“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 65

Het studentengesprek loopt anders dan verwacht. Beladen gesprek tussen Eckart, Gary en mij. Beroemdheden en Ex’pression gaan hand in hand.

Vrijdagmorgen om 11.30 oreert Eckart passievol als een volleerde milieu professor met de studenten die een studiegroep hebben gevormd om Ex’pression groen te maken, en groen te houden. Het moet gezegd, ze hangen aan Eckarts lippen. Dan komt het vragenkwartiertje. Daar loopt alles nog naar wens. Eckart vraagt vervolgens om suggesties ter onmiddellijke verbetering. Een student stelt voor dat iedereen z’n eigen beker meebrengt en die na gebruik schoonmaakt met heet water. Uit het niets valt Eckart uit: “do you know how stupid that idea is,” blaast hij. De student deinst als het ware terug. Hem wordt voorgerekend hoeveel energie dat kost en dat het uiteindelijk slechter voor het milieu is dan een plastic wegwerpbeker. Dat is gelijk het einde van het suggestie kwartiertje, de studenten voelen niets voor een afmaakpartij. In de gang hoor ik al dat ze hier geen zin in hebben, zonde van hun kostbare tijd. Tsja, stroop of azijn, dat is de vraag waar Eckart klaarblijkelijk ook mee worstelt. De afspraak die volgt met Phil Tippett en diens PA, Lisa Cooke, is van prettiger aard, hoewel het gesprek dat volgt met Eckart en Gary, wel in m’n achterhoofd rondtolt. Tot onze grote vreugde maakt de Jurassic Park Oscar winnaar bekend dat hij de drie studenten waar we demotapes van gestuurd hebben onder z’n hoede neemt.

Heerlijk vrijdagmiddagnieuws om een moeilijk gesprek in te gaan. Eckart en Gary nemen plaats aan de grote conferentietafel in mijn kantoor, ik blijf achter m’n bureau zitten. Eckarts intro gaat over datgene wat bereikt is, inclusief complimenten. Daarna vraagt hij retorisch waarom de relatie tussen Gary en mij op zo’n dieptepunt is gekomen. Vervolgens richt hij zich tot mij: “Peter, je bent hier niet voor niets aangesteld als CEO. Van jou verwacht ik meer leiderschap en begrip voor Gary. Je weet hoe hij geleden heeft onder dat plotselinge ontslag net voor kerstmis.” Even valt er een stilte en dat is maar goed ook. Dat zijn nou net de momenten waarop je jezelf geestelijk toe moet spreken om niet te happen. Eckart vervolgt: “jullie hebben elkaar keihard nodig, indien één van jullie twee uitvalt, dan valt Ex’pression om.” Ik denk aan m’n gezin, geen goed moment om hier stennis te maken, en klaarblijkelijk ziet Eckart ons duo als een noodzakelijke bescherming van zijn investering. Ik schraap m’n keel: “wanneer Gary zich kan beheersen wanneer we in welke vorm dan ook over Full Sail praten, dan kan ik daar wel mee leven.” Geen idee wat Gary zich van het gesprek had voorgesteld, maar hij bindt in. “I love Pete, let that be clear,” opent hij om vervolgens mede te delen dat hij mijn nogal bazige aanpak hier en daar niet op prijs stelt. Ik vraag hem maar niet om voorbeelden te noemen, dat is een gepasseerd station. Meestal komt er niet meer uit dan “you know what I mean”. Eckart staat op: “c’mon you guys, shake hands and let’s make a fresh start.” Wat onwennig staan Gary en ik op en schudden elkaars hand. “Here’s to the future,” bast Eckart, waarna hij ons indringend in de ogen blikt. Hij oogt tevreden:

Met gemengde gevoelens gaan we het weekend in. Voor mij is wel duidelijk dat ik aan een visum moet werken dat me onafhankelijk maakt van Ex’pression, teveel van dit soort gesprekken zijn niet goed voor m’n geestesgesteldheid. Zaterdag 1 april 2000. Ter voorbereiding van de boardmeeting van 20 april heb ik me voorgenomen een uitgebreid overzicht te produceren van ons stormachtige eerste kwartaal van 2000. Ruwweg goed en slecht naast elkaar. Ik kies ervoor om met ‘good’ te beginnen, daarna wat ‘bad’ te serveren om dan weer met ‘good’ te eindigen. De ‘Open Houses’ waren met ruim honderd aanwezigen per keer ‘n doorslaand succes. Oh, oh, mocht Eckart daar Gary en Peter als hogepriesters van de educatie op toneel zien staan, dan zou hij niet begrijpen waarom we soms zo botsen. Ons sponsorschap van het radiodeel van de Grammy’s in Los Angeles bracht ons heel wat ‘prospects’ voor zowel potentiële studenten als bedrijven die geïnteresseerd zijn in onze eerste oogst van studenten die 3 maart hun diploma ontvingen. Het lijkt me goed om een en ander te verlichten met het verhaal hoe ik met mijn ‘All Access Pass’ toegang wist te verschaffen tot ‘backstage’. Het was een gokje met Gary dat ik er met m’n verlopen pas in zou slagen om het toneel te bereiken. We praten nu over het TV gedeelte, we schrijven 23 februari. Gary was ervan overtuigd dat ze me er met kop en schouders uit zouden smijten: “they’ll kick your ass, bud”, grijnsde hij. Ik stopte de pas een klein beetje onder m’n stropdas, precies dat deel waar ‘radio’ op stond, en begaf me onderweg. Toen ik zo’n beetje bij de eerste ‘kleerkast’ van een security man was, klopte m’n hart in m’n keel. Maar kleren en jovialiteit maken de man. “Yo, my man, everything under control”, gooide ik er nonchalant uit. En zowaar, hij keek half op m’n badge en wuifde me vriendelijk door. ‘Kleerkast’ twee, de laatste stop voor het gekrioel bij de bühne, keek niet eens, zo zelfverzekerd zag ik er uit! Tussen het verkeer door van technici, camera’s en gewichtige mannen met ‘headsets’, kom ik tot 20 meter, daar word ik opgehouden. Maar het uitzicht was schitterend omdat de ster presentatrice een opvallend, fris ogende groene jurk droeg:

Jennifer Lopez vol in actie

Bij m’n terugkomst kon Gary zich wel voor z’n hoofd slaan, maar ach, de successen waren gisteren reeds behaald. Hoewel ik in mijn ‘weekly update’ van 27 februari een behoorlijk ‘faux pas’ maakte door te suggereren dat dit een ideale outfit zou zijn voor onze vrouwelijke medewerkers. Klapjes waren mijn deel, en terecht. In ieder geval zal advisory boardmember Woody Harrelson, wanneer hij op tijd is, van het verhaal als zodanig genieten. En dan, als kers op de taart, het album ‘Supernatural’ van Santana, dat maar liefst met acht Grammy’s beloond werd. En laat nou de geluidstechnicus van dat album, Steve Fontana, te gast bij ons zijn geweest tijdens ‘Industry Day’, dat we speciaal maandelijks voor onze studenten organiseren. Onze eerste ‘Graduation Day’, 3 maart, werd een ‘love fest’ van de eerste orde. De Meyer Sound Performance Hall was afgeladen met trotse ouders, geliefden en familieleden. Met Gary en mij aan het hoofd, marcheerden we onder de tonen van ‘The Final Countdown’ Mayer Hall binnen, waarna de ‘graduates’ plaats namen op de eerste rij en de verantwoordelijke stafleden op de bühne. Eén voor één werden ze op de bühne geroepen, waar ze door de verantwoordelijke ‘director’ toegesproken werden, alsmede zelf enige woorden van liefde tot ouders en geliefden konden richten. Daarna kreeg iedere ‘graduate’ z’n afstudeerjack ter herinnering.

