En zo brak gisteren een stralende meimaand aan. Bij het ontwaken realiseerden we ons dat het inmiddels alweer 10 jaar geleden is dat we onze woonark, de Spes Nostra, betrokken:
Ongelooflijk hoe snel die tijd is voorbij gegaan en wat er inmiddels in ons gemeenschapje van 12 woonarken gebeurd is: 2 mensen overleden, 4 arken van eigenaar verwisseld, 1 huurark in bezit gekomen van Nederlandse (merendeel van haar leven in Californië gewoond) van achter in de 70, die er alles op alles heeft gezet om naar Nederland terug te keren. We mogen wel constateren dat we het hier hebben over een heterogeen gezelschap in gemeente de Wijdemeren. Die andere naam gebruik ik uit schaamte voorlopig even niet. Maar wat er in die tijd ook in de wereld is gebeurd, liet zich toen nog raden, hoewel toen al de schaduw van Trump over de komende verkiezingen hing. Berucht werd zijn uitspraak ‘al schiet ik iemand dood op 5th Avenue, dan kom ik er nog mee weg’. Voor de nieuwe lezers een cartoon uit 2016, waarin Poetin ook al een rol speelde:
‘Bye uncle Sam’, duidelijk, toch?! Indertijd schreef ik in de Luim ‘Amerika hijst bullshitter #1 op de troon’. Wat echter een mooi rond getal is, is 40. Dat is namelijk het aantal jaren dat Astrid en ik bijeen zijn. Dat maakt je heden ten dage niet al te veel meer mee.
Snel 10 jaar terug in de tijd; van 2016 naar 2006. Als volgt, mijn contract met Ex’pression College liep tot 1 januari 2006, hetgeen betekende dat ik voor die tijd in het bezit moest komen van het bewijs dat ik (we) een ‘permanent resident’ was, de zogenaamde ‘green card’, om in de Verenigde Staten te verblijven en te werken. Dat moet fysiek in je bezit komen. Maand na maand ging voorbij in 2005 zonder dat de green card in de brievenbus viel en je kunt je voorstellen dat de spanning binnen het gezin groeide. December brak aan en tranen vloeiden toen uiteindelijk op 23 december 2005 de bevrijdende green card in ons bezit kwam. 1 januari 2006 begon ik als ‘vrije’ jongen in Californië, het zaad was gezaaid voor wat later ‘The Brand’ zou worden. Vooruit, nog maar eens 10 jaar eraf: 1996. Verhuizing van Hilversum naar Düsseldorf, waar ik de scepter zwaaide als Geschäftsführer voor Arcade Duitsland, en waar later dat jaar Ivar geboren werd.
Heerlijk huis, prachtig glooiende megatuin, en of het een voorbode was, Bo-Peter en Kaj werden door Astrid op de Engelse school geplaatst. Taal technisch werden ze klaargestoomd voor 18 jaar (en meer) USA. Jammer dat Herman Heinsbroek (3 maanden minister van EZ voor Lijst Pim Fortuyn in 2002) later zijn mooie Europese onderneming verkocht aan Wegener en daarmee het doodsvonnis tekende voor zijn Europese vestigingen. 1986 bewaren we tot juli, omdat het een bewogen jaar was. Wat ik maar wilde zeggen (schrijven) is dat het ochtendgloren van 1 mei niet alleen de dag van de arbeid inluidde, maar ook een sliert van mooie en minder mooie herinneringen. Maar toch altijd met de zekerheid dat het leven waard is om geleefd te worden. Waarvan akte!
