“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 78

De speurtocht naar John Storyk. De naschokken van 9/11. Een sobere viering voor de ‘graduates’ van klas 10.

De ochtend van woensdag 12 september word ik met een zwaar hoofd wakker. De ramp van gisteren, de nervositeit onder de studenten, de vermissing van John Storyk, de vacature van HR-persoon, nu we Andromeda de laan hebben uitgestuurd, en hoe om te gaan met de afstudeerklas van aanstaande vrijdag. Het draait allemaal als een mallemolen in mijn hoofd. KRON Channel4 geeft als nieuws door dat enige honderden mensen dood verklaard zijn, maar dat er duizenden vermist worden, dus dat aantal gaat nog drastisch omhoog. De Contra Costa Times komt met een foto van drie heroïsche brandweermannen die tussen de puinhopen van de Twin Towers de Amerikaanse vlag hijsen. Een patriottische daad.

Een rilling loopt over m’n rug. Het ongeloof dat zoiets in eigen land kon gebeuren, valt door alle media niet in woorden te vangen. Voordat ik naar Ex’pression ga geef ik Astrid en de boys een extra dikke knuffel en druk ze op het hart voorzichtig te zijn. Wellicht wat overdreven hier in ‘suburbia’, maar toch. In de auto schakel ik de radio uit, de stortvloed aan nare berichten deprimeert me. De stemming in het Ex’pression gebouw is om het mild uit te drukken bedrukt. Gary meldt dat er nog steeds niets bekend is over Storyk. Communicatielijnen zijn of afgebroken of overbelast, en het luchtruim is tot ‘no fly zone’ verklaard. Maar de ‘show must go on’. Allereerst nemen we de beslissing dat ‘Graduation Day’ komende vrijdag doorgaat als gepland, ondanks dat vele geliefden niet in kunnen vliegen. Het schema van zowel Ex’pression als de ‘graduates’ biedt geen ruimte. Met de komende boardmeeting om de hoek moeten de budgetten tegen de realiteit worden gezet, zodat de Belg aan z’n trekken komt. Allereerst het Digital Visual Media programma. Tot de ontsteltenis van Gary en mij blijken er grove overschrijdingen te zijn in het salarissen budget omdat er dubbele bemanningen waren in zowel de klaslokalen als de ‘labs’. Vertwijfeld kijk ik Gary aan, dit is zijn pakkie aan. “Pete,” komt het er hortend en stotend uit, “Ed should have noticed.” Hij heeft een punt dat onze CFO aan de bel had moeten trekken, maar er is ook eigen verantwoordelijkheid. “You better talk to Rob Gibson about this,” bijt ik hem toe. Nu hou ik m’n hart ook vast voor het Sound Arts programma. Het plotselinge vertrek van Duke Zaffery komt ineens in een heel ander daglicht te staan. Even later komt Gary m’n kantoor binnenstormen met goed nieuws vanuit New York. Storyks vrouw Beth heeft gemeld dat John boven water is gekomen. Zijn vlucht vanuit New York was één van de twee met bestemming Los Angeles die niet gekaapt werd, en daardoor de dodelijke ‘crash’ in de Twin Towers ontliep. Gedurende de chaos die uitbrak, week het vliegtuig uit naar New Orleans. Aangezien na die verschrikkelijke dinsdag al het luchtverkeer verboden werd, voor John geen mogelijkheid om naar ons te reizen. Communicatie bleek de eerste dagen sowieso ook moeizaam te verlopen. In ieder geval grote opluchting. Tussen alle wanorde van het moment ook een interview met een potentiële HR kandidaat, Kelly Backens geheten. We hebben haast, ze heeft de juiste papieren en referenties, dus kost het ons een dag om haar in dienst te nemen. Frisse jonge vrouw die er zin in heeft. En, voegt Gary eraan toe: “good looking.” Kan niet ontkend worden. Vrijdagmorgen, ‘graduation day’, ik blader snel door onze ochtendkrant, de Contra Costa Times, en stuit bij één der katernen op een foto die het verschrikkelijke aantal van vermisten weergeeft:

Ondanks dat de haren op m’n armen recht overeind staan, beheers ik me om me niet mee te laten slepen. Vandaag zal ik voor de ceremonie, net als bij elke ‘graduation’, een speciale stropdas uitzoeken. Voor de studenten die dadelijk hun diploma krijgen moet het niet allemaal ‘ doom and gloom’ zijn. Het is een speciale dag die nimmer meer vergeten zal worden. Onze studenten zijn ook speciaal, ze hebben een passie die bij Ex’pression tot volle bloei komt. Ze vallen op in een menigte. M’n oog valt op de das met het zwarte schaap tussen alle witte schapen. Dat gaat ‘m worden.

Het begin van de dag voelt aan als het vervolg van een reeds rampzalige week. Het budget voor het Sound Arts programma vertoont dezelfde overschrijdingen als dat van het Digital Visual Media programma. De vraag die nu rijst is of Rob Gibson na Duke Zaffery ook het veld moet ruimen. Rob Gibson is vandaag 36 jaar geworden, wellicht geen goed moment. Parkeren we dus. De ceremonie is bedrukt, als verwacht, met Meyer Hall slechts voor iets meer dan de helft gevuld. Iedereen doet z’n best om er iets positiefs van te maken, maar de gebeurtenissen van 9/11 drukken een te zware stempel. Klas 10 zal dit nimmer vergeten. Ik zie uit naar m’n maandelijkse pokeravond met de Crystyl Ranchburen, maar onderweg denk ik eraan om het af te zeggen. Het weekend, bedenk ik me onder het rijden, dien ik de budgetzaken te analyseren om het resultaat in de loop van maandag naar de ‘leiding’ te sturen. “Fuck it,” zeg ik hardop, “ik ga vanavond pokeren.” Dat lucht op en Astrid, wetend hoe de week gelopen is, staat er zelfs op. Met m’n hand op m’n hart beloof ik vervolgens aan Kaj zondag naar z’n ‘baseball practise’ te komen. Ik ontdoe me van m’n ‘graduation’ kleding en rij naar Wally Gibson, die vanavond als gastheer aan de beurt is. Het kan niet anders dat de ramp van dinsdag in New York het gesprek van de avond wordt, gelardeerd met de nodige glazen whiskey. Er wordt nog wel gepokerd –‘dealer’s choice’- maar pit zit er niet in. Tegen half een gaat iedereen min of meer tipsy zijns weegs, het weekend is begonnen, maar zonder vreugde. Voordat we het weten is het alweer zondagavond, en hoewel we het luchtig proberen te houden voor de jongens, valt het ons soms zwaar te moede. En dat komt niet alleen door de naargeestige berichtgeving, maar ook door de zichtbare bescherming van zwaarbewapende politiemensen en militairen. Dat zijn we niet gewend. Maandag, tussen alle vergaderingen door, begin ik aan een Nederlands stuk voor Eckart, Bram en Frank. Al schrijvend besef ik dat dit niet goed zal vallen, maar dat ik het hoe dan ook zwart/wit ga brengen, geen al te rooskleurige plaatjes dus. Actie ‘schoon schip’ is begonnen. Nu er een aantal evenementen in New York zijn weggevallen, komt daar budget vrij. De ploeg met wie ik a.s. vrijdag voor het Audio Engineering Society evenement naar New York zou vliegen, is inmiddels op de hoogte gesteld van de annulering. Toch wel tot verdriet van de studenten die de stand zouden bemannen. Het MB5 evenement hebben we afgeschreven. Wanneer we de salarispost onder controle houden, kunnen er zwarte cijfers gedraaid worden. Even voor een in de nacht van maandag op dinsdag stuur ik de niets aan duidelijkheid over te laten e-mail eruit.

