“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 91

Eckart reageert onmiddellijk, en als door een wesp gestoken. Onenigheid over (nieuwe) boardmembers.

Vanwege alle besognes kom ik wat afwezig thuis en bespreek pas een en ander met Astrid nadat de jongens hun kamer hebben opgezocht. Haar conclusie is recht op de man af; “het wordt erop of eronder, toch.” Zo scherp wil ik het niet stellen, maar het komt er wel min of meer op neer. “Liever naar huis dan die eeuwige onzekerheid, schat,” bezweer ik haar voordat we ook onze slaapkamer opzoeken. Of een management buy out, denk ik stiekempjes. Na een korte nacht en de eerste mok koffie, komt Eckarts e-mail binnen. In ieder geval begint hij met “Goede Peter”. Niet slecht.

Het is een lijvige. Ik lees snel half hardop: “met de notulen is iets genant misgegaan. Hectiek in de zomer, helemaal mijn schuld. Brandende problemen, sorry, ik had er op moeten letten, nog een keer zeer genant over het proces”. En dan komt natuurlijk het vingertje: “……maar als wij altijd zo’n scheldtirade zouden opzetten als er iets misgaat bij jullie……” En dan er nog eventjes dun overheen: “Ik mag je toch verzoeken om in het vervolg de normale regels van fatsoen in acht te nemen”. Het is zo’n moment dat ik alleen maar kan denken of die man wel weet wat zich in z’n eigen toko afspeelt. Vervolgens legt Eckart uitbundig uit hoe een en ander volgens hem in elkaar steekt, met hier en daar een retorische vraag. Daarna meldt hij een pittig gesprek te hebben gevoerd met het in mijn ogen nutteloze boardmember Jane Metcalfe. “Ik kan haar er ook niet met geweld naar toe slepen”, zegt hij over haar afwezigheid bij boardmeetings. Maar ook dat ze belangeloos haar kop heeft geleend voor een campagne en tijd heeft gegeven om met ons te spreken over marketing aspecten. Dan komt het: “wat heeft het overigens voor zin om daarover sneren naar mij te doen”, vraagt hij zich af. Ik wend m’n ogen even van het beeldscherm af om nog een slok koffie te nemen, maar ook omdat ik niet tegen dit soort van rijkeluis Calimero gedrag kan. Hij scheert ook Frank, ‘onze’ Belg, over dezelfde kam qua sneren. En dan komt er weer zo’n gotspe wanneer hij schrijft dat ik als directeur toch zelf in de hand heb dat er alleen maar een voorlopig arbeidscontract ligt. En dan gaat hij maar door dat het door anderen wordt behandeld, onder het motto ga dan met die mensen in discussie, maar niet met mij. Wat een ongelooflijk wegloopgedrag, al die afspraken zijn nota bene met hem gemaakt. Hij geeft wel aan dat de school, zoals die er nu staat, een hele prestatie is, maar dat er nog steeds verlies gedraaid wordt. Dat laatste is waar, echter ook verhoogde en toegevoegde bijdragen die we moeten afstaan, zijn daar mede debet aan. Hij komt nog met wat halve waarheden en verzinsels, maar besluit heel lief met: “wees gegroet lekkere heethoofd vamme”. Het doet aan als het schrijven van iemand die woedend begonnen is en naarmate hij vorderde milder werd. Mijn indruk is wel dat Eckart niet echt weet wat er gaande is en wat er zoal geproduceerd wordt. Hoe vreemd het ook moge klinken, het lijkt me een goed uitgangspunt voor de boardmeeting. Dat meld ik ook aan Astrid die net binnenloopt om te zeggen dat we met de kinderen gaan ontbijten. Ik vermoed dat ze m’n manier van denken krom vindt, maar laat het erbij. Wel zegt ze dat ik me nu moet concentreren op de familie BBQ van de Boy Scouts ‘troop’ van Bo-Peter vanmiddag. En dat beloof ik met de hand op m’n hart. Het klinkt misschien merkwaardig, maar de scout BBQ bijeenkomst is een verademing in vergelijk met de spanning van de afgelopen dagen. Alle aanwezige ouders praten over de vorderingen van hun jongens, alsmede hun toegenomen vaardigheden. Ook Bo-Peters zelfverzekerdheid is op 11-jarige leeftijd behoorlijk toegenomen.

Onder toeziend oog van Ivar en Astrid knoopt Bo-Peter Kaj’s das

Kaj vindt spelletjes en zo wel leuk, maar doet niet mee aan knopen in touwen en knopen aannaaien. Zijn carrière bij de scouts zal waarschijnlijk van korte duur zijn. Ivar doet overal aan mee en incasseert de complimenten over zijn aanpak tussen de ‘big’ boys met een ‘big smile’ op z’n blonde koppie. Al met al lekker relaxing, zelfs zonder een glaasje chardonnay of iets dergelijks. ‘Not done’ wanneer de scouts actief zijn. Helemaal goed. Ik voel me klaar voor de week die in aantocht is, en dat voelt lekker. In plaats van nogmaals naar e-mails te kijken, nemen we thuis bij het zwembad, waar de temperatuur inmiddels is gedaald tot een heerlijke 23 graden, een koel glas chardonnay. ‘Heaven, if only for a few hours’. De eerste de beste e-mail die ik ’s ochtend bij Ex’pression ontvang is van Frank Monstrey. Ik ga er eens even voor zitten. Frank schrijft dat hij bijna met de valiezen in de hand stond toen hij van Eckart hoorde over de nogal stormachtige mail uitwisseling tussen hem en mij. Letterlijk schrijft hij: “Het siert Eckart dat hij mij in bescherming neemt voor het feit dat ik het herlezen en terugsturen van de notulen volledig in het honderd heb laten lopen. Mea maxima culpa”. Uiteraard is hij het niet eens met de stijl en de inhoud van mijn e-mail. Hij wil de mail uitwisseling met Eckart als niet gestuurd en niet gelezen beschouwen. Vervolgens mag ik, wij, een serie complimenten incasseren en is zijn voorstel om de ‘delete’ knop van Bill Gates te gebruiken, en alles rustig deze week te bespreken. Hij tekent met ‘Je vriend Frank’. Dat is nog eens promotie maken. Op basis van mijn e-mail, waar hij het niet mee eens is, ben ik zijn vriend geworden. Oppassen dus. ‘Killing with friendliness?’, ik doe mee.

