Category: Uncategorized

Nu ik al sinds 1 december j.l. officieel 2 jaar dienst uitmaak van het ambtenarenkorps (zij het semi), toch goed om eens gewag te maken wat er zich zo al afspeelt in zo’n week.

Onder het motto “Sinterklaas komt naar je toe deze winter”, met mijn zwarte Pieten (geen gezeur over kleur) en getooid met mijn mijter (geen gezeur over dat kruis) vorige week zaterdag San Francisco aangedaan en de opvolgende zondag Berkeley.

En hoewel ik iedere keer halverwege het jaar mij voorneem om er van af te zien, zijn het iedere keer die ogen in die kinderkopjes die mij op dat besluit doen terugkomen.

En, voor volgend jaar heb ik nu al bijgetekend.

Geinig bruggetje op de achtergrond, toch?!

Meer foto’s te bewonderen bij www.sfdutch.com

Honderden! U bent gewaarschuwd.

De maandag aangevangen met redelijk schorre stem.

Althans, ik keek rond 06.15 uit het raam en wist niet wat ik zag; SNEEUW!

Nog nooit meegemaakt, sneeuw op m’n palmboom.

Een gift vanuit de hemel om aan te tonen dat “Kopenhagen” wel degelijk zin heeft.

Foto’s naar Obama gestuurd (was-ie heel blij mee), en gesteld dat hij tussen de Nobelprijs en “Kopenhagen” door niet verder moest denken aan die foto van hem en Tiger Woods op de voorpagina van ‘Golf Digest’.

Het motto “10 tips van Tiger voor Obama” kwam daarmee in een iets ander daglicht te staan!

Ieder keer vraag ik me nu af of die foto van Obama met ‘mijn’ Astrid nu voor of na die tips genomen is?!

Ik had haar nooit mee moeten nemen naar Washington!

Terug naar de sneeuw; onmiddelijk jongste zoon Ivar wakker gemaakt die dermate enthousiast werd dat hij dansend door zijn kamer (moonwalk) zich aankleedde en naar de tuin stormde.

Oudste zoon Bo-Peter wakker gemaakt (minder enthousiast) en gezegd dat hij foto’s moest maken van deze buitengewoon klimatologische ontwikkelingen.

Et voila:

Ongelofelijk, al foto’s schietend liepen buren in pyama door onze straat; in trance als het ware.

Verkeer was natuurlijk een chaos omdat we dit in Californie niet gewend zijn.

Thuis gewerkt dus tot het tijd werd om mij naar Los Angeles te verplaatsen.

Daar zou de volgende dag een Hollywood-Holland breakfast special gehouden worden.

Alles verliep op rolletjes en het gereserveerde Hotel Luxe op Sunset Boulevard bleek een pareltje te zijn.

Een borreltje en daarna vroeg in de veren, zoals het een ambtenaar betaamt.

Het ontbijt, onder aanvoering van onze slagvaardige en charmante ambassadrice Renee Jones-Bos mag een succes genoemd worden.

Met coryfeeen als b.v. Paul Verhoeven (Verhoven als ze hier zeggen) en Jan de Bont kan je voor de dag komen.

Zonder uberhaupt kompleet te willen zijn, onderstaand enige werkjes van hen:

About Paul Verhoeven Paul Verhoeven is best known in America as the director of big, controversial films such as Basic Instinct, Total Recall, Robocop, and Showgirls. His trademark is unrestrained sex and violence, and this has predictably but somewhat unfairly caused his American films to be labeled as pure mind candy… at least upon first viewing. Many critics show an amusing tendency to retroactively reverse their opinions of Verhoeven films, especially the once much-maligned but now oft-praised Starship Troopers. Many casual fans might not realize that Verhoeven had a thriving film career in his native Holland prior to coming to the United States. Several of his films remain the most attended ever in the Netherlands. Turkish Delight recently won a "best film of the century" award in a popular vote there, and his 1977 World War II film Soldier of Orange received a Golden Globe nomination.

Director: Jan de Bont:

1. Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life (2003)
… aka Lara Croft Tomb Raider: Die Wiege des Lebens (Germany)

2. The Haunting (1999)
… aka La maldición (USA: Spanish title)

3. Speed 2: Cruise Control (1997)

4. Twister (1996)

5. Speed (1994/I)

Maar, in the end of the day, blijft het grote verlangen dat Nederland ook commercieele films financiert; geen subsidie dus.

Wellicht kan de gewenste Film Czar hier uitkomst bieden.

Consul Generaal Bart van Bolhuis en uw schrijvende ambtenaar moesten helaas het ontbijt voortijdig verlaten om hun opwachting te maken bij Staats Senator Lou Correa, voorzitter van het Californie-Europa comite, waar wij natuurlijk heen gingen met het idee “dat moet het Californie-Nederland comite worden”.

Oftewel Orange to Orange, omdat hij de afgevaardigde van Orange County is.

Bart heeft vol overgave gepredikt wat “wij” willen met Orange County.

Natuurlijk kan ik daar niets over kwijt vanwege mijn confidentiele clausule!

Wel verraste de senator mij met een foto die enige maanden eerder van ons was genomen in Sacramento, waar de senatoren de laatste wetten weghamerden.

