Category: Uncategorized

Het komt zelden voor dat ik practisch een hele week aan een product/bedrijf wijd. Maar de afgelopen week vormde de uitzondering. Met het oog op de droogte in Californie, waar Goeverneur Brown inmiddels de noodtoestand heeft afgekondigd, het moment om deze grandioze Nederlandse uitvinding bij het juiste publiek onder de aandacht te brengen, met name de uitermate voor Californie geschikte Growboxx:

Waar wordt deze papieren boxx qua beplanting toegepast:

• op moeilijk te bereiken rotsen en bergen – hier is het moeilijk om de polypropyleen Waterboxx te verwijderen na 1 jaar;

• op zandduinen in de woestijn – de Waterboxxen zullen worden bedekt door het zand ;

• in verbrand bos – hier is geen humus om het water en voedingsstoffen aan de bodem te verbinden;

• op duinen met zout en beschadigde duinen aan de kust – op zulke plaatsen zal de Waterboxx worden bedekt door het duinzand;

• wanneer een project echt heel groot is – de logistieke problemen van het verwijderen van de Waterboxxes zijn te ingewikkeld

Dus met uitvinder Pieter Hoff, door de Amerikanen hardnekkig met zijn titel aangesproken als Dr. Hoff, op stap naar de hoofdstad van Californie, Sacramento. Nou heb ik natuurlijk als import Californian twee projekten met name op mijn netvlies:

Wanneer je op Highway 5 van San Francisco gaat, dan rij je urenlang door de Central Valley en langs het kanaal dat er voor zorgt dat het een van de vruchtbaarste ‘voedsel’ gebieden van de Verenigde Staten is. Door het rantsoeneren van water zijn bepaalde gebieden onbeplantbaar geworden en de boeren geven daar het congres hartstochtelijk de schuld van. Ze laten dat weten met borden als bovenstaand, waar ze hen verwijten er een stofnest van gemaakt te hebben, danwel onderstaand met het verwijt dat het gebrek aan water werkeloosheid veroorzaakt. En natuurlijk is het verwijt met name toegespitst op politici van de Democratische partij.

Met familie mogen we graag op pad gaan naar Yosemite Park, en dan wordt het natuurschoon nogal eens verstoord door verschroeide bospartijen:

Prachtig natuurgebied waar de overheid de taak heeft om er voor te zorgen dat herbebossing wederom de balans herstelt. Ergo, waar beter te beginnen dan in het hol van de leeuw, oftewel de hoogste ambtenaar die direct onder Goeverneur Brown valt:

Mark S. Ghilarducci serves as the Director of the California Governor’s Office of Emergency Services (Cal OES), appointed July 1, 2013 by Governor Edmund G. Brown Jr. Ghilarducci previously served as Secretary of the California Emergency Management Agency (Cal EMA) appointed in February 2012 by Governor Brown. As a member of the Cabinet, Director Ghilarducci serves as the Governor’s Homeland Security Advisor (HSA) and oversees statewide public safety, emergency management, emergency communications, counter-terrorism efforts and the State Threat Assessment System (STAS). His duties include serving as chair of numerous boards and committees and he sits on several state and national commissions and work groups.

Een gepensioneerde generaal die zich aan Pieter’s groene kruistocht verbonden heeft, en al eerder onder Goeverneur Brown met de droogte te maken had, introduceerde ons. En oh, oh, wat was men geinteresseerd in een oplossing die slechts eenmalig water nodig heeft, en daarenboven nog ongelofelijk kostenbesparend is. Pieter’s presentatie van een minuut of 20 is dermate boeiend dat zelfs ik, die slechts een druppel water in z’n bourbon doet, na een kleine week al waterexpert ben. En na anderhalf uur ging Director Ghilarducci trots met ons op de foto, nadat hij eerst de vlaggen in zijn kantoor op rij had gezet.

