“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 117

Het beladen board diner. Eckart probeert met z’n ‘make love not war’ e-mail vrede te stichten, hetgeen totaal averechts uitpakt.

The morning after. Deze woensdagmorgen brengt kopzorgen, vrees ik. De Nederlandse boarddelegatie heeft zich onder leiding van Eckart teruggetrokken in de vergaderruimte. Het diner was niet als voorheen de afsluiting van een boardmeeting met optimisme en spirit, ondanks dat vorige boardmeetings ook niet altijd even soepel verliepen. De stemming was bedrukt en onze aanwezige stafmedewerkers gaven alleen antwoord als hen iets gevraagd werd, maar hielden zich voor de rest koest. De enige die de tafel bewerkte door al dwarrelend deze en gene aan te spreken was Kelly Backens. Haar irritante lachje bij elk gesprekje hinderde me meer dan ooit. Gary deelde me na afloop, onderweg naar huis, mede dat hij op z’n tandend bijtend van boosheid en rugpijn in ieder geval van Kelly tijdens een cocktail aan de bar een opkikker had gekregen. M’n zwijgen negerend zei hij dat Kelly niet begreep waarom Eckart tijdens een boardmeeting, die helemaal niet zo slecht liep, juist hem had uitgepikt om aan te pakken. “Eckart has an axe to grind with you, Gary, and nobody else”, had ze vol sympathie gezegd. Hij weet hoe ik over Kelly denk en drong verder niet aan. Ik vraag me af hoe dit verder moet gaan omdat Eckart, Bram en Frank om half twee vertrekken voor een zeer belangrijke meeting in New York. Met wie die meeting is willen ze me niet vertellen, maar ik durf er een honderdje op te zetten dat het met Quad Ventures is. Gary wordt geacht in de vergadering van onze Nederlandse ‘hot shots’ te verschijnen, maar op een of andere manier wordt zijn aanwezigheid niet op prijs gesteld. Rond half twaalf gooit Eckart de deur van ons gezamenlijke entree halletje open en roept kwaad naar Gary, “man you sure know how to piss me off.” Het ontaardt in een heen en weer geschreeuw van “fuck you’s” die ik onderbreek door Gary te herinneren aan onze plotseling verzonnen lunchafspraak. Gary begrijpt het, pakt z’n Ex’pression jack, loopt met een strak gezicht langs Eckart heen en zegt, “let’s go Pete.”

Gary tegen Eckart: “talk to the hand”

In ‘The Townhouse’ bied ik Gary een ‘Manhattan’ aan en neem zelf een chardonnay. “What to do, Pete,” zegt hij na onze toast. Het voor wie dan ook opnemen is op dit moment onmogelijk, dus deel ik mijn vermoeden met hem inzake de trip naar Quad Ventures, voor wie wij cruciale elementen zijn wanneer ze financiering offreren. Gary is het daarmee eens en zegt, “when that happens, we’ll strike and have them at the balls.” Daar ben ik het, zeker voor het moment, volledig mee eens en we rijden terug naar Ex’pression in het geloof dat het nobele trio onderweg zou zijn naar New York. Niets is minder waar. Vanuit Gary’s kantoor hoor ik een heftig “fucking hell” van Gary en nadat ik Eckarts e-mail open begrijp ik het ‘waarom’.

