Minister Dekker, alias Sander de Zwijger

NEGEN weken en de Minister van Rechtsstaat zwijgt in alle talen. Overigens, maar dit terzijde, interpreteert Sander Rechtsstaat verkeerd? Ziet hij Jaitsen Singh als Links? Helaas, moeten we constateren, er komt helemaal niets uit zijn mond.

Getalsmatig stellen die 9 weken niets voor wanneer je het vergelijkt met de 1.871 weken die Jaitsen Singh o.a. heeft doorgebracht in gezellige gevangenissen als Folsom Prison en San Quentin. Daar heeft Johnny Cash hele prettige liedjes over gemaakt. Aanraders. Duidelijk is dat Sander als Minister valt onder het Ministerie van Justitie en Veiligheid. Laten die nou net al de hele smoezenbak gevuld hebben met drogredenen om Singh niet naar Nederland te halen. Eigenlijk zit Minister Dekker dus met z’n handen in het haar, maar ja, zolang de Tweede Kamer hem niet op het matje roept, blijft hij zitten waar hij zit (de rest kunnen jullie zelf invullen). Kortom lieve lezers, laat dit een sneeuwbal worden die als een lawine Den Haag binnen raast. DELEN is ons enige wapen. Just do it! In niet gerelateerd nieuws (Minister Dekker woont samen) verheugt het me jullie te laten weten dat mijn allerliefste rots Astrid en ik gisteren 33 jaar geleden in het huwelijksbootje getreden zijn.

In vier landen gewoond, drie mooie jongens voortgebracht, en dat allemaal in een periode van 1.716 weken. Voor ons zijn die weken voorbij gevlogen, voor Singh niet echt. Heb een hart daar in ‘Den Haag’, bel Governor Gavin Newsom in Sacramento, vraag om gratie, en zeg dat ze Singh onder rembours naar Nederland kunnen sturen. Moet ik nu alles voorzeggen? Alle gekheid op een stokje: dit is SCHANDALIG! Ik laat de Luim hierbij, de affaire Singh en al die Nederlandse onwil maakt me alleen maar boos. Uiteraard ter afsluiting de dienstmededeling dat a.s. woensdag aflevering 74 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ verschijnt. Wat mensen daarin aantrekt? Het gaat over echte, bestaande karakters. Het zijn net mensen! Blijf in ieder geval veilig en gezond. Newsflash: Broer Rob en ik zijn bij Sparta het komende seizoen gelukkig in dezelfde groep ingedeeld. Selfies kunnen weer tegemoet gezien worden!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 73

Nog steeds geen arbeidsovereenkomst. Het eerste ‘Open House’ al op de eerste zondag van het nieuwe jaar.

De eerste week van het nieuwe jaar verloopt rommelig, ook al omdat zondag de 7e ons eerste ‘Open House’ van het nieuwe jaar is, met nu al 124 aanmeldingen. Dat vereist organisatie. Direct daarna twee dagen in Las Vegas om de Consumer Electronic Show (CES) bij te wonen, met als doel onze afgestudeerde studenten een baan te bezorgen. Zaterdag vertrekken Rick, Imelda en Rico na een intensieve twee weken familie bijeenkomst die wel wat weg had van het weer: wisselend bewolkt, met hier en daar een bui. Met Gary heb ik op een tweetal businesslunches na weinig van doen gehad. Wel zo rustig. Zondagmorgen zien we tot onze prettige verbijstering een gigantische rij mensen voor de entree staan. Dat overtreft alles wat we in de afgelopen twee jaar meegemaakt hebben. Voordat Gary en ik de bühne opgaan voor onze gebruikelijke begroeting, wordt in ons oor gefluisterd dat er 176 aanwezigen zijn. Stoelen tekort. Grappig genoeg hebben we in het begin van onze ‘Open House’ serie met opzet te weinig stoelen neergezet omdat het indruk maakt wanneer mensen moeten staan. Maar nu komt het er op neer dat we niet meer dan 125 stoelen hebben. Adrenaline stuwt ons het toneel op, deze zondag kan niet meer kapot. Gary en ik zijn ‘on top of our game’ en zien kans om in alle vroegte de mensen beurtelings zowel te laten klappen als te laten lachen. Ook het gegeven dat het studenten zijn die potentiële studenten rondleiden, en dat letterlijk alles gevraagd kan worden, doet het heel goed. Het wordt een lange zondag waar uiteindelijk zeven gretige jonge mensen ‘on the spot’ zich laten registreren en 21 met registratieformulieren Ex’pression verlaten. “That’s what I’m talking about,” kraait Gary terwijl hij me een borststomp geeft. Vervolgens tikt hij me op m’n badge: “happy with Gary now, Mr. CEO,” is z’n duidelijke vraag om waardering.