Daarna naar UC (University of California) Irvine alwaar wij een aantal vertrouwelijke gesprekken voerde inzake duurzaam bouwen, nanotechnologie en wat van dies meer zij.

Vervolgens heeft Bart me als de sodemieter naar het vliegveld van Orange County gereden om me in staat te stellen het Kerstconcert van zoon Kaj (Senior High School) bij te wonen.

Mis je dat, dan ben je een vader van helemaal niks.

En spelen kunnen ze; hijgend kwam ik 10 minuten voordat zij begonnen binnen.

Kaj gaf me van boven zijn trombone een instemmende glimlach en begroette me daarna hartelijk bij de koek en zopie in de kantine.

De dag daarna eerst de gebruikelijke conference calls afgewerkt en me toen voorbereid op mijn snippermiddag.

Met mijn buddy Fred van Buiten, communicatie manager bij HP.

Zo’n vriendschap heb je hooguit met een handvol vrienden, je speelt een potje pool, je swingt wat mee bij de beelden van Top Pop (75 jaar Avro), en praat over de dingen des levens (“tjee, Ramses er niet meer, en die Tol Hansse…”).

Zoals wij altijd stellen; we hoeven niet naar Las Vegas om die band te versterken, of naar een fancy restaurant, of…..eigenlijk heeft Peter van Straten onze ‘verhouding’ weergaloos vastgelegd:

Donderdag naar Sacramento voor iets dat een weergaloos project zou kunnen worden voor de B.V. Nederland.

11 december sluiten we de week af (en begint Hannukah) met een diner uitnodiging van ster advocaat Eric Sinrod van Duane Morris.

Litigator! En, een van het beste soort.

Gegeten bij Greens in San Francisco; all vegetarian.

Lekker, maar we misten toch wel een beetje een stukje vlees of vis…

Dat was de week dus; niet echt om over naar huis te schrijven, maar toch.

Volgens ingewijden wordt het komende jaar (mijn derde) interessanter omdat ik dan ingewerkt ben.

Nu zou je kunnen zeggen ‘waarom schrijf je dat allemaal op?’, en daar heb ik maar een antwoord op:

” Laat me ” (ORIGINELE BEELDEN) – Ramses Shaffy

Terwijl we ons opmaken voor het grote Bay Area St. Nicolaas gebeuren, blerren achter mij de kerstliedjes vrolijk de ether in.

Wetend dat mijn stem a.s. maandag aan gort zal zijn, zijn het toch die vragende kinderkopjes die je elk jaar weer overhalen mijter, baard en mantel aan te trekken.

Laten we wel zijn, welke Sint Nicolaas kan op zijn CV zetten dat hij onder de Golden Gate Bridge zijn vrijgevige activiteiten ten toon spreidt?!

5 DEC – Sinterklaasfeest!

Sinterklaasfeest op San Francisco Gymnastics (Crissy Field). Er zijn helaas geen plaatsen meer beschikbaar voor het feest binnen, maar het staat iedereen vrij om Sinterklaas buiten te verwelkomen (en mooie foto’s te nemen) om 1pm.

CHOCOLADELETTERS te koop bij Haig’s Delicacies!

Geniet nog even van Toon Hermans, en ja er moet iedere keer op die tekst geklikt worden om beeld en geluid te vernemen!

Toon Hermans – Snieklaas

Wat ook op een kado’tje leek was het bericht dat de Fabeltjeskrant weer terug komt.

Wat een vreugde hebben mijn kinderen en ik daar aan beleefd.

De voor kinderen verborgen grote mensen grappen gebruik ik ook in mijn Sint Nicolaas optreden.

do 03 dec 2009, 17:27 | 72 reacties | lees voor

Fabeltjeskrant komt terug

AMSTERDAM -  De Fabeltjeskrant is vanaf 23 december weer terug op televisie.

Meneer de Uil, Juffrouw Ooievaar, Bor de Wolf en de andere inwoners van Fabeltjesland zijn straks elke werkdag te zien tussen 19:00 en 19:05 uur op RTL8.

In 1968 was de Fabeltjeskrant voor het eerst op de Nederlandse televisie. De serie stopte in 1973 maar kwam in 1985 weer terug.

Het is ook de tijd van het jaar dat mensen je allerlei zaken sturen, enerzijds om iets over management mede te delen, anderzijds om iets over jou kwijt te raken.

Ik bedoel maar!

Onderstaand prentje schoot Sandra B. mij toe vanuit Amsterdam, slinks door haar genomen tijdens de sessie elevator speeches, waarbij ik de sprekerds na 60 seconden afblaas.

Twee details; de stropdas is gemaakt van puzzelstukjes met een ontbrekend stukje.

Juist ja, dat is het bedrijf dat aan het pitchen is en omarmd wordt door bijvoorbeeld een Venture Capitalist.

Het tweede detail, althans voor U, trouwe lezer, is dat ik het pak momenteel niet meer dicht kan knopen, hetgeen bij voornoemde bijeenkomst nog een eitje was.

Dan heeft Sandra B. het over pretoogjes, maar ik weet waar ze op doelt!

