Archive for June, 2019

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 14

Tuesday, June 18th, 2019

Gaat de deal met Sybase nou wel of niet door, en Gary en Peter werken koortsachtig aan de applicatie voor het bureau.

Merkwaardigerwijs word ik ’s ochtends met een duffe kop wakker. Heb ik nooit. Ik besluit alvorens de hotelprijs voor de komende periode uit te onderhandelen, de kapper te bezoeken, inclusief een kleine scalp massage. De kapper bezweert me dat ik het kleine beetje haar moet laten staan, en vooral koesteren. Ja, ja, 10 minuten verder en $15 afrekenen! Maar, dat dient gezegd, ik voel me een stuk frisser. Bij het Four Points Hotel kom ik uit op een forse korting voor de lopende maand, waarna ik me opmaak voor de bijeenkomst met Dawn Cardi en Gary Breen om de inhoud van de Letter of Intent te bespreken. We zijn er snel uit omdat we voor de $7,6 miljoen optie gaan, met zekerheden dus. Cardi en Breen zullen gezamenlijk het stuk opstellen, waarna Breen het persoonlijk bij Hope Spadora gaat afleveren. Het lange wachten kan gaan beginnen.

Het wordt inderdaad een nerveuze langdurende middag, waarbij ik een begin maak met het schrijven van het interim rapport, dat ik bij voorkeur elke zaterdag het licht laat zien. Bij gebrek aan een computer, schrijf ik nog steeds zo keurig mogelijk, ook al omdat het gefaxed moet worden, in hoofdletters, met een zwarte balpen.

De klok tikt en tikt. Ik hou me bezig met onnozele administratieve bezigheden onder het motto ‘ledigheid is des duivels oorkussen’. Rond kwart voor vijf gaat de telefoon; Gary Breen. M’n hart slaat een slag over: “and?” “Hope is verbally in bed with us,” komt Breen bijna door de telefoon heen. “But……” wat nou ‘maar’, denk ik. Het valt mee, iemand van de Sybase Raad van Commissarissen dient uiteindelijk het stuk te ondertekenen waar we het mondeling over eens zijn. Voor het weekend zal het afgehandeld worden, omdat het volgens Breen een ‘rubber stamp’ is. De uitdrukking om aan te geven dat Spadora in deze volledig vertrouwd wordt door haar superieuren. Allereerst bel ik Gary om dit heuglijke feit mede te delen. De reactie van Gary is voorspelbaar: “that’s fucking fantastic, Pete,“ brult hij door de telefoon, “We’re making fucking history.” We zijn het erover eens dat we “Nederland” pas informeren wanneer we het getekende stuk in handen hebben. Zo wordt vrijdag toch nog een zenuwachtige aangelegenheid, maar er is zat werk aan de winkel: om kosten te besparen gaan we een appartement in Emeryville huren, dus meubels kopen, daarnaast moet het grotendeels door Gary geschreven applicatiestuk tot uit den treure door worden genomen, alvorens we het bij het bureau gaan presenteren. Tevens zijn we overeengekomen om Gary maandelijks een toelage te verstrekken van $7.500 tot het moment dat hij naar San Francisco verhuist. Mijn telefoon geeft aan dat Gary Breen weer aan de lijn is. Het zal toch niet……. Maar nee, Breen meldt dat hij onderweg is met het door Sybase getekende contract; een golf van blijdschap en opluchting overweldigt me. Het wordt een gek weekend. Overlopend van enthousiasme schrijf ik het rapport af, koop meubels voor kantoor, kies een telefooninstallatie, val vervolgens ’s avonds uitgeput in slaap. Zondagmorgen begin ik me echt te ergeren aan de constant neervallende meiregen, ondanks dat de temperatuur zeer aangenaam is. Iedereen die me benijd heeft met mijn Californië trip, zit me nu stilletjes uit te lachen, somber ik. Zondag 10 mei, Moederdag, mis ik onze gebruikelijke liefkozerijen, door de telefoon komt het niet echt intiem over. ‘Alleen’ blijkt dan echt wel een beetje eenzaam te zijn. “Geen zelfmedelijden,” maan ik mezelf. Gelukkig maakt sport op TV veel goed en lees ik uitgebreid over de mogelijke fusie van Chrysler met Mercedes-Benz, hetgeen volgens de berichtgeving een deal van maar liefst $80 miljard zou kunnen beteken.