Ik sluit af met de verwijzing naar onze april meeting toen we elkaar de hand gaven om zaken te verbeteren, als aangegeven in mijn email. Daar is weinig van terecht gekomen. Ik sluit af met ‘Je vriend’, en verwijder dat haastig, dat gaat me echt te ver. We hoeven niemand van SFO op te halen, zij het dat Eckart woensdagmiddag met Gary en mij om de tafel wil gaan zitten. En daar zit Eckart als de pater familias die z’n onwillige zonen een positief lesje komt geven. En vanaf dat moment vervaagt alles. Tot en met de boardmeeting aan toe wordt het een lange brei aan woorden en verklaringen van de heren Wintzen, Zwagemaker en Monstrey die monotoon als volgt tot mij komen: ‘Analytisch bruikbare informatie – interessante discussies vanwege cijfermateriaal – Ex’pression team sterk op vooruit gegaan – hoe gaan we met elkaar om – wanneer draaien we winst – kan er bespaard worden – er mag niet gemorreld worden aan het marketing budget – uitbreiding met noodgebouwtjes – parkeren onder de Bay Bridge – denk ‘out of the box’ Peter, je bent een Nederlander – frustraties en teleurstellingen’. Ook tijdens het diner met de boardmembers en het vervolg op vrijdag blijft het een diarree van complimenten, terechtwijzingen, en als het ware heropvoeding. En dan, als stilte na de storm, wordt het oorverdovend stil om een uur vrijdagmiddag. ‘Not so fast’, zeggen ze hier dan, Eckart wil met Gary en mij lunchen in The Townhouse’. “Another punitive expedition,” hoont Gary terwijl hij instapt. Strafexpeditie? Ja, wie weet. Eckart stapt achterin en zwijgend rijden we naar The Townhouse. Nadat ‘valetman’ Angel m’n auto in ontvangst heeft genomen, worden we naar een goed tafeltje op het terras geleid. Na besteld te hebben, neemt Gary het woord en memoreert alle successen die we geboekt hebben, zonder tegenslagen te vermijden. Hier en daar val ik hem bij, maar het lijkt of Eckart alleen maar kribbiger wordt wanneer ik iets aanvul of verbeter. Iets moet hem gigantisch dwarszitten wat niets met ons van doen heeft. Of wel. In ieder geval wordt de sfeer er niet beter op. Na z’n tweede Sierra Nevada Pale Ale valt hij me bruusk in de rede en snauwt in het Nederlands; ”waarom ben jij dan niet net zo rijk als ik.” Het bloed stijgt naar m’n gezicht, m’n woede is overweldigend. “Omdat ik niet zo gemeen ben als jij, lul,” bijt ik hem toe en sta pal voor hem op. Ik heb maar één overheersende gedachte; ‘ik sla hem boven op z’n bek’.

Volgende week: dreigend handgemeen bij The Townhouse. Weer trammelant met de cashflow. Bram Zwagemaker doet ook een duit in het zakje.

De december maand en Kerstmis, ’t heeft wat!

De jongste memorabele decemberdag is van gisteren: Astrids 55e verjaardag. Dankzij Covid-19 de kleinste viering sinds ik de eerste van m’n schat meemaakte (haar 21e!). Desondanks intiem en zeer gezellig; ’t had wat! Onwillekeurig dwalen m’n gedachten terug naar Rotterdam, kerstmis 1961. De geur van dennennaalden en kaarsvet penetreren m’n neusgaten. Geen wonder; de kerstboom staat in brand. Goede raad is duur, broer Aad en ik halen uit de keukenkastjes alles wat maar water kan bevatten, en krijgen de klus geklaard. De waterschade is minimaal en een nieuw behangetje is nooit weg.

Ja, dat waren nog de dagen dat er kaarsjes, met van die kleine knijpertjes met kaarshouders, voorzichtig op de wat sterkere takken werden geplaatst. Is jaren goed gegaan. Ik kan me ook niet herinneren dat we hartelijk bedankt werden voor onze heldendaad. Misschien omdat we de kaarsen nog niet aan hadden mogen steken. Overigens was ik dat jochie links. Maar, heel eerlijk gezegd; ’t had wat! December 1976, net Sinterklaas achter de kiezen: het jonge door mij opgerichte bedrijf Multi Function staat op omvallen omdat een factuur van fl. 100.000 voor een geleverde computer niet betaald wordt. Samen met drie drieste collega’s vatten we het plan op om de computer middels een list (douane) in onze handen te krijgen. Uiteindelijk leidde het tot een paginagroot artikel in de kerstkatern van Computable in 1985.

Eerder dit jaar werd ik gevraagd om jurylid te worden ter beoordeling van kandidaten voor de Computable Awards, hetgeen ik met plezier gedaan heb. Hoofdredacteur Sander Hulsman hoorde enigszins afgeleid door andere zaken mijn verhaal aan. Uiteraard resoneerde het niet bij hem, hij was net uit de luiers. Dat een computer toen de omvang had van een middenklas auto, met minder capaciteit dan een iPhone, boeide hem niet echt. Maar desondanks, vele tientallen jaren later, kan gerust gezegd worden “’t had wel wat”. Tja, en dan aanstaande woensdag alweer aflevering 91 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Wanneer onze kinderen zo af en toe een aflevering lezen, krijgen we een commentaar als bijvoorbeeld van Bo-Peter: “dat is nog wat! wij dan lekker met Opa en Oma, en weten niks”. Zo gaat dat met ouders, die willen de spanningen toch onderhuids houden. Valt niet altijd mee. Maar, één ding is zeker, we zijn er niet minder door geworden, en dat heeft wel wat! De laatste Luim van 2020, en dat is maar goed ook. Wellicht sluiten we een der naarste jaren in ons bestaan, zeker voor veel jongeren, af met de hoop dat na voldoende vaccinaties dat licht aan het einde van de tunnel rap dichterbij komt. Tot die tijd, blijf verstandig en gezond, want dat heeft wel wat!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 90

E-mail van Gary gevolgd door ongelooflijke response van Eckart. Peter stuurt vervolgens Eckart een e-mail die balanceert op het randje van muiterij.

Donderdag 19 september. De afgelopen weken hebben we nieuwe vrienden gemaakt in Democratische kringen. Tijdens een lunchafspraak met Steve Westley hebben we toegezegd hem met media en theaterruimte te ondersteunen gedurende zijn campagne dit jaar. Zijn doel is om tijdens de komende verkiezingen de positie van ‘State Controller’ in Californië te bemachtigen. Eigenlijk dus een soort van Chief Financial Officer. Daarna heeft hij de gouverneurspost in het vizier. Ambitieus baasje.

Steve Westley krijgt een ‘hug’ van een partijgenoot

Nuttig om vrienden in Sacramento te hebben. Tevens ben ik officieel gekozen als Vice Chair van de Emeryville Chamber of Commerce. Alles helemaal in Eckarts straatje. Over Eckart gesproken, Gary heeft hem gisteren een e-mail gestuurd waarin hij hem echt vriendelijk, op het slijmerige af, verzoekt om door de agenda te gaan omdat de boardmeeting om de hoek is. Met nog een PS erbij dat al het boardmateriaal, conform de wensen van de Belg en rechterhand Jan-Ru, reeds 26 augustus verstuurd is. Nul response. Gary is na een bozig “fuck him” naar zijn educatie vergadering vertrokken. Mijn geduld raakt ook op, over een week is de boardmeeting en tot dusver geen piep van de hoge heren. Ik bezweer mezelf kalm te blijven en stuur Eckart een verzoenende e-mail.

Het “met Unilever” deel is omdat ik geïnteresseerd ben of hij tot overeenstemming gekomen is inzake de overname van Ben & Jerry’s. Eckart heeft de rechten in Nederland verworven voor dit ‘eerlijke’ ijsmerk, maar na overname door Unilever weigert hij zijn franchise aan hen over te doen. Hij weet dat hij dit gaat verliezen van deze grootmacht, echter PR technisch wint hij. Ik besluit m’n e-mail met de hoop uit te spreken dat volgende week sprake is van een constructieve boardmeeting, en een ‘Big Hug’. Vrijdagmorgen ligt er een antwoord op Gary’s e-mail.

