Waarschuwing: deze Luim is volledig tot stand gekomen zonder hulp van AI, hetgeen betekent dat fouten en omissies niet aan AI toegeschreven kunnen worden.
Voorzichtig schuifelden de twee tachtigers naar de ‘De Harmonie’, waar hun begeleidster/chauffeuse een brunch voor hen gereserveerd had. ‘Harmonie’, schamperde de oudste, ‘dat is nou net wat we in ons land nodig hebben’.
‘Daar heb je wel een punt’, meende de jongste , ‘demonstraties vandaag met vooraf afgesproken geweld’. Voorzichtig namen ze plaats aan de voor hen gereserveerde tafel. ‘Die Rutte hoor ik nu niets meer zeggen over ons gave landje. Wel keer op keer dat het budget voor het leger drastisch verhoogd dient te worden’. De oudste ging er eens voor zitten; ‘ja, nadat hij eerst als MP het leger behoorlijk uitgekleed had’. Er viel een stilte toen de voluptueuze serveerster haar opwachting maakte. ‘Zullen we’, sprak de jongste, ‘ergens is er wel een vijf in de klok’. Een glas chardonnay en een vaasje pils werd rap geserveerd, waarna er hartelijk op elkaars gezondheid geklonken werd. ‘Laten we nou eens 75 jaar terug gaan om te bezien wat er zoal veranderd is’, sprak de oudste.
’Ja, jij hebt makkelijk praten’, schamperde de jongste, ‘jij trekt langer van Drees dan ik’. Daar sprong de oudste bovenop; ‘juist, dat was nog eens een staatsman, daar kunnen Rutte, Schoof en nu Jetten een puntje aan zuigen’. Tevreden leunde hij achterover. De jongste moest bekennen dat indertijd politieke partijen als de KVP, PvdA, ARP en CHU stabieler oogden dan het huidige aanbod, waarbij sommige met echt walgelijke verkiezingsprogramma’s stemmen trachten te werven. Geen wonder dat Van Kooten en De Bie, als Jacobse en Van Es, zoveel aanhang verwierven met hun satirische ultra rechtse Tegenpartij.
En zodanig bedreigend dat ze hen moesten laten sterven bij een in scene gezette staatsgreep in 1981. ‘Ja, wij hadden te maken met de Kabouters, Provo’s en het witte fietsenplan’, en zelfs daar wonden mensen zich behoorlijk over op’, meende de jongste. De oudste schraapte zijn keel en vroeg kortaf waar de jongste als eerste aan dacht over gebeurtenissen in de afgelopen 75 jaar. Die aarzelde geen moment; ‘het kampioenschap van Sparta in 1959’. Vol ongeloof rolde de oudste met zijn ogen; ‘wat een diepgang’. Hij schoof naar de punt van zijn stoel en meldde dat voor hem, als slot van zijn diensttijd, de plicht in Nieuw Guinea in 1963 nog scherp in zijn geheugen gegrift stond. Ze begrepen dat ze nog wel een weekend hierover zouden kunnen praten, dat ze social media de schuld zouden kunnen geven van een behoorlijk aantal misstanden, dat ze Amerika als vriend konden afschrijven zolang de oranje clown het Witte Huis bewoont, maar vooral dat pro en contra niet meer beheerst wordt door dialoog, maar door spierballen. Je hunkert toch naar een voorpagina bericht dat een militaire parachutist een uur lang vast zat in een boom op de hei bij Renkum. Niks drones, alleen dat de hoogwerker om hem te bevrijden vast in het zand kwam te zitten. Een oud legervoertuig wist die los te trekken. Over dat nieuws zou je je graag willen opwinden, niet over Gaza, Congo, Iran of Jemen. Inmiddels heeft begeleidster Astrid het busje voorgereden, waarna de tachtigers zich op eigen kracht erin worstelen. Passende muziek in de semi SUV: ‘In the year 2525, if men is still alive’.