Daimler and Chrysler in merger talks

Shares soar on prospect of $80bn deal

· Michael Harrison in London David Usborne in New York and Imre Karacs in Bonn

· Thursday 7 May 1998

The Independent

DAIMLER-BENZ and Chrysler set the automotive industry alight yesterday after confirming they were in merger talks to create the world’s fifth largest car producer with sales of $130bn (pounds 78bn) and a market capitalisation of $80bn.

A combination of Daimler, Germany’s second biggest car group, and Chrysler, number three in the US, would bring together marques such as the Mercedes S-Class, the Jeep and Dodge Viper sports car and would pose a serious competitive threat to BMW and Volkswagen.

“Dat zijn nog eens bedragen,” praat ik hardop. Wat mij betreft mag maandag qua actie nu beginnen! Maandagochtend ben ik net na acht op ons kale kantoor in Emeryville, waar een schoonmaakploeg even later aan de slag gaat om de ruimte volledig te reinigen, voordat het meubilair arriveert. En dat was hard nodig, het was een echte baggerzooi. Na en lange dag volgepakt met klein geneuzel, ook onderdeel van het entrepreneur zijn, ga ik even een hapje eten bij ‘The Townhouse’, enerzijds gedwongen door de omstandigheden, omdat ik geen vervoer heb, anderzijds is het daar goed toeven. Niet alleen qua voedsel, maar ook omdat een groot deel van Emeryville’s artistieke bewoners daar acte de présence geeft. Netwerken dus! Hoe prettiger de omgeving, hoe relaxter er contact gemaakt kan worden. De volgende dag verwacht ik Gary, en dan kunnen we een ruk gaan geven aan de applicatie en alle andere openstaande punten. Dinsdagochtend bezoek ik de GM dealer in Oakland om een transportbusje, op z’n Amerikaans een Van, uit te zoeken. Gary en ik hebben besloten dat we sowieso zelf vervoer nodig hebben, en later ook in staat willen zijn om (potentiële) studenten lokaal vervoer aan te bieden. Niet alleen om ze binnen te krijgen, maar ook om ze daar te houden. Verkoper Jim Hutchinson houdt een gloedvol betoog, en ik kan geen optie opnoemen of hij heeft een vehikel op zijn parkeerplaats staan die daaraan voldoet, en sleurt me daar dan ook heen. Hij weet als door de wol geverfde verkoopman dat wanneer het prooi zonder handtekening het perceel verlaat, je hem of haar als klant weleens verloren zou kunnen hebben. Uiteindelijk valt mijn oog op een, zie ik op de sticker, ‘forest green’ voertuig. Mooi groen is niet lelijk. Probleempje: ik kan het niet kopen omdat ik geen social security nummer heb, maar ook geen Amerikaans rijbewijs. Daar moet Gary dus voor ten tonele verschijnen. Ik zet een handtekening en we spreken af dat ik donderdag met Gary de GMC Van op kom halen, waarbij we de benodigde papieren en cheque ter hand zullen stellen. Tevens maak ik wat foto’s, waarna ik, in samenspraak met Gary, Silent Planet opdracht geef om een ontwerp te maken, zodat we de Van als reclameobject kunnen gebruiken. Rond half zeven arriveert Gary in het hotel, vermoeid, maar lawaaiig als altijd. Kwajongensachtig enthousiast bespreken we de voortgang en de uit te voeren acties van de week. Opwinding over wat we aan het doen zijn bezwangert de omgeving. Het gaat gebeuren, het gaat gebeuren! “Abso-fucking-lutely,” murmelt Gary, net voordat hij indommelt in een van de foyer fauteuils. “Time to hit the hay, buddy,” schud ik hem wakker, waarna hij gewillig z’n kamer opzoekt. Het kostte even wat moeite om Gary woensdagmorgen weer aan de praat te krijgen, maar na een bergje pancake’s met stroop verslonden te hebben, en de nodige koffie, zijn we 9 uur klaar om in conclaaf te gaan met Craig Deonik. Tot onze verbazing is hij in gezelschap van een jongeman, Byron geheten, die hij voorstelt als computerspecialist, en ons wel eens zeer van pas zou kunnen komen. We luisteren kortaf naar diens prevelement en besluiten dit voorlopig te parkeren om uitsluitend marketingzaken te bespreken. Ook Gary raakt onder de indruk van de kennis van Deonik. Na een vervolgafspraak te hebben gemaakt, nemen we afscheid van Craig en Byron. “Akward,” meent Gary, mijn mening onderschrijvend dat het meenemen van die Byron merkwaardig was. “Oh well,” andere zeden, andere gewoonten. ’s Middags om 2 uur wacht ons een belangrijk onderhoud met twee principalen van de The Martin Group, Toby Taylor en Tom Gram. Even voordat dat plaats gaat vinden krijgen we van Silent Planet het ontwerp van de GM Van door:

“Oh, my God,” roepen Gary en ik in koor, “this is the bomb.” High van alles wat deze week gepasseerd is, en met dit ontwerp als afmaker, voelen we ons sterk om het gesprek met The Martin Group aan te gaan, onze concurrent inzake het Sybase gebouw.