Op typische Eckart wijze kleineert hij Gary, als een grapje, maar zo zal Gary het niet oppakken. Vervolgens vraagt hij om de notulen die we, god beter ‘t, reeds 26 augustus verzonden hebben. Hij verklaart het door te schrijven “there was some hick up here”. Vervolgens een lijst met zaken die hij anders ziet of nadere uitleg over wil hebben. Op zich is dat niet zo erg, ware het niet dat we vandaag alleen al een ‘Townhall meeting’ hebben met alle studenten en stafleden, een Zweedse groep die een toer komt doen, en een dinerafspraak met onze ‘Director of Placement’, plaatsingkanon Rose Duignan. Niet te vergeten ons ‘Open House’ komende zondag. Wel sluit hij af, ingaand op mijn e-mail, met een niet roken en niet Nederlands spreken belofte. Net wanneer ik me aan het vermannen ben, komt Gary binnenstormen. “See how that motherfucker belittles me,” briest hij. Hij laat zich op een stoel vallen en kijkt me zwijgend aan. Om tijd te winnen laat ik koffie komen, want zelf is mijn woede ook weer aan het opborrelen. “Gary,” begin ik aarzelend, “I am mad as hell, believe me.” Vervolgens leg ik hem uit dat het beter is om het aan mij over te laten. Ik zal Eckart één op één benaderen in het Nederlands, en hem de maat nemen. Gary staat op, pakt zijn mok en besluit met het opwekkende “it’s up to you Pete, be careful, you might get fired.” Quasi nonchalant wuif ik hem de deur uit, wanneer het tussen Eckart en mij gaat zal het zo’n vaart niet lopen. Allereerst besluit ik Eckarts secretaresse Petra, die erg behulpzaam is, te raadplegen, en niet voor de eerste keer. Wat ze me in zoveel woorden laat weten duidt op chaos bij Ex’tent, hetgeen niet verbazingwekkend is. Vastbesloten om Eckarts e-mail punt voor punt te analyseren en hem ermee van repliek te dienen, neem ik dat allemaal mee. Terwijl ik het nogmaals doorlees, bekruipt me weer een gevoel van boosheid waar je niet beter van wordt. Ik neem plaats achter mijn computer en als gevoed door een mitrailleur ratelen de regels over m’n beeldscherm. Uiteraard spreek ik m’n verbazing uit over zijn e-mail en de communicatie, of gebrek daaraan, binnen Ex’tent. Ik beklaag me over de bureaucratie en het gegeven dat we alleen nog maar bezig zijn met rapporten te vervaardigen die vervolgens ergens op een bureau liggen te verstoffen. Na drie maanden weten ze niet eens meer waar de notulen zijn. Oh ja, in de computer van Jan-Ru, helaas is die momenteel in Turkije. Onze Belgische ‘vriend’ Frank en Jan-Ru zijn de aanspreekpunten, mooi toch. Maar dan kom jij en schoffelt alles omver. Enerzijds is er een mini Philips gecreëerd en anderzijds hangen jullie nog steeds de warme groene investeerder uit. “Ammehoela”, zei Wim Sonneveld al. Op dat moment opent Gary, duidelijk in een betere stemming omdat de hete aardappel op mijn bord ligt, mijn deur. Aan mijn geërgerde gezicht ziet hij dat dit niet het beste moment is, en sluit haastig de deur achter zich. Ik besluit om nu maar al het onbehagen eruit te gooien. Oh ja, en dan dat belangrijke boardmember Jane Metcalfe, die is nimmer aanspreekbaar en behaagt jou puur uit eigenbelang. Vervolgens gooi ik er ook nog wat sarcastische opmerkingen tegenaan over Eckarts brief bij de aanstelling van Frank Monstrey, de warmste Belg. Er wordt een envelop onder mijn deur geschoven. Ik onderbreek mijn tirade, puur uit nieuwsgierigheid. Op de envelop staat in kraaienpoten: “Remember”. Er zit een foto in waar ik verschrikkelijk om moet lachen:

Dat was ook zo’n ‘Gary’ moment in ons tijdelijke kantoortje in Doyle Street. Ik was druk bezig met checks te schrijven, met één oog op de beschikbare ‘cash in hand’, toen Gary deze foto nam, nadat ik hem eerst het kantoor had uitgelazerd. Gary kan een echte ‘pain in the ass’ zijn, maar op zulke momenten breekt hij de spanning. Ik ga door en laat Eckart weten dat met het verdwijnen van het plezier in m’n werk, het wellicht wenselijk is om over te gaan tot een management buy out. Dat moet ik weliswaar nog met Gary bespreken, maar gezien diens uitlatingen ben ik zeker van zijn participatie. Behoort dat niet tot de mogelijkheden, zo besluit ik, dan ga ik me vanaf heden serieus concentreren op het terugkeren naar Nederland. Op het moment dat ik het schrijf, besluit ik Astrid in cc mee te nemen, zodat ze volledig op de hoogte is. Het is nu niet het moment om zaken ter bescherming achter te houden. Ik laat Eckart nog weten dat gezien ons verleden hij recht heeft op alle verstrekte informatie in deze e-mail en wens hem het beste. Met een kordate ‘Send’ opdracht verdwijnt het bericht digitaal naar Nederland.

Ik voel me boos noch blij, eigenlijk een beetje leeg. Gary wordt door mij geïnformeerd over de inhoud van de e-mail. Hij reageert erg positief op de management buy out suggestie; “let’s get rid of these assholes if we can,” klinkt het kort en bondig. Huid en beren, eerst maar eens Eckarts reactie afwachten.

Volgende week: Eckart reageert onmiddellijk, en als door een wesp gestoken. Onenigheid over (nieuwe) boardmembers.

Even achterom kijken is nooit weg!

Zeker weten, 2020 is een (bijna) jaar geweest om niet licht te vergeten. Dat hoef ik jullie niet te vertellen. Neemt niet weg dat wij, als familie, naar voren willen kijken en eenieder die we nog niet persoonlijk gesproken hebben het allerbeste wensen voor 2021 qua gezondheid (vooral) en geluk:

Gisteren heeft Astrid dit jaar afgerond en de 40e baby met ouders door de meestal moeizame eerste week geholpen. Daarmee rondde ze tevens haar 3e jaar af als ZZP’er, waarin ze in die rol cijfermatig 139 gezinnen en 143 baby’s ondersteund heeft. En daar zijn ze dan bij de belastingdienst weer blij mee, maar dit terzijde. Niet gek voor iemand waarvan in 2016, toen wij terugkeerden uit de V.S., gezegd werd; “je bent de 50 gepasseerd, het zal heel moeilijk voor je zijn om een nieuwe baan te vinden”. Nou, die kennen Astrid niet, die rolde haar mouwen op en ging aan de slag. Uiteraard stond na haar ‘911’ carrière in Californië een ambulance baan in Nederland hoog op de verlanglijst. Even BIG bellen om aanvullende informatie te krijgen. BIG staat voor Beroepen in de Individuele Gezondheidszorg, in leven geroepen om de kwaliteit van de zorg te controleren. “Met BIG,” klonk het aan de andere kant van de lijn. “Ja, goedemorgen met Astrid Laanen, ik wil……” De hele santenkraam legt ze uitgebreid uit. “Nou mevrouwtje, dat gaat niet lukken,” sprak de man van BIG kordaat. “Ja maar,” probeerde Astrid, “wanneer ik mijn diploma’s naar BIG stuur, dan…..” Zucht aan de andere kant. “Mevrouwtje, dan komt dat op mijn bureau terecht, dus wordt het niets.” Verbluft hangt Astrid op. Niet uit de weg te slaan betreedt ze vervolgens het kraampad (Doula was ze al), haalt haar diploma’s in recordtijd en gaat aan de slag.  Ondernemersbloed vloeit door haar aderen en in 2018 -spannend- begint ze onder de naam Geboortesupport als ZZP’er. Dat je af en toe verrast wordt (zeg je tjee, krijg je er twee) hoort bij de uitdaging:

Ook mooie getuigenissen dat eerste jaar van passie en inspiratie:

Madeline D.