De rugkant was mysterieus door Silent Planet ingevuld en de ‘graduates’ aten het! De receptie, eveneens bijgewoond door Eckart en een TV ploeg van de NCRV, werd een ongehoord succes. Er waren ouders die bekend maakten dat dankzij Ex’pression hun zoon of dochter van de drugs af waren. Gary en ik liepen op wolken en Eckart glorieerde in de rol van trotse vader. Dat was de eerste portie, oftewel ‘the good’. Nu begint het hoofdpijn gedeelte, ‘the bad’. Peinzend kijk ik naar de e-mail van 21 maart waar Eckart schrijft: “het is voor het eerst in mijn leven dat je me pissig maakt”. Dit als antwoord op de cijferbrij die ik daags daarvoor had gestuurd ter rechtvaardiging van ons tekort. Eigenlijk lag het probleem in het gegeven dat we zes keer per jaar een start hebben en buiten september en januari geen van de geprognotiseerde cijfers gehaald hebben. We moeten de cyclus doorbreken van de reguliere maanden januari en september, die men nu eenmaal in de V.S. gewend is. Hoe het ook zij; het resulteert in een cashflow tekort van een kleine $400.000. Nog geen week daarvoor kreeg Astrid de volgende te gekke e-mail van Eckart:

En toen had ik hem dagen daarvoor echt al een voorzet gegeven voor het tekort. Ik lees verder: “het is toch god geklaagd dat we nog steeds geconfronteerd moeten worden met last minute cash cries!”. En dat allemaal in het Nederlands, alleen aan mij gericht. Dat moet liefde zijn, maak ik mezelf wijs. Ik hou me wat dat betreft aan het bekende Duitse spreekwoord vast: “was sich liebt, das neckt sich”.

Volgende week: de rumoerige opmaat naar de boardmeeting. Bram bemoeit zich met de cijfers. Helpt het mooie artikel in Mix Magazine?

Alle ballen op Grapperhaus, Blok en Dekker

Mooi, de Tweede Kamer heeft een motie aangenomen dat de regering alles in het werk moet stellen om Jaitsen Singh naar Nederland over te plaatsen. En toen? Komen Grapperhaus en Blok met dezelfde oude koeien uit de sloot van ‘geen binding met Nederland’, etc.? Zaken die absoluut niet golden in de tachtiger jaren toen Singh aangeklaagd werd. Zijn ze ‘vergeten’ dat Singh gedurende een 12-tal jaren in het geheel niet is bezocht in de gevangenis? Tijdens de revisie van zijn zaak in 1999 wilde Mr. Polakovic, de advocaat van Singh, de getuigenis van ene meneer Bosboom vernemen die indertijd bij de zaak Singh betrokken was. Consul Generaal Jan Wever stelde bijna 21 jaar geleden onderstaande schandalige fax op namens het Ministerie van Buitenlandse Zaken:

Men vond het, de gotspe, niet passend om de heer Bosboom te benaderen omdat hij niet meer bij de zaak betrokken was. Hoe wreed kun je zijn? Ook de smeekbede van de advocaat dat het hier om een zaak van leven of dood ging, viel op dovemans oren. En dan ga je me toch niet wijs maken dat je met nieuwe regels tracht de zaak af te drijven wanneer er zoveel blunders begaan zijn (ik heb er nog een paar in m’n achterzak). Indien Minister Dekker al tewerk zou gaan als behoort, dan dient hij eerst de twee ivoren torens van J&V en BuZa in te nemen, hetgeen waarschijnlijk ook weer vele maanden vergt. Die tijd is er niet, voor de 75-jarige fragiele Singh tikt de klok erg hard. Tip: Minister Blok of Minister Grapperhaus dient rechtstreeks Gouverneur Newsom van Californië te benaderen om gratie te bepleiten. Al die schurken van Trump komen vrij wegens Covid-19 gevaar, waarom Singh niet? En de V.S. zijn van hem af. Simpel toch?! Te prijzen is de inzet van Ariëtte van Rij voor de zaak Singh:

En dit alles omdat mijn Californië kompaan Paul Nijssen voor mij de honneurs waarnam na mijn vertrek qua bezoeken, en er ook daadwerkelijk schriftelijk aandacht aan besteed heeft.

Paul met Singh in de medische gevangenis Vacaville

En zo liefelijk als de achtergrond is het daar echt niet! Kom op ‘Den Haag’, toon menselijkheid en laat die regeltjes even achterwege, met name ook omdat ze na de feiten geschreven zijn. Hoe moeilijk kan dat zijn? Iedereen wens ik een veilig weekend, zo paniekerig qua Corona als in de gevangenis van Singh is het bij ons niet. Maar toch! Oh ja, #65 komt er woensdag echt aan!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 64

Hoe gaan we verder? Michael Jackson’s meesterwerk “Thriller” wordt bij Ex’pression onderhanden genomen. Wat gebeurt er bij Eckarts overlijden.

Het zangerige is nu helemaal uit Brams stem verdwenen. Hij keert zich tot Eckart: “klaarblijkelijk vinden de heertjes opmakers dat we naast het verschaffen van geld ook voor hun contracten nog eens tijd vrij moeten maken.” Ik beheers me, al is het bloed naar m’n hoofd gestegen van woede. M’n broer Rob, die voor me gewerkt heeft bij Multi Function Computers, zei altijd “aan jouw rode oorlellen kan ik zien dat je kwaad bent”. Eigenlijk ben ik ziedend, ik haal diep adem en krijg het er zonder horten of stoten uit: “Bram, why do you speak Dutch when you are spewing insults?” Voor de zoveelste keer moet ik er op aandringen dat er geen Nederlandse onderonsjes zijn wanneer we met Amerikanen spreken. Zeker op een moment dat hij zo’n belediging eruit spuit. Ik informeer Gary, die staart Bram aan met een gezicht waar van links naar rechts “fuck you” op geschreven staat. Over m’n woorden struikelend van ingehouden woede gooi ik op tafel dat we hen wekelijks uitbundig van alle informatie hebben voorzien, “so where does this come from?” Eckart neemt het gesprek over, zonder een spier te vertrekken. Opzet? Bram leunt als een spinnende kater achterover, alsof zijn taak is gedaan. ”Peter, you make the proposal for both the labor agreement and stock options,” klinkt het als een bevel. Hoewel ik niet zit te wachten op meer werk, betekent het wel dat we de regie in Emeryville houden. Dat laatste heeft ook Gary’s instemming. Na alles wat er al over ons heen is gekomen, willen Gary en ik weten wat er geregeld is wanneer Eckart onverhoopt komt te overlijden. Eckart en Bram stellen dat dit alles haarfijn in een trust geregeld is, en dat we ons niet ongerust hoeven te maken. Gary en ik kijken elkaar aan en na ons mild sarcastische “sure,” belooft Eckart een en ander schriftelijk toe te lichten. En wonder boven wonder verlichten actuele onderwerpen als nieuwe vestigingen – New York? – Miami?- de sfeer, evenals hoe verder te gaan met The Plant en het feit dat we CIC’s juridische aanval redelijk ondergraven hebben door onderaannemers uit te kopen. Aan het eind van de middag doen we een borrelsessie met ons management team, ook om hen in staat te stellen nader kennis te maken met Eckart, die ze toch wel als de ‘big cheese’ beschouwen. Bram mengt zich op z’n oude joviale manier tussen de stafleden, Eckart is in z’n sas en oreert met Gary aan z’n zijde. Zelf piep ik er na twee glazen chardonnay tussenuit. Dit zijn niet de dagen dat je door moet halen. Thuisgekomen plof ik op de bank, en de kinderen op mij. Astrid kent de stress van dit soort dagen en houdt de conversatie luchtig. Later op de avond breng ik haar up-to-date en dan borrelt de twijfel op of het wel zo verstandig is om een nieuw huis aan te kopen. Maar ja, de eerste aanbetaling is gedaan, ons visum is gekoppeld aan mijn job bij Ex’pression, dus indachtig de spreuk van Winston Churchill “if you’re going through hell, keep going”, pluggen we standvastig door. Morgen weer een dag. En ja hoor, een goede nachtrust doet wonderen, ik ben er weer klaar voor. En Eckart en Bram ook. Ik heb geen idee wat er gisterenavond in Berkeley besproken is, maar daadwerkelijk iedereen is, om met Gary te spreken, ‘on his best behavior’. Tegen vieren maak ik me gereed om met Eckart en Bram naar The Plant te vertrekken voor een zakelijke babbel met Arne Frager, gevolgd door een gezamenlijk diner. Aangekomen bij de Richmond-San Rafael toll plaza, wijs ik Eckart en Bram erop dat we over de brug de beruchte gevangenis San Quentin zullen aanschouwen. Het heldere weer zorgt voor een kraakhelder plaatje:

De enige gevangenis in Californië waar nog executies uitgevoerd worden, en waar derhalve ook veel ‘peace’ protesten gehouden worden. De stemming is goed, ook omdat we nu zonder Gary weer Nederlands kunnen praten. Eckart en Bram reageren positief over het feit dat voorverkiezingen voor de grammy’s in onze Studer studio beluisterd gaan worden. Lokale held Carlos Santana gaat met zijn cd ‘Supernatural’ de grote winnaar worden, is de verwachting. En de helft daarvan is opgenomen bij Arne’s studio. Ook de mededeling dat Phil Tippett, Oscar winnaar ‘Jurassic Park’, met drie van onze beste digital visual media studenten gaat werken, brengt zelfs bij Bram een tevreden glimlach teweeg. Dus komen we bij The Plant aan met ‘happy’ aandeelhouders. Het voelt alsof Arne met z’n Santana succes enigszins naast z’n schoenen is gaan lopen.

Te pas en te onpas laat hij Carlos ‘hier’ en Carlos ‘daar’ vallen, totdat Bram botweg vraag of hij in de verkoop meedeelt. “No Bram,” is het met een superieure glimlach gegeven antwoord, “that’s not how it works.” Als Ex’pression werken we met Arne nauw samen, dus dit laat ik even aan Bram over. “So, just prestige,” concludeert Bram. Daar voegt hij nog fijntjes aan toe dat je van prestige niet kunt eten. Het is wel goed dat Arne een tik op z’n neus krijgt, maar het liefst niet van Gary of mij. Tijdens het diner probeert Arne ons ervan te overtuigen dat een vangst als Santana ook nieuwe klanten opbrengt. “Orders in hand?” Onderbreekt Eckart hem. Nou, nee dus, wel allemaal ‘prospects’. Het diner dobbert nog wat verder, maar de jeu is eraf. Wanneer Arne bij het vertrek ook nog even laat weten dat een grotere investering natuurlijk ook zou helpen, is het enige dat Bram zegt: “all the best.” In de auto komen we tot maar één conclusie, of Arne pakt z’n verantwoordelijk door The Plant naar behoren te leiden, zeker omdat hij al zo lang in de business zit, of we trekken onze handen er vanaf. M’n mobiele telefoon gaat over en behendig met één hand ingetoetst antwoord ik “Peter here.” Gary staat erop dat ik aan Eckart en Bram laat weten dat volgende week zaterdag in onze Studer studio begonnen gaat worden met het overzetten van Michael Jackson’s monsterhit ‘Thriller’ naar 5.1 surround. Wanneer dat bevalt zal het hele album naar 5.1 omgezet worden. Onder leiding van Michael zelf! Ik ben van mening dat we het beter kunnen vertellen na realisatie, artiesten van deze grootheid zijn niet de meest betrouwbare, maar goed. Het nieuws brengt een golfje, niet overdrijven mensen, van enthousiasme teweeg in mijn Chrysler 300M (pooierbak volgens Eckart), en in die sfeer zet ik tegen elven Eckart en Bram in Berkeley af. “What a difference a day made,” zingt het in m’n hoofd, totdat Eckart me met de deur in z’n hand toevoegt morgenmiddag een gesprek met mij en Gary te hebben inzake dat gelazer tussen ons. Bram vertrekt morgen, terwijl Eckart een groepje studenten zal toespreken inzake hun milieuplannen, hetgeen uiteraard zijn stokpaardje is. Daarna met Gary en mij dus. Nu ben ik enigszins verward, tot dusver heb ik een en ander onder de pet gehouden. Heeft Gary achter m’n rug zitten stoken? Terwijl ik de Caldecott tunnel nader, is het enige wat ik me kan bedenken het gegeven dat de zaak Full Sail hem nog steeds zo dwars zit dat hij van me af wil. Daar komt bij dat hij eigenlijk zelf CEO had willen worden. Hoewel Eckart dat laatste bars weigerde, is niets menselijks hem vreemd. Daarnaast is Gary de leverancier van z’n ‘weet’. Wederom besluit ik dit voor het moment onder me te houden en dit vermoeden niet te delen met Astrid. Het heeft geen enkele zin om haar onnodig ongerust te maken. Het maakt me wel opstandig, hetgeen geen goede basis is voor een gesprek dat met verstand gevoerd dient te worden.

Volgende week: het studentengesprek loopt anders dan verwacht. Beladen gesprek tussen Eckart, Gary en mij. Beroemdheden en Ex’pression gaan hand in hand.

Hoe Coronapraat ons bij Tineke Verburg bracht

We kwamen erop toen we de week vóór het veel te vroege overlijden van Tineke naar ‘Dertigers’ zaten te kijken (je moet wat). Wat daar uitgebeeld werd, gezellig als acht kameraden rond een grote tafel zitten en knuffelig zijn, sprak ons aan. Dat was vóór Corona, daar bedoel ik niet die laffe drie luchtkussen gewoonte mee. Het bracht ons naar de 90-er jaren waar we als start van een traditie oud en nieuw bij ons thuis vierden met een aantal goede vrienden en familieleden. Iedereen nam een deel van de dis voor z’n rekening en diende dat uit, zo ook Jos en Tineke:

We hadden al jaren geen contact meer met Tineke, mede door ons zwerversbestaan, maar haar overlijden hakte er toch in. En toen kwam dat verdoemde knoopjes verhaal weer breed ter tafel! Even wel wezen, ik heb mijn verhaal inzake de rechtzetting van de ‘Jos Kuijer knoopjes’ saga reeds in menig column gedaan, maar de afgelopen week werd het na Tinekes voortijdige overlijden weer trending, o.a. op Radio 538, Libelle en social media. Vandaar dat ik, nu het stof weer gedaald is, een deel weergeef van mijn column op internet magazine ‘Planet’ van maart 2003, waarbij ik de ‘gossip’ bladen op de korrel nam:

Neem nou “Weekend” over Patty Harpenau, Jos Kuyer en Tineke Verburg, ik citeer: “Toch nam Tineke het Jos destijds enorm kwalijk dat hij verliefd was geworden op Patty Harpenau. Hij was niet meer welkom thuis, en toen Jos zijn persoonlijke spullen kwam halen had zij deze alvast in de tuin gezet (onjuist). Toen Jos de dozen openmaakte, ontdekte hij dat Tineke uit pure woede de knoopjes van zijn overhemd had geknipt! (onjuist) ‘Ik heb gehoord dat je nieuwe vriendin zo goed kan naaien,’ voegde ze Jos boos toe…(onjuist)”. Vrienden, daar heeft Tineke nu eenmaal te veel klasse voor. Waarom weet ik hier het fijne van? Simpel, Tineke had alle spullen bij ons thuis in Hilversum gedumpt (12 juli 1994 – PL), inklusief een originele Harpenau die in huize Kuyer/Verburg niet meer welkom was. Die knoopjes waren er inderdaad afgeknipt, echter door een vriendin (Kirsten – PL) die genoemde tekst, op een blaadje geschreven, toegevoegd had. Een iets ander verhaal, toch?!

