sjokt mijn kantoor uit, dit soort oorlogvoering is tegen zijn natuur. Pech!

Volgende week: een verrassende vrijdag e-mail van Bam Zwagemaker. Gary krijgt via een student te horen dat ‘n headhunter een vervanger zoekt voor Peter.

Singh en het overheidscircus Jeroen Bosch

Die arme Jaitsen Singh ligt nu aan de beademing weg te rotten in de medische gevangenis van Vacaville in Californië, schreef ik naar aanleiding van een artikel in de Volkskrant van gisteren. ‘s Avonds kreeg ik van zus Sieta door dat hij niet meer aan de beademing is. Hoera! Wel zeer verzwakt, maar Jaitsen is een vechter.

Voor de beeldvorming!

Mooi stuk in de Volkskrant van gisteren, maar te oppervlakkig. Iedere keer wordt de verantwoordelijke minister (Dekker nu) die erover gaat de kans gegeven om wetmatigheden van heden aan te grijpen die echter toen het erop aankwam, en toen de overheid Singh ongelooflijk in de steek liet, niet van toepassing waren. Daar zou ook PrisonLaw vertegenwoordiger Rachel Imamkhan meer aandacht aan moeten besteden in plaats van keer op keer de afgewezen WOTS regeling van stal te halen. Enfin, sinds 2015 schrijf ik erover; helaas zonder resultaat. Licht tegenstribbelend werd ik als contact van Singh toegelaten tot BuZa, echter wederom geen resultaat. Daarom onderstaand, maar met lichte tegenzin, het legioen dat in de loop der jaren hulp beloofde, hetgeen helaas als papieren tijger bestempeld kon worden.

30 januari 2016: MP Mark Rutte met gouverneur Jerry Brown van Californië. Ons was beloofd dat Rutte aandacht zou vragen voor de situatie van Singh. De grootste kans! Eh, vergeten. Rutte schreef nog wel een bedankbrief waarin hij inderdaad aandacht vroeg. Ligt waarschijnlijk achter de rododendrons. Daarna eigenlijk een bonte rij:

De ijdele minister Koenders.

De jokkende minister Halbe Zijlstra.

Minister ‘Manus van alles’ Blok.

Bla(ag) minister Dekker. En dan een rits van mensen die tijdens hun bezoek aan Californië heel deftig een ‘note verbale’ ten behoeve van Singh aan de gouverneur overhandigden.

Eén van die mensen was minister Sigrid Kaag, hier geflankeerd door de toenmalige Consul Generaal Gerbert Kunst, winnaar van de slapjanus award. Zouden ze nou zo’n schrijven in een zak van de gouverneur gefrommeld hebben? “As u effe tijd heb?” De ombudsman kwam na een initieel positief antwoord uiteindelijk met een door BuZa ingefluisterd negatief besluit. En de koning liet het ook afweten. Maar dat je uiteindelijk afgeserveerd wordt door een blaag als minister Dekker, is toch wel echt triest. Daarom, mocht één van bovenstaande figuren dit lezen, dit is het stulpje waar je Jaitsen Singh (nog) kunt bezoeken.

Daar wordt je nog eens vrolijk van! Lieve lezers (m/v/o) blijf gezond, variëteit is mooi, maar niet dat Britse!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 94

De inhoud van de e-mail van de Belg wordt gefileerd. Gary’s response mag er zijn. Het grote bekvechten gaat beginnen; Eckart mengt zich ook in de strijd.

De Belg begint met een woordspeling naar Gary toe en gooit er vervolgens gelijk een leugen tegenaan:

Hij verwijst naar een management team meeting van 14 oktober waar de mededeling ergens begraven zou zijn naast een mededeling over de ‘bursar’ die met ziekteverlof gaat. Verder in de e-mail komt hij daar nog eens dunnetjes op terug en heeft hij het over huishoudelijke mededelingen. Hij vergeet voor het gemak de ‘Newsflash’ van 24 oktober, aan alle mensen die hij vermeldt, waar het duidelijk in gesteld staat. En oh, oh, wat heeft Frank het druk, hij krijgt wel 50 tot 60 e-mails per dag, nou ja, je begrijpt het, eer dat hij daar doorheen is, dan gaat er wel wat tijd voorbij. Georg, Oostenrijkse afkomst, briljante spreadsheet goochelaar, continu door Frank als George aangesproken, waardoor Franks e-mails ook bij een ons onbekende George aanbelanden, was gisteren in Nederland op bezoek bij de ‘Bosschuur’. Frank concludeert dat de door hen ingehuurde Georg wel de juiste informatie toegediend dient te krijgen om tot een juiste cashflow voorspelling te komen. Ja, stelt hij; “it takes two to tango”. Zoals gesteld, Georg is briljant, echter hij verdrinkt af en toe in z’n eigen formules. Wanneer je zoals ik tot je nek in de praktijk zit, zie je veelal dat iets niet klopt zonder de formules te kennen. Eén verkeerde cel en je hele voorspelling is naar de knoppen. En ja, sommige zaken had Georg wel moeten onderkennen, stelt Frank, maar “like you Gary, I don’t like the blame game, we are here to find solutions”. Om met Van Kooten en de Bie te spreken, mompel ik: “mag ik even overgeven.” En dat gaat maar door met z’n halve waarheden en insinuaties, maar waar ik helemaal van over m’n nek ga is z’n voorlaatste alinea:

Nu ben ik echt pissig, die stomme Belg laat mij met opzet eruit om zo met Gary een band te smeden. Er zijn drie elementen die Ex’pression gebracht hebben waar het nu is: Gary met het idee, Eckart met het geld, en ik met executie. En dan heb je Frank als ‘fucking’ stoorelement. Hij vervolgt met nog wat gemeenplaatsen en sluit af met “The ball is still in the Emeryville court”. Gary’s kantoordeur is open dus loop ik slecht gehumeurd naar binnen, en met de laatste zin in m’n hoofd sneer ik, “talking about balls, that’s where I will kick Frank.” Dit zijn de momenten waar Gary in z’n element is; “angry Pete,” vraagt hij poeslief. Wel is het zo dat Gary een tandje extra moet zetten omdat het gelazer met Kelly Backens weer is begonnen. Vorige week waren ze weer eens een keer te laat voor onze gezamenlijke bijeenkomst, zonder duidelijke verklaring. Het werd een beetje giechelachtig door het duo afgedaan. Gisteren heb ik Gary daar in een ‘Townhouse’ lunch over aangesproken. Gary bezwoer met z’n hand op z’n hart dat het allemaal onschuldig is. “No sex involved, Pete”, las hij m’n gedachten. Ik heb hem laten weten dat erover geluld wordt en dat ik niet kan hebben dat er iets ontstaat tussen de President en de HR lady. In het licht van deze hele situatie, en onze gezamenlijke afkeer van Frank, schrijft Gary hem een e-mail waarin hij het helemaal voor me opneemt. Over de cashflow voorspelling is hij heel duidelijk:

Gary geeft heel duidelijk aan, zonder Georg helemaal af te branden, waar de pijnpunten liggen, met name ook dat je Ex’pression niet kunt vergelijken met een ‘standaard’ onderneming. Gary vervolgt met me nog meer veren in m’n reet te steken, maar wat me het meeste deugd doet is zijn stellingname dat er van mij net zoveel bloed, zweet en tranen inzit als van hem en Eckart. Hij sluit af op z’n Gary’s, met weer een hint naar de ijsberg van de Titanic:

Hij raakt natuurlijk de kern, hoe dan ook, we hebben behoefte aan cash, als voorspeld. Gary verschijnt met een tevreden grijns in de deuropening; “happy Bro,” vraagt hij retorisch, waarna hij me omhelst. Hoe kun je dan nog boos blijven? Halloween wordt ’s ochtends weer eens uitbundig gevierd op school, zoals elk jaar besluipen Gary en ik de klaslokalen en bekogelen de studenten met snoepgoed, waarna we de benen moeten nemen. Net voordat ik helemaal onder het snoepgoed zit, bereik ik m’n kantoor en zwaaiend met m’n witte zakdoek geef ik aan dat ik weer terugkeer in de loopgraven. Daar mag ik constateren dat Frank er geen gras over heeft laten groeien en mij nu echt op de korrel neemt. Halloween wordt Frankoween. Tijd om de mouwen op te stropen. Gedurende de dag ontstaat een diarree aan e-mails, uitmondend in heen en weer gepingpong in drie kleuren. Op sommige van mijn wat scherpere aanmerkingen geeft Frank als antwoord dat die opslaat in zijn folder “not sent, not received, not read”, hetgeen ik nogal laf vindt. Of hij veinst mijn lichte ironie niet te begrijpen:

Het wordt uiteindelijk een eindeloze woordenwisseling tussen een generaal die vanaf de sofa “zet ‘m op” roept en een kapitein die zich te midden van de strijdende partijen bevindt. En natuurlijk hebben wij ook de nodige fouten gemaakt, niet alleen omdat we ons af en toe in onbekende wateren bevinden, maar ook op menselijk gebied. Frank verwacht geen antwoord van me, maar een gedetailleerd plan hoe we de situatie gaan oplossen. Gary is kort in zijn commentaar; “Eckart surrounded himself with fuckers like Frank, let’s find the solution in house.” Hij voegt eraan toe dat hij, net als ik, best bereid is een extra hypotheek op z’n huis te nemen. Daar ben ik op tegen; “enough is enough, Gary,” waarna ik hem uitleg dat we dit scenario begin van het jaar voorzien hadden, maar dat de geleerden, door Frank aangesteld, uiteindelijk een te positief plaatje gecreëerd hebben. “They have to fix it, they own 85%,” roep ik nog, en dat overtuigt Gary. “Pete, let’s go home to the family, it’s Halloween, for crying out loud.” En gelijk heeft-ie, de kinderen moeten de straat op en in vermomming met “treat or trick” langs de deuren gaan om snoep op te halen. Daarnaast wordt Ivar morgen zes jaar, en dat laat ik niet versjteren door de ‘Bosschuur’ mensen. 1 november, Allerheiligen, Ivar springt in alle vroegte boven op ons en is er klaar voor. Astrid heeft alle cadeaus onder z’n bed verstopt en zo te horen aan z’n opgewonden kreten vallen ze in goede aarde. Ivars partijtje is morgenavond zodat ik in ieder geval nog een ontspannen daagje bij Ex’pression door kan brengen. Ik beloof Astrid het niet al te laat te maken. Nadat m’n computer de eerste e-mails eruit spuugt, lees ik als eerste een e-mail van Eckart als vervolg op een eerdere e-mail discussie over hoe ik de ‘spirit’ hoog probeer te houden. En ja, ik probeer onze dromen in stand te houden zonder al teveel te spreken over de achterhoede gevechten met de Hollandse bazen. Eckart struikelt over mijn ‘not to worry’.

