‘Stop de persen; er is een kindeke geboren’, roep ik luid in het midden van een brallerig hoofdstukje over de jeugdige Amerikaanse honkbalcoach die het Nederlandse honkbalteam in 1987 naar de Olympische Spelen van 1988 in Seoul leidde. Onder mijn voorzitterschap dus! Volkomen onbelangrijk nu, want In Californië is in de nacht van donderdag op vrijdag een Laanen boy op de wereld gekomen, daar gaat alles voor opzij, ook het officieuze wereldkampioenschap honkbal van de Milwaukee Brewers. Myles Grey Laanen lag in een stuit en derhalve verliet hij middels een keizersnee mama Michelles veilige baarmoeder. Kaj en Michelle zijn de gelukkige ouders en Astrid en ik de eveneens gelukkige grootouders.
Kaj, naast firefighter tevens paramedic, bereidt Myles voor op een ‘happy moment’ met mama:
Goed, even terug naar honkbal. Soms kruisen de paden van mensen in de sportwereld na decennia elkaar weer. Dat kan zijn wegens overlijden (‘au’) of festiviteiten, jubilea etc. De afgelopen anderhalve week vond de wereldserie honkbal plaats met als finalisten de Milwaukee Brewers (ruik ik bier?) en de Tampa Bay Rays, twee teams die nog nimmer het genoegen hadden mogen smaken om de officieuze wereldkampioen honkbal te worden. Woensdag maakten de Brewers het karwei af (best of 7) middels een 4-1 overwinning op de Rays. En waarom val ik jullie daarmee lastig, zou de vraag kunnen zijn. Welnu, een van onze top pitchers uit de 80-er jaren, Eric de Vries, maakte me erop attent dat de coach van de Brewers ene Pat Murphy is, dezelfde die Nederland in 1987 als pikkie van 29 naar het Europees kampioenschap leidde en derhalve een ticket voor de Olympische Spelen van 1988 in Seoul bemachtigde. Soms is het een groot genoegen om op het juiste moment op de juiste plek te zijn. En dat was ik! Immers, ik was voorzitter van de KNBSB en derhalve volop aanwezig bij de beslissende vijfde wedstrijd tegen Italië, die we maar liefst met 16-1 wonnen. De lofzang voor Pat Murphy werd in De Telegraaf duidelijk weergegeven:
En hoe leuk dat Robert Eenhoorn, tegenwoordig algemeen directeur Feyenoord, hier ook resoluut een run scoorde. Om een indruk te geven van de intensiteit van coach Murphy, onderstaand een verslag uit De Telegraaf over die eerste inning, die eigenlijk de wedstrijd besliste:
En gaar waren de rapen, terwijl Carelli nog aan het overdenken was welk blok beton hij geraakt had, waren zijn woedende ploeggenoten bezig hun dug-out te verbouwen. Dat verstoorde toch enigszins hun concentratie, hetgeen in de 16-1 nederlaag tot uiting kwam. Tijdens het World Port Tournament in Rotterdam (1987) behaalde het Nederlandse team een derde plaats en ik had het genoegen om de bijbehorende prijs aan Murphy uit te reiken:
Brons was niet aan Murphy besteed, hij trekt een gezicht alsof ik hem net in zijn oor gefluisterd heb dat we hem voor meer dan een derde plek in dienst genomen hebben. Geweldig mens, geweldige coach en het doet me dan ook geweldig goed dat juist hij de Brewers naar hun eerste world series overwinning geleid heeft. Ik had het over het juiste moment op de juiste plek, welnu, bij Sparta had ik na de (onnodige) nederlagen tegen Ajax en Fortuna Sittard (voor de beker), het idee dat ik precies het tegenovergestelde beleefde. Sparta’s slogan is ‘……..’ op z’n Spartaans. Dus aan het begin van het seizoen: ‘Aftrap op z’n Spartaans’. Na die twee wedstrijden, waar ik echt de pest over in had, schreef ik aan jongste zoon Ivar dat dit echt ‘Verliezen op z’n Spartaans’ was. Zijn korte analyse was spijker op z’n kop werk: ‘Ik vind het gewoon echt opmerkelijk hoe het altijd mis gaat met de meest bizarre acties die ik nergens anders zie in de voetballerij. Keepers die clown acties maken, mislukte panenka van een speler (Roaldsoy) die in een jaar tijd geen enkele goed actie heeft laten zien, dubbel-geraakte penalty (dubieus), enzovoort. Of dan speel je wel goed en staat Marc ter Stegen de wedstrijd van zijn leven te spelen’. Als een man van mijn leeftijd besluit hij met ‘ach, het is maar een spelletje’. Met de komst van baby Myles Grey Laanen kan ik me daar volledig bij aansluiten, zo’n zacht ei ben ik wel! Leuk ook dat de ouders met de afkorting van zijn naam kunnen spelen; ‘MG als de sodemieter hier komen’. Ter afsluiting Astrid, die om in honkbaltermen te blijven nu een ‘rookie grandma’ is, aan de blauw bedekte beschuit:
Gelukkiger slot van deze Luim kan ik niet bedenken!