Uiterst rechts Pieter Hoff, met de afbreekbare Growboxx, naast hem Mark Ghilarducci en ik als trotse drager van de Waterboxx, die een tiental malen gebruikt kan worden. Over de andere bijeenkomsten wordt binnenkort hier en daar in de pers melding van gemaakt, wel is meldenswaardig dat het voor sommige wetenschappers niet te bevatten lijkt dat dit mogelijk is, en er zich eigenlijk van afwenden. Is dit het “niet mijn uitvinding” syndroom? In ieder geval is de Waterboxx al toegepast in 26 landen onder alle weersomstandigheden, zoals de Amerikanen zeggen “in your face”! Even afsluiten met een “Prive” moment. ‘Name dropping’ is typisch Amerikaans, en toen ik liet vallen dat Goeverneur Brown indertijd, als burgemeester van Oakland, een deel van Ex’pression College geopend had, mompelde de ex militair aan mijn linkerzijde zoiets van…”je zat zeker in het publiek”. Tijd voor een correctie dienaangaand:

Astrid stralend middelpunt terwijl Brown wat sip keek. Gelukkig kon hij weer lachen toen hij zelf als middelpunt Ex’pression’s uitbreiding officieel opende. Mijn partner in crime, President Gary Platt (midden), had de e-mail over “wat te dragen” klaarblijkelijk niet gekregen.

Okay, genoeg snoeverij, het gaat om de Waterboxx en Growboxx die we allemaal aan moeten schaffen om Pieter Hoff te steunen in zijn groene kruistocht om de wereld te herbebossen. Ga het maar eens hartstochtelijk uitpluizen op www.groasis.com

Het grappige hiervan is dat ik er op kwam toen ik de drie professionele Rotterdamsche voetbalclubs als voorbeeld hiervoor wilde gebruiken: Feyenoord niet Europa in, Excelsior niet gedegradeerd, en Sparta niet gepromoveerd. Maar omdat Sparta ons oerfans al genoeg verdriet bezorgd heeft de laatste jaren liet ik dat lopen, zij het dat de conclusie was dat Excelsior degene was die de positieve “niet” had. Vervolgens heb het onderwerp toegepast tijdens mijn lezing j.l. vrijdag in Santa Monica. Ik begon met een klein geheim, dat zo kort geduurd heeft dat het vermelden niet de moeite waard was. Net 15 geworden kreeg ik van een klasgenoot het aanbod om met zijn band, de FBI Stars, genoemd naar de hit van de Shadows, om met de band op toer te gaan in Duitsland, als zanger. Waarom? Omdat ik Cliff Richard zo leuk na kon doen, en ik –met de juiste kleding- het best goed zou doen ‘on stage’.

Die klasgenoot, twee jaar ouder dan ik vanwege het vele spijbelen met zijn band, lag niet goed bij m’n moeder, en haar antwoord op mijn verzoek was een duidelijk “nee, je maakt eerst de school af!” We mogen constateren dat hier sprake was van een duidelijke “niet”. De kwestie was meer of hier een groot rock and roll talent verloren was gegaan. Een tweede kans in entertainment kwam met de cabaretgroep ‘Les Comediens’ waarbij ik in het stuk ‘de mannenwinkel’ geretoerneerd werd als zijnde onbruikbaar:

Rechts naast mij oude strijdmakker Martin Corsten (vader van Ferry) waarmee ik diverse audities gedaan heb, o.a. bij de KRO, waar we na een afwijzing het op de terugweg naar Rotterdam alleen nog maar konden hebben over die Katholieke Rot Omroep. Wederom een “niet”, maar, heeft het ergens toe geleid? Dacht ‘t wel! Ons doorzettingsvermogen werd beproefd en we hebben geen mogelijkheid onbenut gelaten om het te doen slagen. Wat we vooral geleerd hebben is door te gaan onder moeilijke omstandigheden. Laat ik het zo zeggen, we hebben zeer succesvolle optredens afgelost met eh……. pijnlijke. Een mooi voorbeeld is een optreden in Schiedam voor een bejaardenhuis in een te grote zaal. Om het intiem te laten lijken hadden ze aan de zijkanten gordijnen neergehangen, en door de toneelgordijnen loerend zagen we een dunne rij bejaarden in het midden. Stiekempjes denk ik nu dat er zeker een aantal bij gezeten moet hebben met mijn huidige leeftijd! Vanaf het moment dat we opkwamen tot het moment dat we letterlijk en figuurlijk afgingen, kon er geen lachje af. Onze kleine gage hebben we na het optreden onmiddellijk omgezet in droge en liquide stoffen. Maar wel beter van geworden! Uiteindelijk ben ik in de muziekwereld weliswaar iets anders geworden dan Cliff II (Hans van Hemert, Lois Lane, Arcade) maar nog belangrijker, je bent niet meer uit het veld te slaan (ook een positieve “niet”) en je gaat door ondanks dat een bepaalde situatie niet te winnen lijkt. Kortom; het bouwt karakter! Volgende week op stap met de uitvinder van de waterboxx, Pieter Hoff.

www.groasis.com Het geheim van de waterboxx is dat het opgeslagen water, ook in de woestijn, niet verdampt. Wederom scoren wij een positieve “niet”. En dat gaan we ook aan de hoge heren in Sacramento vertellen. Dit is de oplossing voor de droogte in Californie! Afsluitend met de grootste positief uitgepakte “niet”, iets dat plaats vond 28 augustus 1987 en waarbij menigeen mompelde, wegens het grote leeftijdsverschil; “dat wordt het niet”.