“Holy shit”, hoe opener je bent, hoe minder ze ervan begrijpen. Ik lees de hele e-mail af en m’n bloed begint weer te koken. Om m’n gedachten te ordenen, bezie ik nogmaals de e-mail waarin onze Belgische ‘vriend’ Frank door Eckart werd voorgesteld, inclusief gebroederlijke foto.

Nee, daar word ik niet vrolijker van, en verwoed begin ik weer zo’n ‘make or break’ antwoord te concipiëren.

Volgende week: de ‘op de rand’ response van Peter en het verbijsterende antwoord van Eckart.

Woensdag 13 januari 2021; in één woord ‘WOW’!

Ik kan me echt niet herinneren dat één dag zoveel memorabele zaken (4) voortbracht als de 13e. Nu doet het geval zich voor dat 13 mijn geluksgetal is. Vele malen heb ik vrijdag de 13e gebruikt om bijvoorbeeld iets nieuws te brengen, maar dit terzijde. Wel is wetenswaardig dat wij op nummer 13 wonen en daar zeer gelukkig zijn. Mocht het een wedstrijd zijn, dan krijgen we de volgende uitslag: Positief – Negatief 3-1. Als volgt: de dag begon met een hattrick. Huh?! Zo de natuur het wilde (niet te plannen), kreeg Astrid die dag de zorg voor drie baby’s. Dat betekende alle hens aan dek, maar positief, want gelukkige moeders. Helaas kwam het negatieve nieuws in de loop van de dag toen bekend werd dat Jaitsen Singh ernstig ziek blijkt te zijn. Besmet met Covid-19. Ik neem aan dat minister Dekker zich onmiddellijk door de autoriteiten in Californië op de hoogte heeft laten brengen over de situatie. Of hoopt hij stilletje van een hoofdpijn dossier af te zijn? Welnu, nu het kabinet gevallen is, is zijn wens vervuld. Onderstaand nog een souvenir voor zijn plakboek:

Dat bracht de stand op 1-1. Als trouwe Sparta aanhanger deed het me bijzonder veel deugd dat Sparta naar de 8e plaats klom na een uitzege op Fortuna Sittard (0-1). Wat ik niet kon bevroeden was dat ze voor de eerste keer sinds 1973 drie uitwedstrijden op rij gewonnen hadden. Het haalde zelfs internationaal nieuws:

Ik moet zeggen dat Astrid wel raar op stond te kijken toen ze thuiskwam en zag dat ik in m’n eentje de polonaise liep (geen 1,5 meter restrictie) alsmaar “SP-AR-TA” roepend. Het is waar, een kinderhand is gauw gevuld, maar als trouwe Sparta aanhangers weten we maar al te zeer wat voetballijden is. De dag kreeg een ware bekroning toen Trump voor de tweede keer een ‘impeachment’ aan z’n kont kreeg. De acteurs die elkaar verbaal te lijf gingen vond ik van een laag niveau, dat wel. Echter, in vergelijk met het tuig dat 6 januari het capitool aanviel, waren ze soms aanvaardbaar, zeker nadat de FBI bekend maakte dat deze terroristen absoluut op bloed uit waren van de volksvertegenwoordigers. Amerika, politieman #1 van de wereld is die status zeker kwijtgeraakt. Desondanks deed ‘impeach’ me aan een heerlijk sappig smakende perzik denken. Onder het motto m’n oude vader zal wel niet veel te doen hebben, en hij heeft een jukebox, bracht oudste zoon Rick me ‘wat’ 45 toerenplaatjes om uit te zoeken.

Een bezoeker vroeg of we gingen verhuizen! Nou, daar ben ik het komende weekend wel zoet mee, alhoewel ik uit de keurig voorgeselecteerde 60-er jaren al een paar pareltjes geplukt heb. Natuurlijk vanavond eerst even Sparta-PSV kijken. Oh, wat mis ik Het Kasteel! Los van al het bovenstaande, blijf voorzichtig, met name bij het variëren! Covid-19+ ligt op de loer! Maar, aanstaande woensdag wordt aflevering 94 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ virusvrij geserveerd, er zijn zekerheden in het leven!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 93

De e-mail van Gary naar Bram Zwagemaker. Frank Monstrey probeert een wig te drijven tussen Gary en Peter door uitgebreid alleen Gary aan te schrijven.

Gary begint zijn schrijven met Bram uit te dagen: “Bram, darling”. Hij weet dat Bram alleen al op dat moment op de stang gejaagd wordt. Na zijn afwijzende analyse over de kandidaat boardmember gegeven te hebben, besluit hij als volgt:

In wezen daagt Gary Bram uit door te stellen dat hij graag zichzelf als idioot bloot geeft wanneer Bram duidelijk aan kan geven waarom wij juist deze man aan boord zouden nemen. Ook zijn slotregels zijn hilarisch. Gary en ik moeten er als opgeschoten teenagers enorm om lachen. Het is duidelijk dat we redelijk op ons zelf moeten rekenen omdat alle voorgestelde lijnen van communicatie gewoon naar willekeur doorkruist worden. De jaarlijkse lunch van de Emeryville Chamber of Commerce, dit keer bij Spenger’s Fish Grotto in Berkeley, een lid van de Emeryville Chamber, voelt daarentegen aan als een warme familie bijeenkomst. Vandaag wordt het bestuur voor het komende jaar gepresenteerd.