Andre Hazes Wij Houden van Oranje Live

De angst voor Kameroen breekt me al uit!

En die Denen dan, die vanuit het niet (vakantie op strand) teruggeroepen werden en zomaar Europees Kampioen werden in 1992.

Daar beginnen we tegen, daar wordt de rest van het toernooi bepaald.

Offe…. het schrikbeeld dat Guus Hiddink plotsklaps Japan gaat bijstaan (zou die trouwens nog z’n jasje dicht kunnen knopen?).

In ieder geval gaan “we” er voor, maar vanaf nu concentreer ik me volledig op Snieklaas; morgen San Francisco en zondag Berkeley!

Het Goede Doel- Sinterklaas wie kent hem niet

South West vlucht 418 zet me zondag 22 november feilloos (tijdmatig) af in Burbank, Zuid Californie.

Heerlijk vliegveldje zonder al de drukte van het immense LAX, Los Angeles’ internationale vliegveld.

Taxi naar het Hilton Checkers alwaar ik me in mijn smoking zal hijsen ter ere van Jeroen Krabbe’s toetreding tot de ‘Dutch American Hall of Fame’.

Alles loopt van een leien dakje; het hotel verwacht me (credit card in aanslag), de kamer is zeer comfortabel, en het grote TV scherm laat de laatste minuten van de Oakland Raiders zien die in de laatste seconden zowaar een van hun weinige overwinningen behalen.

Aangezien 17.30 de receptie begint, lijkt het tijd om tegen vijven de metamorphose naar waardige tafelgast van het Consulaat Generaal te maken.

Neurieend trek ik het smokinghemd aan dat ik de dag er voor gekozen heb vanwege de ruime nekmaat.

Dat zijn nou net de momenten die je er aan doen herinneren dat je geen twintig meer bent (of dertig….of…).

Manchetknoopjes in, strikje….eh….strikje.

Geen strik dus; achtergelaten in het koffertje dat ik niet meegenomen heb om bagage te vermijden.

@$%#&*%%$#.

Terug in de burgerkleding; naar beneden, en aan de portier gevraagd waar de dichtsbijzijnde kledingzaak is.

Macy’s dus, zo’n 2 blokken verder.

Stevig doorstappend tussen de vele kerstdeunen ben ik dankbaar dat een dergelijk akkefietje ook op zondag simpelweg opgelost kan worden.

Niet dus; Macy’s heeft geen strikken in de aanbieding.

Ik besluit om een rode stropdas te kopen die in ieder geval bij mijn pochet past.

Na afgerekend te hebben, haast ik me de winkel uit omdat de tijd begint te dringen.

Mijn Blackberry meldt dat zoon Kaj aan de lijn is.

Zijn woordenstroom moet ik afkorten omdat ik niet weet waar het over gaat.

Hij komt bijna door de telefoon heen.

Maar, hij heeft dan ook als 17 jarige High School Senior het politieke hamertje gewonnen met zijn speech, concurerend met vele honderden studenten uit Noord Californie.

Ik feliciteer hem van harte, zeg dat ik veel van hem hou en vraag me af van wie hij dat heeft.

En hij niet alleen, want zoon Bo-Peter heeft dat hamertje (de gavel) twee jaar geleden ook gewonnen.

Links 2009 winnaar Kaj (officieel: Best Speech Junior Statesman of America) en rechts 2007 winnaar Bo-Peter

Ze zeggen dat ‘t wel eens een generatie overslaat; of is het toch Astrid?

In ieder geval dringt het tot mij door dat ik die stropdas niet op een smokinghemd kan dragen.

Terug naar Macy’s om nog een prettig wit overhemd te kopen dat bij een smoking past.

Licht zwetend betreed ik de hotel lobby waar de portier me minzaam toeknikt.

Geestelijke notitie; niet vergeten dadelijk een fooi aan de man te geven.

Na de spelden en andere ongein verwijderd te hebben, blijkt de combinatie wonderwel te passen, en goedkeurend bekijk ik mezelf in de spiegel.

Vader gaat op stap (Engelse versie)

Helemaal niet slecht, nog een paar drupjes eau de toilette en ik ben weer helemaal het ventje.

Fooi voor de portier, die me tevens wijst hoe ik het beste het sjieke Club California te voet kan bereiken.

Even vooruitspoelen voordat het een boek wordt.

Geweldige avond met zeer prettige tafelgasten en een Jeroen Krabbe die allereerst gepresenteerd werd via fragmenten van de vele films waarin hij geacteerd heeft, om vervolgens zich zeer geestig te laten interviewen door lokale grootheid Marieke Oudejans.

Naar het hotel geslenterd met Consul Generaal Bart van Bolhuis en diens beminde Thessy, gevolgd door een kleine afzakker in het Hilton (nee, niet het barretje Hilton!), waar we nog even de dingen van de dag doorspreken.

Omdat we slechts een driedaagse werkweek hadden (Thanksgiving Day op donderdag), raasden de dagen voorbij.

Hoogtepunten: het begeleiden van 1Up Toys oprichter Ronald Mannak in diens streven om zijn prachtige producten van Nederlandse bodem aan de man te brengen (denk aan grote game producenten) en de discussie over een Nederlandse incubator in San Mateo, onder leiding van het Consulaat Generaal in San Francisco.