Mooie zondagsluiting; toch?! Ge’niet’ nog maar even van de dag (avond)!

Zo kon het gebeuren dat we een makelaar om informatie vroegen betreffende een huis in de omgeving van Hilversum. Nadat hij vernam dat we pas in december een rondje langs de (huizen) velden zouden gaan maken, meldde hij dat het huis dan heus wel weg zou zijn. Zo a-commercieel! In plaats van te bedenken dat hij zich op zou kunnen stellen als onze makelaar, en tegen die tijd een aantal huizen op rij voor ons zou hebben ter bezichtiging, is hij dus door ons geschrapt van de lijst van potentieeltjes. Moeten we weer aan wennen, evenals onderstaande foto uit De Telegraaf van afgelopen week van de A27 bij Hilversum. Even een brrrrr moment!

di 19 mei 2015, 17:36

Snelweg kleurt wit door hagelbui

Maar, nogmaals, de vele hartverwarmende reakties uit Nederland voelen aan als een warme douche. In de vorige Luim kwam ook Hessel van Oorschot aan bod, Chief of Noise van The Tribe of Noise, die na een nachtelijk verblijf uitvond dat een van ‘zijn’ artiesten in de buurt was. Die werd prompt door hem uitgenodigd voor een tuinconcert, waarbij ook vriend, producer en studiobezitter Gary Platt aantrad. En voordat we het wisten stond daar een groepje bezitters van gouden en platina platen op ons grasveld:

V.l.n.r. Gary Platt (Bon Jovi, Chicago, etc.), uw straatmuzikant, Jeff Campbell die kort daarvoor een live optreden had bij TV persoonlijkheid en Emmy winnaar Jimmy Kimmel, die viraal zo’n 2,5 miljard hits scoort, en daarnaast de Chief of Noise zelf. Helaas ging het optreden niet door wegens het gegeven dat Kaj’s gitaar als eerste ter wereld onstembaar bleek! De avond werd derhalve doorgebracht met sterke verhalen uit de wereld van muziek en het laten vallen van namen van bekende mensen die we al dan niet gezamenlijk kenden. Buitengewoon inspirerend en spiritueel (u weet wel). Astrid, onze voedsel magier, wist zoals gewoonlijk weer een maaltijd uit de hoge hoed te toveren, waaronder een schotel Hollandsche Nieuwe die er met name bij Jeff ook inging als Wieger Ketellapper. Meer over Jeff hier: http://www.jeffcampbellmusic.com/videos/ Kaj op SFO International afgezet waar zijn Europese avontuur begint, beginnend bij oma in Vinkeveen ter gewenning en verwenning. Vanavond gaan de vier (half) broers stappen; wat een weelde! Afscheid genomen met een hapje en een snapje van de heerlijke Nederlandse familie Van de Burgt die ook terugkeren naar de Lage Landen, eveneens met gemengde gevoelens. En dan roetst zo’n week weer voorbij, waarbij je door een terloopse opmerking er achter komt dat je 25 jaar geleden bezig was met de voorbereiding van een mega boottrip naar het WK van 1990 in Italie, waarbij op de boot alle bekende scheidsrechters van dat moment optraden met het nummer “Een fluitje van een cent”. Herken je ze nog?

Lois Lane hoorde tijdens die trip dat ze in het voorprogramma van Prince zouden optreden en KNVB bondsvoorzitter Michael van Praag leerde op de Orient Express zijn aanstaande, nu ex, vrouw Karin de Ronde kennen. Alleen over die drie voorronde wedstrijden van het (falende) Nederlandse elftal, nee ik bedoel wat er aan boord zo al gebeurde, daar kan ik een boek over schrijven. Nu het 25-jarig spreekverbod voorbij is, wordt het daarvoor de hoogste tijd! Astrid vindt mij een te bewaarderig tiep, maar weet je waar ik precies vandaag 25 jaar geleden uithing, je gelooft het niet, bij de kapper! Het geld dat ik daarna uitgespaard heb over al die jaren, dat kunnen we mooi in Nederland aanwenden als aanbetaling voor onze aan te kopen woning! Maak er een mooi weekend van; redelijk weer, toch?!