Afgerond op 18 juli 2018

Dankzij Astrid hebben we op een roze kraamwolk gezeten! Ze heeft ontzettend veel gedaan voor ons gezin en we zijn haar heel erg dankbaar voor al haar hulp. We raden haar aan al onze vrienden aan 🙂

Maar hou je dat vol? 2019:

Daphne O.

Afgerond op 19 december 2019

Astrid is een hele fijne, lieve, nuchtere en goede kraamhulp! Ze weet precies wanneer er even doorgepakt moet worden, met de juiste kennis. Ze heeft alles in huis om je een vliegende start te geven met je baby. Ik heb de kraamtijd als geweldig ervaren omdat Astrid er was, en er genoeg balans was tussen zorg voor moeder en baby en tijd voor gezelligheid. Heel erg waardevol!

En dit jaar?

Nina V.

Afgerond op 18 november 2020

Wij hadden ons geen fijnere kraamzorg kunnen voorstellen! Astrid is zo ontzettend behulpzaam, ze ziet wat er moet gebeuren, biedt op allerlei gebieden ondersteuning en heeft het ons het vertrouwen gegeven dat wij nodig hadden!

Expats:

Danielle B.

Afgerond op29 januari 2020

Thank you so much for all your help and support while we have been adjusting to life as a family of 4. You’re amazing at what you do and it’s been a real pleasure getting to know you! Any family who receives your care is lucky indeed! We would recommend you in a heartbeat and will miss you very much! All our love.

Dit is slechts een handvol uit tientallen 5 sterren (5 max.) uitingen en hoeven geen nader betoog, alsmede het gegeven dat ze inmiddels tot mid juli volgeboekt is (min, hopelijk, een Griekenland vakantie). Haar bedrijfskarretje is inmiddels een begrip en men denkt dat het onderdeel is van een concern. Maar nee, Astrid is ‘a one woman army’.

Wanneer dit karretje voor de deur staat, dan komt het wel goed!

Ik ben trots op die vrouw, voorbeeld voor velen qua doorzettingsvermogen en service, en zal haar 25 december vol liefde feliciteren met haar 55e kerstmis op deze aardkloot. Vaccinatie trappelt om de hoek, nog even geduld, maar woensdag alweer de 90e aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Ook een ‘shot in the arm’!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 89

Verjaardag boodschap van Eckart voor Peter. Het lijkt wel of de aanloop naar de volgende boardmeeting al weer geplaveid is met obstakels.

Gary is natuurlijk af en toe een ware klootzak, maar ik kan soms ook verschrikkelijk om hem lachen. Enfin, nu de tijd gunstig lijkt, ook maar eens een paar regels opzetten ter verbetering van de etiquette tijdens de vergaderingen. Twee dingen waar ik me ontzettend aan erger dienen aangepakt te worden. Allereerst het Nederlands praten tijdens de bijeenkomsten met de groepshoofden. Met name Bram heeft er een handje van om tijdens de financiële meeting, wanneer Ed Niskanen hem niet helemaal vat, plotseling in het Nederlands te roepen “nou begrijpt die kloothommel me weer niet”. Ed zit met een vraagteken op z’n gezicht en Eckart grijnst. Niet goed. Dezelfde Bram kan rustig tijdens een discussie, die niet onderbroken kan worden, zonder gêne een saffie opsteken. Het eerste is onbeleefd, zeg maar grof, het laatste is zelfs verboden. Zeker in een opleidingsinstituut. De Amerikanen zeggen er niets van, wat dat betreft lijken ze wel wat op Duitsers. ‘His master’s voice’, so to speak. Zomer 2002. De temperatuur stijgt thuis met grote regelmaat boven de dertig graden, hetgeen betekent dat de elektriciteit nota navenant meestijgt. Deze maand naar verwachting tot zo’n $300. Wonen in het ‘paradijs’ heeft een prijskaartje. Na een wederom zeer feestelijke ‘graduation’, ditmaal van klas 14, lijkt een rustige periode aangebroken. De verhouding tussen Kelly en Gary is weer genormaliseerd, zij het ietwat kleffig, en Astrid is na goedkeuring van een wet waarbij echtgenoten van E2 visumhouders werkgerechtigd zijn, begonnen aan een EMT opleiding. Met haar medische achtergrond lijkt deze stap naar Emergency Medical Technician een logische. Het op latere termijn werken om ‘911’ calls af te werken, inspireert haar, ondanks dat het soms behoorlijk gevaarlijk kan zijn. Goed nieuws ook wanneer er weer een mooi artikel over ons verschijnt in de Marin Journal.

Het is duidelijk dat Gary het artikel met deze pagina voorop als eerste op mijn bureau gedrapeerd heeft. Goede quote, zeker weten. De kop schreeuwt ‘Mecca For Media Arts’. Twee van onze studenten worden er in belicht, beide afkomstig van het welgestelde Marin County. Het bijzondere is dat zowel Ryan McMahan als Jennifer Fogelman reeds afgestudeerd waren, en dik in de twintig. Echter, pas bij Ex’pression vonden ze hun ware passie. Het leven voelt aan als een warm bad. M’n verjaardag valt dit jaar zeer gunstig. De dag na mijn verjaardag wordt uitbundig ‘4th of July’ gevierd, oftewel ‘Independence Day’. Dit jaar op donderdag, dus dat betekent party time vanaf woensdag! M’n 56e verjaardag zal ik niet licht vergeten, onder leiding van Gary hebben ze bij Ex’pression flink uitgepakt, ze hebben m’n kantoor in een ware feestzaal omgetoverd.

Zowel door de staf als door de studenten, waar ik ook loop, word ik gefeliciteerd. Het lijkt wel of er campagne is gevoerd! En natuurlijk mag ‘coffee and cake’ niet ontbreken. De stafleden die even uit de klas kunnen hebben zich verzameld, en uiteraard mag een toespraakje niet ontbreken.

Het is een fantastisch gevoel om na alle spanningen van de afgelopen maanden, wat zeg ik, jaren, je zo ontspannen te voelen. Het klinkt bombastisch, maar de liefde stroomt uit alle poriën. In mijn kantoor probeer ik tussen alle slingers door nog enigszins aan werken toe te komen. Dat valt niet mee. Stoorzender Gary verschijnt met een klein pakje voor mijn bureau. “Gift from Eckart,” lacht hij luid, “probably your pink slip.” En weg is-ie. Ontslagbrief, dat lijkt me stug. Het is zo’n uniek cadeautje van Eckart, dit jaar een horloge dat je vijf minuten extra per uur geeft om te ontspannen. Het heet, met een knipoog, de ‘Relex’. “Leuk,” mompel ik terwijl ik zijn gelukwens probeer te ontcijferen.

“Hoi Kanjer!,” lees ik langzaam, “Met dank voor je “altijd paraat” hulp en bijstand. Maak er maar weer een mooi feest van, van deze (verjaar) dag E.” Gary’s gezicht wordt een groot vraagteken wanneer ik tegen hem zeg, “now breaks my wooden shoe.” Hij kon natuurlijk niet wachten om te weten te komen wat Eckart geschreven kon hebben. Ik sta ook werkelijk paf, en Gary met mij na mijn vertaling. “Pete, let’s enjoy it while we can,” zegt hij filosofisch. Meer dan ooit ben ik het met hem eens, dit brengt een hoop rust, ook thuis. En dat doet het, Astrid kan weer gerust ademhalen. En het feest duurt voort, tot in de kleine uurtjes, waarbij inmiddels ook Joop van Dort, mijn Nederlandse advocaat en vriend, ook aangeschoven is als onderdeel van zijn westkust trip. Het kan allemaal niet mooier. Nou ja, zo bedenk ik maandag, niet te vergeten het buurt BBQ feest en de honkbalwedstrijd van de Oakland A’s. De september boardmeeting lijkt ergens aan de horizon te liggen, zonder een wolkje van betekenis. 14 juli kunnen we weer een mooi PR moment bijschrijven wanneer de San Jose Mercury News een prachtig artikel over Ex’pression plaatst.