“Today you are Mr. Ex’pression, Gary,” loof ik hem enigszins beschaamd. Mijn beloning is een dikke ‘hug’ van Gary. “See ya tomorrow when I pick you up, Gary,” zijn m’n laatste woorden voordat ik naar huis rij. Moe en uiterst voldaan kom ik thuis. Zondagse harmonie met de familie valt mij ten deel, en ik vreet het. Maandag pik ik Gary om kwart over zeven op, onderweg naar Oakland Airport. We checken geroutineerd in en landen na een vlekkeloze South West vlucht om even over half elf in Las Vegas. CES is een megashow, verdeeld over vele hallen en hotels. Gary en ik hebben een pad uitgestippeld waar we in de twee dagen die we hebben zoveel mogelijk potentiële werkgevers in de entertainment industrie gaan bezoeken. “Put on your walking shoes”, dat is een advies om in acht te nemen. De energie in de diverse hallen, plus de naam die we inmiddels bij de diverse bedrijven hebben opgebouwd, maakt dat we ons op vleugels voortbewegen. De overtreffende trap van opwinding gedurende de CES is de met spanning verwachte introductie van Microsofts potente Xbox video game console, waarmee je onder anderen ook DVD’s kunt afspelen.

Bill Gates doet persoonlijk de introductie, samen met worstelfenomeen ‘The Rock’. Slim natuurlijk, omdat de introductie gecombineerd wordt met een game over worstelen, ‘Raw is War’, gebracht door de WWF (World Wrestling Federation). Voor Gary en mij is het van belang om te weten hoe dit ons in voortgang zijnde game curriculum zal beïnvloeden. ’s Avonds leggen we onze vermoeide voeten te rusten aan de bar bij Caesars Palace, een begrip in Las Vegas. Uiteraard komen we weer terug op ons favoriete onderwerp: onze arbeidsovereenkomsten. Gary zingt als het ware “they’re fucking us, Pete!”, waarna hij een flinke teug van zijn ‘Manhattan’ neemt, hetgeen meestal een opmaat is naar een grotere uitbarsting. Ik temper het enigszins door het gesprek te brengen op Chris Coan, die door Gary bij ons geïntroduceerd is als de man die zijn back-up moet worden. Chris komt van Full Sail, alarmbellen gaan af, is uiterst bekwaam, en is een voormalige zanger en toneelspeler. Voelt goed aan, zij het soms wat kunstmatig. Gary’s stemming slaat gelijk om: “great guy, what a steal, we’ve got him for nothing.” Helaas is er altijd een stemmetje in mij dat waarschuwt of hij dit nou doet om Full Sail dwars te zitten, dan wel dat hij overtuigd is van de meerwaarde van Chris Coan. M’n onderbuik zegt dat Coan in ieder geval aan het laatste voldoet. Over de dag als zodanig zijn we meer dan tevreden en we besluiten om niet al te laat ons kooitje op te zoeken. Met nog zo’n dag voor de boeg kunnen we het ons niet veroorloven om de avond in nevelen af te sluiten. Neemt niet weg dat het alsnog een lange dag wordt, gekenmerkt door vele gesprekken met bekenden en relaties die we op onze colportagetocht tegenkomen. Op ons tandvlees boarden we South West vlucht 1544 naar Oakland, waarna ik bewonder hoe Gary, nog geen minuut nadat we in de lucht zijn, in snurken uitbarst. Onderweg heeft hij klaarblijkelijk een nare droom gehad omdat hij tijdens de rit naar huis plotseling Bram Zwagemaker als de grote kwade genius bestempelt. “Believe me Pete, Femke is just a puppet,” oreert hij. Voordat ik hem thuis afzet in Walnut Creek, doordring ik hem ervan dat we Femke de ‘benefit of the doubt’ moeten geven. Schokschouderend pakt hij z’n tas en zegt zachtjes “you’re the boss, Pete.” Uiteindelijk wel, bedenk ik me, ik word afgerekend op het eindresultaat. Grappig, net nu we het er over hebben gehad, komt er een e-mail van Femke binnen:

“How nice,”mompel ik onbewust in het Engels, “the ball is in our court.” Maar hey, laat ik nu een mooie geheimhoudingsovereenkomst bij de hand hebben. Die gaat met kerende e-mail post naar Femke. Nu zou het toch nog maar een kwestie van afronden zijn, lijkt me. Gary toont zich oprecht tevreden met allereerst de felicitatie van Femke inzake februari, en daarnaast het feit dat de afronding om de hoek ligt. Tevens wil hij absoluut met me lunchen. “Why,” vraag ik verbaasd. “Ex’pression is two years old, baby, let’s celebrate,” roept hij enthousiast. Nou, daar is niets op tegen. De lunch is als in onze eerste dagen, vrijuit pratend, zonder voorbehoud, volop enthousiasme. En dan te bedenken dat morgen klas 6 afstudeert. Wat een weelde. Zaterdagmorgen sta ik op de weegschaal en zie bezorgd dat ik de 92 kilo gepasseerd ben. De vele lunches, maar ook alle snacks gisteren na de afstudeerceremonie, en die daarvoor, gaan hun tol eisen. Hoewel, eisen? Toevoegen zal je bedoelen. Opletten geblazen. Het wordt tijd om het hoofd weer eens te klaren en dat kan mooi bij Bo-Peters honkbalpotje. En al babbelend met de ouders over ‘balls’ en ‘strikes’ komt de rust over me die af en toe zo nodig is. Woensdag 17 januari heb ik een tweede sessie met onze sound director Duke Zaffery. Duke heeft problemen met Gary, nadat hij geuit heeft dat hij wat financiële problemen heeft. Gary is daar onmiddellijk op ingesprongen en heeft hem verweten dat zijn probleem veroorzaakt wordt omdat hij drugs koopt voor zijn spilzieke vriendin. “Gary, of all people,” verzucht Duke.