The ‘subject’ regel ‘make love not war’, moet hem reeds razend hebben gemaakt. Typisch Eckart, zoete broodjes bakken na eerst roekeloos met gestrekt been erin te gaan. Maar zeker één ding moet ik hem nageven, een Amerikaanse baas had ons er waarschijnlijk al lang uitgeflikkerd. Aan de andere kant waren dan miesgassers als de Belg en Bram niet ten tonele verschenen. Ik voel me nu voor iedereen verantwoordelijk, maar het meest nog voor mijn familie. Opstappen betekent inpakken; oftewel terug naar Nederland. “Never, nooit,” mompel ik. Ik lees verder dat ook Bram en Frank vonden dat z’n toon wat milder had kunnen zijn, maar zeker niet beledigend was. Eckart meent dat een controverse als deze bij ons ‘a storm in a glass of water’ wordt genoemd. Tja….. Hij besluit door te zeggen dat hij niet de intentie had om Gary af te zeiken maar dat het bedoeld was om bepaalde verbeteringen aan te geven. Als een p.s. voegt hij eraan toe dat ze de vlucht naar morgen hebben uitgesteld. In het kantoor naast me hoor ik Gary al nijdig op het toetsenbord tekeer gaan. Ik loop even over en smeek hem als het ware om het beschaafd te houden. Gary bromt wat en tikt voort. Klaarblijkelijk heeft hij toch gehoord wat ik gezegd heb want ook na mijn meeting met CFO Espi Sanjana over studentenfinancieringen, heb ik nog geen antwoord gezien. Te vroeg gejuicht, rond kwart voor vijf komt zijn antwoord, waar ik blind op gekopieerd word. De eerste regel vertoont al niet veel goeds: ‘YOU who must start looking at your own ego’. Hij heeft erover nagedacht, want het is nu geschreven in een soort kille woede waarbij hij bijna van minuut tot minuut het onrecht beschrijft wat hem is aangedaan. Jammer is dat hij uitdrukkelijk Kelly Backens erbij haalt als een objectieve outsider die niet begrijpt waarom Eckart het zo op hem gemunt heeft. Hij besluit met ‘You can’t just say oh let’s be friends, make love not war. The war is not with me – it is with Eckart himself’. Goed geschreven, ook als een mogelijk exit bericht. Dat vraag ik dan ook aan Gary, die dat beslist afwijst. “Pete, I heard what you said about us as sitting management. For now they need us, that’s for sure,” zegt hij vastberaden. Juist op dat moment meldt Eckart zich, die een op een met Gary wil spreken. “Fine with me,” is mijn response, ik ga lekker naar huis, die twee komen er vast wel uit. Een joint is nooit ver weg, en zolang ze maar niet binnen Ex’pression ‘blowen’ zal het me worst zijn. En ik zat er niet ver naast, de volgende dag leek het wel of die lelijke scenes nimmer hadden plaatsgevonden. Ik noem het maar even ‘the magic of Eckart’ en kan me nu concentreren op de personeelspicnic van aanstaande zondag, die georganiseerd wordt door onze duizendpoot Kappi Hommert. Uiteraard besef ik dat hoewel de kou uit de lucht is, het probleem niet verdwenen is, maar nu gaat het erom om onze staf en hun familieleden een superzondag te bezorgen. Dankzij hen draait onze briljante 24/7 school met tevreden studenten op volle toeren.

Tilden Park, Berkeley, 7 september 2003: een tevreden Kappi Hommert overziet met Gary, Peter en de immer nieuwsgierige Kaj Laanen de gecreëerde ‘happy valley’.

Volgende week: de Emeryville Chamber of Commerce installeert een buitenlandse chairman. Gouverneur Gray Davis politieke leven hangt aan een zijden draad.

Bevrijdingsdag

Vannacht om 00.01 werden de meeste beperkingen overboord gegooid en konden de negatief geteste en dito volledig gevaccineerde mensen aan de rol gaan. Mooi! Gisteren mocht ik reeds van de vrijheid genieten bij het virtuele Indigo festival, georganiseerd door gereputeerde game incubator Dutch Game Garden (DGG). Virtueel en toch vrijheid? Jawel, de presentatoren en deelnemende game vertegenwoordigers mochten aanwezig zijn, hetgeen eveneens gold voor de mensen die de techniek verzorgden. Al met al dus zo’n 60 aanwezigen, hetgeen precies voldoende was voor de juiste sfeer, uiteraard na een sneltest voor iedereen die aan het evenement deelnam. Maar wat deed jij daar dan, hoor ik al iemand vragen. Welnu, sinds mijn terugkeer uit de V.S., een goede vijf jaar geleden, ben ik bestuurslid van DGG en derhalve vertegenwoordigde ik gisteren het bestuur (man in jasje). Het evenement werd ‘gestreamed’ naar 1000+ mensen in den lande en er kon ook live gechat worden. Ik was bij het betreden van het pand reeds onder de indruk van de batterij aan schermen en mensen die er voor zorgden dat alle parallelle presentaties en demonstraties in goede banen geleid werden. Dit geheel was in handen van Ziva Events, en nu komt het leuke van dit soort evenementen, de oprichter, Berry van Engelen, bleek in de radio piratenjaren ook DJ te zijn geweest bij Mi Amigo en Veronica. We hebben menig anekdote de revue laten passeren. Hetgeen ook gold voor een behoorlijk aantal presentatoren en game ontwikkelaars die ik in de loop der jaren in San Francisco op het consulaat op de 31e etage mocht begroeten (of in Murphy’s Pub). Maar ook verfrissende ‘newbies’ die me vol trots hun vers ontwikkelde game lieten zien. Zonder ook maar iemand tekort te doen deed het me veel genoegen om de bezielende (opgeluchte) krachten achter dit spektakel vast te leggen:

 

JP van Seventer, MD, en Christel van Grinsven, Operations Manager

Wat moet de afsluitende BBQ hen gesmaakt hebben! Meer weten? Ga naar www.dutchgamegarden.nl Wat me ook goed deed is het gegeven dat menigeen ook ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ volgt. Mooi toch?! En dan de zekerheid dat a.s. woensdag aflevering 117 digitaal in de bus komt. Met deze geruststellende gedachte kan er werkelijk van een bevrijdingsweekend gesproken worden. Geniet!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 116

Het verhelderende gesprek met Lincoln Frank over de investeringsgesprekken tussen hem en de Belg. De verbijsterende houding van Eckart na ‘Burning Man’ verziekt de boardmeeting.

De vlucht naar Providence met United Express heeft iets weg van stijgen en kort daarna dalen, zo snel is het voorbij. Onderweg naar ons hotel raken we onder de indruk van karakteristieke 18e en 19e eeuwse huizen op onze route. De taxichauffeur meldt vol trots dat Providence een der oudste steden van New England is. En zo voelt ook Hotel Providence aan, dankzij een mengeling van Europese en Amerikaanse flair. Gary vindt het met 20 graden in augustus maar killetjes en spoedt zich naar z’n kamer om een sweater aan te trekken. Tijdens een licht laat diner besluiten we met Lincoln Frank morgen volledig open kaart te spelen om te kunnen beoordelen of hij al dan niet aan boord komt. Met dat voornemen gaan we de nacht in. 10 uur donderdagmorgen is het zover, stipt als van een voormalige topbankier verwacht mag worden, meldt Lincoln zich. Vervolgens windt hij er geen doekjes om. Eigenlijk is hij nog steeds verontwaardigd over de actie van Belgische ‘vriend’ Frank, die hem in Las Vegas als het ware overviel door $6 miljoen extra te eisen ten behoeve van Ex’tent. Wel is hij zich bewust van de waarde van Ex’pression, maar ook wil hij inzicht hebben over de houdbaarheid van het zittende management. M’n wenkbrauwen gaan omhoog, waarop Lincoln droogjes zegt, “Frank Monstrey had no issue replacing management when I asked that question.” Er valt even een stilte die doorbroken wordt door Gary; “tell me Lincoln, is there a possibility to get the $6 million issue off the table,” is zijn ter zake doende vraag. Het is duidelijk dat Quad niet bereid is om het geld zelf in te brengen, dus ‘brainstormen’ we in het wilde weg door alle opties op tafel te gooien. “Mortgage,” schreeuw ik het bijna uit. Het januari rapport van Ernst & Young, waarbij nog sprake is van meer dan twintig ondernemingen waar Ex’tent belang in heeft, vermeldt onder andere ook het Ex’pression gebouw, waar nog geen hypotheek op zit. Lincolns ogen lichten geïnteresseerd op achter z’n typische bankbril met rond montuur. “Yes,” reageert hij bedachtzaam, “we can help there, without being involved.” Het uur daarna werken we allerhande scenario’s uit, zeer tot genoegen van Lincoln, tot het punt dat hij genoeg weet en zegt een voorstel uit te werken. “It’ll be in the hands of the Ex’tent folks early October,” belooft hij. “One thing though, you guys gotta stay put,” besluit hij, ons meer of min quasi dreigend aankijkend. Nou ja zeg, een investeerder die ons ‘dwingt’ te blijven, wat een verschil met onze eigen aandeelhouders. We nemen warm afscheid van elkaar, waarna ik in de taxi de gelegenheid te baat neem om Astrid een warm gelukkig zestienjarige huwelijksdag toe te wensen. M’n enthousiasme over ons gesprek met Lincoln Frank maakt een hoop goed voor mijn afwezigheid. Eerst nu nog de United Express naar Washington en daarna United 235 naar Oakland. “The things we do for love,” mompel ik. “10 CC,” komt het rap uit Gary’s mond. Onze eeuwigdurende muziekquiz mentaliteit gaat onverdroten door. Eén ding is zeker, we zijn zeer in onze nopjes met de omweg die we naar Providence gemaakt hebben. Leuke dagen volgen, maar wat gaan ze rap voorbij. Zelfs tijdens de scheidsrechtertraining, zaterdagmiddag, werd er spontaan gelachten om mijn opmerking na de mededeling dat een official ‘never ever’ een kind alleen in z’n auto mocht hebben, wanneer de ouders er nog niet waren. Ik visualiseerde een kind in de stromende regen op de middenstip in het licht van de koplampen van de auto van een begeleider. Dat was scoren, hetgeen ook gold voor het heerlijke diner dat Astrid en ik verorberden bij gourmet steakrestaurant Ruth’s Chris in Walnut Creek. Met name ook het vooruitzicht om Quad Ventures aan boord te krijgen, gaf behoorlijk ‘peace of mind’. Echt een weekend dat er zijn mocht met ‘happy wife’ en ‘happy kids’. En dat al drie dagen aaneen, als dat maar goed gaat. Met de boardmeeting vanmiddag voor de boeg, goed voorbereid, wat kan er fout gaan, vraag ik mezelf af. En dan doemt Eckart voor me op, koffiemok in z’n hand, arrogantie uitwasemend. Wellicht had Gary gelijk en heeft hij teveel van de ‘good stuff’ genoten tijdens ‘Burning Man’.