Oh ja, en niet alle knoopjes waren er afgeknipt (Libelle), doch alleen de strategische tweede knoop, lastig met een stropdas of open boord. Laat dit verhaal niet de hoofdmoot worden van haar prachtige carrière! Soit, rust zacht Tineke, sterkte Tim. Nu van droevig nieuws naar hopelijk ‘happy news’: onze Benjamin, Ivar, die al een kleine drie maanden vastzit in Costa Rica, zou oorspronkelijk afgelopen donderdag thuisgekomen zijn. Vlucht geannuleerd. #@$&#@. Maar nu, wanneer Lufthansa ons niet in de steek laat, komt hij als speciaal cadeau op mijn verjaardag aan. Dat zou nog eens een verrassing van allure zijn!

Ivar, de beschouwende schrijver.

Waar ik ook heel blij van wordt, mijn gevoelige kant: zwanen met hun jonkies. Ze zwommen naar onze buren, waar buurman Paul ze uit de hand voerde. Eén maal slechts werd hij in z’n vinger gepikt en laat ik nou dat moment missen! Wel een gevoelige prent aan over gehouden:

Cooper wekte al blaffend de indruk het er niet helemaal mee eens te zijn!

Als altijd wens ik jullie een geweldig veilig en gezond weekend toe, waarbij ik met nadruk wijs op de verschijning a.s. woensdag van #64 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Met weemoed geef ik aan bijna halverwege te zijn. Tja, aan alles komt een end!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 63

Een dubbele Bloody Mary met Gary in Dallas. Weer een groots artikel. Eckart en Bram ‘in da Ex’pression house’.

Dinsdag 25 januari 2000, 06.30: zwijgend zitten Gary en ik naast elkaar wanneer Delta 286 vertrekt naar Dallas. Een kleine vier uur later landen we en is er nog steeds tussen ons geen woord gewisseld. In Dallas is het 12.20 en omdat we nog ‘n uur hebben voordat onze vlucht naar New Orleans vertrekt, zoeken we een bar op. “I want a drink, so we can talk, Pete,” opent Gary. “Go ahead, order it,” antwoord ik kort. Gary bestelt twee Bloody Mary’s, “make it a double, please,” voegt hij eraan toe. Zo, een dubbele wodka erin, dat wordt een sterke Bloody Mary! We toasten en Gary begint me te vertellen hoe het Full Sail verhaal z’n leven beheerst en hoe hij die lui haat. “They fired me just before Christmas, Pete, do you understand?” besluit hij z’n betoog. Omstandig probeer ik Gary uit te leggen dat we nu ruim drie jaar later zijn en dat wanneer Ex’pression erbij betrokken wordt, ik in actie moet komen. Maar ook dat het voor mij onmogelijk wordt hem erbij te betrekken wanneer hij iedere keer bij het noemen van Full Sail een woede uitbarsting krijgt. De dubbele wodka werkt, Gary is het schoorvoetend met me eens. Tevens moeten we boarden, hetgeen de conversatie opschort tot in het vliegtuig. Anderhalf uur hebben we om op dezelfde lijn te geraken. Eenmaal aan boord laten we het onderwerp rusten en gaat de discussie over het feit dat we nog steeds geen officiële arbeidsovereenkomst hebben, en dat onze stockoption overeenkomsten ook nog niet bekrachtigd zijn. “They’re fucking us Pete, I’m tellin’ ya,” dringt Gary aan. Wellicht heeft hij gelijk. In ieder geval staat het op de agenda tijdens het bezoek dat Eckart en Bram ons volgende week brengen. “Next week is the moment to push it through,” stel ik Gary gerust. New Orleans is altijd speciaal om aan te komen, en nog meer wanneer je door de stad kruist. In ons geval naar het Sheraton Canal Street, waar we later ook Phil Cohen zullen treffen. Phil gaat ons een update geven over het UliFox project dat bij Ex’pression vervaardigd wordt, en door hem geproduceerd. Gary kan nog steeds nahuiverend vertellen over onze bijeenkomst in de gewelven van Kasteel Moersbergen, dus kan hij wel genieten van het verhaal dat ik schilder over Phil in koud Nederland bij een amateurvoetbalwedstrijd.

Archieffoto rillende Phil Cohen

Ik had Phil meegenomen naar een wedstijd van Hertha Vinkeveen, waar mijn schoonvader Toon wedstrijdsecretaris was. Phil, wonend in zonnig Florida, stond dermate blauwbekkend aan de zijlijn dat ik hem meenam naar de kantine voor een biertje en een portie bitterballen. Later beschreef hij dat als volgt: “soccer in Holland is cold for a while, then they take you inside for beer and bitterballs, and that’s where you stay”. Nadat we ingecheckt zijn, wacht Phil ons op bij de bar. Energiek en enthousiast op de Amerikaanse manier, informeert hij ons over de stand van zaken met UltiFox en overhandigt hij ons de ‘program format’ flyer waarmee hij morgen de grote kabelnetwerken gaat bestoken.

Phil is vol passie, en wij ook. Niet alleen zien we een extra bron van inkomsten voor Ex’pression, maar van groter belang is de inbreng van onze digital visual media studenten. We besluiten ter viering van onze samenwerking een afzakkertje te nemen in het fameuze Bourbon Street kwartier, waar we volledig opgenomen worden in de massa en doordrenkt met heerlijke jazzklanken. Een ervaring om niet licht te vergeten. Omdat we morgenavond alweer terugvliegen naar Oakland maken we het niet al te laat, al is de verleiding groot! “Good night Pete, it was good,” wenst Gary me toe alvorens naar z’n kamer te gaan. De vrede is gesloten en de nacht voelt ook zo aan. Na het ontbijt nemen we een taxi naar de NATPE show, en het dient gezegd te worden, het biedt alles op TV gebied qua series, acteurs, merchandise en nieuwtjes. Om maar niet te spreken van de schaars geklede dames die bij menig stand folders uitreiken. Gary en ik zijn als het ware twee voetballers die in het veld perfect met elkaar presteren, maar buiten het veld hier en daar wat problemen hebben. Bij de diverse TV bedrijven en producenten, waar we onze afgestudeerde studenten aanbieden, blijkt niet alleen dat we ze totaal begeesteren, maar ook hoe Ex’pression inmiddels naamsbekendheid heeft verworven. Voordat we ons naar het vliegveld begeven voor onze Delta vlucht naar Oakland, wederom via Dallas, geeft Phil Cohen ons een update: “looking good, you guys, lots of enthusiasm from the cable networks.” Er hangt dus een verkoop in de lucht. Dat zou nog eens mooi zijn voor het thuisfront. Tevreden schudt hij z’n goed doorvoede hoofd en wenst ons een prettige vlucht. Phil probeert nog wat zaken af te ronden voordat hij terug vliegt naar Florida. Op de terugvlucht bespreken Gary en ik ‘de olifant in de kamer’; het bezoek van Eckart en Bram volgende week, waarbij onze belangrijkste punten besproken en afgehandeld dienen te worden. “You know, Gary,” begin ik, waarna ik hem probeer duidelijk te maken dat nu ze er samen zijn, de één zich niet meer achter de ander kan verschuilen. “In short, we can make the deal,” besluit ik uiteindelijk. Tegen de tijd dat ik deze ‘famous last words’ uit, is onze landing naar Oakland ingezet. Gary stemt in, maar niet van harte. En, heel eerlijk, zelf vind ik mijn eigen woorden ook overtuigender dan dat ik me voel. Op naar beter nieuws! En dat mag er ook zijn; het magazine Audio Media komt in de februari uitgave met een prachtig artikel over Ex’pression.