John Scanlon en Duke Zaffery kopen audio spullen bij Leo’s in Oakland

Duke is op zich best een rockstar, zeer geliefd bij al zijn mensen, en zeker ook bij z’n tweede man, John Scanlon, die ondanks zijn babyface al heel wat ervaring heeft. Eigenlijk wil Duke weg. Duke, ook afkomstig van Full Sail, heeft voor hun komst naar de Bay Area Ex’pression curriculum in Florida geschreven voor Gary. Hij beschouwt Gary kortom als de pot die de ketel verwijten maakt. Ik moet een gesprek tussen Gary en Duke tot stand brengen. Op één of andere manier moet ik een wapenstilstand bereiken, zeker ook omdat het sound programma één derde van ons studentenbestand beslaat. Duke stemt in om nog een poging te wagen, helaas spreekt zijn lichaamstaal het tegendeel. Gelazer, dat is het. En ook nog eens een keer over drugsgebruik. Kwartet, denk ik zwartgallig: Eckart, Gary, Duke en Woody. Even heb ik er geen behoefte aan om opzoek te gaan naar andere gebruikers. Na mijn uitgebreide budgetsessie met Ed Niskanen, ga ik het weekend in met één gedachte; gewoon iets met de familie doen. Zaterdag is Kaj aan beurt op het honkbalveld en vanachter het beschermende hekwerk moedig ik hem aan tijdens zijn slagbeurt.

Kaj kijkt om en…….”strike three,” gilt de umpire in wording. Mismoedig hobbelt Kaj terug naar de dugout om daar z’n catcher outfit aan te trekken. Mijn troostende woorden dat zelfs de beste slagmensen maar ééns in de drie keer raak slaan, glijden van hem af. Zo glijdt ook de tegenzin van me af om Gary te bellen inzake Duke Zaffery. “Hello,” komt de stem van Gary luid en duidelijk door.

Volgende week: een heftig gesprek op het honkbalveld. Een Belg gaat zich bemoeien met onze arbeidsovereenkomst.

Kijk er maar naar Minister Dekker

Hoe vindt u dat, zo vlak voor uw ogen? Kijken zonder te zien?

Niet dat u me het type lijkt dat daardoor emotioneel geraakt wordt, maar toch! Wellicht zit er ergens bij u toch zoiets als een gevoelige snaar. Maar ja, 8 weken een motie naast je neer leggen terwijl Jaitsen Singh wegrot in Vacaville (Californië, zodat u weet waar te zoeken), getuigt niet bepaald van enige empathie. Na het geblunder door de decades heen, lijkt enige spoed op z’n plaats voor deze arme ziel. Verras me met een positieve response in plaats van weer zo’n achterbakse uitweg smoes. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Helaas moet ik ook concluderen dat de verplichting die de Tweede Kamer toevoegde aan de motie, ook met voeten getreden wordt. En niemand van dezelfde kamer die ook maar aan de bel trekt. Rare jongens en meisjes die volksvertegenwoordigers (vrij naar Asterix en Obelix). En nu wat leuk nieuws. Tussen de baby regen door togen Astrid en ik van de week op pad. Allereerst naar het pittoreske Volendam. Niet al te druk, wel veel oosterburen. En voor mij een lekkere palinglunch, vakkundig vastgelegd door Astrid:

Je zou het kunnen beschouwen als een ‘Dekker’ lunch: zo glad als een paling, daarna wegspoelen met een glaasje chardonnay. Vervolgens door naar Monnickendam, alwaar wij na het nodige rondcirkelen toch nog een parkeerplaats vonden. Leuk, niet echt opwindend, op een lokale Monnickendammer na, die op zijn fiets gezeten de halve straat blokkeerde en ons toeschreeuwde om anderhalve meter in acht te nemen. Gewoon genegeerd, gekkies vind je overal. Astrid pikte vervolgens een zonnestraaltje mee naast de plaatselijke monnik.

Wat die honkbalknuppel daar doet is me een raadsel, maar ik denk dat het zijn slagbeurt was. Vervolgens door naar Amsterdam Noord om de pas betrokken studio van Ivar te bewonderen. 23 jaar, maar goed voor elkaar. Vervolgens naar ‘Plek’ met z’n drietjes, strand aan het IJ en veel moois daarbij. Daar moest op…….

Wees gerust, Astrid zat aan het stuur, en na Ivar afgezet te hebben ging de reis voort naar Beinsdorp, onder de rook van Amsterdam. Daar kwamen we om de pas aangelegde jeu-de-boules baan te bewonderen in de tuin van m’n oudste zoon Rick en schoondochter Liesbeth. Grootmoedig als Rick is, liet hij de eer aan grootmeester Klaas om de Luim te sieren met zijn bal:

Trouwe lezers begrijpen dat het nog heel gezellig werd, maar nog belangrijker om te weten is dat wij in één dag meer plezier hadden dan Jaitsen Singh in de laatste 36 jaar. Misschien begrijpt Minister Dekker nu beter waarom er haast bij is. Jaitsen heeft een zoon, twee kleinkinderen en sowieso een zus, Sieta, die met hand en tand voor hem strijdt. Kom op Sander, gooi je ballen in de strijd. En mocht je willen weten wat voor moeite het kost om een bedrijf in den vreemde op te zetten, dan kun je a.s. woensdag je verheugen op aflevering 73 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 72

Een student die niet blij is met Gary en dat anoniem laat weten. Kerst en oud en nieuw met familie en bekenden. 2001 breekt aan zonder arbeidsovereenkomst.