“Mogge pik, klaar voor de boardmeeting,” vraagt hij spottend. “Zeker Eck, op een haar na alles in orde,” antwoord ik al doorlopend. “Je zult het nodig hebben,” roept hij me nog na. Wat hij daarmee bedoelt mag Joost weten, afwachten maar. Na de inkomende boardmembers begroet te hebben, opent Eckart de vergadering en vanaf het moment dat hij z’n mond opent barst de kritiek op ons los. En dat niet alleen, ook op onze stafleden. “He’s out of his fucking mind,” fluistert Gary me toe. Zonder enig bewijs daartoe te leveren overigens, ratelt Eckart door. Tijdens de presentatie van Gary, die hij voortdurend onderbreekt met z’n “get to the point” en “hurry up” kreten, laat hij ook niet na om te vermelden dat zonder hem Ex’pression nooit tot stand gekomen zou zijn. Ik kan het niet nalaten om te vermelden dat hetzelfde geldt voor Gary en mij. Zijn geld is pokon, wij zijn de ‘people business’, op dit moment zeker de drijvende factor. Eckart is even van z’n stuk, kijkt de boardmembers een voor een aan, en komt dan met iets dat klaarblijkelijk z’n meesterzet is. “I organized a secret survey, and it showed there’s a lot of room for improvement at Ex’pression.” Tevreden kijkt hij de tafel rond, genietend van de afschuw op onze gezichten en het ongemak bij het gros van de boardmembers. “You did what,” vraag ik vol ongeloof over zoveel achterbaksheid. Het is niet zozeer dat ik zoiets afkeur, maar dat de man die openheid zo hoog in z’n vaandel heeft staan meent dat hij wat dat betreft boven de wet staat, slaat alles. De sfeer is bedorven, dat is zeker. ‘Burning Man’ heeft toegeslagen, bedenk ik vol wrok. Na nog wat lichtvoetige onderwerpen er doorgehamerd te hebben, sluit Eckart de vergadering, bedankt de boardmembers, en verdwijnt met Bram en Frank in z’n kantoor. Gary volgt me naar m’n kantoor en barst dan los, “this fucking idiot is putting us down left and right while grandstanding in front of the other boardmembers. I hate that guy.” Weg is al het positieve van vorige week, ofschoon ik Gary ervan overtuig dat wij met z’n tweetjes essentieel zijn voor investeerders als Quad Ventures. “Pete, my back is killing me, I won’t make it to the boarddinner tonight,” waarschuwt hij me. Slecht idee. “Take your painkillers, Gary, please, our staffmembers need us.” Gary stemt toe, ik beloof hem na het diner naar huis te rijden en morgenvroeg weer op te halen. Gary knikt slechts als een aangeslagen bokser.