In tegensteling tot de verplichte Nederlandse Kamer van Koophandel, is dit een vrijwillige organisatie van bedrijven die een belangenvereniging vormt. Ook een machtig bedrijf als Pixar is bij ons aangesloten. Over prestige gesproken! Wederom prijzende woorden tijdens de vergadering voor Ex’pression, en ik word ook in het zonnetje gezet. Voor mij is het een aanstelling die me nog beter in staat stelt om de belangen van Ex’pression te behartigen. En volgend jaar, wanneer ik er geen potje van maak, zal ik bijna automatisch gekozen worden tot Chairman. Ik verheug me er zeer op en na afloop rij ik in een staat van, ja, ‘upbeat’ is het beste woord dat me te binnen schiet, terug naar Ex’pression. Het wordt eens een keer ‘n week die als normaal beschouwd mag worden, en in die stemming vliegen Gary en ik zondag 6 oktober naar Los Angeles om de jaarlijkse bijeenkomst en show van de AES (Audio Engineering Society) bij te wonen.

Eindelijk wat rust in de tent. ’s Avonds ontmoeten we in de Marriott hotelbar een aantal van onze afgestudeerde ‘sound arts’ studenten, die werkzaam zijn op de diverse stands van aanbieders van geluidsapparatuur. Enthousiaste verhalen over goede jobs en het feit dat Ex’pression in veel gevallen betere ‘gear’ heeft dan de bedrijven waar ze nu werken, doen Gary en mij gloeien van trots. En aldus wordt de zondag zeer genoeglijk afgesloten. Maandag nemen we de tijd om de diverse aanbieders langs te gaan, en dat lijkt wel een reünie gezien al de mensen die we inmiddels kennen. Vroeg op de middag bezoeken we Bill Champlin, één van de leadzangers van de groep Chicago, om voorbereidingen te treffen voor opnamen met zijn eigen band bij Ex’pression. Sons of Champlin heet de band, die volgens Bill muziek maakt die qua R&B en funk rock afwijkt van de ‘bread and butter’ muziek waarin hij bij Chicago meedoet. “Bold statement,” mompelt Gary. Maar Chicago is zijn lievelingsband, terwijl ik het genoegen had om twee keer met hen in de Duitse hitlijsten te komen tijdens mijn Arcade tijd. Tevens heb ik ze in Hamburg begeleid gedurende een Duitsland promotie toer. Bill wil graag een DVD maken bij Ex’pression en begrijpt dat we zoveel studenten als maar mogelijk willen laten participeren. Goede zaak voor zowel Bill als Ex’pression. Gary en ik zijn enthousiast en bewonderen voor het weggaan de Grammy die Bill gewonnen heeft als co-writer van de song ‘After the love has gone’ van de groep Earth, Wind & Fire. “There is somewhere another one for a song I wrote for George Benson,” voegt hij er bescheiden aan toe. Onmiddellijk haast hij te zeggen dat mevrouw Champlin hem als volgt op de aarde terug brengt: “hey Mr. Rock ‘n’ Roll guy, how about putting the garbage outside”. Met een brede lach nemen we afscheid van elkaar. Gary en ik gaan ons in het hotel omkleden om ’s avonds het klapstuk van de AES mee te maken; de TEC awards. Een langdurige diner affaire omdat er daadwerkelijk voor elk moertje en boutje van geluidsapparatuur een prijs wordt uitgereikt. Maar, het dient gezegd te worden, gezamenlijk met onze tafelgenoten en de voortreffelijke en ruim vloeiende Kendall Jackson merlot, komt de avond tot een succesvol slot. Al dan niet veroorzaakt door de drank, begint de volgende dag met een kater. Na de recessie in 2001, na de dotcom bubbel, waarbij de Nasdaq maar liefst 39% van z’n waarde verloor, komt de L.A. Times nu met een kop waarin gewaarschuwd wordt dat de daling ook dit jaar nog weleens meer dan 30% zou kunnen bedragen. En dat heeft consequenties voor studenten die een applicatie hebben ingevuld om per 23 oktober in te stromen, maar krediet nodig hebben. De voorwaarden zijn met name door educatie financiering reus Sallie Mae behoorlijk aangescherpt. “It fucking never stops, doesn’t it,” vraagt Gary aan niemand in het bijzonder. “Let’s make sure the accreditation control visit goes well,” waarschuw ik Gary. Wanneer we geaccrediteerd worden, komen onze studenten in aanmerking voor staatsleningen, en daarvoor zijn de voorwaarden zeer soepel. Alles en iedereen moet 16 en 17 oktober “on his best bahavior zijn,” zo waarschuw ik Gary. Studenten zullen willekeurig uitgekozen worden om geïnterviewd te worden, de studieboeken mogen geen fouten bevatten, en hetzelfde geld voor onze bibliotheek, hoewel die grotendeels digitaal is. Overigens zullen ook alle diploma’s en certificaten van het onderwijspersoneel gecontroleerd worden. “I’m on it,” verklaart Gary met een zelfverzekerde grijns. Financiële problemen worden opgelost middels staatsleningen, zeker ook omdat we zo succesvol zijn in het vinden van banen. Ook een eis om geaccrediteerd te worden. Ik voel me een beetje wee in m’n maag: “so close, and yet so far away,” gooi ik er een gemeenplaats uit. Gary knikt, waarna we ons naar de klaarstaande taxi begeven die ons naar LAX brengt, het immens grote vliegveld van Los Angeles. 16 oktober, begin van de dag, controleer ik het gebouw. Gary heeft niet gelogen, alle klaslokalen en studio’s zien eruit om door een ringetje te halen. Zodra je voorbij de receptie komt, loop je tegen een blikvanger aan waarop alles wat Ex’pression betreft gepresenteerd wordt. En de studenten die we tijdens een townhall meeting geïnformeerd hebben, spelen vol vreugde mee.