Het artikel beslaat praktisch een pagina en is vol lof over de manier waarop Ex’pression studenten klaarstoomt voor echte banen. We voelen ons op ‘cloud 9’ en zorgen ervoor dat nodige kopieën in Austerlitz belanden. Het goede nieuws blijft binnenstromen en voordat we met de familie voor vakantie naar Nederland vertrekken, word ik ook officieel genomineerd als Vice Chair van de Emeryville Chamber of Commerce, met een prachtige introductie.

Indien aangenomen, dan betekent het ook dat ik in het volgende jaar de voorzittershamer mag hanteren, hetgeen van belang is omdat je dan met alle toonaangevende bedrijven, als bijvoorbeeld Pixar, maar ook met de stadsbestuurders aan één tafel zit. Dus invloed kan uitoefenen. Het klinkt blasé, maar we zijn als familie inmiddels er zo aan gewend om te reizen, dat het inchecken voor onze trip naar Nederland routine geworden is. De vakantie zelf is zo volgepakt met afspraken, inclusief een tussendoortje naar Engeland, dat we 21 augustus de terugreis aanvangen met het gevoel dat we toe zijn aan……vakantie. Dat moeten we volgend jaar anders doen. Echter, ons spiegelend aan hoe de jongens het naar hun zin hebben gehad, dan kunnen we de vakantie als geslaagd beschouwen.

Ivar, Bo-Peter en Kaj voorin de boot bij Opa Toon in Vinkeveen

Vrijdag stem ik met Gary de voortgang van het materiaal voor de boardmeeting af. De nieuwe regel is dat we het vier weken van tevoren dienen aan te leveren, dus aanstaande maandag. Nog even van het weekend eraan trekken, en voila, zou de Belg zeggen, maandag kan het inderdaad de deur uit. Vervolgens grote stilte, daadwerkelijk geen enkele reactie. Op enig moment dienen we dit hoe dan ook te doorbreken.

Volgende week: e-mail van Gary gevolgd door ongelooflijke response van Eckart. Peter stuurt vervolgens Eckart een e-mail die balanceert op het randje van muiterij.

Mijn 2020 jukebox top-10 kerst selectie

Onafhankelijk van welke top-2000 of soortgelijke topattracties aan het eind van het jaar, maak ik m’n eigen top-10. Lekker puh. Puur geleid door herinneringen, al dan niet gevoed door sentimentele gedachten, plaats ik ze voorzichtig in mijn kostbare (qua emotioneel bezit) Seeburg van 1959.

Wanneer ik A1 intoets, keer ik terug naar de 50-er jaren in Rotterdam. Zwervend door de straten rond de Heemraadssingel, al dan niet voorzien van een snottebel in de snerpende kou, werd Bing Crosbeef’s ‘White Christmas’ verhaspeld. We hadden het niet breed thuis, maar na zo’n straattoertje was het altijd goed thuiskomen, waar de kerstboom nog versierd was met echte kaarsen. Levensgevaarlijk, dat wel! En je tot het bot verkleumde handen werden door de met eierkolen gevoede potkachel in ‘no time’ verwarmd, waarna het tintelen begon. Bing Crosby had met de film ‘White Christmas’ in 1954 ongelooflijk furore gemaakt, en Amerika was natuurlijk een machtig land, de bevrijder waar torenhoog tegenop gekeken werd. Laat Astrid nou een aantal jaren geleden in een kringloopwinkel het 78-toeren pakket van die film gevonden hebben. Acht kerstliedjes op vier 78-toerenplaten.Voor weinig (scherp uitonderhandeld, u kent Astrid).

Snel nu naar Q1 waar John Lennon zich genesteld heeft met ‘Happy X-mas (war is over)’. 40 jaar geleden tragisch omgebracht door een randdebiel. Dit prachtige kerstlied liet hij ons achter. Een parel. Het jaar ook dat ik (minder tragisch) mijn knieschijf brak met een partijtje voetbal. Twee nieuwe knieën later kan dit niet meer gebeuren. Beetje in de ‘blue mood’? Snel L1 indrukken waar Mud met ‘Lonely this Christmas’ niet opbeurend werkt, maar je tenminste weet dat je er niet alleen voor staat. Zo heeft elk 45-toerenplaatje z’n betekenis en herinnering. Hoe mooi is dat?! Astrid heeft voor deze kerst een slanke boom aangeschaft waarin de flikkerende fluctuerende lampjes al een telefoontje van de buren heeft opgeleverd: “er is iets aan de hand met jullie elektriciteit”, luidde de boodschap. Gulle lach.

Maar, daar waar Bing Crosby blijft dromen van een ‘White Christmas’, blijf ik dromen van een ‘Jack Christmas Tree’. En, heel eerlijk, ik zie het ook heel helder voor me!

Jaar in, jaar uit zeur ik om een dergelijke boom, maar Astrid blijft maar beweren dat deze boom te snel uitvalt. Nou ja zeg, ben ik daar nou zo oud voor geworden?! Moet gezegd worden dat ik af en toe denk dat we met z’n allen in één grote boze droom terecht zijn gekomen, waar we als het ware in een doolhof beland zijn en wanhopig de uitgang zoeken. Covid-19 waart rond in het land en vindt zonder enig probleem onnozelaars die nog steeds denken dat het een ‘hoax’ is. Toekomstige slachtoffers, maar wat koop je ervoor. Mensen die je na aan het hart zijn, kan je geen bemoedigende knuffel geven, en deze kerstmis wordt er daardoor een die niet snel vergeten zal worden. Voor veel mensen zal het een L1 kerstmis van de jukebox worden. Hou vol, blijft toch het motto, ik heb geen zin om ‘My Way’ in de jukebox te plaatsen. Maar, weer of geen weer, woensdag komt aflevering 89 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ uit.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 88

Eckarts response en het bezoek van de Belg en zijn rechterhand Jan-Ru.

‘What the fuck,” mompel ik halfluid. Een oudere man naast me, in een bont Hawaii shirt, kijkt verstoord op. Ik hou de e-mail op ten teken van slecht nieuws, en kijk er vol misbaar naar. Hij begrijpt het.

