“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 69

Drukbezochte boardmeeting, gevolgd door een rumoerig diner in The Townhouse. Derrick de Kerckhove geeft een beslissend commentaar.

Woensdag. Morgen is de boardmeeting en vandaag ‘vieren’ we ook de 61e verjaardag van de onvindbare Eckart. De afspraken die ik vanmiddag heb met overnamekandidaten, worden samen met Bram gevoerd. “Oh what joy,” neurie ik voor me heen. Eerst maar eens uitvogelen wat boardmember De Kerckhove met het McLuhan instituut uitspookt. Brams uitspraak over diens gewicht bij Eckart tolt nog door m’n hoofd. De zoekmachine ‘Ask Jeeves’ geeft me al behoorlijk wat informatie. Marshall McLuhan, de Canadees naar wie het instituut vernoemd is, werd beroemd in de zestiger jaren met zijn studies over de invloed van de massamedia op denkpatronen en gedrag. De Kerckhove is zijn assistent geweest en draagt nu zijn gedachtengoed verder uit. Ook heeft De Kerckhove minimaal twee boeken geschreven: ‘The skin of culture’, een verzameling essays over de nieuwe electronische werkelijkheid en ‘Connected intelligence’, een boek over nieuwe media en cognitieve processen. Geen wonder dat Eckart hem erbij heeft gehaald. De foto op de achterkant van het laatste boek geeft de indruk van een vriendelijke man.

Het is niet zo dat nu de slogan ‘alle ballen op Derrick’ van kracht is, maar op speciale aandacht kan hij rekenen. Uiteraard breng ik Gary op de hoogte van mijn bevindingen, die prompt besluit om onze voortgang betreffende een ‘bachelor’s degree’ ruime aandacht te geven. “Nudge, nudge, wink, wink,” voegt hij er met een knipoog aan toe. Helaas meldt Rob Korver zich af, hetgeen weliswaar jammer is voor het Sky Radio belang, maar tijdmatig wel goed uitkomt. Met Bram sleep ik me door twee taaie besprekingen met Waveframe en Isle of Kokolat, twee bedrijven die hopen op financiering van Eckart, maar te maken krijgen met Bram. En dat is andere koek. Ik ben er eerlijk gezegd niet helemaal bij, hoewel het fileerwerk van Bram zeker aandacht verdient. Voor zover ik kan constateren verlaten beide entrepreneurs ongeschonden ons pand, zij het met een bonzend hoofd, volgestopt met opdrachten voor de volgende ronde. Bram is in vorm, opwarmer voor morgen? “Zo, die hebben we geknipt en geschoren,” brengt Bram er monter uit. Even monter antwoord ik huiswaarts te gaan, waarbij ik aanneem dat hij waarschijnlijk Eckart wel ergens gaat treffen. Schot in de roos, maar verder zwijgt Bram als het graf. Wanneer Woody er al is, dan wordt het een wietfestijn. Zolang ze niet bij Ex’pression wat dan ook voor geestverruimend spul gebruiken, zal het me verder een biet zijn. Ik zwaai Bram gedag en verheug me op een gezellige avond met de boys, Astrid, en Jan en Marja. Astrid onthaalt me alsof we elkaar in weken niet gezien hebben, zij weet als geen ander wat er bij een Ex’pression boardmeeting in deze fase op het spel staat. In wezen onze verblijfsvergunning in Amerika. Geen Ex’pression, geen werkvergunning voor deze jongen. Voor de rest laat ik me overspoelen door enthousiaste verhalen van de jongens over school en de komende honkbalwedstrijden. Jan (J.J.) vertelt vol vuur over de vorderingen bij de opnamen van zijn eerste CD, die hij “Nothing wrong with me” gedoopt heeft. Voor aanstaande zondag is er een family brunch gepland met producer Scott Mathews. Het voelt weldadig aan, evenals de koele lakens waar ik me vroegtijdig onder begeef om fit te zijn voor wéér een cruciale boardmeeting. Zes uur ’s ochtends gaat de wekker en sluip ik naar de badkamer om de rest van de huisgenoten niet te wekken. Ik voel me goed, strijdvaardig. Zachtjes druk ik een kus op Astrids voorhoofd, nadat ze me slaperig veel succes heeft gewenst. Walnut Creek ben ik binnen een minuut of wat uit. Aangekomen op Highway 24 zet ik voor de zoveelste maal Europe’s ‘Final Countdown’ op, en zing het luidkeels mee. Ook dat voelt als een opkomst van gladiatoren in de arena.

Dramatisch? Natuurlijk, maar heerlijk om jezelf op te peppen. Even voor half acht parkeer ik mijn auto bij de achteringang van Ex’pression, waarna ik de halve school doorloop naar mijn kantoor. Gedurende die minuten kan ik genieten van de bezigheden van studenten in de diverse studio’s, maar ook van de studenten die slapend in de gang liggen, waar ik voorzichtig langs manoeuvreer. 24/7 baby! Ex’pression voelt aan als mijn tweede ‘home’. Nu zorgen dat ik het vasthoud. Tegen een uur of acht zeilt Gary binnen met een triomfantelijk “you didn’t expect me that early, did you?”. In alle eerlijkheid, nee. Zo vroeg is Gary er nooit, maar dit keer begrijpen we zonder te praten dat het duo Gary/Peter vandaag een presentatie van wereldformaat neer moet zette, zodat we niet meer van kwartaal naar kwartaal hoeven te leven. Negen uur is er een meeting met CFO Ed Niskanen, Bram en mij. Bram stelt veel vragen die hout snijden en maakt behoorlijk wat aantekeningen. Om tien uur verontschuldig ik me omdat ik de salesmeeting voor ga zitten. De salesreps, onder leiding van Yee Ju Lin, geven hun suspects, prospects en gescoorde studenten door. “Yee Ju,” vraag ik, “what is the bottleneck why we are losing so many prospects?” Ik moet weten waarom de conversie van prospect naar gecontracteerde student zo laag is. “Financing,” is haar korte antwoord. Omdat we nog niet geaccrediteerd zijn, kunnen studenten nog geen aanspraak maken op overheidsleningen. “We’re working on it,” verzeker ik de reps. Vervolgens vertel ik ze over de gesprekken met CEO Steve Breitbart van TFC, een onderneming die privé leningen verstrekt aan studenten die kredietwaardig zijn of ouders of familieleden hebben die garant staan. Met een soort van ‘yell’ sluiten we de bijeenkomst strijdvaardig af. Inmiddels druppelen de boardmembers binnen en worden deels door Eckart en Bram welkom geheten. Gary doet een toer met o.a. Derrick de Kerckhove, die de school nog niet fysiek aanschouwd heeft. En Gary kan dat als geen ander, ere wie ere toekomt. Klokke drie opent Eckart de vergadering en vraagt in een kort betoog zich af waarom met alle PR en alle succesvolle Open Houses, we toch achterblijven met het aantal gescoorde studenten en derhalve de cijfers. Hier hebben Gary en ik ons op voorbereid en we geven een duo show, ondersteund met de nodige slides en bijval van de program directors, die zijns gelijke niet kent. Met name de ontwikkeling van het web design programma krijgt veel bijval van, zoals we hoopten, Derick de Kerckhove. De middag golft heerlijk op en neer tot er een pauze volgt, waarna Bram het woord wil nemen. Wat krijgen we nu weer? Tijdens de pauze heeft Doreen op mijn bureau een artikel gelegd waarin verkondigd wordt dat Emeryville niet angstig is dat software reus Sybase wegtrekt naar het 40 kilometer verder liggende financieel gunstiger Dublin. Wij, Ex’pression, worden in één adem genoemd met Pixar als uitblinkers die hen vervangen. Als slagroom op de taart een Gary en Peter interview, met goede foto.