Volgende week: gaat The Martin Group dwarsliggen, en loopt het bezoek aan het bureau in Sacramento wel goed af?

Tel je zegeningen!

Friday, June 14th, 2019

Welnu, ik zou van de 5 heertjes (mijn zonen) nog een update foto sturen, maar daar gunden ze me slechts 1 (zegge een) indruk van tijdens hun broertjesavond/nacht:

Heel verstandig namen ze die vroeg op de avond. Verdere details werden me onthouden. Ach ja, we zijn allemaal jong geweest (geen details). Omdat wij als gezin ook amper of nooit vanwege de afstand echt tezamen zijn, namen we de gelegenheid te baat om ons vijf, pardon 6, ook even goed vast te leggen:

Het spul is allemaal weer uitgevlogen, hetgeen Astrid en mij weer als ‘empty nesters’ achterlaat. Op Tinley na, natuurlijk! Maar wat een heerlijkheid om weer compleet bijeen te zijn, en om zelfs op menig avond een fanatiek potje ‘Mens erger je niet’, zoals in vroegere tijden, te kunnen spelen. En dan bereikt je het vreselijke bericht dat de zoon van een van jouw sportvriendinnen overleden is. Woorden schieten uiteraard tekort, maar iedereen kan zich voorstellen wat zo’n groot verlies betekent. Tel je zegeningen mensen, concentreer je op het goede wat je hebt en laat je leven niet gedomineerd worden door minder prettige zaken. Donderdagmiddag had ik een lunchafspraak met Ton Bunnik, zelfstandige ICT ondernemer, die ik ooit als jonge twintiger aannam bij Holland International Computer Services in Den Haag. Hij in de eerste helft twintig, ik in de tweede helft van twintig. Dat waren de wildwest tijden in de automatisering, tijden waarin je razendsnel promotie kon maken. We hadden het, buiten onze voetbal ‘carrieres’, met name over mensen die in onze tak van sport stinkend rijk waren geworden, maar als mens omgekeerd evenredig naar (mild uitgedrukt). Dat kan van deze jeugdige automatiseringspioniers niet gezegd worden:

Bedrijfsfeest HICS 1975: Ton Bunnik links, rechts PL als presentator van een modeshow

Ook daar kwam weer aan de orde dat het zo fijn is om veel prettige mensen van het eerste uur nog te kennen. Dat we met alle bergen en dalen in het leven toch tevreden achterom kunnen kijken, en wellicht nog positiever naar de toekomst. Tevreden knabbelden we aan ons broodje kroket bij Van der Valk in Breukelen. Nog keurig opgediend ook, en geholpen door een dame die daar al 25 jaar werkt. En lief was ze ook nog. De volgende afspraak wordt bij Ton in de buurt van Zoetermeer, op voorwaarde dat ze er een broodje bal serveren. Ook over ons mogen Simon and Garfunkel ‘Old Friends’ https://youtu.be/sovVYInjHjw zingen. Over bal gesproken; ik kijk best met veel vreugde naar onze Leeuwinnen. Toegegeven, het was wat armoedig tegen Nieuw-Zeeland, wel lekker 3 punten, maar ik verwacht de echte Leeuwinnen vanmiddag tegen Kameroen. Nu ik wekelijks op elke woensdagmorgen ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ publiceer, merk ik aan alles van het voorafgaande, al struinend door de geschiedenis in Californië, dat eens temeer het gezegde ‘tel je zegeningen’ opgeld doet. Echte vrienden aan overgehouden en naarlingen achter me gelaten. Wat dat betreft zou ik identieke verhalen kunnen vertellen over de Duitse Arcade periode of de San Francisco consulaat periode. Wie weet, echter, zo weinig tijd, zoveel verhalen! In ieder geval a.s. woensdag alweer de 14e

aflevering van ’Uit de Amerikaanse school geklapt’ en later in het seizoen zal achter elke aflevering wat leermomenten geplaatst worden, zodat jeugdige entrepreneurs er iets mee kunnen. Zo hoop ik iets van mijn zegeningen te delen met hen die het ontberen. Het lijkt me passend om nu met Amen af te sluiten: Amen.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 13

Tuesday, June 11th, 2019

Sybase speelt om de knikkers, zeker niet om het spel, en komt Craig Deonik aan boord?