Ja, ik maak me zorgen over de response, maar heb wel het idee dat na implementatie van het nieuwe softwarepakket we de zaken beter onder controle hebben. Gaan er koppen rollen? Wellicht. Maak ik me daar nu zorgen over? Ik ben te vermoeid om het überhaupt in te kunnen schatten en rol als een blok naast Astrid ons bed in.

Volgende week: de razendsnelle response van Eckart. De Belg schetst de nieuwe organisatie onder zijn supervisie.

Minister Dekker produceert ‘infobrei’ middels ‘cut and paste’

Onderstaand de e-mail die ik gisteren naar Tweede Kamerlid Omtzigt gestuurd heb:

Goedemorgen heer Omtzigt!

Na de brei die geproduceerd is door minister Dekker, overigens veel van hetzelfde van wat ik de afgelopen vijf jaar heb mogen lezen, een korte reactie mijnerzijds.

Waaraan voorbij wordt gegaan is dat veel van de zaken die benoemd worden en belemmerend zouden zijn, allemaal tot stand zijn gekomen NA de veroordeling van Singh. Dus ook NA de weigering van de Nederlandse overheid om hem überhaupt te ondersteunen. Van het laatste heb ik u reeds in 2017 wat staaltjes doen toekomen. Singh is indertijd zonder argumenten afgeserveerd. Alleen daarom al zouden de heren van Justitie en Veiligheid hun tijd beter kunnen besteden aan oplossingen dan ‘copy and paste’ praktijken.

Onze familie, en velen met ons, hebben ook een lange periode in het buitenland doorgebracht. Moeten die nu ook vrezen voor zo’n behandeling wanneer een corrupte ‘prosecutor’ (als bewezen bij Singh) scoort met een omgekochte getuige? Weet dat die Nederlanders in het buitenland ook de beste zijn in het helpen van Nederlandse bedrijven die uitbreiding zoeken. Daar maakt Economische Zaken gretig gebruik van. Laten we daarom ook proberen één Nederland te zijn.

Hopelijk blijft u zich inzetten voor die ongelukkige Jaitsen Singh. Oh ja, laat ministers Grapperhaus, Dekker en Blok weten dat ze daartoe niet naar Sacramento hoeven te vliegen, maar simpelweg telefonisch Governor Gavin Newsom kunnen benaderen.

En nogmaals het portret van de minister die de motie verafschuwde, maar toch besloot om er dan maar voor de PR wat non argumenten tegenaan te gooien:

Net als bij het geval Trump, distantieer ik me enige tijd van die man. De onder de radar propaganda gaat door: #FreeJaitsenSingh Zo, dat is eruit, nu even wat leuke dingen in deze gecompliceerde tijden. Trouwe lezers van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ weten dat we bij de ‘Townhouse’ niet alleen onze glorieuze momenten vierden, maar ook danig uithuilden. Hoe heerlijk dan dat je zo hoog aangeschreven staat dat je nog steeds op de speciale invitatielijst staat:

Fijn dat waardevolle klanten nimmer uit de annalen verwijderd worden! In onze tocht langs de Hanze steden belandden Astrid en ik de afgelopen week in Hattem. Wederom geslaagd, maar Kampen staat nog steeds bovenaan de lijst. Onderstaand plaatje bij het vroedvrouwenhuisje moest even geschoten worden:

Hattem betaalde voor bevallingen bij arme gezinnen. Mooi om te lezen, dat geeft nog eens een goed gevoel in deze egocentrische tijden. Die stadsvroedvrouw was vast een ‘influencer’ in die tijd! Voorts ben ik gisteren als jurylid gefilmd voor de Computable awards die 24 november plaatsvinden. Gelijk de eerst James Bond heb ik een paar maal één wenkbrauw opgetrokken. Ben benieuwd hoe dat uitgepakt is. Afsluitend: wees niet zo dom als in Tilburg waar ze de 0-4 nederlaag van Willem II uitbundig vierden met een vleug Covid-19. Blijf verstandig, blijf gezond! #78 komt sowieso a.s. woensdag uit. Wanneer je geen aankondiging ziet, gewoon naar www.peterlaanen.com gaan!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 77

De officiële mededeling klinkt anders dan door Eckart verwoord. De mysterieuze achtergrond van de Belg. Een vreselijke dag breekt aan voor Amerika.

“Gary,” rond ik ons gesprek af, “I’ll check this Frank Monstrey guy in depth out, and for the time being we accept it on face value.” Het heeft momenteel geen zin om Eckart tegen ons in het harnas te jagen. Het lijkt zinvoller om onze Belgische ‘vriend’ en ‘leider’ nader te onderzoeken via zakenvrienden, en door een Dun & Bradstreet op hem te trekken. Dat zet ik allemaal in werking. Uiteraard ben ik wel benieuwd wat er uitkomt. Zorgen maak ik me over onze HR-dame, heel mooi Andromeda geheten, die deze week al twee keer een afspraak heeft afgezegd wegens huiselijke akkefietjes. Haar heb ik juist nodig om ervoor te zorgen dat tijdens onze groeiperiode de ‘manschappen’ goed geïnformeerd worden en sociaal begeleid. ‘Pain in the butt!’. Vrijdagochtend 13 juli, toeval?, komt rond 10 uur Eckarts officiële aankondiging van de overdracht van de leiding. Zoals altijd met een typisch, geestige Eckart inleiding:

De verdere inhoud laat niets aan de verbeelding over, zij het dat ik dit voor Gary moet vertalen die naast me oraal het Nederlands zit te verkrachten. In het kort komt het er op neer, grotendeels als telefonisch medegedeeld, dat Frank de hele portefeuille van Ex’tent, lees Eckart, gaat beheren. Frank onderzoekt momenteel de juridische materie en zal het beheer uitvoeren via zijn management B.V. “Christ,” kreunt Gary naast me, “I didn’t sign up for this!” Het kreunen van Gary zet zich voort wanneer ik vertaal dat Frank volgens Eckart de warmste en gezelligste Belg is die hij ooit ontmoet heeft. “Is there a God,” vraagt hij zich wanhopig toneel spelend af. “Frank wordt een strenge vader die op ons werk toeziet,” vervolg ik, “maar de ‘fun’ blijft behouden, en ook de warmte en de ‘personal touch’.” Eckart sluit als volgt af: “wij hier in de Bosschuur zijn in de afgelopen maanden vreselijk van Frank gaan houden, en ik ben ervan overtuigd dat alle anderen die hem nog niet hebben ontmoet dat ook zullen gaan doen”. Gary staart me vol ongeloof aan en mompelt, “Townhouse.” De lunch gebruiken we om een plan de campagne te maken. In ieder geval moeten wij de rijen gesloten houden. “Any info on Frank,” vraagt Gary hoopvol. De gevraagde informatie heb ik nog niet, maar iedereen werkt eraan. Vrijdag 20 juli is weer eindelijk zo’n dag waar je op prettige wijze ingewreven wordt waarvoor je het allemaal doet; ‘Graduation Class 9’. Begin maart kreeg ik bezoek van Marja Verhaart, een alleenstaande moeder, die uit wanhoop haar niet deugende zoon ingeschreven had bij Ex’pression. Zo’n zoon die absoluut geen ‘normaal’ onderwijs wenste. En sinds zijn start bij Ex’pression hield zij een dagboek bij, waarbij ze het volgende noteerde nadat hij een maand in het programma zat:

Ze beloofde me op de hoogte te houden en wilde me gewoon laten weten hoe gelukkig ze was geworden met deze ontwikkeling. Vandaag studeert haar zoon af en ik heb haar gevraagd of ik dit stuk uit het dagboek mocht voorlezen. Ook omdat het zo humoristisch is.

