“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 128

Logboek:

Dinsdag 17 februari

09.30 meeting met Kelly Backens. Koele, korte bijeenkomst, ik ga echt een hekel krijgen aan dat hinnekende lachje van haar.

10.00 doornemen e-mail van Frank Monstrey, de Belg, inzake het door hem geplande bezoek aan Ex’pression met Bram Zwagemaker van 1 tot en met 3 maart. Doel: grondige discussie met het management over het 2004 budget (beetje laat) ter voorbereiding van de boardmeeting op 22 maart. Tevens in de diepte voor wat betreft de $4 miljoen kapitaalsuitbreiding door Ex’tent. Niet alleen bevalt het me niet vanwege het bezoek van deze twee sujetten, maar ook niet omdat er voor de zoveelste maal over die $4 miljoen gesproken wordt. Zouden ze het wel hebben? Hoe dan ook, wij zijn de dupe.

11.00 Schrijven personeel update column:

Dat voelt goed, en wordt als zodanig ook door onze medewerkers gewaardeerd. Openheid!

13.30 Bezoek aan wireless microphone ‘buur’ Nady inzake extra parkeerplaatsen, vanwege de uitbreiding, met CFO Espi Sanjana. Vruchtbare discussie met president en eigenaar John Nady.

16.30 Meeting met Busse Design. Design ‘is the name of the game’.

20.00 Bezoek van Jim en Melanie Stielow, Melanie is Ivar’s soccer coach. Lekker luchtige discussies met afsluitende borrel van de dag!

Woensdag 18 februari

08.00 Bezoek aan Ask Jeeves’ HR Director Glen Sunnergren met chamber CEO Bob Canter. We hebben ons voorgesteld en een pitch gedaan om hen bij de Chamber of Commerce aan te laten sluiten. Hoopgevend.

14.30 Viewing video drawing bootcamp; hilarische productie onder leiding van Ex’pression uitblinker Chrystene Ells.

Donderdag 19 februari

09.00 Chamber executive boardmeeting; ging voornamelijk over ledenwerving.

10.00 Meeting met Kelly Backens en Gary Platt. Problemen uitgesproken. Kelly en Gary hadden geen oogcontact, voelde merkwaardig aan. Trouble in paradise?

14.30 Meeting met aannemer Dennis Stearns. Uitbreiding besproken. Geweldig meedenkende kerel.

16.00 Meeting met Dan Regan, nachtclub eigenaar, inzake gebruik van hun faciliteiten in San Francisco.

17.30 Chamber mixer bij Bank of Alameda. Handen schudden en socialiseren.

Vrijdag 20 februari

11.00 Wekelijkse meeting met Bob Canter, update chamber activiteiten.

13.00 Lunch met viervoudig Oscar winnaar Mark Berger, graduation speaker. What a guy!

15.30 Graduation class 23. Feestelijk, als altijd, we kunnen er niet genoeg van krijgen.

19.00 Pokeravond bij Adolpho. Stevig verloren en gedronken!

Zaterdag 21 februari

Gewicht loopt lekker omlaag: 86,5 kg.

Het is tax season. Voorbereidingen getroffen. Saaie ochtend.

17.00 Bezoek van Yee Ju (admission director) en Danny Riddell (visual media teacher), die elkaar hebben leren kennen bij Ex’pression. Super gezellig.

Zondag 22 februari

17.00 Receptie bij honorair consul ter ere van Hans van Maanen. Tikkeltje te formeel.

20.30 Borrel bij Ed Niskanen (plagerig nu Chief Beancounting Officer genoemd) en partner Jay. Ed is na z’n ‘degradatie’ niet echt happy onder nieuwe, strenge CFO Espi Sanjana. Echter, hij weet ook best dat hij z’n plafond bereikt had. Grappig genoeg heet dat in management termen ‘Peter’s principle’. Ik heb beloofd hem te ondersteunen. Met Astrid aan m’n zijde blijft het gezellig.

Volgende aflevering: wegens Mexicaanse perikelen (muy bien) zie ik geen kans om een tweede logboek te produceren omdat de gebeurtenissen daarvoor te uitgebreid zijn (if you know what I mean). 2004 is het jaar dat de alles rap naar een hoogtepunt (dieptepunt?) leidt, dus details doen ertoe! Ergo, tot 6 oktober!

Dienstmededelingen temidden van iets opwindends!

Kan dat, is het eerste dat bij menigeen opkomt. Jazeker, bij de Luim kan alles! Zo: de zaterdag Luim wordt twee weken onderbroken omdat zondag de Mexico-trip wordt aanvaard. Omdat we nog steeds niet de V.S. in mogen, vliegen we rechtstreeks naar California Baja Sur om daar groots het huwelijksfeest van Kaj en Michelle bij te wonen. Mocht ik dan nog een Luim overslaan, dan weten jullie dat shotjes tequila me langer hebben geraakt dan voorzien.