Gedurende mijn vlucht naar Los Angeles stel ik mijn agenda op, alsmede visualiseer ik de karakters die ik word geacht te ontmoeten. Morgen: ‘bevrijdingsdag’ 5 mei interne bespreking met de makelaar, de architect en lawyer aan onze kant, resp. Gary Breen, Steve Fee en David Frankel. En wie heeft Eckart daar op het laatste moment aan toegevoegd? Bingo! Dawn Cardi. Op mijn vraag waarom er meerdere lawyers nodig waren, was het antwoord vrij simpel: Dawn kan in Californië niet optreden als zodanig omdat haar licentie uitsluitend voor New York geldig is. Ergo is ze daar om Eckarts belangen te behartigen. En om mij te controleren, denk ik er zwartgallig achteraan. Lokale lawyer David Frankel is tot Eckart gekomen via zijn maatje Woody Harrelson, groot geworden als bartender Woody in de soap ‘Cheers’ en talloze andere films, waaronder ‘Natural Born Killers’.

Woody Harrelson in ‘Cheers’

Hoe Eckart en Woody tot elkander gekomen zijn? Beide mannen zijn voorvechters van hennep en gretige liefhebbers van marihuana. Ook wil Eckart dat Woody een rol gaat spelen bij Ex’pression. “Bagage,” mompel ik in mezelf, omdat ik in eerste instantie geen rol zie voor een acteur, hoe beroemd ook. Maar goed, dat is van latere zorg. Dan een vervolginterview met Craig Deonik. Maar eens zien of hij ons onderbuikgevoel positief kan beïnvloeden en de rol van Sales- en Marketingmanager op zich kan nemen. Het zwaarst zal de ‘Sybase’ meeting worden. Met in ons achterhoofd dat er een kaper op de kust is, zal Sybase het zeker spijkerhard gaan spelen. Ook moet de bank geregeld worden, en het voorlopige kantoor van bureaus en dergelijke voorzien. Het bordje is vol, maar wel gevarieerd. Ik word rond kwart over vier gewekt door de stewardess met het verzoek de stoelriemen om te doen en de stoelleuning rechtop te zetten. Even later landen we op LAX, het internationale vliegveld van Los Angeles. Vervelend om de koffers uit- en in te checken en vervolgens vragen bij ‘immigration’, de Amerikaanse douane, te beantwoorden waarom ik nu weer de Verenigde Staten aandoe. Het antwoord dat er geïnvesteerd gaat worden doet het goed, en energiek wordt ‘goedkeuring voor 90 dagen’ in mijn paspoort gestempeld. Ik heb een kleine drie uur tijd alvorens mijn United vlucht naar San Francisco vertrekt, genoeg voor een glaasje chardonnay en een hartige ‘big dog’. Het vervolg verloopt soepel en rond 21.00 landen we in San Francisco. Bagage op de band verloopt ook naar wens, alsmede een taxi die me kwart over tien aflevert bij het Four Points Hotel in Emeryville. Niet echt luxueus, maar wel goede prijs/prestatie en……schoon!

Gelukkig is de bar nog open en de gitzwarte bartender schenkt me met veel plezier een Jack Daniels on-the-rocks in. Na nog een ‘Jack rocks’ (ik leer snel) te hebben geconsumeerd, zoek ik rond half twaalf mijn mandje op. De slaap komt zodra mijn hoofd het kussen raakt.

Na haastig dinsdagmorgen een bordje scrambled eggs en een dunne bak Amerikaanse koffie tot me genomen te hebben (ze schenken eindeloos door met dezelfde gemalen bonen), schuif ik om 10.00 aan bij de interne vergadering, op eigen initiatief voorgezeten door Dawn Cardi. Wat een streber toch. In ieder geval werkt mijn motto ‘voorbereiding is 90% van het succes’ voorbeeldig, met als gevolg een goed lopende vergadering, waarbij de structurele architect, de makelaar en de lawyers tot een eensluidende slotconclusie komen: we concentreren ons op het Sybase gebouw, en de aankoop dient afhankelijk te zijn van de vergunning om het gebouw als school te gebruiken. Tevreden nemen we afscheid van elkaar, waarna ik rond de tafel ga met Craig Deonik. Gaat hij mijn vooroordelen wegnemen? Craig is daadwerkelijk overtuigend en vanachter zijn dikke brillenglazen blinken zijn ogen van enthousiasme terwijl hij zijn aanpak uiteenzet. Ondanks een mini stemmetje in mijn achterhoofd dat maant om verdere achtergrond in te winnen, besluit ik hem aan te nemen. We moeten voort en de tijd werkt niet in ons voordeel. Met een forse handdruk nemen we afscheid van elkaar. Weer een belangrijke positie ingevuld.