Geen probleem, en zo begint een dag die gekenmerkt gaat worden door pure vreugde. De opwinding vooraf, bij zowel de staf als de studenten, werkt als adrenaline. Een tikje nerveus rondlopend geniet ik van de feestelijke ballonnen en het banier bij de entree. Ouders en geliefden zullen vol trots de naam van ‘hun’ student herkennen.

We bereiden de ‘graduates’ voor wat er tijdens de ceremonie te gebeuren staat, en hoeveel tijd ze hebben voor een dankwoord. Vervolgens marcheren we onder luid applaus Meyer Hall binnen en begint de emotionele ceremonie.

Dankwoord Salvator Hernandez met links program directors Duke Zaffery en Rob Gibson

Het heeft iets weg van een ‘love fest’, hetgeen ook opgaat voor de receptie die volgt, waar woorden van dank ons om de oren vliegen. De hele weg naar huis heb ik later een niet weg te beitelen glimlach op m’n gezicht. Daarna weer de overgang naar de dagelijkse gang van zaken. Helaas draagt Femke haar werkzaamheden over aan de met Frank Monstrey meegekomen Jan-Ru Muller. Weer een nieuw gezicht. En of we er maar voor zorgdragen dat Frank op alle communicatie in-gekopieerd wordt. De teugels worden nog meer aangehaald. Ondanks alle sessies met Duke Zaffery, besluit hij een andere weg in te slaan, uitgeput van Gary’s bemoeizucht. Gezien alle ontwikkelingen, besluit ik om een relatief neutrale e-mail uit te sturen:

Na twee weken komt er een response van Eckart, waaruit ik concludeer dat hij er goed over nagedacht heeft, en deze en gene ondervraagd heeft:

En waarom alleen naar mij, met Bram en Frank in kopie. Wat verbergt hij? Het is een heerlijk zonnige septembermiddag wanneer ik het laatste stukje informatie inzake Frank Monstrey binnenkrijg. Is dit de hele puzzel, of mankeert er nog iets aan dit vreemde verhaal? Toen Eckart hem in Sjanghai ontmoette was Frank een stagiaire bij de Generale Bank van België. Daarna werkte hij vier jaar voor de bank in Turkije. Dan, hoe merkwaardig, begint hij plotsklaps voor zichzelf. Niet bepaald het pad voor een bankjongen. Maar nu de klap op de vuurpijl; hij blijkt ook de Turkse nationaliteit te hebben aangenomen. Dat is op z’n zachts uitgesproken merkwaardig. Gary reageert uitgesproken primair: “how did he get the money to start as a venture capitalist,” vraagt hij retorisch. Inderdaad, zoals gezegd, uiterst merkwaardig, wat heeft zich daar in Turkije afgespeeld? We besluiten het ‘for the time being’ onder de pet te houden. Thuis deel ik mijn verhaal met Astrid, die er ook met verbazing op reageert: “Turkije, tja, daar is van alles mogelijk.” De volgende ochtend rij ik om kwart over zes door Walnut Creek, onderweg naar Ex’pression. Het belooft weer een prachtige septemberdag te worden. Al rijdend overdenk ik dat er na het vertrek van Duke ook wat lijken uit de kast zijn gerold. En ook waarom dit aan Gary’s aandacht is ontsnapt. Nauwelijks op Highway 24 aanbeland onderbreekt mijn favoriete nieuwszender KCBS het reguliere nieuws om te melden dat in New York een tweede vliegtuig in een van de Twin Towers is geramd. Ademloos luister ik naar het verslag, waarna ik een slaperige Astrid bel om haar te zeggen dat ze de TV moet aanzetten omdat er iets vreselijks aan de hand is in New York. Op de automatische piloot rij ik Berkeley in om een ‘short cut’ naar Emeryville te nemen. Tijdens mijn rit rolt de ene na de andere verschrikkelijke boodschap uit de luidsprekers van de geluidsinstallatie. Met tollend hoofd parkeer ik de auto en loop bij Ex’pression binnen. Omdat Ex’pression een 24/7 school is, dag en nacht aan de bak dus, is er nog een behoorlijk aantal studenten die half huilend, half elkaar troostend rond de TV in de kantine geschaard zijn. Iedereen heeft wel familieleden of vrienden in New York, dit is Amerika, land van de onbegrensde mogelijkheden en dito verhuizingen. Terwijl de TV onheil blijft weergeven, proberen we de normale gang van zaken te hervatten. Dat valt niet mee. Andromeda, onze ‘Human Resource’ lady, weigert over de Bay Bridge te reizen, hoewel die nu net als de Golden Gate Bridge streng bewaakt wordt. Juist nu we haar hard nodig hebben om rust te creëren. Daar is het laatste woord nog niet over gezegd. De dag voltrekt zich puur met woorden van troost en wegpoetsen van tranen. Even voor half zeven, net voordat ik naar huis wil rijden, stopt de jeugdige John Scanlon, vervanger van Duke Zaffery, me. “We lost track of John Storyk, he was supposed to get in from New York City today.”

Archieffoto John Storyk

Storyk, niet alleen onze soms verguisde sterarchitect, maar tegenwoordig ook professor voor ons curriculum onderdeel akoestiek, is niet meer te traceren. Dat, gevoegd bij het gekaapte vliegtuig dat onderweg naar het Pentagon neergestort is, brengt visioenen teweeg van nog meer onheil. “No conection anywhere,” sluit Scanlon af, hetgeen klopt, alle communicatielijnen zijn geblokkeerd. John weet dat ik te allen tijde bereikbaar ben wanneer ik hem een geruststellende ‘hug’ geef, waarna ik me via Berkeley naar Highway 24 worstel. Daar schieten de tranen in mijn ogen wanneer ik zie hoe  vaderlandslievende Amerikanen op elk viaduct waaronder ik rij solidariteit met hun land verklaren, en medeleven met hun landgenoten in New York.

Zeer emotioneel om mee te maken, en dat deel ik ook met Astrid en de kinderen. Op hun school zijn kinderen uit de klas gehaald en is iedereen eerder naar huis gestuurd. Het wordt een droevige avond, we voelen ons onderdeel van rouwend Amerika.

Volgende week: de speurtocht naar John Storyk. De naschokken van 9/11. Een sobere viering voor de ‘graduates’ van klas 10.

Minister Dekker, alias NUL, verkoopt een broodje aap

Helaas, wat ik vooraf voorspelde werd bewaarheid. Dit werd vandaag bekend:

Nederland gaat de Amerikaans autoriteiten niet vragen om overplaatsing van de Surinaamse Nederlander Jaitsen Singh, die al 35 jaar vastzit in de Verenigde Staten. De overheid zal Sing wel juridisch ondersteunen bij een gratieverzoek, zo laat minister Sander Dekker (Rechtsbescherming) in een Kamerbrief weten.