Als de sodemieter laat ik Doreen 20 kopieën maken die ze vervolgens verspreidt op de zitplaatsen van de boardmembers en onze staf. Alle blikken gaan naar HopeSpadora, supermakelaar in dienst van Sybase en ‘last moment’ door Eckart voor ons board gestrikt. Hope beroept zich stoïcijns op haar geheimhoudingsplicht. Terwijl de boardmembers verrukt naar het artikel kijken, lijkt Bram er zich niet om te bekommeren wanneer hij het woord neemt. “This morning I checked in depth all figures with CFO Ed Niskanen, because I was also puzzled by the low conversion rate,” om vervolgens aan mij te vragen waaraan ik denk dat het zo laag is. Kortweg antwoord ik: “financing.” Tot mijn stomme verbazing houdt Bram vervolgens een betoog dat erop neerkomt dat we zelf die studenten gaan financieren. Omdat, Bram stopt even ter vergroting van het effect, “in essence we have empty seats anyway, everything we collect is icing on the cake.” En zo simpel is het, door studenten te financieren om lege plekken te vullen, kost ons dat niets en levert dus uiteindelijk extra financiën op. Wanneer ze natuurlijk aan hun verplichtingen voldoen, denk ik er stilletjes achteraan, en niet blijven zitten. Maar, dit ga ik niet bederven. “Brilliant,” roepen Gary en ik in koor, en uiteindelijk is dit de doorbraak die we nodig hebben. Bram leunt vergenoegd achterover, en Eckart sluit de vergadering met de mededeling dat ons een heerlijk slotdiner wacht bij The Townhouse. Ik bedank Bram die kortweg zegt, “had je niet verwacht hè, ouwe rukker?” Ik accepteer het als een ‘man’ en in mijn kantoor breng ik razendsnel een opgeluchte Astrid op de hoogte. Weg van Ex’pression doet de aanblik van wederom een soort van thuishaven weldadig aan.

Aldaar aangekomen zorgt Woody ervoor om naast Eckart aan de lange voor ons gereserveerde tafel te zitten, met één oog op de bar, om eventueel vrouwelijk schoon onmiddellijk te ‘spotten’. Gary en ik plaatsen ons tegenover Eckart, met Derrick de Kerckhove strategisch tussen ons. De programmadirecteuren worden strategisch tussen de overige boardmembers geplaatst. Vrij luid vragen we Derrick wat zijn indrukken waren. Derrick maakt van zijn hart geen moordkuil en praat in superlatieven over Ex’pression. Eckart luistert mee en zegt slechts: “put it in writing, Derrick, once you’re back in the office.” Derrick zegt dat toe, nu kunnen we alleen maar hopen dat hij zijn uitspraken ook in geschrift waarmaakt.

Volgende week: het doorslaggevende schrijven van Derrick de Kerckhove. Spanning of de zelffinanciering werkt.

Corona verjaardag en andere perikelen in tijden van aanpassing

Onze oudste zoon Bo-Peter vierde z’n 29e verjaardag ver van zijn familie in het prachtige natuurreservaat Yosemite Park. Het waarom was natuurlijk de onmogelijkheid om het in stedelijk Californië te vieren, waar het aantal Corona infecties inmiddels de 400.000 ruim gepasseerd is en iedereen verplicht is buiten een mondkapje te dragen. Dus huurde hij met een miniem aantal trouwe vrienden en broer Kaj een blokhut net buiten Yosemite Park. Binnen het park is het namelijk mega duur. Onderstaand plaatje, tijdens een hike in het park voor één der vele watervallen in dit oogverblindende natuurgebied, geeft wel aan dat het een uitstekende keuze was.

V.l.n.r. Vriend, Bo-Peter, Kaj, Michelle (verloofde Kaj) en Tiphanie (vriendin Bo-Peter)

Of er in de blokhut alcoholhoudende dranken geschonken werden, was op het moment van publicatie van deze Luim niet bekend. Het schijnt er wel gezellig aan toe te zijn gegaan. Hoewel wij ook wonen in een soort vakantiegebied, wordt onze vloeibare achtertuin soms wreed verstoord door ongewenste boot ‘indringers’. Tijdens mijn vele observatiemomenten heb ik een drietal types geïdentificeerd. De verdwaalde toerist, die denkt dat er bij ons aan het einde een doorgang is naar….ja, waar naar toe? De nieuwsgierige, die langzaam met z’n bootje naar binnen komt varen en als het ware wanneer je aan het ontbijten bent het beleg van je brood kijkt. En als derde de vliegvisser die tergend langzaam binnen komt varen en mocht hij voor jouw raam beet hebben, op z’n gemakkie de verworven buit in z’n net tracht te krijgen. Het is bijna hetzelfde effect wanneer mensen een vaste tuin binnen komen fietsen om eens gezellig naar binnen te loeren. Het meest problematische bij ons is echter dat men aan het einde moet keren. Dan merk je pas hoeveel koekenbakkers voor het eerst een bootje bemannen! Welnu, ter test hebben een aantal buren (ik verraad niet wie) een boei neergelegd met het verbod om in dit privé water binnen te varen. Succesvol, echter geen schoonheidsprijs. Daarnaast raakte de boei in vrije heen-en-weer bewegingen na loslaten van een touw. Buurman Peter en gade Jolanda hebben dit vrouw- manhaftig gerepareerd, en dat heb ik vastgelegd:

Na deze test zullen functionele borden aan de kop geïnstalleerd worden, zodat iedereen weer ongestoord tevreden achterover kan leunen. Eendracht maakt macht, dankzij samenwerking van alle bewoners van ons waterhofje. Oudste kleinzoon Rico (20) zat voor studiewerkzaamheden vast in het Portugese Coimbra omdat hij met z’n auto Spanje niet meer in kon. Laat hij daar nu een leuke Spaanse vriendin tegen het lijf lopen. Die moest natuurlijk aan opa en ‘oma’ voorgesteld worden. Ter voorverwarming had ‘oma’ Astrid een lekker maaltijdje klaargemaakt. Opa had voor de feestvreugde “Che Sara” van José Feliciano in de jukebox gezet, een lekker Spaanstalig nummer. Het maaltje ging er bij Elena goed in, maar van “Che Sara” had ze nog nooit gehoord. Ver voor haar tijd, en bovendien schijnt Mexicaan Spaans hier en daar nogal af te wijken van hoog Spaans. Goed bedoeld toch?! Maar wel leuk hoor om die jeugdige verliefdheid te aanschouwen. Corona of geen Corona, a.s. woensdag komt aflevering 69 van ’Uit de Amerikaanse school geklapt’ uit. U bent gewaarschuwd! Psssst…….1 meter en 50 centimeter blijft gewenst!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 68

De Laanens in Las Vegas. De met spanning tegemoet geziene boardmeeting wacht op de komst van Eckart. Nederlandse cowboy J.J.Johns schittert in Emeryville en een boardmember wordt gescreend vóór de boardmeeting.

Na de gebruikelijke Ex’pression plichtplegingen op vrijdag, en instructies aan Jan (J.J.Johns) en Marja, die op de jongens passen, nemen Astrid en ik om zes uur Southwest vlucht 595 vanaf Oakland naar Las Vegas. Ik heb ons vroeg ingecheckt omdat Southwest niet aan stoeltoewijzing doet, wie het eerst zich aanmeldt, staat in de eerste rij die opgeroepen wordt. Lijkt krom, maar het werkt wel omdat je nu zelf de stoel kan kiezen die je het best bevalt. Omdat wij voor het weekend geen extra bagage bij ons hebben, voorin dus, om er als eerste uit te zijn. Tijdens de vlucht spijker ik Astrid bij over de tweede boardmeeting. De presentaties zijn tot in de puntjes doorgenomen en wanneer Eckarts vrienden alias boardmembers tevreden zijn, dan is Eckart dat ook. Gary en ik zijn de mening toegedaan dat Eckart de ‘nasty’ vragen overlaat aan Bram, maar ook hij schijnt op dit moment de weg te kiezen van stroop in plaats van azijn. “Dus schatje,” sluit ik af, “we concentreren ons nu op ons weekend Las Vegas.” Astrid moet lachen om Gary’s uitlating over scheiding. Astrid en ik besloten namelijk in een romantische bui om te hertrouwen in Las Vegas. Officieel heet dat ‘renewing your vows’, dat vanwege ons 12 ½ jarige jubileum. Na landing in Las Vegas, je ziet de beroemde en beruchte strip al liggen, zijn dit de eerste geluiden die we horen wanneer we uit de luchtbrug komen: ‘ding-ding-ding-ding’. De hoge tonen en de gokautomaten kun je niet missen omdat je er dwars doorheen moet om bij de uitgang te komen. Moet ik zeggen dat het toch iets van opwinding teweeg brengt, je hoort het Elvis als het ware al zingen: ‘Viva Las Vegas’. Buiten wacht ons de shuttle van Hotel & Casino Monte Carlo, waar we het weekend door zullen brengen, en waar ook de ‘wedding chapel’ gevestigd is. Morgen eerst voorbereiding met een ‘pastor’ en dan een paar uur later de ceremonie. Geestig is dat er Nederlandse getuigen bij zullen zijn. Astrids tante Laura en neef Bob zijn op een rondtoer door Californië en besloten spontaan naar Las Vegas te rijden toen ze van ons plan hoorden. Na onze kamer aangedaan te hebben, verzuchten we bij een cocktail dat dit wel even een aangename pauze is van de Ex’pression ‘roller coaster’. Zaterdagmorgen kan de dienstdoende ‘pastor’ in Hotel Monte Carlo niet geloven dat we onze beloftes willen hernieuwen wegens onze ‘Copper Marriage’. We overtuigen hem en vragen ons af of het hem wel iets kan schelen. Zoals ze daar zeggen: “money talks, bullshit walks”. Teruggekomen op onze kamer genieten we van onze ‘in-room’ lunch en steken ons vervolgens in feestelijke huwelijkskledij. De ‘wedding chapel’ oogt feestelijk, de ‘pastor’ naar behoren. De ‘pastor’ begint met “Peter and Astrid are here to renew their vows because of……..” Daar stopt hij even om er toch nog een zin uit te persen die als het ware eindigt in een vraagteken: “……..because of their 12 ½ year marriage.” Tante Laura en neef Bob kunnen er wel om gniffelen en ik mag daarna van de ‘pastor’ de bruid kussen:

Uiteraard kunnen neef Bob en tante Laura na die monsterrit niet ontbreken op de staatsiefoto!

Bubbels mogen natuurlijk niet ontbreken, en daar genieten we volop van. Tante en neef nemen afscheid met de belofte om over een week ons nogmaals in Walnut Creek te bezoeken. Astrid en ik brengen de avond door bij een goochelshow in het hotel, waar we ons niet al te veel van voorstellen. Echter, nu volwaardige auto’s schijnbaar gewichtloos over ons hoofd scheren, komen we op die gedachte terug. Wanneer we even na twaalven vermoeid op de rand van het bed onze schoenen uittrekken, kunnen we niet anders constateren dat het een topdag was. Zondagmorgen brunch buffet, natuurlijk langs een rij imposante gokautomaten gekomen, waar oudere dames tot onze verbazing met hun creditcard in de 25 cent slotmachines gokken. Hoeven ze er geen geld in te gooien! Vervolgens de strip op. Heerlijk om zo rond te kijken naar al die types die al dan niet beroepsmatig in ‘Vegas’ rondhangen. Je kunt overigens ook nog door Elvis Presley in den echt verbonden worden.