20 december breekt in alle rust aan, maar die rust wordt wreed verstoord door een furieus binnenstormende Gary. Terwijl hij een print-out op mijn bureau smijt, ploft hij neer in één der gastenstoelen.

Al lezende hoor ik Gary mompelen, “I’ll get that little anonymous motherfucker.” Dit komt van een studentenforum en de kritiek is niet misselijk. De boze student sluit af met ‘very concerned student’. Gary raast nog even door, waaruit ik distilleer dat z’n grootste frustratie is dat de student hem ‘ignorant’ heeft genoemd. Ik durf niet te gissen of hij onkundig of onwetend heeft bedoeld. Het maakt Gary nog bozer dat ik er zo rustig bij zit. “How come you’re sitting there like a fucking ice pack,” vraagt hij boosaardig. Eigenlijk moet ik erom lachen, maar dat lijkt me niet het juiste moment, dus vraag ik Gary wat er van dat verhaal klopt. En dat vind ik toch wel zorgelijk, met name ook dat een tegoedbedrag van $2000 voor een programma waar hij ontheffing voor kreeg, nog niet uitbetaald is. Gary vindt dat de student hem dat ook persoonlijk had mede kunnen delen. “Gary,” antwoord ik rustig, “that student is afraid, watch how you address me!” Gary mompelt wat, waarna hij zonder mij een antwoord te geven m’n kantoor verlaat. Ik neem me voor het studentenforum voortaan als eerste in de ochtend te lezen. Dit mag niet aan mijn aandacht ontsnappen. M’n andere aandachtspunt blijft hoe ik die creatieve Gary meer in balans kan krijgen. Ik besluit om voor onze ‘Xmas party’ van vrijdag een rondje ‘Townhouse’ met hem te doen onder het genot van een ‘Manhattan’ voor Gary en een ‘Rodney Strong’ voor mij. Grotendeels breek ik dan wel door bij hem. Af en toe voel ik me echt een dompteur. Aan het eind van de dag wipt Jan Abbing nog even aan, die ik voor het gemak ook maar J.J. blijf noemen, om de resultaten van de ‘mastering’ met me te delen. Daarnaast toont hij me vol trots de print voor de ‘cover’ van zijn eerste CD:

Nou, dat mag er zijn, en datzelfde geldt voor de kwaliteit van de songs. Lang leve de Ex’pression geluidstechnici. De titel “nothin’ wrong with me” is verleidelijk genoeg om de CD namens mij naar alle boardmembers te sturen. Maar dit terzijde. Ik stel J.J. voor om de rest van zijn enthousiasme te bewaren voor de rit naar Walnut Creek. Zo vliegen de uren voorbij en breekt er een nieuwe dag aan. Astrid gaat m’n oudste zoon Rick met gade Imelda en eerste, nieuwbakken kleinzoon Rico ophalen van SFO, waarbij het spannendste voor onze jongens is dat ze oom zijn geworden. Opwinding zit in kleine pakketjes. Zelf zit ik de ‘salesmeeting’ voor, waarbij ik vol trots alleen maar kan constateren dat de intake voor februari over budget is. Ik feliciteer Yee Ju en haar ‘crew’ en dring erop aan om morgenavond ten volle te genieten van de Ex’pression ‘Xmas party’. Thuisgekomen begroet ik de kakelverse ouders en kleinkind Rico. Uiteraard moet er een foto komen van de drie generaties:

De drie omes zijn inmiddels aan het kleine neefje gewend en spelen elders met wat vriendjes. Nadat we erop aan hebben gedrongen niet al te vroeg toe te geven aan de slaap, komt rond 9 uur de man met de hamer langs en zoeken ze gedrieën als familie de gastenkamer op. Astrid en ik bespreken nog eerste kerstdag, de dag dat ze 35 wordt. Het leek een goed idee om wat sleutelmanagers van Ex’pression eveneens uit te nodigen, en uiteraard ook de familie Platt. ‘The things we do for love!’. Vrijdag begint langzaam met een gezamenlijk familieontbijt waar de diverse activiteiten besproken worden. Uiteraard wordt er met bevreemding gesproken over het gegeven dat de Ex’pression ‘Xmas party’ alleen voor personeelsleden gegeven wordt. Ofschoon dat algemeen opgaat, probeer ik geduldig uit te leggen dat het een soort verbroedering is tussen collega’s die elkaar overdag amper zien. Wanneer ‘the old ball and chain’ erbij is, valt dat in het water. “The old.. wat?” “Eh, de partner,” herstel ik me. Het valt op dovemans oren. Het feest begint om half zeven en duurt tot tien uur, hetgeen ook niemand van Nederlandse afkomst gelooft. Het zij zo. Voordat ik naar Ex’pression ga doe ik bij ‘The Townhouse’ een therapie sessie met Gary. Hij een ‘Manhattan’ op James Bond wijze, ik m’n reguliere chardonnay. Na wat ‘fucks’ en ‘shits’, blijkt toch de kern van de zaak onze arbeidsovereenkomst te zijn, of eigenlijk het ontbreken daarvan. De anonieme student was de druppel voor mijn heetgebakerde President, zijn officiële titel. Hoewel ik als CEO zijn meerdere ben, probeer ik zoveel mogelijk op basis van consensus te werken. Nu doorbreek ik dat en vertel hem dat ik me daarvoor verantwoordelijk acht, dus dat hij alleen via mij kritiek kan uiten. Uiteindelijk staan we qua standpunt op één lijn. En dat laatste geeft de doorslag. Gary bestelt nog een ‘Manhattan’ en knikt instemmend. Bij Ex’pression neem ik voordat het feest begint nog even de post door en stuit op een foto van Eckart en mij die uit ‘De Bosschuur’ komt. Gemaakt toen we uit de meeting van ‘The Plant’ kwamen en buiten een beetje dolden:

Zo te zien had ik Eckart bijna zover om te tekenen. Dikke pret, dat deed me goed.

Meyer Hall is feestelijk aangekleed en de jongens van het licht hebben voor ideale sfeerverlichting gezorgd. Het feest komt langzaam op gang, er wordt wat afgekwaakt, maar na een paar cocktails en wat snacks begint de in-house band van onze instructeurs te spelen. Dat brengt enthousiasme teweeg bij de collega’s. Uiteindelijk krijgen ze de veteraan onder de ‘sound professors’, Dave Bell, zover dat hij zijn versie van ‘Mustang Sally’ op de bühne brengt. Maar liefst twee keer. Grote hilariteit. Gary en ik besluiten de party met een enthousiasmerende speech, waar we heel duidelijk laten blijken dat we grote stappen maken, maar er nog lang niet zijn. De kwaliteit van onze studenten en de banen die ze krijgen zijn ons voortbestaan. “Do you get that,” vuurt Gary de collega’s aan, en nogmaals, en nogmaals. “Enough you guys, go home safely and enjoy the holidays, if not at Ex’pression,” besluit ik met een knipoog. De groep is uitgelaten en sommigen gaan met collega’s naar huis om daar het feest voort te zetten. De dagen naar de kerst dobberen familie technisch gezapig voort, en de 24e wensen we J.J. een goede reis en dito verkoop met zijn CD. Het is kerst, de jongens hebben hun kadootjes uitgepakt onder een gezamenlijk “scheuren, scheuren”, en zijn er genoeglijk mee aan het spelen. Astrid is hartstochtelijk toegezongen met “Happy Birthday to you” en is inmiddels in de keuken met de diverse snacks bezig. Wellicht niet hoe ze zich haar eigen verjaardag had voorgesteld. Maar, als teamspeler weet ze als geen ander hoe zo’n party verbroederend werkt. En dat het werkt is een zekerheid.

V.l.n.r.: Ed Niskanen (CFO), Astrid, Karen Wertman (Marketing Manager), Naughty Kaj, die vond dat baby Rico best voor baby Jezus kon spelen, en Debbie Platt, vrouw van. Uw barman nam de foto.

Redelijk uitgeput gaan we de nacht in, maar wel voldaan. De week voltrekt zich rustig, met twee dagen afronding bij Ex’pression, en vervolgens luiden we het jaar uit. Zonder vuurwerk, dat is verboden hier. Met onze eigen uitgebreide familie, de Platt familie (ja, ja) en Ed Niskanen met partner Jay wordt het knus. Terwijl de jongens van Platt en Laanen met sterretjes hard aan het rondlopen zijn, toasten we op een nieuw jaar. 2001 ligt uitdagend voor ons, dat geldt voor alle aanwezigen.

Volgende week: nog steeds geen arbeidsovereenkomst. Het eerste ‘Open House’ al op de eerste zondag van het nieuwe jaar.

Minister Dekker, schaam je toch!

Wat zou die 45-jarige #Minister #Dekker nu denken?

“Ach, wat zijn 7 weken wanneer je al 36 jaar bromt”, zie je hem denken. Maar, weet jij veel wat zo’n jonkie op een hoge post denkt. Eén van Dekkers stellingen: “Ik zet me graag in om waarborgen te bieden tegen willekeur en machtsmisbruik”. Het waarborgen van dat ‘machtsmisbruik’ is hij even vergeten, zodat hij een motie van de Tweede Kamer aan z’n laars kan lappen. En natuurlijk zijn z’n ambtenaren naarstig op zoek naar een steekhoudende afwijzing. Na 7 weken melden ze bij Dekker dat alle in hun ogen legitieme afwijzingen al door de ministeries van Justitie & Veiligheid en Buitenlandse Zaken gebruikt zijn. Dekker meent nu dat dood laten bloeden de beste strategie is, immers, tot dusver is er maar één haantje die er naar kraait, plus wat meelopers. Big deal. Daarom: alleen massaal delen kan Jaitsen vrij krijgen! #FreeJaitsenSingh In niet gerelateerd nieuws werd in Rotterdam de bond van kubus bewoners, onder bezielende leiding van Ivar, opgeheven. Mede bewoner Alp uit Azerbeidzjan gaat zijn master studie doen in Amsterdam, terwijl de Noor Toby naar Berlijn vertrekt. Met Toby en studiemakker Vlad uit Moldavië werd een zwanentocht gehouden op de Loosdrechtse Plassen. Zo kreeg een uniek verbond van vier jaar een passend slotakkoord.