Je alleen maar in films ziet! In ieder geval anders dan anders. Uiteraard werd mijn kado (zie onder) meer dan op prijs gesteld!

Silver hat baby! De moederdagkaart, die Bo-Peter vanuit Nederland geregeld had, bracht zelfs een traantje teweeg:

Maar het diner bij het Vietnamees/Franse restaurant Le Colonial werd het hoogtepunt:

Oh, was ik bijna vergeten te vertellen dat een mooi aantal entrepreneurs binnengevlogen was middels een door Handelsroute georganiseerde ‘To the Valley’ ontdekkingsreis. Tijdens de maaltijd zou ik een aantal zalvende woorden spreken, echter toen ik dat beloofde was ik vergeten dat het moederdag was! Dus, wie zit er gezellig naast mij? Inderdaad, mijn eigen duifje! Laten het nou ook nog leuke mensen zijn, en da’s mooi meegenomen. Een aantal bezoeken heb ik met hen meegemaakt, o.a. bij Singularity University – www.singularityu.org – "Singularity University, where the world’s brightest minds convene to attack the world’s toughest challenges." Ik bedoel maar! Woensdagavond bracht ik door bij DLA Piper waar PWC (sorry van al die afkortingen) een kwartaaloverzicht organiseerde van de Q1 investeringen in Silicon Valley.

Uber *gaap* had weer eens een miljard opgehaald, concurrent Lyft $530 miljoen en Pinterest $367 miljoen, waarbij ik de kleinere bedragen onder $300 miljoen maar achterwege laat. Hetzelfde plaatje als het afgelopen jaar, 50% of meer van al het opgehaalde geld in de V.S. komt uit Silicon Valley, waarbij San Francisco de hoofdrol speelt. Eigenlijk een hele leuk week dus met echt leuke Nederlandse, of in Nederland gevestigde entrepreneurs. Dat houdt me jong! Voorts mondjesmaat een klein aantal Amerikaanse vrienden verteld dat we echt volgend jaar zomer naar Nederland vertrekken. Tranen vloeien, evenals de drank, dat schijnt goed hand in hand te gaan. Vanmorgen vond ik een achtergebleven entrepreneur, Hessel van Oorschot van Tribe of Noise – www.tribeofnoise.com – in Ivar’s slaapkamer, moet wat met drank te maken hebben, en als je van muziek houdt, dan moet je die site maar snel gaan bekijken. Heb beloofd lekker te gaan ontbijten op z’n Amerikaans, dus two eggs, medium over, white toast, crispy bacon en hash browns. Alleen al bij het schrijven gaat m’n cholesterol gehalte omhoog. Aju, tot volgende week!

Wat hebben we afgelopen week genoten van de hartverwarmende reakties uit Nederland na de bekendmaking van onze terugkeer. Kippenvel. Hier wat minder, zeker ook bij de mensen wiens kinderen geboren zijn tijdens ons Amerikaanse avontuur, en waarvan sommigen –bij gebrek aan- ons opa en oma noemen (arme Astrid). Jazeker, het is, zoals ze hier zeggen, ‘bitter/sweet’, maar naarmate de week vorderde werden we gesterkt in in onze mening dat het de juiste beslissing was. Kleinzoon Felix was door het dolle heen toen hij het hoorde, maar van de week meldde hij dat er wel een minpuntje was; nu kon hij niet meer opscheppen over opa ‘cool’ in Amerika. Het kleine leed! Zoals elk jaar bij een beslissende wedstrijd hadden Ivar en ik ons rond de TV geschaard om 11 ‘s ochtends lokale tijd, waar we dankzij JanLul.com rechtstreeks Sparta tegen De Graafschap konden aanschouwen. Ons jaarlijkse potje masochisme stelde ons niet teleur, zeker niet toen deze stand op het scherm verscheen en we elkaar in de armen vlogen:

Maar ja, te vroeg, wisten we op hetzelfde moment. Jaar na jaar zagen we Sparta immers, al dan niet op het laatste moment, de eredivisie uit handen geven. En jawel, Pastoor maakte een wissel, Ketting geheten, om de verdediging te versterken en prompt scoorde De Graafschap met hun eigen wissel, Janssen geheten. Zo’n echte Hollandsche jongen die de Sparta verdediging voor schut zette. Uiteraard weigerde kampioen NEC z’n sportieve plicht te doen en dus gaat VVV-Venlo de nacompetitie in. Nou dient gezegd te worden dat Sparta daar weinig te zoeken heeft; wat een armoe! Sommige spelers zouden geld in moeten leveren om in dat prachtige Rood-Wit te mogen spelen. Passes die nergens heen gingen, verknoeide corners, om zeep geholpen kansen…..jakkes. Maar, volgend jaar bij onze terugkomst gaat Leo Beenhakker ons vol trots rondleiden op Het Kasteel waar de laatste resten Jupiler bier verruild worden voor Heineken eredivisie bier. Zeker weten! Zo niet, dan zal ik in Nederland als een zonderling worden nagewezen, en achter m’n rug wordt gefluisterd “hij heeft het enige kampioenschap van Sparta in 1959 meegemaakt”. Vooruit dan maar:

Stoere jongens, ferme knapen, met een ‘over m’n lijk’ mentaliteit! Morgen moederdag dus. ‘s Avonds een dineetje met een delegatie van jonge entrepreneurs in San Francisco (niet zeuren, Astrid gaat mee), aangevoerd door Handelsroute, die mijn ‘optreden’ als volgt aankondigde:
Voor deze missie werken we samen met Peter Laanen.

Deze markante persoonlijkheid heeft als medeoprichter en CEO van Ex’pression College, en later als International Trade Director van het Netherlands Business Support Office ongelofelijk veel kennis en contacten opgebouwd, welke buitengewoon waardevol zullen zijn bij de invulling van het programma voor de deelnemers.
Over verwachtingen gesproken! Nou ja, slechter dan het optreden van Sparta kan het niet worden. Wil je me ook nog aanhoren, dan dien je maandagmorgen vanaf een uur of half zeven ‘s ochtends op BNR af te stemmen, waar ik een oplossing aanreik voor de droogte in Californie. Inderdaad; Groasis. Kijk op www.groasis.com Maar ook het ‘waarom’ aangeef. Zo, nu gaan Astrid en ik ons weer met Funda bezig houden om te bekijken welke huizen die al meer dan 6+ maanden te koop staan, en die we aantrekkelijk vinden, ook in december nog te koop staan. Als oprechte Nederlanders willen we dan onze slag slaan! Dit lijkt me een passend slot:

Lynyrd Skynyrd – Home Is Where the Heart Is.wmv –

Nadat we ons huis december 2014 op typisch Amerikaanse wijze verkocht hadden (het was niet te koop) op basis van “make us an offer we can’t refuse”, hebben we een aantal maanden rondgedoold met de “wat nu?” boodschap in ons hoofd. Niet uitgesproken, maar wel latent aanwezig. Nadat we de laatste twee weken een aantal mooie, nieuw gebouwde, dure huizen bezichtigd hadden, met tuinen ter grootte van een postzegel en de slaapkamer van de buren bijna in jouw keuken (welkom in de $an Francisco Bay Area), kwam het hoge woord er uit; “waarom gaan we niet lekker terug naar het vaderland?”. Nou, daar schrokken we zelf ook even van; 16+ prachtige jaren in Californie doorgebracht en genoten van alles wat het te bieden heeft aan klimaat, natuur en niet te vergeten de wijnvallei, hoewel dat natuurlijk ook schoonheid der natuur is. Dit oude gezegde blijft echter van kracht: “je kan de Laanens uit Nederland halen, maar Nederland niet uit de Laanens”. Laten we wel wezen; welke gek in Nederland heeft dit bij z’n garageraam staan?

Wie rijdt er rond met een kentekenplaat die haar afkomst weergeeft?

Ik bedoel maar! Maar de jongens dan? Die waren resp. 6, 7 en 2 toen we februari 1999 met het gezin via Londen en Los Angeles (dat is een aparte Luim!) San Francisco aandeden, en zijn behoorlijk opgegroeid als Californische boys. Geen zorg, ten eerste spreken ze allemaal Nederlands, Bo-Peter studeert momenteel in Leiden, Kaj trekt na de zomer het huis uit, kan hij zich ook goed veroorloven nu hij een vaste baan als Paramedic heeft, en Ivar gaat ook onze stulp verlaten wanneer hij zomer 2016 het grote College verhaal aangaat. Dus zomer 2016 komen we er aan! Waar we gaan wonen weten we nog niet precies, maar Hilversum e.o. kan de borst nat maken. Met nog een kleine 15 maanden voor de boeg hebben we ruim tijd om alles te regelen wat er geregeld moet worden, en of dat nu de vraag is of de auto’s mee gaan, danwel wie mij op gaat volgen als Sinterklaas in San Francisco en Berkeley, het wordt geregeld. Gisteren goede vriend Fred van Buiten tijdens een van onze gastronomisch sterke lunchbijeenkomsten geinformeerd. En net als bij onze goede, oude vrienden in Nederland indertijd, zal deze band nimmer verbroken worden. Wel heeft Fred me vanaf nu elke vrijdag geclaimd tot zomer 2016 voor lunch; als voorschot op de toekomst. En gaan we dit missen als we in de striemende regen ergens oktober 2016 op de Bovendijk rondfietsen?