We varen met een gondola in ‘The Venetian’ en bewonderen de fonteinpartijen bij de ‘Bellagio’. Daarna kopen we wat glitter prullaria voor de jongens om zo te verzekeren dat we echt aan hen gedacht hebben. We zijn er stellig van overtuigd dat je na een dag of wat Las Vegas zo overloopt van de indrukken dat je een week nodig hebt om bij te komen. Voor ons geldt dat we een vlucht om half zes hebben die ons weer terugbrengt naar onze bloedjes van kinderen en een wat minder krankzinnige wereld. Hoewel dat laatste me weer terugbrengt naar de boardmeeting van aanstaande donderdag. Alles loopt op rolletjes en tien voor zeven landen we keurig in Oakland. Even na acht zijn we thuis en worden bedolven onder liefhebbende zonen. Kaj heeft inmiddels gitaarles gekregen van Jan en geeft zijn versie van ‘Tom Dooley’ weer. Nadat we hen met veel moeite het bed in hebben gekregen, krijgen we van Jan en Marja een update van de ‘recording’ sessies. Jan is lyrisch over producer Scott Mathews en Ex’pression engineers Armando Guzman en John Scanlon. Hij vertelt aan welke nummers gewerkt wordt, en krijgt ook een kick van nummers met een titel als ‘I’ll never always love you anymore’. Goed om te horen, maar ons bed lokt, ook al omdat morgen de aftelrace naar de boardmeeting begint. Voor de laatste updates check ik m’n PC nog even om daar een e-mail van Bram uit te vissen. De boodschap is duidelijk, of ik hem dinsdagavond vijf voor negen op kan halen van het vliegveld van Oakland, waar hij vanuit Orlando aankomt. “Zeker,” mompel ik, “the things we do for love”. Niet zo gek, dan kan ik gelijk peilen hoe hij de boardmeeting ingaat. Jan en Marja blijven nog even op, Astrid en ik duiken ons bed in. Grappig hoe je met warme relaties uit het verleden in contact blijft. Rob Korver bezoekt Ex’pression dinsdag in zijn hoedanigheid van Chief Engineer Sky Radio. Wil ook wel eens weten wat die ‘ouwe’ daar allemaal heeft helpen opzetten. Rob leerde ik mid 80’er jaren kennen bij Radio Ronde Venen, lokale radiozender voor Mijdrecht, Wilnis en Vinkeveen. Hij als technicus, ik als stem voor satire en sport.

Rob Korver in volle actie in ‘the eighties’

Rob’s carrière is als een raket gestegen, en dat verbaast me niets. Wie weet kunnen we via hem stageplekken voor onze ‘sound’ studenten regelen. Overigens heb ik bij de radio ook Astrid leren kennen, maar dit terzijde. Helaas arriveert Rob laat dinsdag, even voordat ik Bram op moet halen. Na een vluchtige introductie, jaren niet gezien, niets veranderd, spreken we af om woensdag het gesprek voort te zetten. Er is me veel aan gelegen om Bram in de juiste stemming de boardmeeting in te schuiven. Wanneer Bram met een grijns van oor tot oor vanaf de peukenbak bij de aankomsthal naar de auto loopt, denk ik, het zit wel goed. Van de ‘Silent Planet’ boys, die hij in Florida bezocht heeft, begreep ik dat ze een vruchtbare bijeenkomst hebben gehad. Bram gooit z’n ‘travelling light’ koffertje achterin en begroet me alsof we beste vrienden zijn. “Eckart dit keer niet meegekomen,” vraag ik hem op de man af. “Nee, die komt morgen aan,” antwoordt Bram, zonder aan te duiden waar hij vandaan komt. “Oh ja, of je de Sebring met sleutels erin voor de deur in Berkeley wil parkeren,” voegt hij er achteloos aan toe. “Dat ga ik met Astrid regelen, dan kan ze met mij mee terugrijden.” En in één adem voeg ik daar aan toe dat mijns inziens alles pico bello voor de boardmeeting geregeld is. “Ja, nou ja, het is in ieder geval op tijd aangeleverd,” zegt Bram, zonder ook maar enige vorm van goed- of afkeuring te laten blijken. Vervolgens laat hij het onderwerp los door te vragen hoe het met Astrid en de jongens gaat. Voordat we het weten zijn we in Berkeley aangekomen en ben ik geen cent wijzer geworden. Bram pakt z’n koffertje van de achterbank en voor hij in het huis verdwijnt, geeft hij als het ware een waarschuwing of een goed advies af: “concentreer je op het nieuwe boardmember, de man van het McLuhan Instituut, beschouw die als Eckarts barometer.” Naar huis rijdend neem ik me voor om dat boardmember, Derrick de Kerckhove, grondig na te gaan.

Volgende week: drukbezochte boardmeeting, gevolgd door een rumoerig diner in The Townhouse. De VPRO gids komt op bezoek voor een uitgebreid interview. Derrick de Kerckhove geeft een beslissend commentaar.

Een Laanen ‘special’ week afsluitend met Trump

Na twee geannuleerde vluchten van ‘scheisse’ Lufthansa, was het de beurt aan KLM partner AirFrance om onze jongste zoon veilig van Costa Rica naar huis te brengen. Nou ja huis, Parijs dus. Daar zouden Rick en Liesbeth op vliegveld Charles de Gaulle Ivar opwachten om hem veilig naar de ouderlijke woning in Loosdrecht te brengen. Maar eerst de spanning of de vlucht daadwerkelijk plaats zou vinden. Volledig geboekt, dus daar geen probleem. Dan de vrees dat Ivar wellicht wat koorts had opgelopen en geweigerd zou worden. Temperatuur opgenomen, geen probleem, boarden maar! Het eerste voorzichtige gejuich gaat op in huize Laanen. Zondag landt vlucht AF 4147 rond 11.30 in Parijs. Rond 12.30 krijgen we van Liesbeth een filmpje door van Ivar, met mondkapje, die opgelucht de aankomsthal binnenkomt en vraagt of hij hen aan mag raken.