Ivar zelf, hier aan het roer met Toby op de uitkijk, verhuist a.s. maandag voor werkzaamheden naar Amsterdam. Is dichter bij het ouderlijk nest, hetgeen ook een makkelijke opstapplek wordt naar Sparta. Infecties nemen toe, ook nu bij twee Spartanen, daarom hou ik me gedekt en bereid aflevering 72 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ voor. Blijf ajb voorzichtig en gezond, ik hou af en toe m’n hart vast wanneer ik al die lijf aan lijf beelden zie. Heel fijn en wat minder warm weekend wens ik jullie. P.S.: Ik hoop dat het duo Biden/Harris die walgelijke Trump 3 november goed op z’n falie geeft!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 71

Q4 2000 taferelen tot kerstmis.

Eckart bezocht ons in september, vergezeld van een nieuwe Ex’tent ster, Femke Groothuis geheten. Ze kwam over als een ‘smart cookie’ en is belast met het finaliseren van onze arbeidsovereenkomst, alsmede het juridisch en fiscaal aftimmeren van de ons toegezegde stock options. Gary foetert er flink op los, en geef hem eens ongelijk. “Peter, it’s a crying shame, it’s mid October, we’ve got class 5 graduating and the guys at the top still don’t have their contracts. This stinks,” besluit hij met een wegwerp gebaar. Ik beloof hem Femke te bellen en maan hem tot kalmte. In zo’n bui is Gary tot alles in staat, weet ik onderhand. Inmiddels staat bij ons thuis de laatste ‘Open House’ sessie voor de deur, hetgeen betekent dat alles zo onpersoonlijk mogelijk gemaakt dient te worden, en wij ons niet mogen vertonen.

De boys vinden het prima, vooral ook omdat we meestal bij Applebee’s eindigen voor de hartige hap. Na dit laatste ‘Open House’ worden de enveloppen met de biedingen geopend, en wordt de winnaar bekend gemaakt. Normaal gesproken het hoogste bod, gekoppeld aan door een bank gegarandeerde financiering. Zelf verheugen we ons over het gegeven dat we 1 november onze droomwoning zullen betrekken. Daarop vooruitlopend heeft Astrid al enthousiast een koperen plaque laten vervaardigen:

Het is ook nog eens Ivars vierde verjaardag en Allerheiligen. Zo, dat kan geen toeval zijn! 31 oktober is de officiële ‘walk through’, en na wat op- en aanmerkingen tekenen we de papieren en kunnen we er morgen in. Rond het zwembad lopend, voelt het toch voor een eenvoudig in Rotterdam opgegroeid jochie het waarmaken van de ‘American Dream’. Ons eerste nieuw gebouwde onderkomen:

De verhuizing loopt vlot en Astrid is in staat om tegen de avond al wat leefbare plekken te creëren. Niet veel later wordt de door Eckart geschonken palmboom geplant, alsmede het grasveld aangelegd. Trots welt in me op wanneer ik aan kom rijden en de Chrysler op de oprit parkeer.

Maar, absoluut geen tijd om op de lauweren te rusten, er komt weer een boardmeeting aan! Eckart en Bram arriveren de 14e. Om het makkelijk te maken op verschillende vluchten. Ach, misschien mogen ze niet samen vliegen. Het circus begint te draaien, er zijn afspraken gemaakt met Waveframe en The Plant. Morgenavond viert Bram z’n verjaardag en Jane Metcalfe dient ook nog ergens ingepland te worden. En zo rollen we na een wirwar van meetings op de boardmeeting af. Vreemd, ofschoon we meenden in het oog van de storm beland te zijn, verloopt de meeting zelf in serene rust. Natuurlijk incasseren we hier en daar wat bijtende aan- en opmerkingen van Bram, en worden we belerend toegesproken door Eckart, maar we verkeren voortdurend in een fase van pais en vree. The Townhouse is als gebruikelijk het natuurlijke eindpunt van de dag. Gezeten naast Bram, en twee chardonnay’s verder, vraag ik hem abrupt hoe het zit met onze twee jaar over de datum zijnde ongetekende arbeidsovereenkomsten. “Daar beslist de OLO volgende week over,” is Brams korte antwoord. “OLO, wat is dat nou weer,” vraag ik verbaasd. Bram grijnst, “zo heeft Eckart ons managementoverleg genoemd, Ouwe Lullen Overleg.” Hij voegt eraan toe dat Femke Groothuis ons aanspreekpunt blijft wat dat betreft. Het wordt een vrij korte diner bijeenkomst, hetgeen me goed uitkomt. Veel om over na te denken. 29 november stuur ik een e-mail naar Femke met de mededeling dat de OLO nu wel eens een ei gelegd zou moeten hebben. De volgende dag krijgen we deze positief verbijsterende e-mail binnen:

Weliswaar met als slotregels dat we meer kapitaal hebben aangesproken dan geraamd, en dat daardoor onze stock options verwaterd zijn, maar ergens ziet het er toch uit als waardering. Gary 2% meer stock options voor al zijn initiële werkzaamheden: prima, dat gaat zeker ‘peace of mind’ betekenen voor dat opgewonden standje. Femke sluit lief af met “best wishes & big kisses”. Eén ding is zeker, het brengt zo tegen het eind van het jaar heel wat rust teweeg in huize Laanen. Helaas, de arbeidsovereenkomst saga is nog niet beëindigd, het lijkt erop dat bij HQ de ‘Bosschuur’ een en ander kwijtgeraakt

Gary kreunt in ongeloof, “where did this section go, like WE lost it two years ago!” Ik bestudeer m’n agenda: de 21e komt oudste zoon Rick aan met vrouw Imelda en Rico, m’n eerste kleinzoon. De 22e vieren we kerstmis met de Ex’pression crew, en ik moet er zeker voor zorgen om op Astrids verjaardag, eerste kerstdag, zorgenvrij en blijmoedig acte de présence te geven. Tevens er voor zorgen dat J.J. Johns de 24e vertrekt met een mooi afgemasterde CD in z’n bezit. Ik plan een paar dagen tussen kerst en oud en nieuw in om het jaar af te ronden. “Let me deal with Femke, Gary, and obviously I will copy you on everything I propose,” leg ik hem rustig voor. “Sure Pete, but it feels like there is something going on they don’t want us to know,” meent Gary. Nadat ik hem heb verzocht eens te stoppen met al die complot theorieën, begin ik Femke te beantwoorden. Na enig heen en weer gepingpong schrijft Femke de 19e dat er nog maar één zaak afgehandeld dient te worden: een ‘confidentiality agreement’. Ik voel me goed, we zijn er bijna. “Not so fast,”zeggen ze hier, Gary, stil tot dat moment, reageert ’s middags:

Daar komt hij nu mee. De vraag dringt zich op waar hij mee bezig is, buiten Ex’pression. Wanneer ik Gary later op de middag tracht te bereiken, is hij reeds naar huis vertrokken. Dat zijn van die momenten dat je enigszins mismoedig de deur van je kantoor achter je dicht trekt en comfort zoekt in je auto. Daar word ik overspoeld met kerstmuziek, zender na zender, uiteindelijk stem ik in met John Lennon: “And so this is Christmas”.

Volgende week: een student die niet blij is met Gary en dat anoniem laat weten. Kerst en oud en nieuw met familie en bekenden. 2001 breekt aan zonder arbeidsovereenkomst.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 70

Het doorslaggevende schrijven van Derrick de Kerckhove. Spanning of de zelffinanciering werkt.

De opgebouwde spanning voor deze dag loopt in The Townhouse uit m’n lichaam als een ballon die tijdens het opblazen losgelaten wordt. Na m’n derde chardonnay lijkt het me beter om de ploeg achter te laten omdat de verleiding groot is om deze dag te vieren tot….. Ja, eigenlijk tot de volgende boardmeeting. Komt nog bij dat je niet door de Highway Patrol in kennelijke staat aangehouden wilt worden. Moet ik erbij zeggen dat je hier eigenlijk alleen aangehouden wordt wanneer je zig-zag rijdt of wanneer er een mankement aan je auto zichtbaar is. Bovendien komt het ook verantwoordelijk over, bedenk ik me, terwijl ik iedereen met een schouderklopje bedank. Vanonder zijn borstelige wenkbrauwen kijkt Eckart me na en roept me toe dat het er eindelijk echt professioneel uitzag. Sneer of compliment, ik ga voor het laatste en roep hem bij de uitgang “love you too, Eck,” toe.

Vanaf nu gaat het anders. Enerzijds wegens problemen met WordPress, anderzijds omdat ik me dien te concentreren op het comprimeren van de voorgaande 69 episodes, plus de episodes die nog volgen, zodat er een handzaam boek kan verschijnen. Nu daveren we op 3000 pagina’s af. Daarnaast worden de -echte- karakters gecompliceerder en de conflicten groter. Dat dien ik zo objectief mogelijk in geschrift te vangen. Om iedereen toch in de ‘loop’ te houden, publiceer ik elke week documenten en foto’s uit periodes die leiden tot het einde van deze saga. Kan iedereen z’n eigen verhaal maken. Als toegezegd de reactie van Derrick de Kerckhove:

Wat een toejuichingen: “rich and exciting”. “stunning”, “fabulous”, om naast je schoenen van te gaan lopen. Ik wacht op binnenstromende complimenten van de Nederlandse bazen…..helaas. Privé gaat alles naar wens, de jongens genieten met name van het spannende pad van ons huis naar hun elementary school:

Mei 2000: Bo-Peter, Kaj en Ivar onderweg naar Indian Valley School in Walnut Creek.

De zelffinanciering is een succes:

Helaas worden in de ‘hot’ Emeryville huizenmarkt, mede onder druk wegens de komst van Pixar, onze studenten de wacht aangezegd. Alarm!

Het grote VPRO gids artikel is uitgekomen op 22 juli 2000, maar liefst 6 pagina’s en tevens de voorpagina!