Iedereen die Ex’pression een warm hart toedraagt gloeit van trots. Daar is het goed mee huiskomen, en dat doe ik ook. Het geeft Astrid en mij een nog beter gevoel om met makelaars om de tafel te zitten over de verkoop van ons huis in de aanloop naar de bouw van onze nieuwe droomwoning. Af en toe heb je zo’n opkikker nodig. Het wordt een heerlijk familie weekend, inclusief de zoveelste football Superbowl. Dinsdagavond laat haal ik Bram en Eckart op, ze komen met de CO1507 aan. Waar komen ze dan vandaan, peins ik. Weliswaar komen ze uit Chicago, maar in Florida begon de trip. Met alles wat er achter ons ligt, zoek je overal wat achter en dat is niet goed. Ik schud het van me af en geef ze een warm welkom. Onderweg naar Eckarts huis in Berkeley wordt met enthousiasme over het artikel gesproken en de behaalde successen. Uiteraard kan Bram het niet nalaten om te melden dat het geld niet aan de bomen groeit en we binnenkort cash moeten genereren. Wanneer ik ze afzet in de Berkeley Hills, kan ik het alleen maar eens zijn met Bram, zij het dat er nog wat onaangename pannetjes op het vuur staan. De aangeboden borrel sla ik af, het is inmiddels tegen het middernachtelijk uur, maar vooral ook omdat we de eerste vergadering om 8 uur gepland hebben. Even na twaalven ben ik terug in Walnut Creek en sluip mijn weg naar binnen in. “Sleep tight,” mompelt Astrid nog. Wanneer ik ’s ochtends bij Ex’pression aankom, staat Bram al buiten van z’n saffie te genieten. Wat je ook over hem kunt zeggen, punctueel qua tijd is hij wel. De vergadering begint met een opsomming van de gebeurtenissen van de afgelopen weken. “Mooi,” bast Eckart, “gelukkig waren we van het meeste op de hoogte. Pijnpunten?” We bespreken het dossier CIC, waarbij we aantekenen dat het uitkopen van subcontractors een goede tactiek blijkt te zijn. Voor wat betreft Full Sail blijft het akelig stil, meld ik. Gary kijkt stijf voor zich uit. “Labor agreement and stock options,” breng ik ter tafel en verzoek Gary het woord te nemen. Gary loopt leeg, haalt Full Sail er weer bij, en herhaalt dat hij persoonlijk nu al een dikke twee jaar werkt zonder zekerheden. Eckart zit er relaxed bij, Bram een stuk minder, en diens response klinkt als een zweepslag in de stille ‘conference room’.

Volgende week: hoe gaan we verder? Michael Jackson’s meesterwerk “Thriller” wordt bij Ex’pression onderhanden genomen. Wat gebeurt er bij Eckarts overlijden.

Calvé, Jaap Fischer en Delft

Hoe lang geleden is het dat Astrid en ik in Delft zijn geweest? In ieder geval zó lang dat we het snode plan opvatten om afgelopen donderdag de stoute schoenen aan te trekken en die richting uit te gaan. Komt nog bij dat we het mooi konden combineren met een aangeklede borrel later op de middag in Rotterdam bij oeroude vrienden Martin en Yvon. Wat staat ons van Delft nog bij? Tja, pindakaas, Delfts Blauw en Jaap Fischer. Jaap wie? Dé Jaap die in het liedje ‘Om je geld’ zong over Delft. Als volgt: “Zij was veertig, hij was de helft. Ze kochten een knaap van een villa in Delft. Van haar geld”. Dat vond ik indertijd een slim idee, tot aan de laatste regels: “Zij was honderd, hij bijna dood. Zijn borst was klam en zijn hoofd was rood. Van de koorts”.

Zo zie je maar dat inhaligheid niet loont. Maar we dwalen af. Omdat de regen niet tot stoppen kon worden gedwongen, togen wij rond 11.30 op pad. Even voor Schiphol bereikte ons het bericht dat er problemen verwacht konden worden van protesterende kermisexploitanten. Gelukkig brachten die in samenwerking met de politie beide zijden van de A12 tot stilstand. Ongestoord door naar Delft via de A13. Ai, het centrum is niet te bereiken, volg ‘C’. We raakten ‘C’ enige tijd kwijt en net toen we de ‘C’ zagen waren we de afslag voorbij. Ik voelde aandrang. En verdomd, bij de afslag Delft-Zuid kwamen we weer een ‘C’ tegen die ons bijna naar de goede plek stuurde, zij het dat we tegen wat straatwerkzaamheden aanreden. Inmiddels moest ik echt een plasje plegen, maar dit terzijde. Uiteindelijk vonden de scheermes scherpe ogen van Astrid een parkeerplekje aan een grachtje. Na wat moeizaam inparkeren, haalden we opgelucht adem. Astrid activeerde haar parkeerapp en zag tot haar verbijstering dat er alleen geparkeerd kon worden op basis van een dagpas ad €30. “Dit nimmer,” sprak ze ferm, en wurmde zich weer uit de nauwe parkeerplek. Mijn blaas kermde van ellende. We reden vervolgens tegen een bruin aanwijsbordje aan van ‘Delft Pottery’. Na een ritje over wat hobbelige straatjes, dank voor uw medeleven, arriveerden we bij het blauw witte huis van Paauw. Binnen waren ze aan het opknappen. Nee! “Wilt u een rondleiding,” vroeg de uiterst vriendelijke vrouw aan de balie. Op het oog leek de prijs van een rondleiding ad €4,50 een spotprijs voor het hagelschone toilet. Kijk, dan ga je nog eens monter een rondleiding in. Bovendien was het ook nog leerzaam en boeiend. Zoals het met de hand nageschilderde werk van Pieter de Hooch in Delfts Blauw, voor weinig (€4.995,-). Het rechtse paneel. Ik kan er een duizendje (naar boven) naast zitten.