Daar heeft deze onbeNUL bijna drie maanden over gedaan. Al deze stations, inclusief parool, zijn inmiddels ruim gepasseerd. Hij weet precies dat de ambtelijke molens dan weer gaan draaien en dat neemt meer dan geruime tijd in beslag. Mocht Singh in de tussentijd komen te overlijden, dan kan deze VVD clown z’n handen in onschuld wassen. Pontius Pilatus is er een kind bij. De rest van zijn uitlatingen heb ik weggelaten omdat ik vooraf wist dat hij zeer oude koeien uit de sloot ging halen. Vult lekker. Maar de indieners van de Tweede Kamer motie, inclusief Pieter Omtzigt, die ik begin 2017 al aanschreef, hebben al deze informatie ook via andere ministers tot zich genomen en in sommige gevallen voor zoete koek aangenomen. Wanneer ze dit accepteren, dan zijn ze zelf ook geen knip voor hun neus waard. Oh ja, volgens Dekker hebben de advocaten van Singh ook het pad van gratie voorgesteld. Indien dit zo is, dan zijn het zakkenvullers die voor vele maanden declaraties kunnen indienen. Walgelijk, ik heb er geen woorden voor. Nou ja, één dan: #FreeJaitsenSingh En nog één: DELEN!

De ‘Dirty Dozen’ van minister Dekker

Niet iets om trots op te zijn Sander. Het staat over je hele gezicht te lezen:

Prinsjesdag is nu voorbij, tijd genoeg om een beetje tijd vrij te maken voor Jaitsen Singh. Ik word altijd een beetje somber wanneer iemand zoveel tijd laat verlopen na een motie om je best te doen de onschuldige Jaitsen Singh naar Nederland te krijgen. Dozijn, dat doet me denken aan onwillenden en onwetenden, waarvan je er dertien in een dozijn hebt. Moet ik jou daar ook toe rekenen, Sander? Indien niet, dan ga ik meer denken aan een film als de ‘Dirty Dozen’. Wraak gevoed door onrecht. Ik las afgelopen week dat je vindt dat wanneer je jouw regeerperiode vergelijkt met een marathon, dat je bij de 35 kilometer marker aanbeland bent. Vrij arrogant, maar a la. Indien je de Singh zaak niet adequaat behandelt, zal ik je graag laten struikelen voordat je zelfs de 40 kilometer marker in zicht krijgt. ‘No hard feelings’, maar ja, een mens moet wat. Afgelopen maandag werden we bezocht door Paul Nijssen, de man die na mijn terugkeer naar Nederland de honneurs waarnam en diverse malen Singh bezocht in Vacaville prison. Net als ik kwam hij daar menigmaal uitgeblust vandaan.

Omdat hij die dag terugging naar het zeer verdeelde Amerika, kon er zelfs geen lachje bij hem af. Z’n vertrouwde Tukkerland had een gevoel van heimwee bij hem teweeg gebracht dat hij niet van zich af kon schudden. Boos konden we bij een kop koffie nog steeds worden over de onwil van ministers en staatssecretarissen om daadwerkelijk steun te bieden. Zoals gewoonlijk riposteren ze dan dat men brieven ter ondersteuning heeft gestuurd, en zelfs ‘note verbales’ heeft afgegeven. Maar vraag je of daar ‘follow up’ aan gegeven werd, dan krijg je een wazige blik en stamelt men: “follow what……”. Om gek van te worden. Wees niet als die andere hoogwaardigheidsbekleders, Sander. In ieder geval is van de extra drie weken die de indieners van de motie Dekker gegeven hebben, 50% verstreken. Het wachten is op een passend antwoord van de minister, met passende actie. Geen smoes van missende binding met Nederland of gebrek aan resocialisatie, maar een daad. Het wordt tijd. Ga dadelijk niet virtueel met krokodillentranen aan de kist van Singh staan. ‘Last but not least’: het aantal besmettingen neemt weer toe, a.j.b, please, bitte, por favor, wees voorzichtig, blijf gezond. En vergeet niet te DELEN! Oh ja, aanstaande woensdag natuurlijk ook aflevering 77 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, met een stukje van de merkwaardige loopbaan van de Belg.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 76

De Belg gaat zich meer en meer met ons bemoeien. Eckart komt met een explosieve mededeling.

Terugblikkend op de boardmeeting, lijkt alles meer en meer voorgekookt. Amper een kritisch woord, zelfs lof, en instemming met de gang van zaken. We hebben nog nooit zo snel ‘The Townhouse’ aangedaan. Ik bedenk me, de morgen van 15 juni, dat stroop en azijn de afgelopen maanden dicht bijeen waren. Gary en ik zijn in afwachting van onze vroege conference call met de meer en meer zich met onze zaken bemoeiende Belg Frank Monstrey, en Femke Groothuis. Het gaat weer eens over onze arbeidsovereenkomsten en het concurrentiebeding. “I’m just wondering about Boy Wonder’s latest tricks,” sneert Gary die genoeg heeft van Franks bemoeizucht. En ondanks dat steeds beweerd wordt dat hij belangrijk is, is zijn rol niet officieel ingevuld. M’n gedachten worden even voor acht uur onderbroken door het inkomende gesprek met Frank en Femke, waarbij Frank, quasi joviaal als altijd, begint met “good morning you sunny folks.” Gary grimast. “Good afternoon Frank and Femke,” zeggen we in koor. De inhoud van de arbeidsovereenkomst laat weinig meer te wensen over. “Not too bad after three years,” sluit ik het enigszins sarcastisch af. Het concurrentiebeding daarentegen oogt als een set boeien voor Gary en mij, hetgeen ik ook uit naar Frank. Die haalt ongelooflijk uit: “who do you think you are,” briest hij. Even valt er een stilte. “Frank, let me know how you wil fix this, and don’t forget our stock option agreement,” kap ik het gesprek in kille woede af. Gary vindt het geweldig: “you are beautiful when you’re mad, Pete,” giechelt hij. Tegen wil en dank lach ik, maar waar bleef Femke op het laatst vraag ik me af. Ik mag Femke wel, ze houdt stevig stand in een HQ boordenvol testosteron. Tijdens onze lunch in ‘The Townhouse’, vastgelegd door Eckart, kreeg ik een heel goede indruk van haar.