Nadat het accreditatieteam zich voorgesteld heeft, laten ze weten vanaf nu hun eigen gang te gaan en dat ze vrijdag een exit interview met ons zullen hebben. Vriendelijk glimlachend laten we hen weten er alle vertrouwen in te hebben. Op een of andere manier worden het toch twee ongemakkelijke dagen. Vrijdagmorgen breekt aan en ik stel het team voor de lunch bij The Townhouse te gebruiken, een thuiswedstrijd dus. Ze staan er echter op voor hun eigen lunch te betalen. Ook goed. Vooraf bel ik Adam, de gastheer van The Townhouse, dat er absoluut geen sprake van alcoholische dranken kan zijn. “Okay,” gniffelt hij. Met twee auto’s gaan we op pad, het team vertrekt na de lunch naar hun thuisbasis in Sacramento. Tijdens de sobere lunch krijgen we complimenten over het interieur van de school, curriculum en de tevredenheid van de studenten. Dan komt de “but”….”we really have to look into the diplomas and certificates of the staff, but also the content of the catalog,” wordt er afgesloten. En nee, verder kan er niets over gezegd worden. Allervriendelijkst nemen ze afscheid, Gary en mij met een wat vervelend gevoel achterlatend. Maandagmorgen worden mijn vermoedens door Sales Director Yee Ju Riddell, inmiddels getrouwd, bevestigd: “Out of 72 applications, we lost 21. Ten were denied financially by Sallie Mae,” ze vervolgt haar analyse over het verlies van de overige 11. M’n gedachten zijn inmiddels aanbeland bij het verlies aan cash qua voorschotten en besluit een ‘Newsflash’ naar alle betrokkenen te sturen, waarin ik ook vermeld dat de ondergang van Arts Institute San Francisco ook niet bijgedragen heeft tot vertrouwen in privéscholen. Tot slot vermeld ik dat zoals het er nu uitziet we een groot deel van de salarissen niet uit kunnen betalen. En ja, de top zal er als eerste aan geloven. We vernemen niets. 30 oktober, zes dagen na mijn ‘Newsflash’, stelt Gary voor om, gezien mijn moeilijke relatie met de Belg, Frank één op één te benaderen. Lijkt me een goed plan. Gary schrijft dat hij zich op de Titanic waant en de ijsberg al kan zien, en het vreemd vindt dat de eigenaar er niets aan doet. Tevens geeft hij aan dat de door Frank aangestelde tijdelijke expert er qua cash forecast een theoretische en qua formule oncontroleerbare brei van heeft gemaakt. Frank reageert nu wel onmiddellijk, en denkend dat hij alleen met Gary communiceert laat hij zich duidelijk uit, waarbij ik ervan uitga dat hij Eckart en Bram in een blinde kopie meegenomen heeft. Gary overhandigt me een print out en ondanks dat ik weet hoe de man is, kan ik tijdens het lezen m’n boosheid niet onderdrukken.

Volgende week: de inhoud van de e-mail van de Belg wordt gefileerd. Gary’s response mag er zijn. Het grote bekvechten gaat beginnen; Eckart mengt zich ook in de strijd.

America the beautiful created a monster

Verdrietig werd ik van de beelden die de afgelopen dagen de ronde deden over de invasie van het capitool. Het monster (alias Trump), gecreëerd door de Republikeinse partij, had bijna z’n slag geslagen. Bijna letterlijk conform de ‘monster mash’ song: ‘He did the monster mash, it was a graveyard smash’. Dat laatste inderdaad letterlijk, met vijf doden te betreuren. Mijn grote liefde, Amerika, kreeg weer een blauw oog van formaat. Gehoopt mag worden dat het geen ‘knock out’ is. In gedachten ga ik terug naar m’n eerste vliegreis, en gelijk eentje van formaat. Bladerend in mijn ordner van herinneringen vind ik de foto en bijbehorend vergeeld krantenartikel:

46 jaar geleden, even genietend van een zeldzaam mooie dag in Boston.