Zo’n vier weken geleden stuur ik verdomme een brief, dan twee weken later een e-mail op poten naar hem en z’n handlangers, en zijn response is ‘laten we het maar niet als verzonden en ontvangen beschouwen’. Wat een lafaard, is mijn eerste reactie. Maar wacht, misschien wil hij hiermee het bezoek van de Belg en Jan-Ru van de scherpe kanten ontdoen. Astrid kan zich in deze theorie, die ik optimistisch breng, wel vinden terwijl ze ondertussen de koffers inpakt. Het geeft ook een wat beter gevoel zo aan het einde van een hemelse week. De terugvlucht wordt onderbroken door een tussenlanding in Phoenix, Arizona, hetgeen de totale vluchttijd op 6,5 uur brengt. Scheelt wel aanzienlijk in de vliegkosten, we blijven natuurlijk Nederlanders, en Hawaii was sowieso reteduur. Het maakt de vreugde thuis er allemaal niet minder op, zeker nadat de jongens hun in Hawaii gekochte ‘kraaltjes en spiegeltjes’ hebben uitgepakt. Na mooie kleurrijke verhalen, een drankje, en het geloofwaardig verwerken van de boodschap dat de jongens zich als engeltjes gedragen hebben, volgt nog een spelletje ‘mens erger je niet’. Astrid en ik zoeken na deze ‘tour de force’ het eerst onze slaapkamer op. Morgen wacht weer een dag waarvan de inhoud ongewis is, en eerst zal ik Gary moeten bijpraten. Astrids ouders begrijpen niet echt waarom ik weer in alle vroegte naar Ex’pression moet, en dat houden we zo. Terwijl ik me geestelijk voorbereid op de gesprekken met Frank Monstrey en Jan-Ru Miller, kan de radio presentator van KNBC er niet over uit dat ook in Europa massa geweldsmisdaden met vuurwapens plaatsvinden. Ene Robert Steinhäuser heeft op een gymnasium in Duitsland 17 mensen gedood, en vervolgens zichzelf om het leven gebracht. Hawaii lijkt plotseling uit m’n gedachten verdwenen. Wanneer ik highway 24 opdraai zet ik een CD van Leonard Cohen op, waar ik ook niet blij van word. Stilte dus om mijn gedachten op orde te brengen. Een idee borrelt in me op, Eckart lijkt gefrustreerd door het idee dat hij eigenlijk alleen maar geld inbrengt, en niet zijn briljante geest. Laten we hem er meer bij betrekken, hem belangrijker maken in interviews. Volgende maand hebben we weer een boardmeeting, daarvoor laten we hem interviewen. Gary, als mede oprichter, krijg ik vast aan boord met dit plan door hem naast Eckart te plaatsen. Onze marketing manager, Karen Wertman, dient de belangrijkste kranten in de Bay Area te enthousiasmeren. Dit gaat lukken, iedereen is enthousiast over Ex’pression, maar om daarnaast de excentrieke miljardair (!) en geldgever te kunnen interviewen is natuurlijk supergeil. Over dat laatste borrelt een lach in me op, dat was een TV reclame van Arcade in Duitsland: “Alle 20 Supergeil, nur von Arcade”. Tegen de tijd dat ik het parkeerterrein van Ex’pression opdraai, ben ik gereed voor ‘whatever’ deze dag brengt. Zwarte koffie, daar begint de dag mee. Gary slentert naar binnen en is in de juiste stemming: “when do you expect Batman and Boy Wonder,” vraagt hij met een brede grijns op z’n gezicht. Ik praat hem bij over Eckarts reactie en het enige dat Gary er over kwijt wil is een gemompeld “typical Eckart.” Vervolgens ontvouw ik mijn plan. Gary is enthousiast en stelt voor om onmiddellijk Karen Wertman te ‘briefen’. Het lijkt ons het beste dat ik het heikele gesprek met Frank en Jan-Ru in het Nederlands aanga, en dat Gary aansluit voor een vroeg diner in ‘The Townhouse’. Tegen elven meldt de receptioniste dat Frank en Jan-Ru zich geregistreerd hebben aan de balie. “I’ll pick ‘em up,” antwoord ik haar. Eckart heeft met zijn e-mail inderdaad olie op de golven gegoten, Frank begroet me met een Vlaamse hartelijkheid een grote vriendschap waardig. Wolf in schaapskleren, gaat het door me heen. Jan-Ru ziet het aan en geeft een vriendelijke handdruk. Ik ga ze voor naar mijn kantoor, waar ik strategisch op mijn bureau een foto heb neergezet van een vorige bijeenkomst:

Uiteraard merkt Frank het meteen op en zegt in mooi Vlaams, “dat is toch schoon volk, nietwaar.” Doel bereikt. Na de koffie en wat ‘small talk’, steekt Frank van wal: “Peter hoe heeft het zover kunnen komen dat je zo een e-mail afscheidt.” Nou neem ik aan dat hij mijn e-mail aan Jan-Ru gelezen heeft, maar “oké”, stoot ik af: “hoe denk je dat ik me voel wanneer beloofde geldstromen niet aankomen. Of hoe te handelen wanneer de ene na de andere baas zich aanmeldt, behalve degene die daarvoor is aangesteld; jij dus. Eckart die even voor een boardmeeting wijzigingen aanbrengt in notulen en agenda’s die hij al weken in zijn bezit heeft.” Hier breekt Frank in; “allez, maar dat is toch zijn goed recht.” Met verbazing kijk ik naar Frank. “Jullie hebben regels en tijdslimieten opgesteld die we in deze opbouwfase krampachtig halen, waarna jullie vervolgens er niets mee doen, en jij laat van je afweten,” haal ik uit. Nu wordt het interessant, Frank begint omstandig uit te leggen over de problemen die hij ervaart met de bedrijven die in de Ex’tent portefeuille zitten. En hoeveel tijd dat het kost om orde op zaken te stellen. Jan-Ru mengt zich in het gesprek, “geloof me Peter, nu ik erbij ben om Frank te ontlasten, zal het heel wat gesmeerder gaan.” Gary meldt zich in de deuropening en zegt gereed te zijn om ons naar ‘The Townhouse’ te brengen. “Peter,” sluit Frank af, “ik reik je de hand om toe te zeggen dat van nu af aan we ons aan datgene houden wat we afspreken. Maar wel dient de liefde wederzijds te zijn.” Dat laatste klinkt wat bombastisch, maar ik neem zijn hand aan. Gary begint met een kwinkslag, “so, did you guys come to a conclusion in your mumbo jumbo language?” We praten Gary bij, en uiteraard vindt hij het geweldig met ons “Eckart” plan in het achterhoofd. Het wordt onder de omstandigheden een prettige maaltijd en ik wens beide heren, nadat ze bij Gary ingestapt zijn, voor morgen een goede financiële bijeenkomst met Ed Niskanen en z’n crew. Ik ga met de jongens honkballen, en wat ze niet weten is dat we morgenmiddag bij Ed zijn voor een gezellige BBQ middag. Van ‘The Townhouse’ naar mijn auto bij Ex’pression is een peulenschil, en tijdens het wandelen komt een gevoel van tevredenheid over me. Het ziet er naar uit dat we voorlopig duidelijke afspraken hebben gemaakt, hoewel ik toch wel met enige zorg het probleem ‘Ex’tent’ aangehoord heb. Vandaar dat ons geld vertraagd aankomt. Gelukkig kunnen we binnenkort onze eigen broek ophalen, en kan de geldstroom vanuit Nederland stoppen. En met dat positieve gevoel stap ik m’n auto in, onderweg naar vrouw, kinderen en schoonouders. 2 juni 2002. Het wordt een hete dag, en eigenlijk ben ik wakker geworden door het zoemen van de airconditioning. Omdat ik niet meer de slaap kan vatten, besluit ik om zes uur zondagmorgen, ik lijk wel gek, om een kop koffie te maken en te wachten tot de ‘San Francisco Chronicle’ op de oprit gekwakt wordt door de krantenjongen. Genietend van de hete koffie, overzie ik de afgelopen maand. Naast de gebruikelijke ‘uplifting’ meetings met de staf, mocht het ‘Open House’ van 19 mei met zo’n 200 geïnteresseerden wel als een hoogtepunt beschouwd worden. Met name ook omdat 11 ‘prospects’ spontaan geboekt konden worden. Eckart arriveerde woensdag, zei zijdelings dat hij blij was dat de lucht tussen de Belg en mij geklaard was, en dat de rest echt wel goed zou komen. Beetje karig, maar toch. Vervolgens werkte hij in no-time de boardmeeting af omdat hij het belangrijker vond om gezamenlijk met de stafleden te dineren. “Just want to pick their brains”, merkte hij droogjes op. Eigenlijk een beetje een anti climax na al het gebrul, maar voor ons wel een fijne. Eckart deed pas echt van zich spreken tijdens de sales/marketing meeting. “That’s my beef”, intimideerde hij onze marketing manager Karen Wertman. Veel geschreeuw, weinig wol, konden we na afloop constateren. Teveel gericht op de Europese markt, hoewel er voor Karen best wel wat ‘eye openers’ waren. Al met al krijg ik het idee dat we, god zij dank, een rustige zomer tegemoet gaan. Een doffe plof stoort me in mijn gedachten en ik spoed me naar buiten om de zondagkrant op te halen. Op de voorpagina van de ‘business section’ wordt het artikel al duidelijk aangegeven.