Vanuit Mexico kunnen jullie fraaie plaatjes verwachten op de sociale media. Voor wat betreft ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, kunnen mijn trouwe lezers elk van de drie komende woensdagen een logboek verslag verwachten. Direct afkomstig uit mijn agenda van 2004, en e-mails van de Belg en Bram. De uitnodiging die ik kreeg voor de opening van een hypermodern Esports Space bij het Grafisch Lyceum Rotterdam (GLR) nam ik vol verwachting aan. Ook was ik benieuwd hoe ze dat zouden integreren, aangekondigd als competitief gamen, in de diverse vormen van onderwijs. Voor de zekerheid had ik kennis ‘ingehuurd’ van de drijvende kracht achter Dutch Game Garden; JP van Seventer. Vol aandacht namen we deel aan de openingswoorden en ceremonie van het aftellen, waarbij ons opviel dat het showelement omgekeerd evenredig was aan de ‘top gear’ die we daarna mochten aanschouwen. Na warme woorden te hebben gewisseld met Sjoerd Wanrooij en Marco Zielhuis van GLR, die ik heb leren kennen in San Francisco tijdens de Game Developers Conference (GDC), werden we op sleeptouw genomen door Jeroen den Dunnen. Jeroen is hoofd media, entertainment en technologie bij GLR, en meerdere malen troffen wij elkaar bij shows in San Francisco en Las Vegas. Voor de goede orde: show als in werk! Jeroens medewerkers hebben de prachtige Esports Space gebouwd, en omdat daglicht hier niet is toegestaan, heeft men ons onderstaand ‘spooky’ vastgelegd:

V.l.n.r: ik (‘sprookje, nu vanavond Van Gaal nog’), Jeroen en JP

Vervolgens werden we naar een bolwerk van technologie gevoerd op de 8e etage. Meerdere malen moest ik een kwijlende (afgunst) JP tot de orde manen. Over één ding waren we het ook eens, bij Ex’pression hadden we hier een wereldspektakel van gemaakt. Soms mag dat Rotterdamse ‘niet lullen maar poetsen’ best met wat bravoure verrijkt worden. Ze mogen zich bij het GLR op de borst kloppen. Zeker weten. Niet te geloven dat ’s avonds het sprookje tegen Turkije ook plaats vond. 6-1; wie had dat gedacht? Even snel: gisterenavond laatste avondmaal bij die lieve mensen van Het Drechthuis (wordt gesloopt) met Mariska van de overkant (en Astrid natuurlijk), vandaag raadselachtige viering van grote broer Hans z’n 80e, en morgen vliegen we (hopelijk doet Sparta dat ook). We zullen tijdens al deze inspanningen aan jullie denken, zonder het vigerende credo te vergeten; blijf gezond!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 127

De trip van de Belg naar Quad Ventures. Ze voeren wat in hun schild!

De rust is tijdelijk teruggekeerd bij Ex’pression, zo lijkt het. En dan komt er een ‘FYI’ e-mail binnen van Lincoln Frank van Quad Ventures. Ik denk dat hij boos is omdat er geen snipper commentaar van zijn kant aanhangt, alleen de e-mail van Frank Monstrey waarbij hij Lincoln mededeelt dat wegens de slechte weersomstandigheden rond New York hij zijn bezoek uitgesteld heeft. Wat voor spelletje spelen die makkers? Met het oog op de superbowl in Houston, die zondag gespeeld wordt tussen de New England Patriots en de Carolina Panthers, is het luchtverkeer weliswaar enigszins chaotisch, maar geen enkele reden om te annuleren. Die kut Belg houdt Lincoln aan het lijntje, maar tegelijkertijd worden wij de dupe van zijn spelletjes omdat de benodigde $4 miljoen keer op keer weer verder weg wordt geduwd. Voor de uitbreiding met zo’n 2000 vierkante meter hebben wij een ‘letter of credit’ nodig van $370.000 die nu ook in de tocht hangt. Ik zal op m’n knieën moeten voor Shirley Nelson, president en eigenaar van de Summit Bank, om dit te bewerkstelligen. ‘The American Dream’ heeft zo z’n bedenkelijke kantjes. Maar ja, zo bedenk ik me op z’n Amerikaans; ‘beggars can’t be choosers’. En in die stemming neem ik contact op met de Summit Bank. “Sure, Shirley would like to see you next Thursday,” krijg ik vriendelijk te horen van haar P.A. “Mooi, dat gaat goed komen,” mompel ik optimistisch. Ze gaat me immers niet ontvangen om me af te poederen. Geen Belgische spelletjes van haar kant, dat weet ik zeker. De superbowl party bij pokervriend Brian Ambrose is gevuld met voedsel, drank, verkeerde grappen, en bovendien het gokken op de uitslag van de wedstrijd. Volgens de commentator is het met 114 miljoen kijkers de meest bekeken superbowl aller tijden. Ik heb meer aandacht voor het entertainment gedeelte met Janet Jackson en Justin Timberlake. Tot ontsteltenis van veel Amerikanen springt tijdens hun optreden een borst van Janet Jackson tevoorschijn. Weliswaar is de tepel afgetaped, maar die preutse Amerikanen zijn gechoqueerd. Vier seconden voor tijd winnen de Patriots de wedstrijd met een fieldgoal en ik kan m’n inzet op de Panthers gedag zeggen. De ‘pokerboys’ hebben het gniffelend alleen nog maar over ‘nipplegate’. En verdomd, het vult zowaar de kranten op maandag:

Met een knipoog naar Asterix en Obelix; ‘rare jongens die Amerikanen’, in Nederland zouden we het met een geeuw hebben afgedaan. De meeting bij de Summit Bank vindt plaats in Walnut Creek, waar ze begonnen zijn. Shirley Nelson ontvangt me in haar vorstelijk uitgeruste privé kantoor. “Peter, you’re such a loyal customer, let me see whether I can help you,” begint ze vriendelijk, doch zakelijk. Vijf jaar zijn we nu klant, maar voor een krediet begin je als het ware opnieuw. Ik ratel m’n rijtje positieve boodschappen af: accreditatie aan de horizon, de ‘American Idol’ reclame, 17.500 unieke bezoekers van onze website op dagelijkse basis en een Oscar winnaar die onze ‘graduation’ klas 23 gaat toespreken. Daar spitst Shirley, die zich omringt met beroemdheden, haar oren. “Am I invited too when, tell me who, is speaking,” vraagt ze plagerig. “It’s Mark Berger, Shirley,” begin ik enthousiast. “Mark who,” daagt ze me uit. “Best sound Oscar for ‘Apocalypse Now’, ‘The Right Stuff’, ‘Amadeus’ and ‘The English Patient’,” kraai ik er triomfantelijk uit. Shirley klapt in haar handen, staat op en zegt me dat ze het begin volgende week laat weten. Als toetje krijg ik een ongebruikelijk dikke ‘hug’. Ik denk dat het bijwonen van haar partijtjes door Astrid en mij z’n vruchten afwerpt. Maar niets is zeker voordat het groene licht gegeven is, ofschoon ik er wel een goed gevoel over heb. Het goede gevoel over een positieve beslissing van Shirley blijft, maar de e-mail van Gary aan Kelly Backens en mij verstoort m’n gemoedsrust in hoge mate. Hij schrijft dat hij onze P.A. vandaag een ‘hug’ gaf en dat hij nu ruikt alsof hij seks heeft gehad in een Duitse hoerentent. Hij vervolgt dat haar parfum en lichaamsgeur z’n hele wezen beheerst. Tot besluit:

“Oh my God,” is het enige dat ik uit kan brengen. Wanneer dit naar buiten komt, dan wacht ons een proces van hier tot Tokio. En hoe gaat Kelly hier mee om, dat is de hamvraag. Een zorg voor morgen omdat ik als chairman van de ‘chamber of commerce’ aanwezig dient te zijn bij de officiële opening van een ‘welness center’. Lintknippen dus. Het gaat me goed af. Kelly zal tot volgende week moeten wachten omdat ik morgen de opening bijwoon van Northface University in Salt Lake City. Hoewel me accommodatie is aangeboden, sta ik erop om ’s avonds terug te vliegen. Ik heb de jongens beloofd om het honkbalfeest zaterdag bij de A’s bij te wonen, en tussen al het gemieter door laat ik dit niet wegglippen.

En laten we eerlijk zijn, wanneer je die enthousiaste smoeltjes ziet, na alle hot dogs en ‘fries’, dan kun je alleen maar constateren dat het de inspanning meer dan waard was. Enthousiasme ook bij het binnenmarcheren van een nieuwe lading studenten; ‘class 36 is in the house’. Inmiddels wordt bijna elke dag beheerst door accreditatie perikelen, waarbij het plezierige bericht dat de Summit Bank de ‘letter of credit’ geaccordeerd heeft met bovenmatig enthousiasme begroet wordt. CFO Espi Sanjana legt uitbundig uit dat de papieren getekend zijn door Shirley Nelson na mijn bezoek en voegt er ten overvloede aan toe, “She loves Peter”. Oorverdovende stilte vanuit ons beminde hoofdkwartier, met één uitzondering, Eckart reageert uitbundig:

Geen enkele felicitatie voor het gegeven dat de uitbreiding nu van start kan gaan. Het is weer zo’n ‘Oh well’ moment. Voor de zoveelste keer schiet de uitspraak van Winston Churchill in m’n hoofd: “if you’re going through hell, keep going”. En laten we eerlijk zijn, om in die beeldspraak te blijven, we zijn inmiddels een treetje hoger, oftewel het vagevuur. Tijd nu voor een babbeltje met Kelly en Gary in onze reguliere vergadering. Helaas, Gary laat het afweten dus krijgt Kelly het volledige ‘German whore house’ verhaal op haar bordje. Ze haalt haar schouders op, “don’t know what to do Peter, I am not able to correct the president,” zegt ze verongelukt. Ik beheers me, eigenlijk zou ik tegen haar willen schreeuwen, “just stop fucking him”. “Find a way,” zeg ik koeltjes, “also, don’t let Gary ask for a golf foursome on your behalf.” Kelly opent haar mond, maar voordat ze ook maar iets kan uitbrengen, dirigeer ik haar mijn kantoor uit. Haar gedrag hangt me behoorlijk de keel uit en ik overweeg om HR als zodanig bij CFO Espi Sanjana onder te brengen. Espi denkt behoorlijk zwartwit, hetgeen voor hittepetitje Kelly geen kwaad kan. Heb ik ook minder gedonder met Gary, hoewel de ‘whore house’ situatie nog wel tot escalatie zou kunnen leiden.

Komende weken: logboeken van Peter 1e kwartaal 2004

Een week met wat gemopper en vreugde!

Om te beginnen met de viering van onze 34e huwelijksdag. Als verrassing had Astrid een high tea lunch gearrangeerd bij de plek waar het allemaal begon; Kasteel Sypesteyn in Loosdrecht. En gelukkig had ze de Jonkheer versie besteld. Met bubbels dus! Als bonus mocht ik ’s avonds ook nog naar Go Ahead Eagles tegen ‘ons’ Sparta kijken. Dat liep uit op een deceptie. We hebben een Belgische verdediger (Heylen) die kans ziet om in twee wedstrijden (de eerste keer tegen Utrecht) binnen tien minuten een tegendoelpunt te veroorzaken en een Luxemburger (Pinto) die kort na rust een rode kaart krijgt. Zwaai maar dag met je handje naar de Benelux gedachte. Resultaat: 17e plaats met één punt. Om het karwei af te maken doet Sparta ook deze week nog twee van z’n beste spelers van de hand, Harroui en Duarte. Om het leed te verzachten hebben ze een of andere vage Griek gehuurd. De allerlaatste plaats komt akelig dichtbij. En die pisbakken op Het Kasteel blijven even smerig als altijd. Ik moest nog even aan een uitgekleed Sparta denken toen Astrid en ik van een heerlijke lunch genoten bij Hemingway’s, gelegen aan het strand bij Bergen aan Zee:

Overigens smaakte m’n ‘fish and chips’ voortreffelijk. Leuker zijn de verjaardagen deze week; gisteren die van Yvon Corsten, die als Yvon Tolenaar furore maakte met ‘Quand le soleil’:

Menigmaal heeft ze dit op feesten en partijen gezongen, met name ook bij m’n onderneming Multi Function Computers. Al 57 jaar goede vrienden! En vandaag, tromgeroffel, de 80e verjaardag van oudste broer Hans:

Scene uit 1952: Hans, oma Laanen met baby broer Rob, Pa Laanen, Aad, opa Laanen, Peter in communiepakje en ma Laanen

Hans: grote broer, trakteerder van biertjes voor armoedzaaier Peter, regisseur van onze eerste cabaretgroep ‘The Acting Tens’, beschermer van het vaderland in Nieuw Guinea, uitbater van een dierenspeciaalzaak, goede echtgenoot voor Cintha, en nog veel meer. Maar bovenal smeuïge verhalenverteller, met groot gevoel voor detail. Van harte Pater Familias. Overigens heb ik me ook behoorlijk gestoord aan het gegeven dat Van Gaal tegen Noorwegen geen enkele invaller gebruikte tegen het eind van de wedstrijd. Hij speelde echt om niet te verliezen. En ook nog strontmazzel dat Montenegro tegen Turkije in de 97e minuut de gelijkmaker scoorde. Met zoveel geluk kom je er wel. Of gaan we eerst voor Max Verstappen en Prins Bernard juichen? Allemaal: ‘We gaan naar Zandvoort aan de Zee’. Moet je wel een ontheffing meenemen! Mooi, ook weer gehad. Woensdag weer een aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, vanavond Nederland tegen Montenegro (dankzij een gele kaart mag die falende Daley Blind gelukkig niet meespelen) en wij zorgen er met z’n allen voor Corona-vrij te blijven. Toch?!