Maar, moet ik zeggen, waanzinnig mooi geschilderd. We kochten nog een Delftblauwe kerstbal plus onderzetters, en verlieten onder de indruk het pand. Dan gaat het ineens meezitten, het droogde op en we vonden een parkeergarage die slechts 800 meter van het centrum verwijderd was. Sobere doch voedzame lunch bij ‘De Oude Jan’ genoten om vervolgens de Nieuwe Kerk aan te doen, waar de meeste Oranjes hun laatste rustplaats hebben gevonden. Ook indrukwekkend en te veel om op te noemen. Daarom maar een kiekje van Astrid bij de Vader des Vaderlands; Prins Willem van Oranje:

Ook wel Willem de Zwijger genoemd. Als de sodemieter terug naar de parkeergarage, auto opgehaald en ons gemeld bij Martin en Yvon, waar een aangeklede borrel een maaltijd van allure is. Alle discussies kan ik niet hier vastleggen, maar boeiend was het. Hou je aan de regels, lieve mensen, Covid-19 wil je niet krijgen. En woensdag #63 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Joepie!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 62

Schokkend nieuws inzake Craig Deonik. Internet hits gaan door het dak. Onze allereerste HR Manager gaat terug naar Europa.

“Peter speaking,” tetter ik in de hoorn. “Byron here,” klinkt het timide aan de andere kant. Byron is de jonge techneut die met Craig Deonik meekwam en ‘tijdelijk’ bij hem introk. In de wandelgangen wordt, niet eens fluisterend meer, gesproken over Craig’s schandknaap, ook door de studenten. Niet te onderdrukken na het gevalletje met de naaktfoto’s. “Wassup, Byron,” vraag ik kortaf. Het antwoord verbijstert me: Craig is dood. Na wat doorvragen krijg ik er uitgepeuterd dat Craig zich nooit heeft laten opnemen voor de hartklep operatie, maar eigenlijk aan het ‘moonlighten’ was. Beunhazen dus, terwijl hij nog in een soort van privé arbeidsongeschiktheidsverzekering liep. Hij werd bij een educatieve beurs, lopend met een doos catalogi onder zijn arm, getroffen door een fatale hartaanval, viel en was op slag dood. Zo, die komt binnen, 50 jaar oud slechts.

Wel merk ik dat Byron, ofschoon hij het er moeilijk mee heeft, ook iets van boosheid ventileert omdat Craig zo eigenwijs was. Ik wens hem veel sterkte en licht iedereen in. Er valt een stilte. Ondanks het naaktfoto schandaal, waarna onze wegen zich scheiden, mag Craig toch aangemerkt worden als architect van onze eerste marketing successen. Gary steekt nog even z’n hoofd om de deur voordat hij naar huis gaat: “moonlighting, eh?” Op zich is dat ook het onderdeel dat me bezig houdt; wat bezielt een mens met zulke serieuze hartklachten om z’n leven op het spel te zetten voor wat extra geld? We zullen het nooit weten. Ik ben tegen m’n gewoonte in vrij kortaf tegen de Silent Planet boys John-Erik en Loyd, die bezig zijn om de Ex’pression werving video af te ronden. “Better luck tomorrow guys,” laat ik ze weten, alvorens in m’n auto te stappen om Vincent Vaillant en z’n vriendin Renate op te halen van SFO. Vincent, geluidstechnicus bij Golden Earring, hebben Astrid en ik leren kennen tijdens de illustere cruisetrip rondom het WK voetbal 1990.

Zijn vriendin, de aantrekkelijke Renate, heeft inmiddels met financiële ondersteuning van Vincent een goedlopende modezaak in Hilversum opgebouwd.

Archieffoto Renate

Ze hebben elkaar leren kennen bij diverse optredens van Golden Earring, waar Renate een fanatiek fan van is. Het is grappig om ze aan te zien komen, Renate een halve kop groter dan Vincent, al doende hun bijnaam de ‘Beauty and the Beast’ eer aandoend. In ieder geval verheug ik me op een puur Nederlands weekend met hen na alle Amerikaanse poespas. De begroeting is hartelijk. Onderweg naar Walnut Creek besef ik inmiddels zo gewend te zijn aan deze rit dat ik de naderende skyline van San Francisco pas opmerk nadat Renate en Vincent daar enthousiast op reageren. Of de twee lagen van de Bay Brug, waardoor je onderop 5 banen richting Oakland/Emeryville/Berkeley rijdt, en bovenop idem terug naar San Francisco. Astrid wacht ons op met lichte verteringen, immers, je bent niet helemaal fris meer na zo’n vlucht van ruim 10 uur. Helaas kan ik er morgen niet bij zijn want dan dient de Ex’pression video gefinaliseerd te worden. Tevens dienen de voorbereidingen plaats te vinden voor de 38 nieuwe studenten die we maandag verwachten. Wanneer je zoals Vincent een eeuwigheid in de ‘Rock and Roll’ scene leeft, dan begrijp je dat helemaal. Daarnaast kunnen ze dan even van de jetlag bekomen. En uiteindelijk hebben ze meer aan Astrid als gastvrouw dan aan mij! Moet ik erbij zeggen dat ik erop aas om Golden Earring ‘live’ bij Ex’pression te hebben in onze Meyer Sound Performance Hall. Voor 200 luisteraars bijvoorbeeld van klassiek rockstation K-ROCK, waar onder anderen ‘Radar Love’ regelmatig gedraaid wordt. Dat zet ik voorzichtig bij Vincent in de voorwas, ook al omdat de studenten die gespecialiseerd zijn in ‘live music’ naast amateurbandjes ook mee moeten draaien met professionals. Tevreden rij ik vrijdagmorgen in alle stilte naar Emeryville. Om in de stemming te komen draai ik de CD ‘The Naked Truth’ die Vincent me gegeven heeft.

Mee neuriënd op de akoestische rock van Golden Earring kom ik bij Ex’pression aan, waar John-Erik en Loyd alle opname apparatuur al geïnstalleerd hebben. Het wordt een race tegen de tijd omdat de Silent Planet boys een middagvlucht naar Orlando hebben. Tot mijn verbazing is ook Gary in alle vroegte van de partij. Belangrijk omdat hij het meeste verstand heeft van de studio’s en opnameapparatuur. De sfeer tussen ons is sinds onze millennium ‘Full Sail’ twistappel redelijk onderkoeld gebleven, hetgeen niet verbeterd is na het bericht over het onverwachte heengaan van Craig Deonik. Ik neem me voor om daar niets over te melden in mijn ‘Weekly Update’. Eckart wil daar überhaupt niets van horen en Bram kan het gebruiken om zich nog dieper bij ons in te graven. Dat gaat niet goed samen met wat we volgende week voor de boeg hebben, wanneer maandag de nieuwe studenten beginnen. Vervolgens onze blitzkrieg dinsdag en woensdag naar New Orleans, waar Gary en ik NATPE bijwonen. Dat is dé show waar alle business rondom TV series, merchandise, acteurs en nieuwigheden geïntroduceerd wordt. Voor ons een uitgelezen mogelijkheid om onze nieuwe lichting van afgestudeerden te introduceren. Gary en ik moeten dan wel door één deur kunnen. Ik verman me en complimenteer Gary met zijn “in depth knowledge”. “That’s what I do best, Pete,” antwoordt hij met een grijns van dankbaarheid. Ja, ja, ik weet het, stroop werkt beter dan azijn, maar die zelfbeheersing valt niet altijd mee. Na de sessie afgerond te hebben, gaat eenieder zijns weegs. In ieder geval verheug ik me op een Hollands weekend. Maandagmorgen 24 januari. De rit van Walnut Creek naar Emeryville, zo’n half uur, afhankelijk van het verkeer, geeft altijd genoeg tijd om wat na te denken over wat achter je ligt. En ja, het weekend was best super, weer 100% Nederlands kunnen lullen, maar ‘no way’ dat we jaar in jaar uit ‘Pier 39’, ‘Fisherman’s Wharf’, ‘the Embarcadero’, et cetera met inkomende gasten kunnen blijven bezoeken. Dan kunnen we net zo goed touroperators worden. Astrid en ik hebben besloten om in ieder geval een soort van leidraad voor visite in de gastenkamer te plaatsen. Aangekomen bij Ex’pression overvalt me weer dat gevoel dat we hier ‘goud’ in handen hebben, niet alleen ‘businesswise’, maar ook met datgene wat jonge mensen hier leren die helemaal geen zin hebben in boekhouden of iets dergelijks, maar artistiek zijn en hier hun ei kwijt kunnen.