Het dappere trio gaat op pad en dankzij de ‘tracker’ die Rick gebruikt, kunnen we hun rit volgen tot aan huis. En dan begint een rit van circa 5 uur, die we net zo intensief volgen als indertijd de jacht op de beroemde moordenaar O.J. Simpson. Op de A2 aanbeland zet Astrid de oven op 180 graden, en na het oversteken van de brug bij Loenen aan de Vecht, over de Vecht, gaan de bitterballen erin. Kijk dat is nog eens thuiskomen. Na het emotionele welkom, inclusief bubbels, worden de krokante ballen aangevallen. Ivars droom na ruim drie maanden vast te hebben gezeten in Costa Rica, komt uit! Gisteren vierde onze oudste, Bo-Peter, zijn 29e verjaardag ver weg van ons in Yosemite Park.

Bo-Peter met grootste fan Tinley en Laanen wapen.

Gelukkig was ter verhoging van de feestvreugde vriendin Tiphanie aanwezig, alsmede broer Kaj met verloofde Michelle. En dan is Yosemite Park niet de slechtste plek om een verjaardag te vieren, waarbij ik aanneem dat de broers ook de nodige sfeer verhogende drankjes ingeslagen hadden. Om de Laanen vreugde af te maken, slaagde kleinzoon Felix met vlag en wimpel afgelopen donderdag voor zijn HAVO diploma.

Hij zet zijn studie voort in iets wat met ‘fiscaal’ te maken heeft. Fraudeurs opgelet! Toevalligerwijs (koffie) was mijn oudste broer Hans met gade Cintha gisteren bij ons, en op enig moment kwam het op internationalisatie bij de Laanens. Immers, hun dochter Sylvia is getrouwd in Griekenland en derhalve hebbe ze Griekse kleinkinderen, waarvan de helft in NL woont en de andere helft in Griekenland. De vriendin van Bo-Peter is een Française, de verloofde van Kaj is een Amerikaanse. Ivars relaties omspande diverse nationaliteiten, laatstelijk Italiaans. Oudste kleinzoon Rico komt a.s. maandag zijn Spaanse vriendin aan opa en ‘oma’ voorstellen. Die twee zijn met elkaar in contact gekomen tijdens zijn studenten uitwisseling programma in Portugal. Mijn punt is dat de Laanens een voorbeeld zijn van integratie, hetgeen met het oog op de chaos in de Verenigde Staten ook wel eens genoemd mag worden. Trump, die de V.S. voor schut zet in de hele wereld, heeft niets van al zijn huwelijken met buitenlandse vrouwen geleerd. Integendeel, het lijkt wel of hij de rest van de wereld kwalijk neemt dat ze allemaal mislukt zijn. Neemt niet weg dat a.s. woensdag wederom een aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ op de digitale deurmat ligt. #68, poeh, poeh! Blijf op afstand en gezond, ook dit weekend, ook de komende weken.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 67

Een Nederlandse cowboy komt een album opnemen bij Ex’pression. De boardmeeting werpt z’n schaduw vooruit. De Las Vegas trip van de Laanens.

Anderhalve week voor de boardmeeting, en alle boardmembers hebben aangegeven te komen. Bij de ‘Big’ MT meeting deze maandag zijn alle blokhoofden aanwezig, en allemaal zijn ze onder de indruk van de star line-up die we kunnen verwachten: Joichi Ito – het Japanse ‘wonderkind’, Jane Metcalfe – Co-founder Wired Magazine, John Meyer – sound goeroe Meyer Sound, John Perry Barlow – tekstschrijver Grateful Dead en politiek geëngageerd, Derrick de Kerckhove – Director of the McLuhan Program in Culture and Technology, en tot slot de meest flamboyante in dit gezelschap: Woody Harrelson – gevierd acteur. Eckart zal als chairman of the board dit kleurrijke gezelschap in toom dienen te houden. “We are the supporting acts, and we’d better be good,” begin ik mijn betoog. We moeten echt op de top van ons kunnen voor de dag komen om de boardmembers voor ons te winnen, wetend dat de meest kritische vragen van Eckart en Bram zullen komen, waarbij Bram ons echt niet zal sparen. Havik spelen zit in zijn genen. Gary en ik presenteren, waarbij Gary met name het educatieve deel voor z’n rekening zal nemen. Uiteraard zijn alle programmadirecteuren aanwezig voor individuele ondersteuning, waarbij verwacht mag worden dat de jeugdige Yee Ju Lin, verantwoordelijk voor student intake, en routinier Shiloh Hobel, verantwoordelijk voor het plaatsen van studenten in banen, het meest gegrild zullen worden. Shiloh is het laatste kwartaal van 1999 aangenomen, tegen een prijs, en is in haar metier een rockstar:

Meer dan 20 jaar ervaring in de muziek industrie, o.a. op de achtergrond gezongen bij Aretha Franklin en Whitney Houston, maar belangrijker nog voor ons is haar ervaring als producent en manager bij vooraanstaande studio’s en producers. Dat, gevoegd bij haar rol in de San Francisco afdeling van de Grammy’s, geeft haar rolodex een netwerk om U tegen te zeggen. Precies datgene wat we nodig hebben om tot een plaatsingspercentage van minimaal 72 te komen, binnen een periode van 6 maanden na afstuderen, om onze status als ‘California State’ geregistreerd educatie centrum te handhaven. Voor de eerste twee afgestudeerde klassen zitten we op 90%, so far so good. En de studenten zijn behoorlijk onder de indruk wanneer ze bij Shiloh op het matje komen in een kantoor dat gelardeerd is met gouden en platina platen. Gary en ik nemen om de beurt het woord om de afdelingshoofden ervan te overtuigen dat de op PR gebaseerde externe successen intern gespiegeld dienen te worden. De stemming is opgewekt en gespannen tegelijk, zoals je dat voelt bij een belangrijke sportwedstrijd. Tevens nemen we formeel afscheid van onze marketing manager, Lila Polite, die vrij abrupt per 1 mei ontslag heeft genomen. Ed Niskanen, onze wat schuwe CFO, schiet me na de meeting aan, maar voordat hij iets kan zeggen beloof ik hem ook de financiën te presenteren. “But, you must be in attendance in case I have to explain something beyond my knowledge,” druk ik hem op het hart. Ed begrijpt dat hij wel aanwezig moet zijn om eventueel iets nader uit te leggen, ofschoon hij zeer opgelucht is. “By the way,” begint hij, om me vervolgens een rolberoerte te bezorgen door mede te delen dat Lila Polite een behoorlijk aantal contracten heeft ondertekend waar ze geen bevoegdheid voor had. “Now you’re telling me,” val ik tegen hem uit. Omstandig legt Ed me uit dat er aan het eind van de week voorschotnota’s waren binnengekomen op basis van contracten waar hij ook geen weet van had. Dat heeft hij in het weekend uitgeplozen. “Right,” rond ik het gesprek af, “she has to go. Make a check for two weeks pay, I’ll walk her Wednesday.” De Amerikaanse methode, twee weken salaris, pak je spullen, en ik wandel je persoonlijk het gebouw uit. Met het oog op de boardmeeting had het op geen slechter moment kunnen gebeuren. Ik licht Gary in die zijn mening in het kort weergeeft: “what a fucking bitch.” Daar schieten we niks mee op, maar het lucht wel op. Eerst de formaliteiten vervullen, afspraak maken om acht uur woensdagmorgen, kantoor leegmaken onder begeleiding, wegwezen. Nu Kappi Hommert, onze evenementplanner, bellen met het verzoek om in te vallen tot 1 juni wanneer onze full time nieuwe marketing manager Karen Wertman kan beginnen. En, niet te vergeten, er dienen wat contracten heronderhandeld te worden. Weer zo’n idioot begin van de week. Vanavond komt ook J.J.Johns aan met MartinAir, vergezeld door vrouw Marja. Komt nu even niet goed uit, maar ja, wanneer wel? Jan Abbing, de eerste soundmix winnaar bij Henny Huisman met zijn vertolking van Barry Manilow’s ‘Mandy’, is als J.J.Johns helemaal ‘country’ geworden, en komt bij ons een CD opnemen.