Als jochie, geboren en getogen in Rotterdam, ‘vond’ ik als het ware de Amerikaanse toeristen, onze bevrijders, moeiteloos. M’n spaarzame woordjes in het Engels gebruikte ik zonder enige schaamte. Na mijn ‘hello’ en ‘how do you do’, werd de rest met handen en voeten uitgelegd. Dat vonden ze leuk, ‘cute’ zeiden ze dan, en soms gaven ze me een kwartje. Misschien om van me af te zijn, maar zeker weten dat je er een broodje kroket van kon kopen bij de snackbar. Eind 1966 werd ik aangenomen bij het Amerikaanse leger in Rotterdam. Daar werden de goederen die binnenkwamen in de haven van Rotterdam, middels verwerking van ponskaarten, gedistribueerd naar alle legereenheden in Europa. Bij de army leerde ik het automatiseringsvak, whisky drinken, pokeren en Amerikaans spreken. Tevens leerde ik de gruwelen kennen van de Vietnam oorlog. Opgetekend uit de monden van neergeschoten soldaten die na behandeling bij een administratieve terminal gestationeerd werden. Na ruim drie jaar kon ik hogerop, en ’n echte programmeur worden. Ik kreeg het volgende getuigschrift bij m’n afscheid:

Getekend door m’n chef, Joop Langhorst, tevens rechtsback van Sparta en mijn introductie bij de selectie van Wiel Coerver. Maar dat is een andere story. Lang verhaal kort; na me nog wat meer omhoog te hebben gewerkt in computerland, werd ik Divisie Manager bij Holland International Computer Services. In mijn divisie zat ook de grootste multi terminal maatschappij ter wereld van dat moment; Digital Equipment Corp. (DEC). Om gezeur te voorkomen, IBM was veruit de grootste, maar voornamelijk batch georiënteerd. 25 februari 1975 vertrok ik vanaf Schiphol met Accountmanager Leo Meyer van DEC ter voorbereiding van een trip met o.a. het Utrechts Nieuwsblad en het Nieuwsblad van het Noorden. Opdracht was om overal waar mogelijk DEC typeset computers gedemonstreerd te krijgen. Nadat we met Trans World Airlines via Londen aangekomen waren in Boston, vlamde mijn liefde voor Amerika nog meer op. Waar ik ook kwam, ik keek m’n ogen uit. En of het nou de muziek was (Billy Joel) of de sport (Boston Red Sox), ik lustte er wel pap van. De trip voerde ons met de delegatie van de krantenbedrijven naar Raleigh in North Carolina, Texarcana in Texas, Baton Rouge in Louisiana, San Diego in Californië, even weer terug naar Boston in Massachusetts. Vervolgens weer terug naar Californië (Los Angeles), vanwaar we uiteindelijk weer terugvlogen naar Amsterdam. En dat alles in 12 dagen! Met een koffer vol LP’s en evenveel liefde voor Amerika kwam ik thuis. De liefde zou nooit meer overgaan. Maar, zoals het met liefdes gaat, na verloop van tijd komen er trekjes boven tafel waar over gesproken dan wel naar gehandeld dient te worden. Uiteindelijk hebben we er ruim 17 jaar gewoond en is wat er nu gebeurde niet echt verbazingwekkend voor ons. En dat komt mede door de figuur Trump, die model staat voor een lelijk stuk Amerika, en niet alleen vanwege de gebeurtenissen van afgelopen week. Ik ben bang dat Lady Liberty nog heel veel tranen gaat plengen:

Ten overvloede; blijf op je hoede, dus gezond, en weet dat a.s. woensdag #93 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ verschijnt. Lekker bezig!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 92

Dreigend handgemeen bij The Townhouse. Weer trammelant met de cashflow. Bram Zwagemaker doet ook een duit in het zakje.

Verschrikt kijkt Eckart omhoog. Witheet van woede probeer ik mezelf te controleren, maar ik moet iets. M’n stoel gaat tegen de vlakte en met een hartgrondig “fuck you” laat ik hem en een verbouwereerde Gary achter. Angel ziet me aankomen en zorgt ervoor dat mijn Chrysler keurig voorgereden wordt. Hij opent de deur voor me, waarna ik hem drie één dollarbiljetten in z’n hand frommel. Angel kijkt enigszins verbaasd en vraagt alleen; “you’re alright, Peter.” Ik knik hem zo vriendelijk mogelijk toe, gezien de omstandigheden, en rij richting Powell Street. Omdat het nog zo vroeg is, besluit ik naar Highway 24 te rijden via Berkeley. In deze gemoedstoestand kan ik niet thuiskomen. Bruce Springsteen gaat de CD speler in en ik brul zo hard mogelijk ‘Born in the USA’ mee. Slaat nergens op, maar opluchten doet het wel. Ik neem bij Walnut Creek de afslag naar Ygnacio Valley Road en besluit voordat de weg omhoog helt naar Concord iets te gaan eten bij Applebee’s, waar ik aan de bar plaatsneem. Een burger en een chardonnay later ben ik weer terug waar ik zijn moet. Ik besluit eerst te tanken en dan met Astrid om de tafel te gaan zitten. De kinderen zijn nog niet uit school, dus hebben we rust. Ik heb net m’n creditcard ingevoerd en begin te tanken wanneer een mij zeer bekende Suzuki mini SUV achter me aansluit. “Eckart zoekt je,” zegt Astrid en kijkt me onderzoekend aan. “Zal best,” antwoord ik een soort van betrapt, “maar ik heb even m’n mobieltje afgesloten.” Ze weet genoeg en zegt, “we praten zo thuis wel, ik ga eerst tanken, daarna haal ik wat boodschappen op bij Safeway.” Ik geef haar een kus en vervolg m’n weg naar huis. Zonovergoten ligt onze ‘American Dream’ op me te wachten. Astrid moet zich gehaast hebben, want niet veel later parkeert ze naast me.