Intelligent tot en met, excellente keuze van baas Wintzen. Ik vraag Gary of Eckart de laatste maanden op hem dezelfde indruk maakte als door mij geschetst; of strooiend met complimenten of je naar beneden halend. “You got a moment,” zegt Gary spottend. Vanaf het moment dat Eckart Gary mededeelde dat hij absoluut niet de kwaliteiten had om als CEO te functioneren, voelt Gary zich gekleineerd. Voor de zoveelste maal komt hij met z’n Full Sail ‘horror’ verhaal kerstmis 1996, z’n aarzelingen begin 1998 of hij wel door moest gaan met Wintzen, en al de kleineringen in de tussentijd. Hij besluit: “and now, after Eckart and Bram, we got this fucking Belgian joke.” Klaarblijkelijk heeft Gary’s Belgische ‘vriend’ spijt van zijn uitval naar mij toe, want binnen een uur na de conference call, gedurende mijn babbel met Gary, komt een spijtbetuiging binnen:

Hij laat het volgen door een flauwe grap over President George W. Bush in een neerstortend vliegtuig met te weinig parachutes. Opvallend is ook dat Femke niet is opgenomen in deze boodschap. Wellicht ziet Frank spijt als een zwakte ten opzichte van zijn ‘horigen’. “Well, well,” zegt Gary, “I guess the empire is crumbling.” En ja, wat ons natuurlijk gelijk opvalt is het feit dat Frank één van Eckarts portfolio bedrijven aan het redden is. Dus dat wordt klaarblijkelijk z’n rol: puinruimer. Gary en ik sluiten een pact inzake Frank: ‘killing him with friendliness’. Gary gaat naar zijn volgende afspraak en roept me nog toe om het in mijn eigen “funny language” met Eckart te bespreken. Omdat ik 24 april Joi Ito bedankte voor zijn kortstondige rol op ons board, aannemende dat Eckart hem dat inmiddels verteld had, niet dus, zijn Gary en ik in de race om in plaats van het Japanse wonderkind Randy Nelson binnen te hengelen. Randy is een persoonlijke vriend van Steve Jobs en Dean van Pixar University.

Tijdens een ‘Open House’ bij Pixar schiet ik, in mijn rol als bestuurslid van de Emeryville Chamber of Commerce, Randy aan. Natuurlijk is hij ‘honored’, maar of Steve dat wel goed vindt is te betwijfelen. Ik dring niet al te veel aan omdat wij ook al bezig zijn om een stagiaire programma met Pixar verder uit te rollen. Maar het feit alleen al dat Randy zich gevraagd voelt, versterkt onze band! Zaterdag eindelijk wat rust tijdens een baseball party met de jongens bij de Oakland Athletics. Ook rust voor Astrid die genoeglijk in haar eentje van onze heerlijke tuin kan genieten. Bij de A’s worden de jongens vastgelegd in hun beste pose. Met name Ivar, die nog niet actief mag honkballen, is hyper van enthousiasme.

Met de klok mee: Kaj, Bo-Peter en Ivar

Wat een genoegen om met de jongens hier en daar wat te dollen in het ‘Coliseum’, thuishaven van zowel de A’s als de Oakland Raiders. Oude betonnen bak, maar wij zijn er blij mee en de hot dogs smaken prima. Heerlijk weekend achter de rug, weer gereed om een beer op te eten. De Amerikanen noemen het een ‘pissing match’ waarin Eckart en ik geraakt zijn. Ik heb ongelooflijk spijt dat ik ook de notulen van de uitgebreide management team meetings naar Eckart gestuurd heb. Vanaf zijn bazenstoel in Austerlitz begint hij nu te micro managen, eigenlijk mierenneuken, en zich met van alles en nog wat te bemoeien. Onze laatste activiteiten bestempelt hij als ‘volksverlakkerij’, en dat doet de emmer overlopen. Laf genoeg antwoordt hij alleen Bram, Frank en mij in het Nederlands, en met name niet onze redelijk nieuwe marketing manager; Karen Wertman. Zijn pijlen richt hij voornamelijk op haar.

Het inzicht voor wat betreft de lokale economie schijnt ook helemaal aan hem voorbij te trekken. Je vraagt je ook af of ze daar in Austerlitz wel met elkaar overleggen. Bram en Frank zijn in april maar liefst drie dagen bij ons geweest waarbij één van de voornaamste topics ‘GELD’ was. “Money is too tight,” werd een angstige Ed Niskanen meerdere malen ingewreven naar aanleiding van zijn cashflow prognoses. En nu komt de heer Wintzen ons vertellen dat er juist wel geld uitgegeven moet worden. Misschien kent hij de inhoud van z’n eigen portemonnee niet zo goed, gaat het door me heen. Tijd om dit telefonisch uit te spreken. Na veel proberen krijg ik Eckart vrijdag eindelijk rond het middaguur te pakken. “Zeg het is, baas,” bromt hij door zijn mobiele telefoon. Na het opsommen van wat heikele punten zoals geld, zijn micro management, zijn ups en downs qua reacties, en met name de inbreng van de voor ons eigenlijk onbekende Belg Frank Monstrey, roept hij me een halt toe. “Peet, we gaan dit structureler aanpakken, en daar gaat met name Frank voor zorgen.” Ik zwijg in alle talen, niet bepaald blij gestemd. Eckart vervolgt: “Ex’tent is uit de klauwen gegroeid met nu 24 participaties, en ik ben niet van plan op m’n ouwe dag klokje rond te werken.” Hij neemt een trekje en vertelt me dat hij daar ook niet meer de energie voor heeft en daarom naar een jonger iemand heeft uitgekeken. Iemand die jong genoeg is om lang mee te kunnen, humoristisch en gelijktijdig serieus, en de mensen ziet als mensen, en niet als projectnummers. “We werken nu de structuur uit en gaan het volgende maand officieel bekendmaken.” M’n brein maakt overuren in de stilte die valt. Een paar van de door Eckart genoemde goede eigenschappen van Frank heb ik helaas nog niet mogen aantreffen. “En,” klinkt het ongeduldig. “Eck,” antwoord ik politiek, “meer structuur wordt op prijs gesteld, aan Frank moeten we nog wennen, maar hij krijgt uiteraard de ‘benefit of the doubt’,”. Ik hoor een korte zucht, waarna Eckart afsluit met “je gaat hem echt waarderen, en weet dat ik in ieder geval ‘chairman of the board’ blijf bij Ex’pression, mijn lievelingsproject”. “Goed om te weten Eck,” besluit ik, “heb een goede avond.” Kort informeer ik Gary, die als verwacht reageert: “un-fucking believable.” De romantiek is eraf, we zullen alles nog beter moeten vastleggen.

Volgende week: de officiële mededeling klinkt anders dan door Eckart verwoord. De mysterieuze achtergrond van de Belg. Een vreselijke dag breekt aan voor Amerika.

Minister Dekker houdt niet van dor hout!

Plotsklaps vielen de schellen van m’n ogen. Niet dat ik daarna met plezier gekeken heb naar de duidelijke 11 -van 11 weken niets gedaan na de motie van de Tweede Kamer- op het gezicht van Minister Dekker, maar het ‘waarom’ werd me duidelijk.

Het ‘waarom’: woensdag kreeg ik de uitslag van het bevolkingsonderzoek inzake darmkanker: “Er is geen vervolgonderzoek nodig”. Hoera! Dan het volgende: “Over twee jaar krijgt u weer een uitnodiging, tenzij u dan ouder dan 75 bent”. Dit was dus mijn laatste onderzoek, ik behoor nu officieel tot de ‘dor hout’ klasse. Wacht even, zouden ze bij de overheid gewacht hebben tot Jaitsen Singh 75 werd (31 december 2019)? Gezien zijn gezondheid werd hij waarschijnlijk gelijk als brandhout afgedaan (“niets meer aan doen, gaat vanzelf over”). In ieder geval kan gesteld worden dat Singh ook 36 jaar geleden al als afvalhout behandeld werd. Daar heeft die ‘frisse’ 45-jarige Minister Dekker natuurlijk geen boodschap aan, die heeft nog 30 jaar te gaan voor het zover is. Gezien alle beeldspraak en zijn (non) support voor Singh, valt Dekker derhalve zonder enig tegenargument in de categorie waaibomenhout. Uit betrouwbare bron vernam ik overigens dat hij bereid is mee te denken. Wat een gotspe! Lieve mensen, graag weer delen, delen, delen. De enige mogelijkheid om impact te hebben. Wellicht was onderstaande tweet van de indieners van de motie, van j.l. zondag, een direct gevolg van al het delen:

Martijn van Helvert @Martijncda

Sep 6

Het is alweer 10 weken geleden dat @MichielvNispen en ik een motie aannamen om dhr. Jaitsen #Singh (75) terug te krijgen in NL

Sinds die tijd is er nog niets gebeurd

Wordt hoog tijd om minister Dekker behoorlijk aan de jas te trekken. #KortelijnmetMartijn #WatOnsBindt

Vraag: hebben ze daadwerkelijk minister Dekker aan de jas getrokken? Jawel, 9 september hebben ze middels een uitgebreide vragenlijst Dekker wederom een kans gegeven te reageren. Helaas met een termijn van drie weken. En die zal hij ten volle gebruiken, ben ik bang! Maak van de sneeuwbal die wij gecreëerd hebben door middel van delen een lawine, waardoor ook de Tweede Kamer wakker blijft! De Luim zal tot er daadwerkelijk iets voor Singh gedaan wordt, gedomineerd worden door inspanningen om iets gedaan te krijgen. Maar, altijd ruimte voor bijvoorbeeld Sparta. Broer Rob en ik zaten op scherp afgelopen dinsdag om twee van de resterende 331 kaartjes voor Sparta-Ajax in de wacht te slepen. Binnen twee minuten weg. Huh? Gaat dus voor de buis worden. Nou ja, voor de wedstrijd tegen AZ zijn we in ieder geval verzekerd van een kaartje. En uiteraard aanstaande woensdag weer een aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. De 76e maar liefst. Heb een groots gezond en veilig weekend, omarm het leven.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 75

Een indringende avondbijeenkomst in Berkeley. De werklunch die de boardmeeting zal bepalen.

Het is bepaald geen straf om naar Hilgard in Berkeley te rijden, waar Eckarts ‘optrekje’ is gevestigd. Het is mooi in de Berkeley Hills, en sec het rijden alleen bezorgt me een gevoel van rust, ondanks dat de avond is ingetreden, alsmede de onzekere uitkomst van het komende gesprek. Ik parkeer m’n Chrysler op de steil oplopende weg, voorwielen naar de stoep gericht, en betreed de voortuin. Een vertrouwde gestalte doemt op achter de gloeiende tip van de sigaret in zijn mond. Bram komt uit de schaduw en zegt met Rotterdamse tongval, “ik denk laat ik nog maar een saffie opsteken omdat Laanen zoals gebruikelijk op tijd is.” Hij neemt nog een flinke haal, dooft de peuk en gaat me voor naar de woonkamer, waar Eckart bezig is om de kilte te verdrijven bij het open haardvuur.

Hij kijkt even verstoord op en verzoekt Bram een goed glas in te schenken: “je zult het nodig hebben pik,” voegt hij er kort aan toe. Bram en ik zoeken een plek op de lederen bank en laten de fauteuil met de koeienhuid open voor Eckart. Niet onvriendelijk legt Eckart even z’n hand op m’n schouder en vraagt of Bram de te bespreken punten oplepelt. “Allereerst,” begint Bram, “moet er meer harmonie zijn aan de top van Ex’pression, we begrijpen dat het gedoe met Duke Zaffery alweer de nodige onrust heeft veroorzaakt.” Het zal toch niet, flitst het door m’n hoofd, Gary heeft met Eckart zitten lullen. “Voor wat betreft de arbeidsovereenkomsten,” gaat Bram onverstoorbaar verder, “moeten jullie echt wel wat meer geduld hebben, ook al omdat Frank Monstrey er zich op de achtergrond mee bemoeit, en het waarschijnlijk van Femke overneemt.” Wat is er toch met die Belg? “Ook hebben we een fiscale oplossing gevonden voor de extra $7,5 miljoen die Ex’tent heeft geïnvesteerd, hetgeen morgen tijdens de boardmeeting geaccordeerd zal worden.” Okay, borrelt het in m’n hoofd, die stemming heeft klaarblijkelijk al plaats gevonden. “Nou Peet,” trapt Eckart af, “zeg maar waar je mee wil beginnen.” Zonder aarzelen begin ik met de Belg; “hoe past Frank Monstrey in dit plaatje?” Eckart gaat er even voor zitten: “ik heb Frank leren kennen in Sjanghai, vele jaren geleden, waar hij voor mij en wat vrienden het warmste welkom bereidde dat überhaupt mogelijk was. En dat in een land waar op dat moment helemaal niets was. We zijn contact blijven houden en nu Ex’tent naar een niveau is gegroeid dat dagelijks management behoeft, zal Frank, als alles goed gaat, later dit jaar Ex’tent gaan managen.” Eckart produceert een wazige foto waar hij geflankeerd wordt door de mysterieuze Belg:

Er valt een stilte. Dit is nieuws waar ik nog niet van kan bepalen of het goed of slecht is, ik heb de goede man immers nog nooit vis-a-vis ontmoet. Met een soort van glimlach, met het oog op de foto, zegt Eckart, “we noemen hem vooralsnog Manneke Bizz.” “For the time being houden we dit wel onder de pet,” voegt Bram er droogjes aan toe. Ik knik en besluit om m’n kruit droog te houden tot er daadwerkelijk een besluit hieromtrent genomen is. “Nou ja, het zou wel fijn zijn wanneer hij de slepende kwestie van onze arbeidsovereenkomsten oplost,” sluit ik enigszins sarcastisch dit punt af. “Voor wat betreft Duke Zaffery,” vervolg ik, “beschouw ik het als een interne kwestie, zeker geen zaak waar het hoofdkantoor zich mee moet bemoeien.” Nou, daar is Eckart het totaal mee oneens. “Het verscheurt de relatie tussen jou en Gary, Peet, en jullie zijn de dragers van Ex’pression. Als duo. Jullie hebben elkaar nodig om dit tot een succes te maken.” Hoewel ik het niet echt oneens ben met zijn stelling, wijs ik Eckart erop dat ik uiteindelijk de eindverantwoordelijke ben, en dat ik Duke niet wil verliezen omdat Gary zich inlaat met zijn privé leven. “Regel het,” beëindigt Eckart de discussie. Bram haalt wat spreadsheets tevoorschijn en besluit allereerst de kelken nog maar even te vullen. Eckart vindt dat het volgende wat minder zijn aandacht nodig heeft en steekt genoeglijk een pijpje met lekkers op. Met die geur kun je de plank niet misslaan qua inhoud! Bram steekt van wal; “onze Piet Gerritsen en jullie Ed Niskanen gaan samen met een fiscalist aan de slag hoe we het beste de extra investering van $7,5 miljoen gaan verwerken. Het volgende zal in principe uitgewerkt worden: $7,5 miljoen zal beschouwd worden als een lening aan Ex’pression tegen een rente van 7,5%.” Hier onderbreek ik hem in afschuw; “maar Bram, even snel uitgerekend betekent dit dat we in plaats van ruim $3,5 ton winst naar een verlies gaan van ruim $5 ton.” Bram grijnst en ontbloot zijn door nicotine gekleurde tanden: “precies, we laten de winst vallen waar het fiscaal aantrekkelijk is en het verlies waar in potentie winst behaald wordt.” Tevreden bergt hij de documenten op en voegt eraan toe dat Gary en ik middels deze constructie onze aandelen behouden als afgesproken. Zij het nog niet definitief op papier gezet, gaat het door m’n hoofd. We praten nog wat over koetjes en kalfjes en hoe Eckart zich gelukkig voelt in Berkeley. Ze begeleiden me naar de auto en spreken hun vertrouwen uit dat wanneer ik er even over nagedacht heb, ik ook wel zal begrijpen dat het een win-win situatie is. Eckart schopt nog even tegen een band en zegt me de hartelijke groeten te doen aan Astrid. Op m’n gemakkie koers ik op huis aan, met een hoofd vol gedachten en mogelijke tegenvoorstellen. In ieder geval zal ik eerst morgenvoeg Gary informeren en proberen een pact te vormen. In hoeverre hij Eckart informeert zal me worst zijn; álles om Ex’pression beter te laten draaien. De kronkelende weg omhoog naar Crystyl Ranch is donker, maar bij ons huis brandt nog licht in de woonkamer. Astrid heb ik weliswaar onderweg in grote lijnen geïnformeerd, maar zij wil persoonlijk constateren hoe mijn gemoedstoestand is. Terwijl ik een slokje neem van mijn ‘Jack on the rocks’, houdt ze me nauwlettend in de gaten terwijl ik mijn relaas doe. In wezen ben ik niet ontevreden over het verloop van de discussie, nu kijken hoe we het zo kunnen buigen dat iedereen tevreden is. Min of meer tevreden stelt ze voor om de ‘bedstee’ op te zoeken, morgen wordt weer een lange dag. De ochtendstond heeft goud in de mond; toch?! Het is pikkedonker wanneer ik weer op pad ga, na een dikke knuffel aan de jongens te hebben uitgedeeld. Het lijkt vandaag, ondanks de boardmeeting, niet zo’n dag te worden met zinderende spanning. Ik ben ervan overtuigd dat Gary in alles meegaat, die is niet voor niets vanuit Florida naar Californië gekomen. Daarnaast lijkt het, ook kijkend naar de investeringen, buitengewoon moeilijk om een school a la Ex’pression te kopiëren. Ik voel me redelijk zelfverzekerd. Mijn kantoor is in wezen mijn tweede huis, zo gezellig heb ik het gemaakt. Tevreden monster ik de inrichting, terwijl in de tussentijd Gary plaats neemt aan mijn bureau. Zwijgend hoort hij mijn relaas aan, en stemt met alles in. Behoudens het ‘Duke’ deel. “My cup of tea, Pete,” zegt hij kortaf. “OUR cup of tea, Gary,” sluit ik af na een korte discussie, zonder hem al te zeer te kwetsen. Wel gaan we ervoor om de cruciale mensen als Rob Gibson, Duke Zaffery en Yee Ju Lin aan Ex’pression te binden middels stock options. Gaan we gedurende de lunch er doordrukken. Wisselgeld dat Eckart en Bram op zeker zullen toestaan. Stilzwijgend geven we elkaar een ‘hug’, wetend dat we de komende tijd een koppel zullen blijven. Wanneer we dit teken zien, begin van de middag, weten we dat er iets te gebeuren staat. Townhouse betekent voor ons ‘House of Action’:

Eckart, met een Siera Nevada pale ale voor z’n neus, en Bram met een chardonnay, zijn er al, die zijn rechtstreeks van Berkeley gekomen. Gary en ik hoeven geen menukaart, die kennen we inmiddels uit ons hoofd. Eckart neemt het woord en oreert een kwartier over kameraadschap, eenheid en de manier waarop hij BSO Origin leidde. Bram haalt de cijfers aan om aan te duiden dat we blij mogen zijn dat Eckart er zoveel geld ingestoken heeft. Eigenlijk allemaal wat suf en saai. Uiteindelijk zitten we alleen maar in de min vanwege dat krankzinnige percentage op de ‘lening’. Maar we slikken en boksen erdoor dat er 3% extra aan stock options wordt uitgegeven voor sleutelmedewerkers. Iedereen oogt tevreden, en zo gaan we ook de boardmeeting tegemoet.

Volgende week: de Belg gaat zich meer en meer met ons bemoeien. Eckart komt met een explosieve mededeling.

Minister Dekker: een non valeur 10!

Bij een weigering van een persoon om iets toe te geven wat duidelijk in z’n nadeel is, zegt men wel: “het stond op z’n gezicht geschreven”. Het doet me pijn om een 10 te zien over het gelaat van een minister. Pijn omdat het ten laste gaat van Jaitsen Singh.

Een minister nog wel die claimt dat de rechtsstaat de basis vormt van onze vrije samenleving. Vervolgens veegt hij z’n kont af met een motie die ruim 10 weken geleden aangenomen is. Een motie die minister Sander Dekker verplicht om alles in het werk te stellen om Jaitsen Singh terug naar Nederland te halen. De volgende link geeft een korte samenvatting van de zaak Singh: https://nl.wikipedia.org/wiki/Zaak-Jaitsen_Singh Het mag duidelijk zijn dat de tijd dringt voor Singh. Wellicht hoopt minister Dekker dat het vanzelf overwaait, uiteindelijk is de gezondheid van Singh niet al te best! Nogmaals, nu met meer klem dan ooit, vraag ik mijn trouwe lezers om dit te delen, sharen, ‘retweeten’, in ieder geval laat het iedereen weten die enige menselijkheid in z’n lichaam heeft. Deze minister heeft dat in ieder geval niet. Nog even ter herinnering wat partijgenoot Rutte ruim vier jaar geleden schreef aan Jerry Brown, de toenmalige gouverneur van Californië:

Minister Dekker, u gaat me toch niet vertellen dat vier jaar wel een mooie periode is?! Doe wat u moet doen als minister (plicht), maar probeer ook eens een mens te zijn, om het van die kant te bekijken. Moeilijk, begrijp ik, maar laat u eens verleiden om dat te doen. Wellicht lucht het op. Ik moest wel lachen om dat debat in de kamer deze week, o.l.v. minister Grapperhaus van, jawel, Justitie en Veiligheid, om de aantekening in het strafblad te verwijderen bij een coronaboete van €390. Net nadat was bewezen dat bij het huwelijk van ’good old’ Ferd Grapperhaus er wel een paar boetes uitgereikt hadden kunnen worden. Niet zo bedoeld natuurlijk. Welnu, jeugdige minister Dekker, laten we ervan uitgaan dat die 10 weken nodig waren om een ijzersterke zaak op te bouwen die Jaitsen Singh terugbrengt naar Nederland. Verras ons. Okay, de bookmakers zullen er niet veel geld opzetten, maar een ‘nee’ smoes hebben we ook nog niet. Ter afsluiting: aanstaande woensdag wederom een aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Aflevering 75, jeetje! Zoals altijd; blijf voorzichtig en gezond!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 74

Een heftig gesprek op het honkbalveld. Een Belg gaat zich bemoeien met onze arbeidsovereenkomst.