Eerlijk is eerlijk, ieder keer wanneer ik de afslag naar ons gebouw neem, voel ik een groot gevoel van trots in me naar boven borrelen. Het goede voorgevoel was er al, maar Gary en ik worden niet teleurgesteld in deze frisse nieuwe aanwas van studenten. Ze hebben er zin in, en wij ook. Onze open deur politiek spreekt hen zeer aan, en ook de manier waarop we frank en vrij alle vragen beantwoorden. Teruglopend naar kantoor voel ik weer de positieve energie die door m’n aderen vloeit. Heerlijk. De middagbijeenkomst met het ‘admission’ team onder leiding van de energieke Yee Ju Lin geeft me de gelegenheid hen te feliciteren met de behaalde resultaten, en Yee Ju in het bijzonder. Wel maak ik me zorgen dat het toch moeilijker blijkt dan gedacht om studenten aan te werven buiten het ‘seizoen’, de traditionele september datum. Ik vraag hen me te overdonderen met frisse gedachten daaromtrent. Voordat ik naar huis ga vergewis ik me ervan dat de hits op onze site nog steeds dezelfde opwaartse trend hebben: van 20.000 de eerste week van het jaar zijn we inmiddels opgeschoten naar ver over de 30.000 per week. Wat een opkikker. Ook nog even langs bij Michael Huang, onze eerste HR manager, die volgende maand terugkeert naar Duitsland en ons enorm door de eerste fase heen geholpen heeft. Juridisch geschoolde Amerikaanse Duitser en de echtgenoot van Sandra, mijn assistente bij Arcade in Düsseldorf. Niets beter dan vertrouwde betrouwbare mensen om je heen te hebben wanneer je opstart. Nu echt naar huis want morgen wacht een vroege vlucht naar New Orleans via Dallas. In New Orleans wacht ons dan nog een avond afspraak met Phil Cohen, de producent van UltiFox.

Volgende week: een dubbele Bloody Mary met Gary in Dallas. Weer een groots artikel. Eckart en Bram ‘in da Ex’pression house’.

Singhs black life matters, minister Grapperhaus!

Met alles wat er nu gaande is, moest ik plotsklaps denken aan wat een detective tegen Singh zei toen hij in eerste instantie vrijgesproken werd: “I’m gonna get your black ass, no matter what”. Oftewel, vrij vertaald: “hoe het ook zij, ik krijg jouw zwarte reet wel te pakken”. En dat gebeurde ook. Nu, zo’n 36 jaar later, schrijft Singh me o.a. dit:

Paniek op hoog niveau wegens het coronavirus in Californische gevangenissen! Minister Grapperhaus, na alle protesten wereldwijd, na alle kamervragen inzake Singh, met alle bureaucratisch opgeworpen hindernissen om hem niet naar Nederland te halen, volg uw hart, bel Gouverneur Gavin Newsom en pleit voor gratie. Onderstaand de verandering die Singh ondergaan heeft sinds zijn inhechtenisneming:

Deze foto is van drie jaar geleden, en hij is er niet beter uit gaan zien! Gun Jaitsen Singh (75) nog wat jaren met zijn familie in Nederland voor het te laat is! Nu even wat heugelijker nieuws: ik heb mijn KLM voucher ontvangen voor mijn geannuleerde trip naar San Francisco. Maar……..waar is de 15% opslag die ze qua waarde zouden geven wanneer je niet je geld terug eist? Moet je daar ook weer maanden op wachten? Vervelend dat je er altijd weer achteraan moet gaan. Gelukkig kreeg ik veel sneller mijn Sparta seizoenclubcard 2020-2021 binnen:

Wanneer ik die gebruiken kan weet ik nog niet, maar ik hoop wel dat ik gelijktijdig met broer Rob kan gaan, die altijd (zie selfies op facebook) naast me zit. We missen de routine: Rob start z’n auto in Culemborg, ik in Loosdrecht. We ontmoeten elkaar bij De Meern (afslag 15). Dan rijden we gezamenlijk naar Het Kasteel waarbij de onderwerpen veelal voetbal en muziek zijn. Traditioneel bij de Bosselaar in principe één biertje voor de wedstrijd, zodat je tijdens de rust niet in de rij hoeft te staan bij de hopeloos verouderde plasgoot, en ’n broodje kroket. Begroeten zoon Ivar met zijn ‘posse’ en de gebroeders Bulsing, alsmede overige oer Spartanen, daarna de tribune op. Selfie, daarna wedstrijd volgen met onze professionele commentaren: “@#%#@#&##”. Ongeacht de uitslag weer naar de Bosselaar, twee poppebiertjes, uitwisseling van meningen en weer terug naar De Meern. Blaasafhankelijk nog even een plasje, afscheidsknuffel (toen) en terug naar huis, waar resp. Astrid en Mariette ons vol liefde opwachten. Om dit scenario te vervolmaken heeft Sparta gewonnen. Afwachten dus of dit broederritueel spoedig voorgezet kan worden. Ook heel leuk om te zien hoe het huis van Danielle en Aldert, dat gebouwd wordt op de grond van het ouderlijk huis waar alle zussen geboren zijn, gestalte krijgt:

Astrid (wij zijn vanuit het oude huis getrouwd), Danielle en Tinley poseren.

Hoe trots moet moeder Riet zijn dat haar dochter, die net als vader Toon in het oude huis geboren is, met echtgenoot Aldert daar gaat wonen. Eigenlijk een soort van familie dynastie. Daarna vort naar Rick en Liesbeth in Beinsdorp voor een heerlijk veilige zomeravond BBQ, met als ‘special’ de SpaceX lancering.

V.l.n.r. de beentjes van St. Astrid, Peter met lancering op mobieltje, Rob ziet ‘m vliegen en Mariette heeft het frisjes

Dus, blijf net als wij op dit prentje veilig op afstand en gezond. Wees er ook van overtuigd dat a.s. woensdag oplage 62 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ verschijnt. Er zijn zekerheden in deze wereld!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 61

Een kerstkaart met nieuwjaarswensen van Eckart. Verzoening met Gary. Lokale pers met een groots artikel. De eerste Nederlandse student.

De vlucht naar SFO is ideaal, de jongens spelen met de voor hen hangende schermpjes terwijl Astrid en ik het uitgebreid hebben over ons nieuw te bouwen huis in Concord. Het gaat gebouwd worden aan de voet van Mount Diablo. Gekozen ook omdat de High School in Walnut Creek gegarandeerd wordt. We weten inmiddels wat het betekent om in een stadsdeel met een goede postcode te wonen. Betere omgeving, betere scholen. We moeten wel zo spoedig mogelijk een aanbetaling doen om onze optie niet te laten verlopen. En niet alleen dat, maar met de week verhogen ze de prijzen! “Zorg dat je vrijdagmiddag beschikbaar bent,” zegt Astrid, “dan bezoeken we ons grondstuk, Lot 367, voor een laatste check, en dan leggen we het vast.” Weer een opwindend nieuw avontuur, heerlijke spanning. Met mijn E2 visum gaan we na de landing soepeltjes door ‘immigration’, en zelfs de koffers zijn zowaar binnen een half uur op de bagageband. Buiten wacht Jason Blackwell, onze Facilities Manager, met de zo gewaardeerde groene GMC Van om ons naar huis te brengen. Het meest belangwekkende dat hij laat vallen is dat Gary er opvallend monter bijloopt. “Tomorrow is another day,” antwoord ik, en Jason weet onmiddellijk waar ik het over heb. Thuisgekomen zoeken de jongens opgewonden hun kamer op om hun nieuwe speeltjes uit Nederland uit te proberen, terwijl ik door de post heenga. Een pakje van Ex’tent wordt als eerste uitgepakt. Een stuk zeep met een soort van ansichtkaart, en wat voor één! Starring Eckart is zachtjes uitgedrukt!