De kop van het artikel is geweldig, daar kan geen reclame tegenop!

Het artikel zelf liegt er ook niet om, het lijkt wel of de verlosser zijn kudde toespreekt. ‘Kudos’ voor Eckart, zo overtuigend was hij absoluut.

Vervolgens nog een wereldse foto met Eckart aan de bak in een van onze animatielabs als slagroom op de taart.

Ik heb de krant nog niet neergelegd of daar meldt Gary zich; “I’m sure he will get a hard-on when reading this article,” sneert hij, waarna hij grinnikend me een “hell of a Sunday” wenst.

Volgende week: verjaardag boodschap van Eckart voor Peter. Het lijkt wel of de aanloop naar de volgende boardmeeting al weer geplaveid is met obstakels.

De Ups and Downs van Sinterklaas (waar gebeurd)

Sint eenzaam wegens de niet aflatende Pieten misère, zo voelde hij zich ook na z’n laatste optreden in de San Francisco Bay Area.

We schrijven december 2015 en hij dacht terug aan z’n eerste echte optreden als zodanig in 1974. Of het nu kwam omdat zijn kalende hoofd hem een wat ouwelijke uitdrukking gaf, weet hij niet, maar zijn toenmalige baas, Joep Toth van Holland International Computer Services, overtuigde hem dat hij de ideale Sint zou zijn. Eigenlijk had hij onderstaand beeld in gedachten, maar daarvoor moet hij tot 2007 wachten.

Maar goed, het werd het begin van een leerzaam proces op een machtige plek. Immers, toen hij eenmaal op de versierde stoel zat, kon hij genoemde baas Joep naar voren roepen en voor hem op z’n knieën plaats laten nemen. Dat durft niemand te weigeren, al was het alleen maar om de kinderen niet teleur te stellen. Vervolgens moest baas Joep beloven dat er flinke opslagen gegeven zouden worden aan de aanwezige papa’s en mama’s. Scoren! Zij het dat het zijn promotie in de weg stond. Ook werd hij gelubt door schoonvader Toon, conciërge van de Sint Josefschool in Vinkeveen, om daar op te treden. In zijn mooie rode boek vond hij diverse aantekeningen van Toons hand waarmee hij, zo op het oog, wraak nam op diverse leraren. Geroutineerd als hij toen begon te worden, prees hij hen tot verbazing van zijn schoonvader de hemel in. Hij noemde Sint later op de avond, tijdens een borreltje, hufter. De Sint beschouwde dat als een compliment. December 1994 was Nieuwegein, hoofdkantoor van de Arcade Music Group waar hij als directeur Duitsland acteerde, het toneel waarhij zijn kunsten mocht vertonen. Bassie en Adriaan, die bij Arcade onder contract stonden, warmden het publiek op. Met de kennis van nu had hij natuurlijk grote man Herman Heinsbroek, de ook nog een blauwe maandag minister van EZ was, en Bassie en Adriaan pardoes in de zak naar Spanje laten transporteren. Heinsbroek omdat hij na de overname door Wegener z’n manschappen eind 1997 in de steek liet, en Bassie en Adriaan omdat ze hun medespelers niet betaalden. Enfin, weer wat wijzer geworden. Ook kreeg hij een flinke mentale klap toen zijn favoriete cartoonist, Peter van Straaten, deze scheurkalender cartoon plaatste:

De BvK (Bond van Klazen) heeft hier nog werk van gemaakt, maar daar kwam uiteindelijk geen pepernoot van terecht. Z’n grootste succesperiode kwam in de San Francisco Bay Area, waar hij na een optreden bij de Dutch School Silicon Valley, gevraagd werd door filantroop Henny Nijssen om in 2001 haar Sint te worden voor met name East Bay families bij de prestigieuze Berkeley Marina Yacht Club. Daar kwam later SF Dutch bij onder leiding van Ottilie Cools. Het groeide uit tot twee bomvol gepakte optredens op zaterdag in San Francisco, waarna ’s zondags Berkeley volgde. Daar begon ook het thema Pieten een rol spelen; van Zwarte Pieten naar Veeg Pieten en Regenboog Pieten, en niet te vergeten Tieten Pieten. Bijna werd vergeten waar het om gaat:

Juist: de kinderen! Misschien is zijn grootste verdienste wel geweest, waar hij net de nobelprijs voor de vrede ontliep, de geslaagde toenadering tot Santa Claus!

Hoewel de alcohol uit de poriën van Santa Claus walmde, en ook zijn baardpartij te wensen overliet, ging de Sint toch blijmoedig met hem op de foto. Dit is een waar gebeurd verhaal, dat weet ik zeker, want die Sint was ik! Dit laat onverlet dat woensdag #88 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ verschijnt en voorzichtigheid geboden blijft in Covid-land.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 87

Een reactie op zondag uit onverwachte hoek.

De jongens stommelen rumoerig door het huis, druktemaker Kaj voorop. Uiteraard wegens de opwinding om opa en oma weer te zien, waarbij ze erop rekenen dat er wat verwennerijtjes uit Nederland meekomen. Astrid verzamelt het luidruchtige trio in haar Van en gaat op pad naar SFO. Hoewel ik vandaag niet echt een reactie uit Nederland verwacht, mede gezien het tijdsverschil van negen uur, hou ik toch een schuin oog op de computer. Om m’n gedachten wat te verzetten, selecteer ik de 45-toerenplaatjes die ik in de jukebox ga uitwisselen. M’n Seeburg uit 1959, zes jaar geleden voor m’n 50e verjaardag in Düsseldorf gekregen, is daarna opgesteld geweest in België (Lommel), hier in Walnut Creek, en nu dus Concord. Die dingen zijn gemaakt voor gevechten in een bar, zó sterk! In ieder geval zet ik voor schoonvader Toon ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld erin, en voor mezelf, omdat ik het op die toonhoogte lekker mee kan zingen, ‘In the ghettho’ van Elvis. Zo, nu even de titelstrips erin, en draaien maar.