De woensdag breekt aan met een bezoek aan de Summit Bank in Emeryville. Belangrijk nu is om een bankrelatie te hebben, al was het alleen maar om een check van $730 naar het bureau in Sacramento te sturen, zodat we onze applicatie kunnen indienen. Ja, bedenk ik me, ook de saaie zaken horen erbij, en overhead kunnen we ons momenteel echt niet veroorloven. Daarnaast is het prettig dat de Summit Bank een privé bank is, en derhalve ook de President makkelijk te contacten is. Het klapstuk van de dag gaat het onderhoud met Sybase worden. We zijn gespannen.

Woensdag 12.30: in het indrukwekkende Sybase hoofdkantoor zal de vergadering voorgezeten worden door Hope Spadora, Vice President Real Estate, Design, Construction and Facilities. Ik krijg een visioen van een uitklapkaartje. Ze wordt afgeschilderd als een ‘tough cookie’, een harde onderhandelaar. Helaas kan zij slechts per telefoon deelnemen wegens problemen met de pasgeboren baby van haar partner:

Hope Spadora zorgelijk met couveuse baby

Het moet in ieder geval daarmee te maken hebben dat de hele conversatie vrij onvriendelijk verloopt en Hope Spadora zich ongelooflijk koppig opstelt. Ook het concurrerende aanbod van de Martin Group moet daaraan debet zijn, bedenk ik me. Uiteindelijk wordt het ‘make or break’: $7,6 miljoen wanneer we het gebouw aankopen, met de door ons gestelde voorwaarden van een gebruiksvergunning en 50 extra parkeerplaatsen, of $7,4 miljoen wanneer we die voorwaarden laten vallen. Nadat Spadora ook mededeelt dat de volgende dag 17.00 de termijn verstrijkt van onze voorkeurspositie, nemen we uiterst koel afscheid van elkaar.

Enigszins mismoedig trekken makelaar Gary Breen, Dawn Cardi en ik ons terug. Aangezien het Sybase gebouw onze enige mogelijkheid is om begin 1999 met de school te beginnen, dienen we tot een besluit te komen. “Laten we wel zijn,” begin ik de conversatie, “we kunnen ons niet veroorloven om geen gebruiksvergunning te krijgen, en die krijgen we sowieso niet wanneer we die 50 parkeerplaatsen niet binnen hengelen.” Dawn knikt instemmend, Gary Breen zwijgt, die denkt waarschijnlijk op dit moment alleen nog aan zijn commissie. Wanneer ik het juist berekend heb zal Aegis, waarvan hij partner is, zo’n $230.000 vangen van Sybase wanneer de deal doorgaat. “Laten we eerlijk zijn,” vervolg ik, “in the end of the day praten we over 2,7% verschil, daar wil je toch geen risico voor nemen?” Eensgezind besluiten we morgen als zodanig een Letter of Intent te formuleren om zodoende het 17.00 ultimatum voor te zijn. Een tevreden glimlachende Gary Breen neemt afscheid van ons.

Ergens moet ik iets goeds gedaan hebben, waarschijnlijk door me conservatief op te stellen, want Dawn Cardi besluit om me uit te nodigen voor een diner bij het sterrenrestaurant ‘Chez Panisse’ in Berkeley. Het voedsel was heerlijk, daar niet van, maar de verheerlijking van Eckart door Dawn kwam me op enig moment wel de strot uit. Ook meldt ze fijntjes dat zij uiteindelijk mijn aanstelling bij Eckart er doorgedrukt heeft, daar waar Eckart nog steeds twijfelde. Na haar zoveelste “I love that man,” is het moment aangebroken om haar nogmaals te bedanken voor alles, en te melden dat het morgen weer vroeg dag is. Time to say goodbye, so to speak! De taxi naar het hotel neemt nog geen 10 minuten in beslag, hetgeen me nog tijd geeft voor een ‘Jack rocks’ bij mijn favoriete bartender, en om de dag nogmaals door te nemen. Ook morgen wordt weer een dag van belang, no doubt about it. In ieder geval hebben de werkzaamheden geen invloed op mijn slaaplust. Maar wacht, eerst Astrid inlichten over de vorderingen. Ons gesprek vlot niet echt, haar 2 uur ’s middags spoort niet helemaal met mijn 11 uur ’s avonds. “Komt goed,” sluit ik af.