Zo te zien heeft hij de foto met veel plezier laten nemen. Maar, door wie? Ha, de boodschap is dat deze zeep ter reiniging is van de vele leugentjes die we dagelijks (zo’n 37,4 gemiddeld) spuien zoals: ‘ik ben er niet, hoor’, ‘het verkeer de schuld geven wanneer je te laat komt’, of ‘een privé dinertje van de belasting aftrekken’. Zo gaat het nog even door. Maar ook een persoonlijke boodschap voor ons. Halfluid lees ik na ontcijfering van Eckarts doktershandschrift: “……..om jullie te bedanken voor wat jullie ook het afgelopen jaar weer voor mij betekend hebben.” Astrid, die net voorbij komt met vuile was, houdt pas op de plaats en grist de kaart uit m’n handen.

“Jullie zijn kanjers, allebei,” leest ze met een verbaasde frons op haar voorhoofd. De warmte die eruit spreekt spoort zó niet met de kilheid van sommige van ‘zijn’ mensen, die hij van meet af aan ons pad heeft laten kruisen, dat het je duizelt. “Food for thought,” besluit ik. De vermoeidheid van de reis, met het daarmee gepaard gaande tijdsverschil van negen uur, slaat toe. We gaan gelijk met de kinderen op stok. Dinsdag 4 januari vliegen de ‘Happy New Year’ wensen bij Ex’pression me om de oren en tijdens de sales meeting, die Gary ook bijwoont, begrijp ik z’n goede bui. Het artikel van de New York Times heeft al de nodige ‘prospects’ opgeleverd terwijl de lokale invloedrijke Contra Costa Times komend weekend het artikel overneemt, overgoten met hun eigen saus. “Show time again, Pete,” kraait Gary. Om vier uur vanmiddag komt een fotograaf nieuwe foto’s bij Ex’pression maken, waarbij de twee roergangers niet mogen ontbreken. Daarnaast gaat een aantal studenten, die onder zijn verantwoording vallen, als stagiaire naar Nederland. Gary gloeit van trots, het schijnt dat Full Sail even uit zijn systeem verdreven is. Hij wordt van alle kanten gefeliciteerd, hetgeen voor hem meer betekent dan geld. Na afloop spreekt hij me kort aan: “Pete, we’re good?”. Niet echt, maar dat bewaar ik tot later, we hebben nog een PR sessie te gaan. “Sure,” antwoord ik kortaf, waarna ik de hopelijk laatste constructie bijeenkomst inga. De fotosessie loopt wederom als een trein, onze persoonlijke aanpak van zowel fotograaf als journalist wordt zeer op prijs gesteld. Donderdag maak ik persoonlijk kennis met de Nederlandse student die 24 januari begint in het Sound Arts programma. Xander Richaers blijkt een uiterst positief ingesteld jong mens die over ons gelezen heeft in Nederlandse krantenberichten, waarbij met name onze 24/7 aanpak en beschikbare apparatuur hem boeide. Met een stevige handdruk wens ik hem succes. Vrijdagmiddag togen Astrid en ik in opperbeste stemming naar Concord, alwaar we Lot 367 op Ambleside Drive gaan checken, en hopelijk vastleggen. Helemaal Ygnacio Valley Road af tot het bord Crystyl Ranch, daar rechts en vervolgens zo’n kleine twee kilometer klimmen. Alle bouwplekken zijn gemarkeerd en we parkeren bij Lot 367. Vol trots bekijken we ons aanstaande bezit.

Met Mount Diablo op de achtergrond en in mijn gloednieuwe Ex’pression jack, legt Astrid me vast. Het jack dat alle Ex’pression afgestudeerden op de dag van hun huldiging aangeboden krijgen, te beginnen met onze eerste ceremonie: 3 maart. Goed idee van Gary, niet alleen qua waardering, maar ook als PR uiting wanneer ze daar vol trots mee rondlopen. ”Snel een check van $10.000 aanleveren, dan kunnen ze verder en wellicht zijn we er dan voor Halloween in,” zegt Astrid, waarna we huiswaarts gaan om de jongens mede te delen dat we echt weer gaan verhuizen. Pleister op de wonde voor Bo-Peter en Kaj; ze krijgen ieder een eigen kamer. Zondagmorgen hoor ik de krantenjongen de Contra Costa Times op de ‘driveway’ mikken en als een haas trek ik m’n badjas aan, zo benieuwd ben ik naar het resultaat van het artikel. Het artikel is geplaatst in de ‘Business section’ en ik word niet teleurgesteld:

Het is een mega artikel geworden dat meerdere pagina’s bestrijkt. Tot mijn vreugde is ook Brian Johnson geportretteerd, de student die januari 1999 door weer en wind half Amerika is afgestruind om maar tot de eerste klas te behoren.

Het wordt een zondag die niet meer kapot kan, hetgeen ik in mijn ‘Weekly Update’ laat blijken met de volgende afsluitende zin: “2000 is going to be the year of Ex’pression, no doubt about it!”. Malaise met Gary laat ik buiten beschouwing, de vuile was houden we binnenshuis. Dinsdag 11 januari vieren we met alle collega’s en studenten het feit dat exact één jaar geleden de eerste klas instroomde. Iedereen geniet met volle teugen van pizza en appelcider. Er heerst een opgewekte stemming. 3 maart zal het gedeelte van klas 1 afstuderen dat niet is blijven zitten, terwijl met de nieuwe studenten, die 25 januari instromen, we meer dan 200 actieve studenten in huis hebben. Voorwaar mijlpalen om trots bij stil te staan. Op het laatste moment krijgen we te horen dat ons artikel in het vooraanstaande MIX Magazine op de voorpagina zal verschijnen. We moeten oppassen niet naast onze schoenen te gaan lopen. Daar komt toch het voordeel bij dat de ‘ouwe’ jongens aan het roer, die al een en ander meegemaakt hebben, niet al te snel van slag gebracht kunnen worden. Hoewel?! In m’n achterhoofd zeurt dat stemmetje dat er nog wel een zaak CIC loopt waar we over vele honderdduizenden dollars strijden, en ook van Full Sail zijn we nog niet af. Gary zou bij het laatste ook nog wel eens zand in de motor kunnen gooien of van creatief omschakelen naar destructief. Ik schud het van me af, dit zijn zaken waarvan ik weet dat ze spelen dus het heeft geen zin om ons plezier te laten bederven door iets waar ik op dit moment toch niets aan kan veranderen. Het telefoontje dat me aan het eind van de dag bereikt, brengt me wel even aan het wankelen.

Volgende week: schokkend nieuws inzake Craig Deonik. Internet hits gaan door het dak. Onze allereerste HR Manager gaat terug naar Europa.