Ga eens naar www.monodomo.com om de geesteskinderen van een echte Nederlandse entrepreneur te aanschouwen.

Leef je uit op de voice controlled drumkit of de airdrums en air guitar!

Dat laatste hebben we volop gedaan tijdens onze Thanksgiving Day (gobble, gobble), hetgeen een buitengewoon voldaan gevoel gaf, zij het luidruchtig.

En wanneer ook celebrities als Apple mede-oprichter Steve Wozniak dat vinden, dan moge het duidelijk zijn dat we het over iets biezonders hebben.

Steve Wozniak beatboxing with bChamp

Apple co-founder Steve Wozniak ("Woz") at the iPhone Launch Party, the biggest party of WWDC ’09, trying out monodomo’s latest app, bChamp – June 10th 2009.

Heeft U dat nou ook? Zo’n week met, van en over mensen die je kent, en dat je denkt “nou…..zou dat nou?”

Had ik een paar weken geleden zo’n leuk gesprek en dito verversingen met Adam Curry in San Francisco’s Supperclub, waar ik hem nog een compliment maakte over zijn uitdossing, en dan……

Curry is slechtst geklede man

Van onze redactie op 19 november ’09, 10:50, bijgewerkt 19 november 2009 10:50

Adam Curry (ANP)

AMSTERDAM -  Adam Curry is door lezers van mannenblad Esquire uitgeroepen tot slechtst geklede man van Nederland.

Dan denk je toch “wie verzint dat?”

Ex vrouw Patricia Paay daarentegen neemt geen enkel risico qua kleding:

shownu.nl — De geruchten deden al de ronde, maar het is nu definitief bevestigd Patricia Paay staat naakt in het kerstnummer van Playboy.

En dan denk je; “nou…….zou dat nou”.

Mijn American Hero gaat als een knipschaar voor keizer Akihito, en dan denk ik “wat zou Wim Kan daar nou wel van denken?”

President Obama bows as he is greeted by Japanese Emperor Akihito and Empress Michiko at the Imperial Palace in Tokyo. (AP Photo)

Wim Kan-Er leven haast geen mensen meer die ‘t kunnen navertellen

En dan ook nog eens dunnetjes over voor een paar olieboeren uit Saoedi Arabie!

Crude Oil Song

Overigens hoop ik wel dat hij dat costuum tussen die bezoeken door heeft laten stomen!

Volgens velen is Amerika, ondanks de mega werkeloosheid (Californie sinds gisteren op 12.5%) nog steeds het land van de onbegrensde mogelijkheden.

En, gezien de miljoenen die Sarah Palin aan haar boek deal overhield, is dat niet onbegrijpelijk.

Sarah Palin, u weet wel, die dame uit Alaska die er persoonlijk voor zorgde dat McCain uitgeschakeld werd voor de presidents race.

Die geen krant las, maar toch alles wist.

Die haar goeverneurstermijn afbrak om zich te beraden over haar politieke toekomst.

Juist die, wel die heeft een boek geproduceerd waarbij zij ons laat weten hoe een en ander inelkaar steekt.

Dat zij ook daar de waarheid met een korreltje zout heeft genomen moge duidelijk zijn.

Onderstaand een ‘analyse’ van het boek.

Gezien mijn ervaringen in de States zou ik natuurlijk simpelweg ook zo’n hoop onzin bijeen kunnen kalken, want:

Ik ben mij er eentje

Terwijl rondom mij de wereld verbrandt, de Dow Jones inmiddels aan een stevige doorbraak begonnen is (+17% voor het jaar) en Sarah Palin’s boek ‘Going Rogue’ op uitkomen staat; wacht mij een moeilijke keus.

Nogmaals kijk ik in mijn boekje, waarna mijn blikken razendsnel over de huisjes dwalen.

Verdomme, waarom heb ik mijn leesbril in mijn koffer laten zitten?!

In den blind kies ik het leukste huisje en geef de ietwat ongeduldige stewardess een stralende glimlach.

Zo dat mogelijk is na een vlucht van 10 uur en diverse hapjes en snapjes.

KLM miniature number 32
Delft, Koornmarkt 81 Built shortly after 1536 Restored in 1911

Maar, we hebben een winnaar, nadat ik de bril tevoorschijn heb getoverd, blijkt dat mijn eigen Astrid het nog niet aangekrast had.

Ja, nu is het goed thuis komen!

Overigens, wat een week bij Economische Zaken!

Over de inhoud mag ik niet echt uitweiden, wel over de gloedvolle speech die staatssecretaris Frank Heemskerk tot zijn troepen hield.

Frank Heemskerk

“Jullie zijn de oren en ogen van het Koninkrijk der Nederlanden in het buitenland; op jullie baseren wij de hoop dat Nederland zich verder zal uitbreiden op de aardkloot en derhalve de recessie eerder een halt toegeroepen kan worden”.

Weliswaar meer met minder, we zullen ergens tussen de 10 en 20% gekort gaan worden, maar we gaan er voor Frank!

Tussen twee haakjes; dit zou wel eens mijn laatste KLM huisje kunnen zijn!