J.J.Johns – The American Dream

We hebben hem kunnen koppelen aan een dijk van een producer; Scott Mathews. Die heeft gewerkt met o.a. Roy Orbison, Glen Campbell en de Beach Boys. Scott is een vriend van Ex’pression, beoordeelt studentenwerk en geeft input op ons sound curriculum. J.J. krijgt een topproducer voor een koopje, waarbij onze studenten uiteraard ook onderdeel van het pakket uitmaken. Een win-win situatie. Nu als de sodemieter naar Oakland om ze op te halen. Onderweg denk ik na over Lila Polite, is die vrouw dronken van macht geworden? Wat bezielt zo iemand om haar reputatie op die manier te vernachelen? “God only knows”, om met de Beach Boys te spreken. Marja, die voorheen ook de boekingen deed voor Loïs Lane, en Jan komen me stralend tegemoet. Het vooruitzicht om hier op te nemen en Californië te ‘proeven’, heeft hen duidelijk wakker gehouden. Jan is vol van het idee om met Scott Mathews samen te werken terwijl Marja Jan alleen nog maar aanspreekt als J.J. Ook goed. Marja en Jan willen gelijk naar het hotel om met Scott de keuze van de songs af te stemmen. Prima, morgen treffen we elkaar bij Ex’pression waar ik ze aan Sound Director Duke Zaffery zal voorstellen. Woensdagmorgen is geen pretje, Lila Polite weet wat haar staat te gebeuren omdat we gisteren haar persoonlijke eigendommen al ingepakt hebben. Nijdig rukt ze de check uit m’n handen en levert haar badge in. Daarna loop ik met haar mee naar de receptie waar ik haar “good luck” wens, hetgeen met een snauw beantwoord wordt. “So be it,” mompel ik. Het is goed om te constateren dat de afdelingshoofden hun ‘shit’ voor elkaar hebben, dan kan ik nu op weg naar Jack’s Bistro in Oakland. Daar wacht Kappi Hommert op me, die ik over moet halen om tijdelijk de functie van marketing manager op zich te nemen, alsmede de contract situaties te herzien. Kappi is een moordwijf, zo een die de handen echt uit de mouwen kan steken.

Kappi met Peter en Gary tijdens één van door haar georganiseerde evenementen

En ze kent ons vanaf het begin, inclusief de Gary & Peter ‘show’, met alle toeters en bellen. Kappi’s “let’s not beat around the bush” geeft gelijk aan dat ze nergens omheen wil draaien. Daadwerkelijk heeft ze aan een half woord genoeg en haar lichaamstaal verraadt dat Miss Polite niet haar favoriet was. Ze zegt nog net niet dat we daar eerder achter hadden moeten komen. “Oh well,” verzucht ik na een klein uur, maar wel met de wetenschap dat Kappi aan boord is. We nemen warm afscheid van elkaar en voor het eerst sinds dagen rijd ik weer eens zingend naar huis. Voordat Astrid en ik naar Las Vegas vertrekken, hebben Gary en ik nog een diner meeting donderdagavond met Pat Martin, eigenares van Coastal Valley College, de school die we aan het overnemen zijn om sneller een bachelor’s degree aan te kunnen bieden. Heel eerlijk, dit doen we voor de ouders, de studenten talen niet naar nog meer algemene ontwikkeling en dergelijke, die willen muziek maken of animaties creëren. Maar de ouders, die veelal de financiën regelen, kunnen nu zeggen dat hun kind weliswaar aan de artistieke kant zit, maar wel met een bachelor’s afstuderen. ‘The art of the deal’! Pat is een prettig mens, die getrouwd is met een dominee. Omdat we zo goed als rond zijn, bespreken we nog wat details, en als voornaamste punt de verhuizing naar ons pand. Het voelt goed wanneer we gezamenlijk The Town House verlaten en met een big hug afscheid nemen op de ‘valet’ parking. Gary probeert nog een laatste maal om erachter te komen wat Astrid en ik gaan doen in Las Vegas, maar met een geheimzinnige grijns laat ik hem achter. “Not a divorce, huh,” schreeuwt hij me nog achterna. Terwijl ik hem de middelvinger geef, dringt het tot me door, Gary denkt aan een scheiding.

Volgende week: de Laanens in Las Vegas. De met spanning tegemoet geziene boardmeeting vindt plaats. Nederlandse cowboy J.J.Johns schittert in Emeryville en een boardmember gaat over de top na de boardmeeting.