“Hey Gary,” open ik, waarna ik hem over mijn gesprekken met Duke Zaffery vertel. Even is het stil aan de andere kant van de lijn, dan barst Gary uit: “why the fuck didn’t you tell me?” Dat is geen goede openingszin van hem, woedender kun je me niet krijgen. Een flard uit de ontslagbrief van Nadine Storyk, die Gary in de prullenbak gooide, staat me plotsklaps helder voor de geest, en weer golft dat gevoel van déja vu door me heen:

Ze beschuldigde Gary een omgeving te creëren die identiek is aan datgene wat hij ontvluchtte bij Full Sail. Maar ook dat zijn behoefte om macht uit te oefenen zowel studenten als stafmensen van streek maakt. Te luid tijdens een potje honkbal voor kinderen, ouders kijken me bestraffend aan, gooi ik het er driftig uit: “YOU should have informed ME, and other than that, you’re a user yourself, you miserable mouse.” Het is eruit, en dat “miserable mouse” heb ik al eerder gebruikt om hem van dat eeuwige “mofo” af te krijgen. Maar het betekent hetzelfde, en Gary weet dat. Het feit dat ik hem een gebruiker noem, bevalt hem allerminst, het verlamt hem. Op zachte toon komt er één woord over de lijn: “needles.” Nu wil ik het weten ook; “is she a junkie, Gary, and how do you know,” vraag ik hem op de man af. Gary vertelt me dat wanneer ik haar mocht treffen, dat ik op haar armen moet letten, en dat Duke hem dat ook verteld heeft. Inmiddels is de toon ijskoud geworden, maar Gary gaat ermee akkoord om te trachten met z’n drieën tot een oplossing te komen. En dat is maar goed ook want voor het moment ben ik helemaal klaar met Gary. Uit alle macht breng ik mezelf terug bij het potje honkbal en zowaar, bij een ‘ball’ situatie roep ik zelfs “good eye!” “Pap,” vraagt Kaj na de wedstrijd, “een paar jongens gaan met hun vader een burgertje eten bij Ed’s Mudville Grill, ga je mee.” Ed’s sportcafé is een begrip in Clayton voor jong en oud, en een burgertje voor de kids betekent een biertje voor de vaders. “Let’s go,” ga ik Kaj enthousiast voor, het komt momenteel wel zo goed uit. Thuisgekomen is alles pais en vree, en ik besluit om zowel voor Astrid als Eckart alles onder de pet te houden. Zo te zien is Eckart sowieso tevreden over de notulen die ik hem stuur van de Management Team bijeenkomsten:

Zo jolig schrijft hij zelden, laat ik z’n humeur maar niet bederven. De week verloopt bijna routinematig, Gary en ik werken koel professioneel onze bijeenkomsten af, maar uiteindelijk ontvangen we zowaar van Femke een nieuwe versie van onze arbeidsovereenkomst. Het enige merkwaardige is dat ze Frank Monstrey vraagt om een regeling te bekijken inzake business activiteiten. Monstrey, de Belg die op merkwaardige wijze in onze kring opgedoken is. Wat heeft hij ermee te maken? Donderdags ontbreekt Gary bij de geplande meeting met Duke Zaffery. Duke verklaart dat Gary hem geïnformeerd heeft inzake de verslaving van zijn vriendin, en dat hij daarmee niet blij is. “To put it mildly”. “Don’t lose your calm, Duke,” bezweer ik hem. Duke belooft geduldig te zijn, meldt nog dat zijn vriendin in ‘rehab’ is en verlaat vervolgens met hangende schouders mijn kantoor. Tijd voor een ‘Townhouse’ sessie met Gary. Niet alleen over Duke en de arbeidsovereenkomsten, maar ook over het overlijden van Rose, de echtgenote van Arne Frager. Voor wat het laatste betreft besluiten we als twee echtparen de wake van zondagavond in Marin County te bezoeken en een krans van gewenste witte bloemen te laten bezorgen. Over Duke kibbelen we, Gary is de mening toegedaan hem onder controle te hebben, maar ik geloof daar geen moer van. Ook privacy komt in het geding. Gary is niet op komen dagen bij de bijeenkomst omdat hij het met Duke al uitgesproken had. Ik laat het lopen na een giftig “how nice you informed me too, Gary!” De arbeidsovereenkomsten bevatten weer eens de nodige onjuistheden, hetgeen ik aan Femke zal melden. Het overlijden van Rose en de inbreng van de Belg, onbegrijpelijk voor ons, brengt ons weer wat nader tot elkaar, maar ik blijf op m’n hoede. Tussen alle drukke activiteiten, budgetten en de entree van klas 13, doet het goed om een dankwoord te ontvangen van NARAS, de lokale afdeling van de Grammy’s:

We hadden de eer om betrokken te worden bij de voorverkiezingen van de Grammy’s vanwege de kwaliteit van onze Digital Studer studio. Ietwat minder kribbig na dit compliment voor Ex’pression, maar wel de Belg overslaand, schrijf ik Femke dat bijvoorbeeld bij de stock options maar liefst 2/3 van het overeengekomen aantal ‘vergeten’ is. Binnen een paar dagen ontvang ik van Femke een antwoord dienaangaande:

Mis gegaan……hoe kun je nu per ongeluk iets met zo’n aantal verminderen? Eckart neemt het eventueel mee…….holy shit, ja, die komt morgen al aan voor de boardmeeting. Wellicht kunnen we hem herinneren aan alle beloften die gemaakt zijn. Nadat het concurrentiebeding teruggebracht is van drie jaar naar één jaar, zoals afgesproken, lijkt een en ander tekenrijp. “Lijkt” omdat je iedere keer elk gecorrigeerd document weer van top tot teen moet bestuderen om er zeker van te zijn dat er ‘per ongeluk’ iets anders weer is aangepast. Wat een verspilling van tijd! En ter verhoging van de feestvreugde arriveert Bram overmorgen. Er is een lunch gepland met Bram, Gary en mij, daarnaast heb ik een business lezing voor de studenten die de cursus Living in a Media World volgen. Dinsdag dus de laatste dag om koortsachtig de laatste voorbereidingen voor de boardmeeting te treffen. Met de komende intensieve dagen voor de deur, heb ik beloofd om thuis te eten. En dat lukt, na wederom een 12-urige werkdag, schuif ik om kwart over zeven aan. Er heerst een soort van ongeloof aan de tafel, maar uiteindelijk kunnen we er wel om lachen. De woensdagmorgen lezing loopt van een leien dakje, hetgeen niet gezegd kan worden van de lunch met Bram. Gary kiest keihard de aanval, iets dat Bram zonder te blikken of te blozen ondergaat. Hij zegt het vervolgens niet met zoveel woorden, maar het komt er op neer dat Gary wat hem betreft in de stront kan zakken. Zoals altijd bindt Gary in, en blikt hopeloos naar mij. Tot op dat moment was ik min of meer een toeschouwer omdat wanneer er op te luide toon gesproken wordt, je alleen maar olie op het vuur gooit door te participeren. Afgesproken wordt om vóór de boardmeeting een werklunch te hebben met Eckart erbij, om zodoende de neuzen dezelfde richting te krijgen. Over neuzen gesproken, even na drie steken de heren Wintzen en Zwagemaker die om de hoek van mijn kantoor. Beleefd doch dringend word ik verzocht om vanavond half negen voor een ‘Dutch Only’ meeting te verschijnen bij Eckart thuis in Berkeley. “Effe orde op zaken stellen, heer Laanen,” voegt Bram er semi dreigend aan toe.

Volgende week: een indringende avondbijeenkomst in Berkeley. De werklunch die de boardmeeting zal bepalen.