De week was zo volgeplempd met interessante onderwerpen, geweldige bedrijfsbezoeken (o.a. Media Park en Triodos Bank) en……speed dating.

Elk kwartier een collega van de EVD die met een buitenland collega bij kon praten en de andere dag idem dito met buitenlandmedewerkers van de Kamers van Koophandel.

Zodanig druk dus dat ik mijn 3 broers en schoonzussen heb gevraagd om mij na aankomst op Schiphol bij het brugrestaurant te ontmoeten voor een uitgebreide lunch.

Geen tijd nog om naar Culemborg, Almere en Maarssenbroek te rijden.

Wel heerlijk hoor die broodjes kroket!

Na afloop van de week (vrijdagmiddag 14.00) naar café Wildschut in Amsterdam voor een combi glaasje wijn met Bert Lubbers, voormalige perscoryfee en mede oprichter van PR bureau Lubbers en de Jong, en Pam Werdler van het Commissariaat voor de Media (24 jaar niet gezien).

Vervolgens weer teruggespoed naar Den Haag voor een reunie met medewerkers van het eerste uur van mijn eigeste Multi Function.

Restaurant Raar in Scheveningen werd de locatie en ook daar een geweldige (soms emotionele) bijeenkomst van mensen die in 1976 en later een heerlijk bedrijf uit de grond stampten.

En natuurlijk werden de gescoorde orders groter en de echtscheidingen en wat van dies meer zij breed uitgemeten, maar wat een heerlijke avond.

Op die paar schoften na die er na zo’n 30 jaar nog zo goed uitzagen.

“Heb jij je haar geverfd, joh?”

“Die wallen zijn toch zeker gelift; ja toch?!”

Goed geslapen die nacht.

Zaterdag een kopje koffie bij mjn oudste vrienden in dienstjaren in Rotterdam, Martin en Yvon Corsten; inderdaad ja, de vader van die bekende DJ en een update lunch met Jos Kuijer, voormalig AVRO ster, Studio Sport baas, geweldig mens, en nu werkzaam voor omroep Max.

Elke dag brengt nieuwslezer Jos Kuijer het laatste nieuws in Wekker-Wakker!

Jos Kuijer heeft een lange carrière in radio- en televisieland. Hij was presentator van AVRO’s Sterrenslag, verslaggever bij AVRO’s Sportpanorama en eindredacteur bij Studio Sport.
In de jaren ’90 startte hij – met succes – zijn eigen bedrijf, wat hij later aan Amerikanen verkocht. Nu is hij onder meer presentator bij BNR Nieuwsradio, raadgever voor allerlei televisieprogramma’s en Jos spreekt teksten in voor de inburgeringscursus.

Vervolgens terug naar het veilige onderkomen van oudste zoon Rick in Beinsdorp, waar de kleinkinderen me al joelend staan op te wachten.

Leen Jongewaard & Hetty Blok – M’n Opa

De avond werd doorgebracht met alle slechte Nederlandse dingen die ik zo lekker vind (You Go Liesbeth), en ‘s ochtends was het heerlijk wakker worden om 07.00 in de wetenschap dat de zon weer op me wachtte in Californie.

Want, oh, wat had het geregend die week.

Nog even een geintje voordat ik vertrok, ik moest krabben!

Vorst!

Behalve ons koningshuis komt dat bij ons niet voor.

Goede vlucht, goede thuiskomst en 4 KLM huisjes (mijn buurmannen in het vliegtuig haalden hun neus er voor op – geen Nederlanders dus).

Now we’re talking business!

Rene Froger – Een eigen (KLM) huis

 

We schrijven 1967, het jaar dat ik op 21 jarige leeftijd voor de U.S. Army in Rotterdam aan de slag ging.

Zonder enig besef hoe dit de rest van mijn leven zou beinvloeden.

Als administratieve terminal werd ons de taak toebedeeld om alle G.I.’s in Europa te voorzien van hen toekomend meubilair, voertuigen en anderszins. Tevens de voorraden (o.a. drank- en rookwaren) die gezonden werden naar de belastingvrije G.I. shops. Soesterberg is derhalve altijd een van mijn lievelingsplekken gebleven!

De terminal kreeg dag en nacht ‘ponskaarten’ binnen vanuit diverse havens in de V.S. welke wij sorteerden op bestemming, en waar vervolgens manifesten van gedraaid werden. Het centrale brein was de IBM 407 accounting machine, waar wij middels het bedrade programmeerbare paneel immer weer wondertjes uitwrongen.

De ruimte waarin dit alles zich afspeelde was immens, en we hadden twee punch ladies die continu bezig waren om ponskaarten te voorzien van retourhavens of treinvervoer bestemmingen. Wat mij van die periode is bijgebleven, en ik bedoel in mijn hersens gegrift, is de veerkracht van de Amerikanen.

Vele G.I.’s die gedurende de Vietnam oorlog gewond waren geraakt werden naar een administratieve terminal als de onze gestuurd. Daar konden zij op adem komen en werden zij voorbereid op een job in de maatschappij indien hen geen verdere carriere in het leger voor ogen stond.