Daggut wel! Maar de warmte van familie en goede vrienden maakt alles goed! En dit bordje, zo toepasselijk door Astrid aangeschaft, gaat ook in Nederland onze voordeur opluisteren:

Eind goed, al goed. Toch?!

Gezien de aktiviteiten die ik op mijn bordje heb, kan ik amper als “pensionado” aangemerkt worden. Da’s mooi, omdat ik hou van wat ik doe. Wat ik goed kan bepalen is hoe ik mijn tijd indeel, zeker wanneer ik vanuit huis werk. En afgelopen donderdag werd zo’n dag om van te smullen; drie verschillende sporten met onverwachte uitkomsten en dramatische wendingen. Gezien het tijdsverschil met Europa kunnen de meeste cup wedstrijden rond de lunch geconsumeerd worden. 11.30: UEFA Cup, het Russische Zenith thuis tegen Sevilla. Geweldige wedstrijd met een ongelofelijk blunderende Spaanse keeper. Spanjaarden met de rug tegen de muur, uitval, geweldig doelpunt en de Spanjaarden gaan door naar de volgende ronde. Ivar en ik sprongen op de bank van enthousiasme, eindelijk weer een een ouderwets potje voetbal zonder al dat geschaak *gaap* op het veld met driehoekjes, tikkie breed, tikkie terug……. Even gauw wat e-mails beantwoorden want om 15.30 begon de wedstrijd van onze Oakland A’s bij de L.A. Angels of Anaheim.

Onze A’s zijn dit seizoen, hoewel nog 144 wedstrijden te spelen, een beetje hetzelfde als Sparta, ze vnden een manier om te verliezen. Zo ook donderdag, 8 hits voor de A’s, een voor de Angels. De A’s verliezen met 2 – 0. Inderdaad, aandachtige lezertjes, een speler was op het eerste honk dankzij 4 wijd (een “walk”), waarna vervolgens die ene hit kwam die helaas als homerun een plaatsje in de statistieken kreeg. Op naar basketball: de league’s beste club, onze lokale trots, de Golden State Warriors uit bij de New Orleans Pelicans voor wedstrijd 3 in de eerste ronde van de play offs. We schrijven inmiddels 18.30, glaasje chardonnay, chippie en…..let the games begin. Na een overweldigende start vallen de Warriors gigantisch terug, en met nog een kwart te spelen staan ze maar liefs 20 punten achter. Doffe ellende. En toen gebeurde dit:

The Golden State Warriors overcame a 20-point fourth-quarter deficit to win Game 4 of their playoff series against the New Orleans Pelicans thanks to a bunch of breaks going their way and one ridiculous shot from Stephen Curry.

Ongelofelijk, en slechts de derde keer in de geschiedenis van basketball dat een club van zo’n grote achterstand terug gekomen is. Nou, begrijpelijkerwijs viel ik als een blok in slaap en wellicht dat ik ook nog geduimd heb. Wat een dag, en wat een privilege om het mee te mogen maken. Vandaag vieren we traditie getrouw Koningsdag in het Golden Gate Park in San Francisco. Lekker met een broodje kroket voor een dollar of 8, of wellicht voor dezelfde prijs een patatje oorlog. Maar wel altijd een heerlijk spektakel waar alle Dutchies zich in oranje van hun beste kant laten zien!

Over Oranje gesproken; aangezien we nu in het gelukkige bezit zijn van een sinaasappelboom, klimt Ivar er regelmatig in om ze te plukken. En lekker dat ze zijn!

Ter afsluiting, voordat we ons in oranje dompelen, afgelopen week ben ik met Astrid ook nog even meegeweest voor een screening van de nieuwe “Star Wars” film waar ze wellicht een belangrijke rol in gaat spelen.

Inderdaad, het heeft iets met laser te maken. Jeetje, maken dat ik wegkom, Astrid achtervolgt me met een deegrol en roept iets van “lazer op”. *Hijg* Fijne koningsdag nog!