Hoe een Spartaan via Feyenoord bij het WK’90 terecht kwam

Maar allereerst het laatste nieuws over de jongste Laanen telg: Ivar. Na twee annuleringen door de gründliche luchtvaartmaatschappij Lufthansa, tevens onbereikbaar, lijkt het dit keer te lukken met een AirFrance vlucht. Onze aandacht werd getrokken door een aankondiging op de website van de Franse ambassade:

Een rechtstreekse vlucht op 11 juli vanuit Costa Rica naar Parijs! Helaas was de Nederlandse Ambassade in Costa Rica gesloten en wist men er in “Den Haag” (doorgeschakeld nummer) niets van. Teamwork: terwijl Astrid aan de keukentafel gezeten uur na uur koortsachtig probeerde in contact te komen met Lufthansa, zat ik aan m’n bureau met haviksogen het ter beschikking staande aantal plaatsen op de AirFrance vlucht in de gaten te houden. Bij 5 beschikbare plekken aanbeland, besloot Astrid Lufthansa na 2 uur en 59 minuten ‘op te hangen’ en een van de laatste stoelen te boeken bij AirFrance. Hoe z’n geld van Luftansa terugkomt, dat vogelt Ivar zelf uit. GEEN VOUCHER. Saillant detail: oudste telg Rick besloot spontaan met geliefde Liesbeth er een weekendje Parijs van te maken om er zeker van te zijn dat z’n jongste broer veilig thuiskomt. Helden. We tellen de uren af. Een paar Luimen geleden verhaalde ik over het WK voetbal 1990 met het cruise schip de ‘Orient Express’ rond Sicilië, waar de poulewedstrijden van het Nederlands elftal gespeeld werden. Maar hoe kwam ik in de positie om namens de Top Sports Group dat schip te leiden? Het begon met deze brief:

Alhoewel ik na mijn recente aftreden als voorzitter van de KNBSB (en benoeming tot ere voorzitter – later teruggegeven) diverse aanbiedingen kreeg, had ik me hier niet op aangemeld! Natuurlijk zou het Feyenoord deel van de familie, o.a. oudste zoon Rick, van enthousiasme de maas ingesprongen zijn, maar het Sparta deel, o.a. jongste broer Rob, gedoopt in Kasteelwater, me vervloekt hebben. In een brief op poten naar Inter Football meldde ik dat ik van dit gedrag niet gediend was. Enfin, van het een kwam het ander en uiteindelijk werd ik aangetrokken om de Top Sports Group te reorganiseren, hetgeen ik uiteindelijk ook bij de KNBSB gedaan had. Echter, niet onprettig, werd de cruise WK’90 m’n eerste klus, waarbij ik kon bouwen op een stel geweldige medewerkers. Rond Sicilië dobberde een prachtig schip geladen met BN’ers uit die tijd, zoals voetbalhelden Johnny Rep, Ruud Krol, Sjaak Swart, etc. Aangevuld met artiesten als Loïs Lane (hoe toevallig), Lee Towers, Anita Meyer, René Froger en naderhand ook nog de arrogante Jaap van Zweden. Besturen van Ajax en Feyenoord, trainers als Leo van Veen, maar ook wielericoon Peter Post en schaatsheld Hein Vergeer. Te veel om op te noemen. Ook Privé en De Telegraaf hebben er vele pagina’s aan gewijd.

En wat te denken van een heuse bokswedstrijd op volle zee tussen Regilio Tuur en een soort van boksbal uit Wales. Het bestuur van Ajax stuurde een week voor m’n verjaardag een geestige maar welgemeende dankbrief.

De harde werkelijkheid sloeg in toen ik in het kader van herstel van de relatie tussen Inter Football en Ajax op audiëntie kwam bij het Ajax bestuur. Dinsdag 4 september 1990 werd een dag die ik niet licht zal vergeten. Het hele Ajax bestuur kielhaalde me over contracten/afspraken uit het verleden, waar ik absoluut geen weet van had. Op enig moment verloste directeur Arie van Eijden me uit mijn lijden met de simpele mededeling dat dit feitelijk allemaal het werk was geweest van oprichter Maarten de Vos, de begenadigd journalist. Hoewel de hitte er vanaf was, werd de warmte van voornoemde brief niet bepaald gehaald. Uiteindelijk werd toen al de teloorgang van Inter Football ingezet. Maar, als gebruikelijk eindigen we positief, want a.s. woensdag komt #67 uit van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Hoe leuk is dat?! Blijf veilig en gezond.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 66

De rumoerige opmaat naar de boardmeeting. Bram bemoeit zich met de cijfers. Helpt het mooie artikel in Mix Magazine?

Wat ik natuurlijk begrijp is dat Eckart wenst, eigenlijk eist, dat het ‘drijfzand’ verhaal stopt. Drijfzand waar het geld in verdwijnt. Ik herlees een bepaalde zinsnede: “en dan te komen met de kutsmoes dat de subcontractors te laat met hun rekeningen zijn”. Fijntjes wijs ik Eckart op het gegeven dat ons gebouw op dit moment minimaal een officieel geraamde meerwaarde heeft van een kleine $5 miljoen, dankzij die verbeteringen. Ik vermijd het woord “kut verbeteringen”, hoewel het voor in m’n mond lag. Met de komst van Pixar is Emeryville “too hot to trot”, schrijf ik nog. En dan gisteren de e-mail van Bram, die hij als volgt ondertekend: ‘Bram, watchdog en bijna Chagrijnige Email Ontvanger’. Inderdaad, als oplettende lezer ontwaarde ik de letters CEO daarin. Een bedreiging? In ieder geval stelt hij dat de tijd rijp is om een hypotheek op het gebouw te nemen. Hij stelt voor, oh hoe toevallig, een bedrag van $5 miljoen. Ik vind een lichtpuntje in zijn stelling dat “fun de overhand moet blijven houden boven ergernis”. Even terug naar “the good”: het juichende artikel in Mix Magazine onderstreept hoe ver we gekomen zijn, en dat succes om de hoek ligt:

Ook vond men het leuk om een archieffoto op te nemen waar Gary, Rob Gibson, Duke Zaffery en ik aan het dollen zijn op onze digitale trots, de Studer D950:

Wanneer ik dat zo aanschouw, dan geeft dat gelijk weer inspiratie om mijn ‘Weekly Update’ eruit te raffelen, waarin optimisme zegeviert. Immers, wanneer je met een dergelijk nieuw concept de markt betreedt, dan zijn grote hobbels op de weg onontkoombaar. Met een merkwaardig gevoel van tevredenheid beëindig ik de ‘update’ met de volgende slotzinnen: “Geen paniek wanneer we op het punt staan door te breken. Vertrouw me, zo sprak de tweede hands auto verkoper”. Is dit wel een goede grap? Beter even te verduidelijken: “Hé, zo zijn we dus niet, we zijn goed. Ongelukkigerwijs is hetgeen we doen nog steeds 90% transpiratie, niet inspiratie”. Mijn altijd, van de omstandigheden afhangend, veranderende titel bij afsluiting wordt nu Chief Executive Optimistic. Zonder aarzeling druk ik op “Send”. Zo, morgen in de handen van de heren opzichters. Even privé tijd nu, dadelijk even naar de opbouw van onze nieuwe stek in Concord gaan kijken met Astrid. Toch al teveel de afgelopen maand kort afgedaan, zoals ons 12 ½ jarig huwelijk, hoewel, wel lekker gedineerd. Uiteraard ben ik benieuwd naar de NCRV opnames bij Eckart thuis en hoe ze dat in Nederland oppakken. Hoeveel moeite het me ook kostte, ik heb in ieder geval het school zangconcert van Bo-Peter en Kaj meegemaakt. Is heilig hier. En dan, bliksemschicht, afgelopen maandag de geboorte van m’n eerste kleinzoon, Rico geheten. Zoon Rick en vrouw Imelda uitbundig gefeliciteerd, maar op afstand is dat toch anders. Even alles van me afschudden, we gaan met de hele bubs naar Concord, dat geeft ook weer een ‘boost’. Het gaat nu echt contouren krijgen. Bo-Peter en Kaj verheugen zich dat ze hun eigen kamer krijgen, voor Ivar verandert er weinig. Wel vindt hij de ‘bergen’ imposant en dus klimmen we op zijn verzoek naar boven. Hoewel die kleine benen hem op achterstand brengen bij de ‘big’ boys, klautert hij dapper door. Astrid legt geduldig een en ander vast.

Wat een ‘rijk’ gezicht, zowel qua vormgeving, dankzij het hout, als omgeving. In ieder geval weet je dan weer waar je het voor doet, bedenk ik filosofisch. Op de terugweg doen we tot vreugde van de jongens Applebee’s aan, zodat ook de inwendige mens niet vergeten wordt. Of het gezond voedsel is, is een andere zaak. Wel lekker! En zo breekt er, voordat je het weet, weer een nieuwe week aan. Belangrijk is de bijeenkomst met onze advocaten ter voorbereiding van de getuigenissen die Gary en ik af dienen te leggen betreffende de zaak die aannemer CIC tegen ons aangespannen heeft. Daar leer je pas toneel spelen. “Smile when you enter the court room,” krijg ik van Allen Logan te horen. Maar het moet wel een minzame glimlach zijn, geen arrogante. “And remember, you’re under oath,” vervolgt hij, om daar aan toe te voegen dat je onder ede goed na moet denken over wat je gaat zeggen. Laat de rechter de vraag herhalen wanneer je tijd nodig hebt om erover na te denken. Wanneer je geen antwoord wilt geven of het zou schadelijk kunnen zijn, “say you don’t recollect.” Dus je kan het je niet herinneren, dat is een goede hint. Dan moet je wel hopen dat je het niet op papier hebt gezet! Vervolgens buigen we ons over de vraag waar we dollar technisch voor zouden kunnen schikken. Na het uitkopen van de diverse onderaannemers, zou dat een bedrag kunnen zijn rond de $70.000. “Cross your fingers,”zo nemen we afscheid van de advocaten. Inmiddels is Jane Metcalfe gearriveerd, zij is vanmiddag de keynote speaker tijdens onze tweede feestelijke bijeenkomst van afgestudeerde studenten. En die zijn ‘thrilled’ om te vernemen wat één van de Founders van Wired Magazine hen te vertellen heeft. Jane haakt handig in op de bestemmingen van de diverse studenten: “be proud you’re going to Disney, Warner Brothers, The Plant and The Netherlands,” motiveert ze de ‘grads’ en hun geliefden.

Traditionele ‘graduation’ opening door Peter en Gary

Na afloop wordt Jane omringd door jeugdige bewonderaars en Gary en ik laten ons bevragen door, veelal, de ouders. Behoorlijk volgepompt met adrenaline, maar uitgeput, rij ik ’s avonds naar huis met de wetenschap dat we zondag weer ‘up’ moeten zijn tijdens het ‘Open House’, waar we tegen de 200 geïnteresseerden verwachten. Op de radio wordt ‘Smooth’ van Santana gespeeld, een heerlijk nummer, gezongen door Rob Thomas, en daar word ik helemaal blij van. Een kinderhand……. Maar, ik heb dan ook een geweldige geluidsinstallatie in mijn Chrysler 300M. Veilig thuis aanbeland is het goed toeven in de warmte van de familie. Het lijkt wel of ik huiselijker aan het worden ben dan ik ooit heb kunnen dromen! Zondag 9 april, Highway 24 ligt er verlaten bij op de vroege morgen. ‘Open House’ betekent meer en meer showtime, meer en meer zieltjes oppikken voor alternatieve startmomenten. Studenten die toch overwegen om college te verlaten, dat laatste duwtje te geven om naar Ex’pression te komen om hun werkelijke dromen te realiseren. Ook de ouders dienen overtuigd te worden dat hun geld goed besteed wordt bij ons: creatieve wildebras Gary en papa Peter die ervoor zorgt dat het treintje niet ontspoort. Zo is generiek de rolverdeling tot stand gekomen. Voeg er hier en daar een flinke snuif humor aan toe en de toehoorders worden vermaakt, en zijn tegelijkertijd geboeid. Gary en ik treffen elkaar even voor we ‘on stage’ moeten zijn, we weten dat zo vlak voor de boardmeeting er gescoord moet worden. Een korte knik later staan we naast elkaar de Ex’pression droom te verkondigen. En het wordt gevreten. Na de diverse rondleidingen en de Q&A sessie tekenen maar liefst 8 studenten stante pede op. Aan totaal leergeld betekent dat een klein kwart miljoen. Met degenen die het papierwerk meegenomen hebben, kan op een zondag vangst van 15 studenten gerekend worden. “Nice,” beaamt ook Gary. Voordat we huiswaarts gaan, nemen we nog even de acties van de komende week door, met name voor wat betreft de boardmeeting. “Still going to Vegas with Astrid,” vraagt Gary. “Sure am,” antwoord ik. Vrijdag vertrek ik met Astrid voor een lang weekend naar Las Vegas, daar kan geen boardmeeting me van afhouden. Gary brandt van verlangen om de reden van onze trip te vernemen, maar dat gaat hem geen donder aan.

Volgende week: een Nederlandse cowboy komt een album opnemen bij Ex’pression. De boardmeeting werpt z’n schaduw vooruit. De Las Vegas trip van de Laanens.