In wezen staat ons hele hebben en houden in Californië op het spel, maar weegt dat op tegen m’n gezondheid, dat is de vraag. Ik zet m’n mobieltje weer aan en zie dat zowel Eckart als Gary meerdere malen geprobeerd hebben me te bereiken. Tevens dringende verzoeken op mijn voice mail om hen terug te bellen. Allereerst leg ik Astrid de situatie uit zoals die zich heeft afgespeeld. Ze kent me, ze weet dat een dergelijk voorval de volgende keer kan escaleren, en daar is niemand bij gebaat. Na alle voors en tegens te hebben afgewogen, besluiten we dat Eckart en ik nog één maal een gesprek dienen te voeren dat tot een positieve voortgang moet leiden. “Ook vanwege de kinderen,” houdt Astrid me voor. “Okay, dan ga ik eerst Gary informeren,” antwoord ik, de mobiele telefoon al in m’n hand. Gary hoort het opvallend rustig aan, wellicht beïnvloed door Eckart. Hij reageert pas, tegen de gewoonte in, wanneer ik uitgesproken ben. “Pete, right now it would be a disaster if you leave Ex’pression. Make peace with Eckart, please,” tracht hij me te overreden. Na nog wat heen en weer gepraat, beloof ik Eckart onmiddellijk te bellen en verbreek de verbinding. Eén ding is zeker, ik ga me absoluut niet verontschuldigen. “Ha die Peet,” neemt Eckart op alsof er niets gebeurd is. Dat kan ik ook en zeg, “je hebt me gebeld.” Even stilte, waarna Eckart zegt dat we zo niet met elkaar om kunnen gaan en dat we één op één met elkaar moeten proberen om weer een schone lei te krijgen. Hij stelt voor dat ik zaterdagmorgen om tien uur bij hem thuis in Berkeley een kopje koffie kom drinken. “Goed, doen we, ik zal er zijn,” hou ik het kort. We maken er thuis een gezellige vrijdagavond van, we zijn goed in het verbergen voor de jongens. Wanneer ik ’s ochtends via Shattuck in Berkeley naar Hilgard rij, waar Eckarts fraaie woning is gelegen, komt één uiting van Astrid keer op keer terug in mijn hoofd: “ook vanwege de kinderen”. Het zal wat tongbijten worden, maar wanneer het redelijk blijft, dan gaat het lukken. Wel verbaas ik me keer op keer over de ‘mood swings’ van Eckart. Gary liet een keer uit z’n mond vallen dat Eckart naast z’n regelmatige wietgebruik ook van tijd tot tijd aan de XTC zit. Dat zou wel eens een en ander kunnen verklaren. Maar ook het voortdurende gekissebis met zijn partner Dontje, die absoluut een kindje wil, zal hem hier parten spelen. Immers, Eckart op z’n 63e, moet er niet aan denken. Met die gedachten in m’n hoofd klop ik aan in Eckarts ‘garden of Eden’. Met een ‘big smile’ opent Eckart de deur:

Archieffoto

“Zo pik, mooi op tijd, als altijd,” gaat hij me voor naar de ‘living room’. Verse koffiegeuren uit de keuken verraden voorbereiding, alsmede een variatie aan ‘cookies’. Eckart steekt van wal; “wat gebeurde er nou in The Townhouse,” vraag hij onschuldig. Ongeloof straalt van m’n gezicht en Eckart haast zich te zeggen dat het waarschijnlijk ongepast was. Ik begin maar mijn verhaal te vertellen, zo goed als identiek aan de e-mail die maar als niet geschreven beschouwd moest worden, maar zonder boosheid. In alle rust beschrijf ik de mensen met wie wij te maken hadden of hebben; van Van Mackelenberg tot Monstrey, en het hele circus Jeroen Bosch daar tussenin. Vervolgens de brandstichters, zoals hij en Bram Zwagemaker, die zich te pas en te onpas er ook nog eens tegenaan bemoeien. Eckart luistert geïnteresseerd en nadat ik klaar ben komt hij met verse koffie aanzetten. “Maar wat wil je dan,” vraagt hij tijdens het inschenken. “De lijn volgen als geschetst door jullie, en dat heb ik Frank Monstrey ook laten weten,” antwoord ik. “Jullie zouden in beeld moeten komen tijdens de boardmeetings, tenzij onvoorziene omstandigheden zich voordoen,” vervolg ik. Eckart lacht licht geïrriteerd en bromt, “ik dacht dat je de Belg niet mocht.” Ik neem ’n slok koffie om m’n gedachten te ordenen en maak m’n punt; “dit is de lijn als door jullie geschetst, dus gaan we het in ieder geval proberen.” Eckart knikt en vraagt, “verder nog iets.” Eigenlijk een teken dat we klaar zijn, maar dat is okay. “Gaan we proberen, Peet,” zegt hij, terwijl hij me uitlaat. Het bestand, wanneer je het zo kunt noemen, houdt een dag stand. Hij kan het niet laten. Een opmerking van mij over een suggestie van Frank Monstrey om Ex’pression uitbreiding plaats te laten vinden middels noodlokalen, wordt zondags door Eckart aangepakt:

Sarcastisch wanneer hij stelt dat noodlokalen niet alleen geplaatst worden in de achtertuinen van het achterlijke entrepreneurloze België, maar ook in de gereguleerde Verenigde Staten. Hij sluit wel af met ‘love and kisses’. Het antwoord is simpel; wettelijk kan het niet, je moet per 1000 square feet drie parkeerplaatsen hebben, die we niet hebben, alsmede de grond om de noodlokalen op te plaatsen. En dat laatste hebben we ook niet, dus dat zou ten koste gaan van, inderdaad, parkeerplaatsen! Ik besluit om dit spel mee te spelen en het te onderzoeken. Maandag schrijf ik m’n e-mail response met eveneens een licht sarcastische ondertoon.

