Archive for July, 2015

Alaska; dat mag je nou eenmaal niet missen!

Saturday, July 25th, 2015

Zaterdag 11 juni was het zover, de Golden Princess lag in San Francisco op ons te wachten om ons via twee volle dagen op de oceaan naar diverse plekken in Alaska te brengen. Overigens, hoe vaak maak je het mee om twee gouden prinsessen op een foto te krijgen?

clip_image002

Samen met ruim 2.500 medepassagiers en zo’n 1.100 bemanningsleden (dat zou ons nog opbreken) voeren wij  onder de Golden Gate brug het avontuur tegemoet. Een van de eerste zaken die wij aan boord aanschaften was het ongelimiteerde drankpakket, omdat zo’n cognacje van $9 er toch behoorlijk infietst en je nimmer weet wat je uit verveling gaat doen. Het zijn dan ook de momenten aan de bar dat je opvalt hoe streng men straft wanneer je een persoon onder de 21 een alcoholische versnapering verschaft:

clip_image003

Dat had ons met onze jongens nog lelijk op kunnen breken indertijd! Enfin, na twee heerlijke vaardagen met puik voedsel, geweldige bediening en entertainment, deden wij dinsdagochtend de oogjes open en vonden ons aanbeland in Ketchikan, Alaska. Daar was het weer totaal omgedraaid en kwam de regen bij tijd en wijle met bakken uit de hemel. De circa 4,5 uur durende geboekte toer per boot zou ons naar de misty fjords en de regenwouden brengen.

clip_image004

Zo te zien zag Astrid de bui al hangen, en jawel, terwijl de gids ons smeuig vertelde dat de regen hier niet in centimeters gemeten werd maar in meters, viel het ook met grote hartstocht neerwaarts. Tijd voor mij om tussen de regen- en mistflarden door wat vitaminen in te nemen:

clip_image005

Tja, kon ik het helpen dat Astrid na een slokje een gezicht trok van……Bloody Mary?! Ik vond het al een raar smaakje hebben. Terug aan boord gekomen werd de reis naar Juneau, de hoofdstad van Alaska aanvaard, alwaar we ‘s woensdags door de verzamelde juweliers (kilometers) en de regen met open armen ontvangen werden. Tussen de buien door vonden wij de gondel die ons naar het hoogste punt en de hikingplek zou brengen. Het leek wel of we voorbereid werden op onze terugkeer naar Nederland!

clip_image007

Binnen was een jongeman ijverig een totempaal aan het bewerken, en gezegd dient te worden dat het met grote vlijt en inzet gedaan werd.

clip_image008

De film over het ontstaan van Alaska en de oorspronkelijke bewoners was zeer informatief en had natuurlijk veel kenmerken van de “Indianen” geschiedenis zoals we die kennen. Weer beneden aangekomen viel mijn oog op het cruiseschip van de Holland America Line, de Amsterdam! En hoe leuk is het voor een Rotterdamsche jongen te constateren dat Rotterdam de thuishaven is voor de Amsterdam!

clip_image009

Na nog wat gezwalk door Juneau, het weer was inmiddels wat opgeklaard, weer bootwaarts en onderweg naar Skagway, waar we de beste herinneringen aan hebben. De door Astrid geboekte sleehondentoer was een groot succes!

clip_image010

Een van onze favoriete honden! En, we werden ook nog eens getracteerd op een beer die ons van zeer nabij, zo’n metertje of veertig, benaderde. Astrid nam deze foto.