29 mei ben ik een van de gastsprekers bij een evenement van de NAFBiz in Los Angeles. NAF staat voor Netherland-America Foundation. Onderwerp: “waardevolle tips om je zaak uit te breiden en het creeeren van nieuwe mogelijkheden”. Dan ga je bij jezelf te rade hoe je dat aan gaat pakken. Zelf ben ik geen voorstander van tips en methodes die gepresenteerd worden als een theoretische aanpak. Ik hou van de praktijkvoorbeelden, liefst zelf meegemaakt, inclusief de blunders, omdat je daar het meeste van leert. Ooit heb ik een “Laanen’s Orbit” gecreeerd om zelf een beetje een overzicht van mijn leven te houden:

Dit voortschrijdende overzicht, dat begint bij mijn eerste serieuze baan bij het Amerikaanse leger in Rotterdam, is tevens een overzicht van rijpwording, emoties en succes. Achter de plaatjes en tijdstippen liggen daadwerkelijk ‘bloed, zweet en tranen’, aangevuld met prachtige momenten. Het lijkt het leven wel! Bij het begin (1967) had ik meer aandacht voor de (semi) professionele voetballers binnen onze organisatie dan mijn werkomgeving, hoewel daar wel het begin van mijn automatiseringscarriere lag! Al ronddraaiend kom je dan bij de belangrijke meneren en mevrouwen terecht, maar wat er in die tussentijd gebeurd is heeft voldoende stof opgeleverd om een presentatie met ‘ballen’ op te leveren. Oftewel, zoals stiefvader Jan zei wanneer hij weer een zware van ‘de weduwe’ opstak; “daar krijg je haar op je borst van”. Dat komt goed dus. Wel stuit je op ontroerende momenten wanneer je een liedje tegenkomt dat je hebt geschreven voor een van de zonen, Eric in dit geval, toen hij een jaar werd. Op een melodie van Bobby Goldsboro schreef ik spontaan de volgende tekst in 1983:

Ik publiceerde het in Multi Function’s magazine in 1985. Geweldig toch. Mochten sommige mensen vinden dat mijn leven er soms uitziet als ratatouille, dan kan ik bij deze zeggen dat ze volledig gelijk hebben! In ieder geval gaan ze in LaLaLand (L.A. voor S.F. mensen) een gedegen presentatie krijgen! Last but not least voor de Nederlandse krenten in de San Francisco Bay Area (de goede niet te na gesproken); draag wat bij aan onze Koningsdag (25 april), zodat we het wederom op grootse wijze in het Golden Gate Park kunnen vieren!

https://www.facebook.com/events/1540889709495563/permalink/1567877500130117/

En natuurlijk wil iedereen ons (Asje en ikke) in onze natuurlijke outfit zien (je mag mij er af knippen)!

Aat de Boon, mijn grootste maatje voor zeker de eerste 20+ Jaren van mijn leven, overleed 3 december 2011. Straatschoffies, geboren in de Van der Poelstraat in Rotterdam; Aat 25 dagen na mij, 28 juli 1946. Ook werden wij op vrij jeugdige leeftijd vader:

Aat, half kopje kleiner, met zoon Marco op de schouders en ik met zoon Rick, tijdens een vakantie in het Limburgsche Blitterswijk, we schrijven zomer 1977. Al die gedachten vlogen door mijn hoofd toen ik j.l. donderdag op de British Air vlucht aan het wachten was die Aat’s kleinzoon Dennis naar San Francisco bracht. Dennis had ik al ontmoet maart 2012 toen wij gezamenlijk (Aat’s kinderen en kleinkinderen) Aat’s as in Rotterdam uitstrooiden.

Even de hoofdrolspelers er uitlichten: zoon Marco, vierde van links, dochter Monique, derde van rechts en Dennis, tweede van rechts. Vanaf het moment dat Dennis de aankomsthal binnen kwam was het gewoon ‘ouwe jongens krentenbrood’ en na een kleine anderhalf uur fileleed kon hij met de rest van de familie kennismaken. Uiteraard nog een verhaal over zijn opa uit de oude doos; brommer vakantie in 1964: “Op een dag op de brommer naar Luxemburg, in de stromende regen, kregen we vreselijk mot nadat we tent opgezet hadden. Aat, die redelijk kon zuigen, had ik die avond zelf te pakken, waarna hij mij na een laatste waarschuwing om te stoppen (ik lachte hem vriendelijk toe) aanvloog. Gek als ik was op sardines, ik had net een blikje open gedraaid, konden wij daarna de hele volgende week er van genieten. Nadat mijn broer Aad uiteindelijk na veel gesmeek een eind aan ons robbertje gemaakt had, zat de hele tent onder de sardines, alsmede de olie uit het blikje. ‘s Anderendaags hebben wij uren naast elkaar gebromd zonder elkaar ook maar een blik te gunnen. Tot het moment dat mijn brommer het begaf. Mijn brommer (Tomos, armelui’s Puch)), met als berijder moi, de onhandigste doe-het-zelver. Uit het veld geslagen keek ik Aat aan, die z’n schouders ophaalde en het euvel verhielp.” Is het dan niet het mooiste moment in je leven wanneer je vast kan leggen dat Dennis gaat stappen in San Francisco met praktisch leeftijdsgenoten Kaj en Ivar?!