Het lijkt weer ‘business as usual’ wanneer toegezegde gelden niet worden overgemaakt en ik persoonlijk weer $20.000 moet voorschieten om de salarissen te waarborgen. Lang leve het Laanen huis als degelijk onderpand; ‘a true American Dream’! Bram Zwagemaker probeert ons een boardmember in de strot te duwen die volgens ons niet echt gekwalificeerd is. We sturen hem een artikel over dat individu, dat hij niet leest. Gary lost het middels een hilarische e-mail op z’n eigen wijze op, zonder mij officieel te kopiëren.

Volgende week: de e-mail van Gary naar Bram Zwagemaker, die zich op zijn beurt weer kwaad maakt over kosten die Ex’pression weigert te betalen. Frank Monstrey probeert een wig te drijven tussen Gary en Peter door uitgebreid alleen Gary aan te schrijven.

Het geschenk dat blijft geven

“Oh nee,” hoor ik Astrid luid roepen op tweede kerstdag. Haastig stommelt ze door haar tranen heen naar boven en informeert me over een gruwelijk ongeval. Eerder die week, maandag 21 december, komt Mirelle Driehuis, nicht van Astrid, gezellig bij ons een vorkje mee prikken. Tussen het biertje, ‘n sigaretje en het eten door, vertelt ze vol geestdrift over de inhoud van de dozen die zij en zus Inge eindelijk geopend hebben na het overlijden van hun vader. Inmiddels is er reeds een fotoboek samengesteld dat ons vol enthousiasme getoond wordt. Maar er ontbreken namen bij portretten, dus gaat Astrid aan de slag. Oom Nico “Nak” wordt regelmatig via app en telefoon geraadpleegd, zo ook (schoon) moeder Riet, tante van Mirelle. Er komen heel wat namen en verhalen op tafel. Mirelle straalt.

Ze heeft echt een aanstekelijke, wat schorrige lach. Maar het pronkstuk is de boodschap van hun beider opa en oma aan de vader van Mirelle, oom Arie, die als marineman dienst doet in Aruba. Indertijd had je dat programma waar boodschappen ingesproken konden worden voor familieleden overzee. Daar was een 45-toeren vinyl opname van gemaakt. Je hoorde duidelijk een zenuwachtige, wat geëmotioneerde opa Driehuis z’n zoon Arie vanaf een briefje voorlezen. Oma volgde. Super. Mirelle had het bij een vriend laten digitaliseren, zodat familieleden ook een kopie op hun smartphone konden krijgen. Ik herinnerde me dat Fons Jansen ooit daar een parodie op had gemaakt, maar kon het niet zo snel vinden. Opgeruimd namen we afscheid van elkaar, Mirelle zou binnenkort Astrid, waar ze een klik mee had, weer een handje helpen met ordenen. Dinsdag vind ik alsnog de Fons Jansen parodie bij “Stemmen” op YouTube en stuur dat naar Mirelle. Terug naar tweede kerstdag: Astrid deelt me heel geëmotioneerd mee dat ze een telefoontje kreeg van Inge, zus van Mirelle, dat Mirelle (49) op kerstavond verongelukt is, geschept door een automobilist (geen schuld). Ze wilde niet eerder bellen om Astrids verjaardag niet te verknallen (!) Omdat er vier mensen met smart in ziekenhuizen liggen te wachten op organen die overeenkomen met de hare, wordt ze in leven gehouden. Vandaag gaan vier koeriers met gekoelde transportboxen op pad en krijgen de ‘gelukkigen’ een nieuwe kans om verder te leven. Daarna zal Mirelle inslapen. Alsof er een stomp in m’n maag gegeven wordt. Verslagen zitten Astrid en ik aan tafel, waar alles nog niet bepaald opgeruimd is na het kerstdiner. We staren naar de bloemen die Mirelle maandag meebracht. We scharrelen haar kerstkaart op en steken een kaars aan.

Als lamgeslagen zitten we er langdurig naar te staren, ons afvragend, waarom dan. Maar één ding is zeker, indien er een hogere macht is, dan was Mirelle het geschenk dat gezonden was om door te geven. Ze wordt vandaag gecremeerd. Nichten Astrid en Danielle zullen de familie Driehuis vertegenwoordigen. Haar zus Inge, man Ruben en dochters Jenna en Maylinn, die een speciale band hadden met tante Mirelle, wensen we ongelooflijk veel sterkte. Blijf de mooie herinneringen koesteren van dit mooie mens! En jullie, trouwe lezers, koester het leven. Aanstaande woensdag, als te doen gebruikelijk, weer een aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. #92. Gelukkig en gezond 2021, dat wens ik jullie uit de grond van mijn hart.