Zelfs de zwaarste ‘gevallen’ waren bereid om de handen uit de mouwen te steken en je daadwerkelijk te ondersteunen bij de dagelijkse werkzaamheden, hetgeen met name bij sorteeraktiviteiten geweldig uitkwam. Geestdodender werk kon je je bijna niet bedenken. Getier als er een bak met honderden ponskaarten van de sorteermachine kukelde. Dat was weer een kolommetje of tien opnieuw sorteren.

Sommige nachtshiften waren heel licht als schepen uitbleven of de telefoonlijnen stoorden, zodat er geen data on-line gestuurd kon worden die bij ons automatisch tot ponskaarten werden verwerkt. Dan werd er hartstochtelijk gespeeld op de tafeltennistafel, en dan moest je wel voorzichtig zijn dat je niet de verkeerde snaar raakte. Als middelmatige speler moest ik mij van andere taktieken bedienen, bijvoorbeeld door mijn tegenstander uit balans te halen door ‘trash’ te praten, en om totaal vanuit de verdediging te operen. Dat viel niet altijd in goede aarde en menigmaal heb ik een sprint door de gangen moeten trekken om een lichtgeraakte G.I. van me af te houden. Good times, good times!

Maar zoals gezegd, die veerkracht, dat optimisme en het op de juiste wijze naar buiten weten te brengen, heeft een blijvende indruk op me gemaakt.

Fast forward naar 2009.

Fay Hartog-Levin heeft 22 juli 2009 haar opwachting gemaakt bij de senaatscommissie voor buitenlandse zaken in Washington, DC.

Het behaagde President Obama om haar voor te dragen als ambassadeur van het Koninkrijk der Nederlanden. En Fay is trots op haar Nederlandse achtergrond.

Zij verwijst naar de banden tussen de V.S. en Nederland, hetgeen zich dit jaar uit met allerlei festiviteiten in de Verenigde Staten. Dit om te vieren dat Henry Hudson met het Nederlandse schip de Halve Maen het huidige Manhattan aandeed. Haar ouders ontvluchtten Nederland gedurende de tweede wereldoorlog en vonden bij terugkomst niets meer wat hen deed denken aan de ‘eigen haard’ die zij in 1937 in Den Haag opgebouwd hadden.

En, zoals miljoenen immigranten voor hen bouwden zij een nieuw leven op in de V.S. Ofschoon Fay opgroeide met Amerikaanse waarden, blijven de banden met het vaderland bestaan. Geen wonder dat zij gloeide van trots dat haar nominatie omgezet werd in een aanstelling.

En ja, wij zijn de vierde investeerder in de V.S. en “ons” Schiphol en Rotterdam zijn de voornaamste verkeerspunten in het vervoer van Amerikaanse goederen. Het mooie aan dit alles is dat na een gedwongen vertrek vanuit Nederland, de V.S. Fay’s familie een “home” gaf van waaruit zij terugstuiterden tot gerespecteerde mensen met een positief toekomstbeeld.

Als wij momenteel naar Silicon Valley kijken, van waaruit ik Nederlandse EVD belangen waarneem voor bedrijven die zich hier willen vestigen, of gewoon zaken willen doen, dan kom je er niet onderuit dat de werkeloosheid een absolute piek bereikte in juli; 11,8%

En hoe onwaarschijnlijk dat ook moge klinken, er heerst optimisme. Vele ‘pink slippers’ hebben zich op FaceBook, Twitter of de iPhone gegooid met applicaties en wat van dies meer zij. Facebook’s CEO Marck Zuckerberg verwacht zijn personeelsbestand op korte termijn met maar liefst 50% uit te breiden. ’s Werelds grootste op het gebied van ‘Human Resources’, de Society for Human Resource Management, verwacht dat september voor de service sector de vijfde opeenvolgende maand wordt dat de aannames de ontslagen zullen overtreffen.

Er heerst een ongelofelijke ‘buzz’, en op een of andere rare manier loopt de Valley over van bedrijvigheid. Met de huidige werkeloosheid kan de Valley worden bestempeld als een mestvaalt; maar groeien daar soms niet de mooiste (high tech) bloemen?!

Nou schreef ik dit stuk dus voor een van mijn favoriete hoofdredacteuren, Adriaan Meij van ‘High Tech Analysis’. Na publicatie in het zojuist uitgekomen najaarsnummer, bleek dat mijn serieuze kant er uitgesneden was (vanaf ‘Fast Forward naar 2009’). Klaarblijkelijk hoort dat niet bij mijn profiel.

Aangezien ik dit stuk ruim vier weken geleden geschreven heb, was het een waar genoegen om te konstateren dat ‘Time’ Californie nog steeds als Amerika’s toekomst profileerde in de November uitgave.

Mark Muro van het Brookings Institution’s Metropiltan Policy programma, sloot het als volgt af: “Californie heeft de volgende economie alweer verzegeld, en het is weer verbazing wekkend”.

Eigenlijk ben ik dus een ziener!

Onderstaand de column als geplaatst (snik).