Volgende week: gaat de deal met Sybase wel of niet door, en Gary en Peter werken koortsachtig aan de applicatie voor het bureau

It’s all-in the family – een beeldroman

Friday, June 7th, 2019

Nou, dat was nu echt het weekje waar dit gezegd mocht worden. Nadat kort na elkaar de AmeriLaantjes Bo-Peter en Kaj voor resp. werk en vakantie binnengevlogen waren, kwam het aantal Laanen broers (van dezelfde vader) weer op 5. Laatste keer dat ze gezamenlijk op de gevoelige plaat gingen was 21 september 2017 (heuglijke gebeurtenis).

 

Van Ivar links, naar Rick rechts, een kleine 30 jaar verschil, maar dat mag de pret niet drukken. Immers, de heren hebben gisteren broertjesdag gevierd, en zijn misschien nog wel aan het feestvieren, dus ik ben benieuwd welke foto van de heertjes daaruit voort mag vloeien. Ik hou jullie op de hoogte. Alles begon vorige week met een tripje op het water met ons trouwe sloepje ‘California Dreamin’’. Schipper Bo-Peter had er geen moeite mee om z’n ouders mee te laten genieten van zijn afgetrainde body:

Uiteraard bleef ik bij al dit geweld bescheiden op de achtergrond! Inmiddels waren Kaj en Michelle voor een weekje ertussenuit naar Kreta vertrokken. Lekker toch, zou je zo op het oog zeggen. Klopt, tot het moment dat ik verwarrende foto’s binnenkreeg:

Deze viel nog wel mee, het kon zijn dat Michelle Kaj de les las over iets. Maar de volgende maakte me wat angstig:

Lacht ze hem nu uit en loopt ze hard weg. En, lacht Kaj stoer alsof het hem niets doet? Vervolgens lijkt het alsof ze het weer goed hebben gemaakt:

Totale verwarring aan mijn kant, wat probeerden ze mij te vertellen (of Astrid)? Ik bedoel, we hebben allemaal weleens onenigheid, maar dan laten we dat niet fotograferen. Toch?! Gelukkig kwam het antwoord niet veel later:

Een verloving op een Grieks strand, hoe romantisch is dat! Op z’n Amerikaans betekent dat ‘engaged to be married’, dus, je bent verloofd, dan ga je ook trouwen. Allemaal alvast sparen voor de trip! Astrid en ik zijn heel gelukkig voor het jonge stel. Aan de andere kant van de familie hebben we nog één tante, zus van mijn moeder, waar Spartabroer Rob me over belde omdat hij vond dat we haar weer eens op zouden moeten zoeken. Dat klopte, het was alweer een jaar geleden, en ze wordt er ook niet jonger op. Wij dus de gebruikelijke weg naar Rotterdam gevolgd, iets eerder eraf, afslag Ommoord. Hartelijk ontvangen door neef John en Tante Bep. En ja, even op de foto met de bijdehante 99-jarige (!):

Ze leest nog zonder bril, is helemaal op de hoogte van wereldzaken (Trump, bah!), en hoopt een groot feest te geven wanneer ze 100 wordt. Ze heeft er zin in, evenals haar 71 jarige zoon John:

John linksboven op deze door mij genomen selfie, hetgeen geen kwaliteitsgarantie betekent. John verzorgde de koffie (Rob), wijn (Peter, Rob ook), gebakjes (allemaal) en de lekkere hapjes daarop volgend. Omdat Rob en ik nogal gezond leven, menen wij wel in de voetsporen van tante Bep te kunnen treden. Haal ik met Astrid ook nog op mijn sloffen ons 50-jarig huwelijk! Enfin, a.s. woensdag wederom een aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, de 13e alweer!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 12