Volgens Gary heeft Eckart hier een ‘hard on’ van gekregen. Spijtig genoeg gaat mijn ‘claim to fame’ in Nederland verloren omdat Gary’s foto boven mijn naam prijkt:

Artikel met een hoog impact gehalte, wat dat betreft is Eckart echt een magneet. We worden een ‘household’ naam na organisatie van de tweede MB5 bijeenkomst:

Weer een smash hit! Inmiddels hebben we al een ‘Open House’ of drie achter de rug. Men kan nu op ons eerste Amerikaanse huis in Walnut Creek bieden.

We hebben voor de gelegenheid het hekwerk wit laten verven omdat de makelaar heeft beweerd dat een ‘white picket fence’ helpt met de verkoop. Ben benieuwd.

Volgende week: gebeurtenissen 4e kwartaal 2000.

Wederom een onwillige minister

Mensen, zie onderstaand, dit is een bericht van ruim één maand geleden. Enig resultaat?

In mijn Luim van 26 juni j.l. sprak ik reeds mijn grote twijfel uit over de snelheid waarmee dit behandeld gaat worden, zeker ook naar aanleiding van het ‘verzet’ van minister Dekker. Heeft Dekker wat te veel naar de gebeurtenissen in de Verenigde Staten gekeken, waar de wil van het parlement ook met voeten getreden wordt?! Of kan z’n VVD hart het niet opbrengen zich voor een Nederlander van Surinaamse afkomst in te zetten? Vooruit maar, we zullen hem wat ruggensteun geven en daarmee het ambtenarencorps ontlasten, ervan uitgaand dat die nog steeds aan het bestuderen zijn en niet in de gaten hebben dat de ministeries van V&J en BuZa ook een Singh dossier hebben. Onderstaand in chronologische volgorde de cruciale gebeurtenissen toen het spannend begon te worden. November 2015 Minister Koenders (BuZa) heeft plotsklaps ondersteuning gegeven voor Singhs gratie aanvraag. Strategie: Minister Schultz (Infrastructuur en Milieu) bezoekt Californië in november en in haar slipstream zal Consul Generaal Hugo von Meijenfeldt persoonlijk de brief van Minister Koenders aan gouverneur Brown overhandigen. Helaas, er wordt geen passende datum gevonden en het bezoek gaat niet door. December 2015 Het Ministerie van Veiligheid en Justitie wenst Singh niet terug. Keurig gebaseerd op regeltjes, dat wel! Was getekend: Minister van der Steur. Januari 2016 CG Hugo von Meijenfeldt: “Het meest krachtige signaal zou afkomstig zijn van onze minister-president Marc Rutte. Hij is van plan 31 januari 2016 in San Francisco aan te komen en op die dag of vlak daarna een ontmoeting te hebben met governor Jerry Brown”. Februari 2016 MP Mark Rutte heeft de zaak niet met Gov. Brown besproken.

Even dacht ik Rutte en Brown hebben een deal gemaakt inzake Singh

Rutte vraagt naderhand in een brief (verkregen via een WOB procedure) er aandacht voor:

Stevig lakwerk, dat wel. Saillant detail: ambassadeur Henne Schuwer heeft een en ander besproken met een assistent (!) juridische medewerker. Nimmer is dit opgevolgd vanuit “Den Haag”. Maart 2016 Kamervragen waar minister Koenders vage antwoorden op geeft. April 2016 – September 2016 Diverse briefwisselingen en klacht bij de Nationale Ombudsman, knip- en plakwerk response van BuZa. Oktober 2016 Bezoek Singh, grote teleurstelling over nieuwe Consul Generaal Gerbert Kunst. December 2016 BuZa geeft antwoorden (soort van) aan Ombudsman. Lijkt nergens op. Klacht ingediend. Januari 2017  De Nationale Ombudsman ligt in bed met BuZa, immers zij zijn akkoord gegaan met hun antwoorden die in de klacht van bijna 8 maanden geleden aangegeven zijn als nonsens. Weer tijd verloren. Februari 2017 https://www.bnr.nl/nieuws/internationaal/10318218/als-er-niet-snel-iets-gedaan-wordt-eindigt-hij-in-de-kist

Reactie van BuZa op het verhaal: Het ministerie laat weten dat Consul Generaal Gerbert Kunst afgelopen donderdag nog op bezoek is geweest. En ze ondersteunen het gratie verzoek. Ze ontkennen dus dat hij 12 jaar niet is bezocht. Minister Dekker, zo kan ik nog jaren doorgaan, inclusief diverse dignitarissen, maar de teneur is hopelijk duidelijk. Van belang is dat alle regels al uitgewoond zijn, ze worden keer op keer herhaald. Vergeten wordt het duidelijke falen van de overheid toen het erom ging tijdens de procesvoering. Kort en goed minister Dekker, zet die onwillige houding van u af en verplaatst u zich eens in het leven van de onschuldige gevangene Jaitsen Singh. Is moeilijk wanneer je 45 jaar bent. Toen zat Singh al 7 jaar vast! Kortom, zoals wij in Rotterdam zeggen, niet lullen maar poetsen, jullie hebben immers alweer 5 weken verloren laten gaan. Laat één der ministers eens de ballen hebben om gouverneur Gavin Newsom van Californië te BELLEN om gratie te bepleiten. U weet het, Black Lives Matter, ook dat van Singh die op 75-jarige leeftijd toch al niet veel benzine meer in de tank heeft!

ACTIE! Ik vraag het niet vaak, nu wel, dus svp DELEN!