Ook Tinley wist zich listig in de foto te wurmen. Afsluitend; dit is toch de mooiste cycle of life die maar denkbaar is?! En ja, we gaan dadelijk naar een Oakland A’s game, en Ivar en Dennis gaan vanavond de nummer 1 van de Amerikaanse basketball league bekijken; de Golden State Warriors (met dank aan Dennis z’n ouders), maar het mooiste van alles is dat het gezaaide in 1946 een vervolg heeft gekregen in 2015. Amen!

Nu we zo’n kleine week met ons drietjes het huishouden bestieren, en meer en meer details vrijkomen van de afschuwelijke crash die Germanwings’ klaarblijk depressieve copiloot Andreas Lubitz moedwillig veroorzaakte, kan je je niet aan de indruk onttrekken dat veel mensen naar een laatste foto kijken, zoals ik naar de onderstaande, de avond gemaakt voor Astrid’s vertrek naar Nederland.

Voordat deze opname tot stand kwam waren de heertjes links en rechts van Astrid nogal aan het dollen en je kan aan Astrid’s gelaatsuitdrukking zien wat ze denkt; “he, he, het is er dan toch nog van gekomen”. Hoeveel mensen, met name ouders van de schoolkinderen uit Duitsland, zitten nu machteloos naar zo’n ‘vaarwel’ foto te kijken? Geen woorden voor! Wat te denken van de openbaring dat hij zijn depressie/pillengebruik niet vermeld had?! Nou, dat is nog eens een wakkermakertje! Wanneer je de V.S. komt dan dien je een ‘immigration’ formulier, al dan niet electronisch, in te vullen, met de vogende vragen:

Het zal eenieder duidelijk zijn wanneer je vraag A. beantwoordt met “Yes”, oftewel ik heb een psychische afwijking of ik ben een drugsgebruiker, de overige vragen niet meer bekeken worden en je een enkeltje, al dan niet in boeien, aangeboden wordt naar het land van herkomst. Iedereen weet dat al die vragen met een stevig “No” beantwoord dienen te worden om de V.S. binnen te komen. Niet dat ze je dan geloven, maar als het tegendeel blijkt, dan kunnen ze je ook nog voor meineed aanpakken. Wat ben ik blij dat Astrid dadelijk gezellig via ‘FaceTime’ met me gaat babbelen. Leve de techniek! Nu ook nog zoiets om uit te vinden of iemand wel geschikt is om zoveel mensenlevens in zijn of haar handen te hebben. Zal vast wel bestaan, maar te omslachtig of te duur om daadwerkelijk in te voeren, alhoewel de schadeclaims die nu gaan komen, om van het verdriet maar niet te spreken, dit volledig rechtvaardigt. Het is een dooddoener, mensen, maar het leven gaat door en Ivar en ik gaan morgen een tripje L.A., San Diego en Anaheim maken. Deels om uit te vinden of Ivar z’n bachelor’s degree in journalisme afmaakt bij San Diego State University, deels om met vrienden en bekenden wat uit te hangen, en deels om wat sport te bekijken. Honkbal met de San Diego Padres en IJshockey bij de Anaheim Ducks. Indruk van SDSU:

Ik weet een ding zeker, hoewel ik trots ben op Rotterdam, dat mijn school er wat minder uitzag!

Althans, dat is mijn herinnering omdat het gebouw in De Bruijnstraat vervangen is door nieuwbouw. Ach, Wim Sonneveld zong het reeds in 1965, “de nieuwe tijd, net wat u zegt”. Laat ik het daar maar bij laten, morgen rij ik met Ivar zijn nieuwe tijd tegemoet, en dat geeft me een gevoel van grote voldoening. Ik hou U op de hoogte!