Tuesday, June 4th, 2019

Hoe gaat in godsnaam dit onderhoud bij het bureau aflopen, Eckarts 59e verjaardag, en de ziekenhuisbezoeken stapelen

zich op

De dames naast John Griffin, Patty Wohl en Stephany Long, lees ik, staren ons aan met blikken van ‘bring it on’. Mijn gedachten worden echter maar door een ding beheerst; binnen 15 minuten moeten we deze mensen duidelijk maken waarom ze ons, lees Ex’pression, versneld een licentie dienen te geven. In mijn introductie beschrijf ik Eckart Wintzen als een groene weldoener die, met de door hem verworven honderden miljoenen uit de ICT business, de Amerikaanse educatieve wereld wenst te verrijken met deze vernieuwende manier van onderwijs. Hun aandacht lijkt gewekt. Daarna is de beurt aan Gary, die er een geweldig gloedvol pleidooi uitgooit. In kleurrijke bewoordingen beschrijft hij het curriculum en de futuristische uitmonstering van de school. Er ontstaat een levendig vraag- en antwoordspel en na anderhalf (!) uur ‘smeken’ we of we weg mogen, omdat we een vlucht te halen hebben. We nemen als vrienden afscheid. “This is the kind of school we need,” roept John Griffin ons nog na voordat we in de taxi naar het vliegveld stappen. Even na 13.00 vliegen we uitgeput, maar nog steeds ‘high’ na de geweldige show die we opgevoerd hebben, met Delta 1616 van San Francisco naar Salt Lake City in Utah. Daar hebben we een uur om de volgende vlucht te nemen die ons naar Orlando voert. De ogen worden loodzwaar, maar het voelt zó goed! Rond kwart voor elf ’s avonds komen we in Orlando aan en weten niet hoe snel we na een korte rit ons bed in kunnen duiken. Het is zaterdag 18 april, dus meld ik me om half tien bij Gary, zodat we een verslag kunnen opstellen van de gebeurtenissen van de afgelopen week. Uiteraard speelt het onderhoud in Sacramento een belangrijke rol, immers, geen licentie betekent geen school. Dat zal altijd een beetje kip-ei verhaal blijven omdat er zonder bouwvergunning ook niet gebouwd kan worden. Onze professionele adviseurs, waar we eerder mee spraken, spelen daar een belangrijke rol in, en zijn zeer positief. Ook over de ontbrekende 50 parkeerplaatsen. Hoewel, er is een partij, de bekende ontwikkelingsmaatschappij The Martin Group, die ook geïnteresseerd is in het Sybase gebouw. Die zouden ons daarover aan kunnen vallen, hetgeen ons niet zou verbazen. Via die tactiek zouden ze immers weer mee kunnen dingen naar de aankoop van het Sybase gebouw. De dichtstbijzijnde betrokkenen zijn echter de mening toegedaan dat ze hun standpunt gematigd zouden hebben. Eerst zien, dan geloven. De voor ons zo ongelooflijk belangrijke sterarchitect John Storyk garandeert dat, welk scenario we ook kiezen, een januaristart geen probleem zal zijn. Storyk werd op slag een ‘naam’ na zijn eerste opdracht in 1969, toen hij gevraagd werd om voor Jimi Hendrix een studio te bouwen. Deze studio, Electric Lady, produceert nog steeds hit albums vanuit de originele locatie in Greenwich Village, New York.

John Storyk with partner/designer Beth Walters

Tevreden leunen we achterover en consumeren nog een Sam Adams als lunch, slurpend uit de fles vieren we een geslaagde week. De fax naar Eckart kan eruit, met een kopie naar Dawn Cardi, waakhond aan de Amerikaanse kant, en Frans van Mackelenberg, waakhond aan de Nederlandse kant. Gary wil de datum graag op gisteren, zodat Eckart met eigen ogen kan zien hoe hard en intensief we gewerkt hebben. Het zal me aan m’n reet roesten, het gaat om de inhoud en we krijgen er geen stuiver meer door. Wel dringen we erop aan om het groene licht te geven, zodat we serieus kunnen onderhandelen met diverse partijen.

Luidruchtig zingend in de ‘yellow beetle’ vervoert Gary me naar het vliegveld van Orlando. Inchecken, altijd een gedoe, duurt niet al te lang en rond half zes stijgt Martinair 632 majestueus op om me naar Schiphol te vervoeren. Ik neem een paar sterke neuten en doezel de hele weg in een soort van gelukzaligheid. Astrid staat me trouwhartig ’s ochtends rond een uur of acht op te wachten en maakt me deelgenoot van het gegeven dat haar vader, schoonvader Toon, met hartklachten in streekziekenhuis Hofpoort te Woerden is opgenomen. Narigheid. We besluiten hem ’s middags te bezoeken, voordat we naar Driebergen gaan om de 59e verjaardag van Eckart

mee te vieren. “Is dat niet een beetje druk programma voor je,” vraagt Astrid bezorgd. “Ach,” schamper ik, “er kan nog wel een beetje hooi op de vork.” Aangezien er geen andere oplossing is, begeven we ons, na even Vinkeveen aan te hebben gedaan, naar Woerden. Daar ligt schoonvader Toon, en die laat zich lekker verwennen, maar er is wel degelijk wat aan de hand.