clip_image011

Wat voelde ik me veilig in ons busje! Ik ben meer een stadsmens, zal ik maar zeggen. In Skagway zelf was veel van de goldrushtijd overgebleven, o.a. een van de 19 bordelen die er op het hoogtepunt waren; de Red Onion, nu een saloon:

clip_image012

Maar dat men graag het bordelenverhaal in stand houdt blijkt wel uit deze aankondiging:

clip_image013

Eenieder zijn meug zei de boer en……… Oh nee, kinderen lezen dit ook. Vrijdag zou ons naar het hoogtepunt van de toer brengen; Tracy Arm Fjord. Gletchers, ijsbergen, natuurgeweld, kortom alles wat Alaska te bieden heeft. De Everly Brothers hebben een plaatje gemaakt dat ‘Ebony Eyes’ heet (nee, ik dwaal niet af) en daar komt deze beroemde regel in voor: “then came the announcement over the loudspeaker”. In ons geval kwam de kapitein met een boodschap over de luidspreker dat vanwege een latrine probleem de trip naar Tracy Arm Fjord niet doorging. Het kwam er op neer dat er zoveel poep geproduceerd was dat men naar het diepste punt van de oceaan moest varen om een en ander te lozen. ‘Poopgate’ was geboren en met Astrid waren tientallen passagiers woedend dat hetgeen waar men voor gekomen was door de neus geboord werd. De $75 die we per hoofd ontvingen als goedmakertje was amper een pleister op de wonde. Sitka, een voormalig Russisch plaatsje, werd de plek die we vervolgens aandeden. Aangezien we niet aan de kade konden aanmeren, moesten we met de reddingsboten aan land worden gebracht. Omdat we maar vier uur aan land konden zijn, en het kopjes en schotels regende, zag ik er van af. Astrid, mijn trouwe doorzetster, zette ook nu door. Na anderhalf uur wachten voordat ze in een bootje kon (de gebruikelijke chaos in zo’n geval), keerde ze na een uur teleurgesteld terug vanwege met name de bitse houding van het bedienend personeel. Hier was het dat ze zich niet lekker begon te voelen. Zondagmorgen ging het niet meer en bezochten we de ziekenboeg, alwaar influenza A werd geconstateerd, oftewel besmettelijk. Wanneer je zo met je vrouw te doen hebt, maar niets kan uitrichten, dan voel je je pas echt machteloos.

clip_image015

In ieder geval werd haar boordkaart geblokkeerd en werd ze naar haar cabine verbannen tot nader order. Vervolgens kwam de ‘hitsquad’ binnen die de cabine steriliseerde, twee maal daags. Ellende mensen. En jij dan, werd mij gevraagd. Ach, die Jack Daniels preventiekuur heeft de oude eik voor erger behoed. Op het nippertje, de laatste avond aan boord, werd Astrid vrij gegeven en kon ik haar met ons favoriete bedienend personeel vastleggen:

clip_image017

Over vastgelegd worden; Astrid had een fotopakket gekocht waardoor wij te kust en te keur, formeel en informeel, vastgelegd konden worden, en derhalve inmiddels eigenaar zijn van zo’n 30 gala portretten! In ieder geval een trip om niet snel te vergeten! En, ter afsluiting, wederom vloog er een vogel uit. Donderdag trok zoonlief Kaj het nest uit en werd er hier en daar een traantje gepinkt. Volgende week komt hij logeren; gezellig! 

clip_image018

Het gaat wederom op; “het concert des levens kent geen programma”, en da’s maar goed ook!

69 en nog zo fit als een……

Saturday, July 11th, 2015

Tja, iedereen was bang voor de traditionele opdracht die ik jaarlijks pleeg te geven voor elke aankomende verjaardag. Deze was speciaal, da’s zeker! Echter, omdat het mijn laatste verjaardag in de V.S. zou worden, kon ik de ‘soixante-neuf’ opdracht tot opluchting van velen achterwege laten! Het was een mooi feessie, da’s zeker, en omdat de dag er na hier Independence Day gevierd wordt, konden we gelijk door met een blokpartijtje in onze eigen Entrada Verde:

clip_image001

Rechts achter Astrid (die mijn verjaardag tot een echt feest verheft) onze geweldige buurman Chip, een doorgewinterde aannemer en innemer! Helaas kwamen de geweldig bedoelde verjaardagskaarten wat laat binnen, maar waarschijnlijk kwam dat ook door de Fourth of July, een nationale feestdag, dit jaar reeds begonnen op de derde. De kaarten geven je wel te denken natuurlijk:

clip_image002

De begeleidende tekst: “zie je wel, er zijn angstiger dingen dan voor de zoveelste keer jarig te zijn”. Zoon Rick had er een mooi kunstwerk van gemaakt:

clip_image003

Toch meer rimpels dan dat ik vermoedde. Nu we alweer voorzichtig aan het pakken zijn, pak je ook weer wat herinneringen in. Zo kwam ik plotsklaps aan bij Alexandria ’66, voetbalseizoen 1971-1972; het 25-jarige hijgend hert stormt langs de lijn (de haarlijn was reeds aan het wijken)!