Dear Mr Jacobus Laanen, On behalf of United Airlines, please accept my apologies for the inconvenience you experienced on delayed Flight 137. I was made aware that your flight from Chicago was delayed because of inclement weather en route. While weather is a factor beyond our control, I do understand how frustrating and upsetting it can be to have your travel plans suddenly altered. I know that in choosing air travel you do so with time constraints in mind, and I am truly sorry if we did not provide the level of service that you expect or deserve from United. Thank you for your patience as we made preparations to get you safely on your way. While I cannot replace the time lost while waiting, I am pleased to offer you this goodwill gesture as a means of expressing my appreciation for your patience. I hope you will afford United another opportunity to serve your travel needs in the near future. Sincerely, Keith Fisher United Airlines Customer Relations

Ik moet zeggen dat dit een van de weinige keren is dat een airline onmiddellijk na de vlucht excuses aangeboden heeft.

Okay, aandachtige lezer, mijn eerste voornaam is Jacobus en mijn tweede Petrus, hetgeen Peter als roepnaam tot gevolg had.

Alles buiten mij om in 1946 geregeld.

Na het wereldschokkende “nine eleven” werd ik gedwongen om “Jacobus” te gebruiken op alles dat riekt naar officieel, maar dit terzijde.

Wij vlogen naar Ottawa, Canada, nadat Hare Majesteit al haar daar voor in aanmerking komende nijvere werkers opgetrommeld had voor het halfjaarlijkse handelsoverleg.

Dat betekende twee dagen reizen voor twee dagen overleg omdat Ottawa vanaf San Francisco niet rechtstreeks te bereiken is.

Heen met Air Canada via Toronto naar Ottawa verliep vrij geruisloos, zij het dat 5 uur ‘s ochtends opstaan niet geheel als een goed begin van de dag beschouwd kan worden.

Dat goud in de mond van de morgenstond heb ik nooit helemaal begrepen.

Aangezien de besprekingen “classified” zijn kan ik daar niet over uitweiden, wel dient gesteld te worden dat de receptie bij Ambassadeur Wim Geerts, en diens charmante egaa Thea, een hoogtepunt was.

Wim Geerts geheel links in actie voor het vaderland

Niemand kan zich voorstellen hoe een Nederlander in den vreemde verwend wordt met bitterballen en haring.

Mijn ervaring van tientallen jaren in het omgaan met mensen leverde me dan ook menig extra bitterballetje op.

Ottawa zelf deed me sterk aan Engeland denken, met name aan het noordelijk gelegen Leeds, met vele wat armoedig aandoende bakstenen huizen.

Wel prachtige parlementsgebouwen; chapeau.

Collega Frans en ik waren afgelopen donderdag natuurlijk keurig op tijd om de terugreis te aanvaarden van Ottawa International.

Opvallend was de vriendelijkheid van de Canadese beveiligingsbeambten in vergelijking met hun Amerikaanse TSA counterparts, en de griezelig aandoende stilte bij de check in balies.

Behalve een; United Express, daar stonden twee dames op irritant langzame wijze een in lengte aandikkende rij passagiers te helpen.

Nadat praktisch iedereen tevergeefs had gepoogd zijn e-ticket voor een boarding pass te verzilveren in de daarvoor ter beschikking staande automaten, vertragingstaktiek nummer een, sloot men mokkend aan.

Het duurde zeker tien minuten per passagier om in te checken.

En ik durf er op te zweren dat, na een der dames bestudeerd te hebben, er hier sprake was van een zekere vorm van dyslexia.

En dan voel je langzamerhand de irritatie bij je binnensluipen.

Eerst maak je nog de nodige grappen over het “Express” deel in de naam United, je doet met je mede passagiers een kleine wave als een passagier binnen de tin minuten ingechecked is, maar je wordt toch enigszins bozig.

Nou ja, je bent ruim op tijd, dus het komt helemaal goed.

Dat is te zeggen; ruim twee uur vertraging wegen hondenweer in Chicago waar we een overstapje moeten maken.

Dat is tegenwoordig het lot van de luchtreiziger, dus laten we ons ‘verwennen’ met een laf bakje soep (ze noemen het bisque) en een soort van Croque Monsieur (of Madame), voor een twintigtal Canadese Dollars.

In de stromende regen verlaten we Ottawa, waar het voor de tijd van het jaar uiterst mild was.

En toen begon de chaos.

Een halve marathon dienden we af te leggen op Chicago’s O’Hare vliegveld alvorens onze vertrekterminal te bereiken.

Aangezien ze ons in Ottawa niet wilden (of konden) doorchecken naar San Francisco, dienden we ons aan de balie te vervoegen.

Aldaar geduldig gewacht, terwijl het aantal stand by passagiers gestadig naar het magische getal van 77 groeide en mensen overal hingen en stonden in afwachting van nadere mededelingen.

Daarna werd ons medegedeeld dat we ons bij een United dame in de hoek diende te vervoegen die in haar eentje als een soort marktkoopvrouw diverse lieden bediende (“upgrades, wie wil er upgrades”), terwijl in de tussentijd diverse United medewerkers gezellig met alkaar aan het babbelen waren alsof er niet rijen mensen smeekten om service.

Nadat ze aankondigde de laatste twee tickets te vergeven aan stand by passagiers, werd het de toch altijd zo rustige en bescheiden Frans te veel; “you are giving away our tickets”, brulde hij.