Jezus, wat klinkt dat vinyl lekker! Luidkeels meeblerren en alles even mooi vergeten. Aan het geluid bij de voordeur hoor ik dat het spul van de luchthaven is teruggekeerd. Schoonvader Toon begroet me joviaal als altijd met de vraag; “zo, verdien je nog wat.” Als superconciërge in Vinkeveen kent men hem eigenlijk alleen als Ome Toon. En bij de lokale voetbalvereniging Hertha als de grensrechter die menig puntje voor het eerste team verdiend heeft. Dit alles onder het motto ‘club in nood, vlag omhoog’. Schoonmoeder Riet is de oudste van een dozijn, reken maar dat meneer pastoor niet gediend was van voorbehoedsmiddelen. Daardoor was ze altijd het pispaaltje, en pas op latere leeftijd, toen ze ging werken, kreeg ze een gevoel van eigenwaarde. Ze zijn dol op de kinderen, en omdat ze geen woord buiten de deur spreken, zijn de jongens genoodzaakt om Nederlands met ze te praten, zij het met een Vinkeveens accent. Na wat drankjes en prietpraat om de tijd te doden, komt het ganzenbordspel op tafel. De jongens lachen zich een kriek wanneer opa iemand eraf gooit en dan luidkeels “carbid” roept. Niemand weet waarom, en niemand vraagt erom. De jongens gaan tegen negen praktisch gelijk met opa en oma op stok, het is mooi geweest. Astrid en ik genieten van de plotseling ingetreden stilte, en nemen een nachtmutsje. Nog een nachtmutsje later komt Astrid op de heftige e-mail terug die ik vandaag verzonden heb. “Wat moeten we doen wanneer dit fout loopt,” vraagt ze met enige vertwijfeling. Ik hou me groot: “ik denk dat ze heel pissig zijn,” antwoord ik, “maar dat ze me in deze fase niet kunnen missen.” Dat lijkt ons een mooie afsluiting van de dag, we moeten ons vooral niet onderdompelen in vertwijfeling, uiteindelijk heeft Eckart ook nog zoiets als een hart. Op de Belg reken ik niet, en Bram heeft me sowieso laten vallen door geen geld over te boeken. Zondagochtend rond een uur of zeven sluip ik naar m’n kantoortje in de hoop daar een response aan te treffen. Helaas. Dan maar eerst een straffe mok zwarte koffie, met daarop een stroopwafel uit het pak dat meegenomen is door m’n schoonouders. Lekker. Even na kwart voor acht komt een e-mail binnen van de rechterhand van de Belg: Jan-Ru Muller. Eigenlijk is het van de gekke dat ik Eckart een brief schrijf, vervolgens Bram aan de lijn krijg om daarna ‘behandeld’ te worden door Jan-Ru. Waar is onze Belgische ‘vriend’ Frank Monstrey in dit geheel? Al bij het begin zie ik dat ze Robbert Jan Schalekamp uit het verhaal hebben geschrapt. Komt zeker niet uit met het oog op het HR onderzoek!

Moet ik zeggen dat de toon vriendelijk is en iets uitstraalt van ‘dit moet een misverstand zijn’. Dit is wel een beetje het spel dat ze spelen, je vraagt je af of ze denken dat we helemaal van de pot gepleurd zijn. En dan dat regeltje “het overzicht dat ik gisteren van Ed ontving”. Totale ‘bullshit’, het is een doorlopend cashflow verhaal. Maar goed, er gaat $250.000 overgeboekt worden, dat is mooi, echter tegelijkertijd is dat het bewijs dat ze dus nog geen stuiver overgemaakt hadden. Dat wordt dus wel woensdag voor het op onze rekening staat. Neemt niet weg dat ik onmiddellijk in mijn response overga tot de ‘stroop om de mond smeren’ tactiek, zonder te vergeten de essentie weer te geven.

Na de e-mail verstuurd te hebben, besluit ik om Astrid een kopje koffie gelardeerd met stroopwafel en goed nieuws te brengen. Het is een stralende dag en voordat we het ontbijt beëindigd hebben, tikt het kwik al bijna 30 graden aan. Dat betekent dat opa en oma eraan moeten geloven en zich in hun badpak moeten hijsen. Ons zwembad is sowieso een plek van plezier, en terwijl oma in de weer is om heur haar droog te houden, hebben de jongens opa al in het bad geduwd.

V.l.n.r. Kaj, Opa Toon, Ivar en Bo-Peter

Het is zo’n zonnige dag in Californië waar je weleens over leest in een droomvakantie. Natuurlijk wordt dat gevoel aangewakkerd door het nieuws uit Nederland, maar toch. Maandag weer ‘business as usual’, met dien verstande dat er een vervolginterview plaatsvindt met Robbert Schalekamp. “Wat maakte je je boos man,” opent hij. Ik laat hem de e-mails zien en vertel over mijn frustratie dat Eckart geen antwoord geeft en de Belg onzichtbaar blijft. Als een psychiater luistert Robbert aandachtig toe en maakt aantekeningen voor zijn rapport. Daarna, als gepland, sluit Kelly Backens aan om haar ervaringen met Robbert te delen. Of ze indruk op Robbert wilde maken weet ik niet, wel dat ze haar strakste bh had aangemeten. Klaarblijkelijk is ze niet op de hoogte van Robberts seksuele geaardheid. Ze is goed voorbereid en beantwoordt alle vragen praktisch op de automatische piloot, zonder daadwerkelijk enige zelfinbreng. Rechtstreeks uit het theorieboekje van de mondige HR manager. Na haar vertrek noemt Robbert haar, zonder mijn commentaar af te wachten, een hittepetitje. Voor zijn vertrek wenst Robbert ons een goede week op Hawaii toe, waarbij hij erop aandringt alles wat op Ex’pression slaat los te laten.”Sure,” laat ik hem uit, maar zolang het geld niet op de Ex’pression rekening staat voel ik me niet gerust. Donderdagochtend, voor onze vlucht naar Maui, bel ik nog even met Liz Altieri van de Summit Bank: “I expect a $250K transfer from the Netherlands, Liz, can you check our account, please.” Haar antwoord verbaast me niet: “sorry Peter, nothing in yet.” Ik vraag haar me hoe dan ook te bellen vóór het weekend, ook al omdat het in Hawaii weer drie uur vroeger is dan in Californië en dus twaalf uur tijdsverschil met Nederland heeft. Na het een paar keer hartgrondig “fuckers” gemompeld te hebben, omdat ik boos ben op dat stelletje in Nederland, zet ik het van me af en ga met Astrid aan boord van de Virgin vlucht naar Maui. Als geadverteerd loopt het ‘bedienend’ personeel er relaxed in spijkerbroeken bij. Vriendelijk en met een tandpasta glimlach. In ieder geval maken ze de vijf uur durende vlucht naar Maui zeer aangenaam. Het eiland is overweldigend mooi, en wanneer je nu niet in vakantiestemming komt, wanneer dan wel. Hoewel het knagende geldstemmetje zich bij tijd en wijle nog steeds laat horen. Het “Aloha” en “malaho” vormen als het ware automatisch een liedje in je hoofd, waarna een negatief telefoontje van de Summit Bank de enige wrede dissonant zou kunnen opleveren. Het is vrijdagmiddag twee uur, even voor vijf in Californië, en er komt een telefoontje van de Summit Bank binnen. “Liz here,” klinkt het ver weg uit Emeryville, “you’re off the hook.” Oftewel, de $250K is binnen en ons huis is geen onderpand meer. Ik dank haar uitbundig, geef Astrid een dikke kus en bestel twee tropische cocktails. De vakantie is nu echt begonnen.

Dolfijnen, bounty witte stranden, helikopter vlucht over de diverse eilanden, en met wonderlijk gekleurde cocktails heerlijk luisteren naar één van Hawaii’s grootste, aan overgewicht overleden, artist. Israel Kamakawiwo’ole weet als geen ander het Hawaii gevoel in je wakker te maken. Het kan niet op. Dus wel. Wanneer ik op de dag van ons vertrek, tegen de zin van Astrid, bij het businesskantoor mijn e-mails check, lees ik het bizarre bericht dat Jan-Ru Muller en Frank Monstrey morgen in Emeryville zijn, en zaterdag met onze financiële mensen al het cijfermateriaal willen doornemen. Tevens ligt er een merkwaardige response van Eckart op mijn heftige e-mail van twee weken geleden.

Volgende week: Eckarts response en het bezoek van de Belg en zijn rechterhand Jan-Ru.