clip_image005

clip_image007

Oh nee, mijn bijnaam was Zoef, die was toen nogal populair op TV’s Fabeltjeskrant.

clip_image009

Uiteraard kwam Zoef ook wel eens in de problemen met zijn opportunistische spel:

clip_image011

Ofschoon ik door wilde gaan, wist coach Staneke me te overreden om naar het ziekenhuis te gaan omdat de zwaluwstaartjes het niet hielden, waardoor ik vanwege het bloed nogal op Dracula leek. Twee opmerkelijke zaken, nee eigenlijk drie: broer Rob, mijn trouwste fan, die me naar het ziekenhuis bracht, weet tot op de dag van vandaag nog te vermelden dat een van de mensen die bij eerste hulp binnen gebracht werden een grote splinter had opgelopen. Tijdens het biljarten! Na een paar hechtingen, zonder verdoving mensen, terug naar de kantine van Alexandria waar de overwinning gevierd werd, hoewel het bier bij mij deels langs m’n andere mondhoek er uit vloeide. Ten derde was mijn moeder boos op me omdat ze van tante Bep, die ook het krantenbericht had gelezen, moest horen dat haar lieve zoontje (nou ja) het ziekenhuis ingeschopt was. “Nou moeders, zo erg was het nou ook niet hoor!” Uiteindelijk kreeg ik pas een ernstige blessure toen ik in 1980 aan het afbouwen was bij Hertha, Vinkeveen. Tijdens een wedstrijdje van Hertha 3 tegen NITA 5 maakte ik een prachtige passeerbeweging, waar de tegenstander intuinde en en passant mijn knieschijf meenam. Onze teamleider probeerde me nog over te halen om het tot aan de rust aan te kijken, puur omdat ik nog overeind kwam! Nou, daar dacht de dokter anders over!

clip_image012

End of show. Waarom kom ik nou hier allemaal op? Niet om het verval van menschen’s lichaam te beschrijven, maar gewoon omdat ik aan het inpakken was, even op een knie neerzeeg en me plotsklaps herinnerde dat ik weer een cortisone injektie tot me kon nemen. Zodra die er inzit krijg je de neiging om langs de lijn warm te lopen en tegen de coach te zeggen dat je klaar bent om in te vallen. De enige sport die ik eigenlijk echt naar behoren kan uitoefenen is poolbiljart. Zo rond die tafel lopen, af en toe er op steunen om peinzend een bepaald schot te bepalen, dat kan ik uren doen. En eigenlijk is dat ook waar ik heen wilde, en nu begrijpen jullie ook waarom ik een lezing goed voorbereid. Immers, zonder een duidelijke leidraad kan het zijn dat de lezing domweg een ander karakter krijgt. Goed, ik wilde alleen maar kwijt dat m’n jongste kleinzoon, Felix, dat ook erkende in de kaart die hij speciaal voor mij maakte:

clip_image014

Schattig schreef hij ook nog; “maar van geest bent u jong en dat zal zo blijven”. De kaarten van mijn zeer naaste familieleden waren dermate intiem dat ze direct in de kluis zijn gegaan! Maar goed, ik voel me prima, op m’n knieen na dan, en hoop nog jaren door te gaan met het werk dat ik momenteel doe. Afsluitend, Astrid en ik gaan er een dag of 10 vandoor, dus geen Luim volgende week, maar wel impressies. Het volgende liedje geeft een indikatie waar we heen gaan!

  • North To Alaska ~ Johnny Horton – Duration: 3:06.

     

  •