En ja, beste mensen, alhoewel wij ver van elkaar zaten, en ik parmantig gesitueerd werd in de centrale stoel van een rij van vijf (enig als je plassen moet), bereikten we uiteindelijk San Francisco.

Dat ik daarna nog een half uur in de file stond voor de Bay

Bridge, en daardoor ook nog het staartje van het concert van zoon Kaj miste, mag geen naam hebben.

Of ik United Airlines nog zal gebruiken als airline is de vraag, maar wel heb ik als echte Nederlander hun 4.000 excuus mijlen geaccepteerd.

Shop for flightsSpecial deals
Dear Mr Jacobus Laanen, Thank you for accepting our token of appreciation. 4000 Mileage Plus miles will be credited to your account within 7 business days. Please review the terms and conditions of this goodwill offer. We appreciate hearing from our guests. It helps give us an opportunity to make significant service improvements. Our goal is to create the highest level of guest satisfaction within the airline industry. Thank you for your time. Your satisfaction is important to us and we look forward to serving you better in the near future. Sincerely, Customer Relations
© 2007 United Air Lines, Inc. All rights reserved.

Niet met een natte vinger, maar wel te lijmen met haring, bitterballen en excuus mijlen; het zijn toch weer die……….

alexander curly- Hollanders

We schrijven 18 mei 2005, het jaar dat Amsterdam’s burgervader Job Cohen de Supperclub (voor) opende in San Francisco.

En ofschoon de deuren pas echt geopend werden (met veel fanfare) op 22 september van dat jaar, wist ‘Amsterdam Partners’ het volgende te vermelden:

In San Francisco the delegation (headed by Job Cohen) will visit Cisco Systems, Google, Six-a-part and the Expression College. Last but not least, at a special pre-opening event, the Mayor of San Francisco and the Mayor of Amsterdam are to open Supperclub San Francisco, the very first American branch of Amsterdam’s über-hip Supperclub.

Laat ik nou een van de genodigden zijn die dit spektakel bijwoonde, en vooral van het moment mocht genieten dat Job, bepaald niet bekend staand als hanig, het openingsgeschenk aanbood; een Amsterdammertje!

Nou hadden de meeste gasten nog nooit van een ‘Amsterdammertje’ gehoord, maar de vormgeving, alhoewel nog verpakt, viel in goede aarde.

Let wel; we zijn in San Francisco!

Toen Job op aandoenlijk onhandige wijze de verpakking begon af te stropen en de drie kruisjes zichtbaar warden, nam het gelach in volume toe.

Nee, ze hadden aan Triple X nog nimmer heldhaftig, barmhartig en vastberaden verbonden.

Sindsdien is Job een cult figure in San Francisco.

Okay, okay, waarom dwaal ik zo af terwijl ik alleen maar kwijt wil dat wij gisteren speciale genodigden waren aan de centrum tafel van Micky Hoogendijk, gesecondeerd door haar hubby, Adam Curry (ik ben gek op rijmen).

Micky heeft een vitale rol gespeeld in de oprichting van de Supperclub in San Francisco; club extravaganza!

www.supperclub.com

Zij was de gastvrouw en starring in haar speech, waarin zij op korte, dynamische wijze uiteen zette hoe de cloning van Amsterdam naar San Francisco in zijn werk was gegaan.

Kudos (zoals wij hier zeggen – raak maar gewend aan onze ‘slang’).

Micky at work!

We gaan er geen Stan Huygens journaal van maken, maar opmerkelijke zaken en gasten dienen hun ereplaats te krijgen in deze galerij (tegenwoordig populair blog genoemd).

Vers aangekomen uit NL voor zijn Silicon Valley/Hollwood trip wilde Dutch Media Hub baas George Freriks best wel even poseren met de egaa van uw scribent. Wel jammer dat George dacht dat hij naar een Franse soos ging!

Eregasten waren de kersverse Consul Generaal Bart van Bolhuis en dien ‘lovely’ echtgenote Thessy. Hoewel Bart claimde dat hij de memo inzake de parels niet ontvangen had, duurde het nog geen minuut alvorens een Supperclub bunny hem wat parels toestopte. Mevrouw van Bolhuis had er vrede mee.

Dit is het beeld van een niet geheel geslaagde poging van uw notulist om Adam Curry er van te overtuigen dat de kunst van het weglaten (haar) tot groot succes kan leiden.

Het was een pijnlijk moment voor mij om te konstateren dat, achter mijn rug om, Adam, Micky en Astrid aan het repeteren waren voor de West Side Story;

West Side Story (1961) – Theatrical Trailer – © United Artists

Zouden zij dat niveau kunnen overtreffen?

Jeminee, is het als zo laat; snel m’n voetbalspullen aan om de U14 boys (starring zoon Ivar) te coachen.

Dat is het leven van de kleine man; soms filet mignon, soms een frikandel!

Stay classy Holland!

Mochten jullie me deze week weinig zien, dan komt het door onderstaande strip.

Toen een van de jongens (wiens naam ik niet prijs wil geven) het aan mij liet zien, lachte ik te hard.

Dit valt onder de categorie; “….and then the fight started”.