Archieffoto uit 1998: Toon Gruter op zijn geliefde Vinkeveense plassen.

Met zijn guitige kop krijgt hij heel wat voor elkaar bij de zusters, maar de dokters bedot hij niet. Hij wordt nog verder onderzocht aangezien er iets aan de hand schijnt te zijn met een of meerdere hartkleppen. Voorlopig zal hij nog wel enige tijd in het ziekenhuis blijven en wellicht daar geopereerd worden. Hij vindt het overigens reuze interessant wat er wellicht met ons te gebeuren staat. Nadat we op het punt van vertrekken staan, gooit hij er nog een laatste boodschap voor Astrid uit: “laat die hufter wel goed voor je zorgen, Karel,” zijn koosnaam voor Astrid, zijn eerste van drie dochters. Toon is altijd een van die typische clubgrensrechters geweest: ‘club in nood, vlag omhoog’. Hertha Vinkeveen heeft er menig punt aan overgehouden. “Hou je taai, Toonpa,” voeg ik hem toe alvorens de deur van zijn zaal te sluiten. Met ‘gierende’ banden vervolgens naar Driebergen, waar Eckart ons enthousiast welkom heet in een tuin volgeladen met hotemetoten van divers pluimage. Eckart is in zeer goede doen en zeer complimenteus. Ik geniet van het moment en laat toe hoe hij, me al voorstellend aan diverse mensen, zich lovend over me uit laat. ‘Wonderboy is in the house’. Het houdt me in ieder geval wakker! Zondag 3 mei: de afgelopen twee weken zijn als een wervelwind aan me voorbij gegaan, en morgen vertrek ik alweer naar Californië. Terwijl ik hannes met mijn BTW aangifte, lekker belangrijk, dwalen m’n gedachten terug naar het absolute hoogtepunt: het groene licht is gegeven om Ex’pression definitief gestalte te gaan geven. Gesprekken met Eckart en de immer achterdochtige Frans van Mackelenberg zijn daar aan vooraf gegaan. Met name Van Mackelenberg bleef eindeloos zeuren over het ‘pull the plug’ topic, oftewel bij welk scenario het wat zou kosten wanneer we de stop eruit zouden trekken. Cijferneuker eerste klas. Maar goed, het echte werk, althans voor dit jaar, kan gaan beginnen. Het waren twee zeer intensieve weken, schoonvader Toon was geopereerd aan zijn hartklep, of kleppen, het fijne kreeg ik daar niet van mee, en mijn moeder had ik opgehaald uit het ziekenhuis. Het gaat me zeer aan het hart dat ik morgen naar Californië vertrek, terwijl ik het idee krijg, nadat we haar gisteren bezocht hebben, dat ze naar huis is gekomen om in haar eigen vertrouwde omgeving te sterven. Natuurlijk ontkende ze dat in alle toonaarden en zei dat ik rustig kon gaan.

Ma Laanen op haar balkon aan de Rotterdamse Wijnkade

Astrid en ik maakten een snelle België trip waarbij we voor de kinderen de Europese School in Mol bezochten, en makelaar Van Brakel in Lommel aandeden omdat we voor eind juni wel verhuisd moeten zijn. We nemen het ’s avonds tijdens een intiem dinertje allemaal nog eens door, waarbij duidelijk blijkt dat het gros van de verhuisactiviteiten op de schouders van Astrid terecht zullen komen. Maar na verhuizingen naar Loosdrecht, Hilversum en Düsseldorf, is er niets meer dat haar dienaangaande angst inboezemt. Het wordt een onrustige nacht en ’s ochtends nemen we geëmotioneerd afscheid, omdat we weten dat ons wellicht een onzekere toekomst wacht. Op Schiphol haal ik mijn vliegtickets op bij Airtrade, omdat er ook dit keer weer ‘last minute’ geboekt is. De planning is dat ik om 14.00 met Martinair 807 naar Los Angeles vlieg om daar vervolgens de overstap te maken naar San Francisco. Wat staat me te wachten? In ieder geval zal ik de komende tijd in het Four Points Hotel in Emeryville verblijven, en zakelijk kan ik me in ons voorlopige kantoor in Doyle Street ophouden. Het gaat spannend worden omdat ook het contract met Sybase uitonderhandeld gaat worden.

Volgende week: Sybase speelt om de knikkers, zeker niet om het spel, en komt Craig Deonik aan boord?