Volgende week: het beladen board diner. Eckart probeert met z’n ‘make love not war’ e-mail vrede te stichten, hetgeen totaal averechts uitpakt.

EK overdaad schaadt

Vandaar dat ik nu pas, te laat, in staat ben om slaperig mijn Luim in te kloppen. Zo kon het gebeuren dat ik afgelopen donderdag aanschoof bij de elite van Buitenzotters, de extensie van de inmiddels fameuze, door zoon Rick opgerichte, Beinse Zot. Aanleiding: Nederland-Oostenrijk. Vaccinatiegraad: hoog. Buurzot Ron verzorgde via eindeloze kabels dat deze beladen wedstrijd in de buitenlucht geconsumeerd kon worden. De opmerking dat mijn met oranje leeuw gedecoreerde stropdas (hierover meer later) nog nimmer een overwinning had opgeleverd, leverde kreten van afschuw op. Maar, beweerde ik standvastig, statistieken zijn er om verbroken te worden. Voordat de wedstrijd begon konden we €5 inzetten op de uitslag van de wedstrijd. Spannend.

Impressie van de Buitenzot bijeenkomst

Leuk is het dan om te constateren dat kluszot Klaas zich 11 minuten lang kon verheugen op de opbrengst van de gokpot. Helaas, toen Depay vanaf de stip scoorde, viel zijn financiële droom in duigen. Maar ja, 0-0 is ook wat magertjes, en Nederland moet je ook laten winnen. Datzelfde gold ook voor bromzot Marius die 1-1 had voorspeld. Inmiddels bediende frituurzot Marco ons van overheerlijk oranje bitterballen en dito krokante driehoekjes. Toen Dumfries in de 63e minuut 2-0 op het scorebord bracht, was de vreugde groter dan het vertoonde spel. De kandidaat voor de pot werd toen zoonzot Rick, die vervolgens tot 90+4 bleef beweren dat consolideren nu aan de orde was. En zo kon het gebeuren dat middels de winst van Rick mijn vaderdag cadeau financieel gewaarborgd was. Met deze geruststellende gedachte ging deze introzot huiswaarts. Daar aangekomen kwam Astrid nog even haar mandje uit om met een klein whiskietje de avond af te sluiten. Vrijdagmorgen, slaap in de ogen, bezag ik de monumentale oranjeviering van overbuurman Peter. Mijn remedie: de stropdasleeuw, die kon na de overwinning op Oostenrijk geen kwaad meer doen.

Twee maal oranje belooft veel goeds voor de rest van het toernooi!

Met een gerust geweten gingen we met ‘oude’ buren Chris en Marianne op pad naar het museum van de 20e eeuw in Hoorn. Geweldige dag, helaas overschaduwd door dit historische document in het museum:

Een gruwelijke gedachte maakte zich van me meester; ‘was ik een onderdeel van dit systeem?’ Ook Chris ondervond dit, maar gelukkig zorgde een goede lunch bij de haven van het pittoreske Hoorn voor opluchting. Bij Marianne en Astrid hingen gedachtenbubbels met ‘ja, ja,’ boven hun hoofd. Fijne vaderdag!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 115

De trip naar Washington. De met spanning tegemoet geziene accreditatie hoorzitting. Onverwachte omweg naar Providence.

“Peter, Lincoln Frank on line one,” geeft onze assistente Pat aan mij door. De grote man van Quad Ventures, wat zou die willen? “So you guys meet the accreditation folks in Washington Wednesday,” begint hij. Dat moet Frank de Belg hem verteld hebben om de prijs op te jagen. “Yes,” antwoord ik vragend. “Well, that’s pretty close to Rhode Island, where I live,” vervolgt hij, “good time to pay me a visit.” Lincoln legt vervolgens uit dat het voor hem belangrijk is om te weten hoe het topmanagement denkt over de ontstane situatie. Indien we de United Express nemen van Washington naar Providence, dan zijn we er binnen een uur. Omdat we United ook vliegen naar Oakland, kunnen we onze thuisvlucht kosteloos omboeken. En een hotel heeft hij inmiddels ook voor ons geboekt. Het lijkt me de moeite waard. “Cool Lincoln, we’ll see you Thursday morning in the hotel lobby,” verbreek ik de verbinding. Dit is net de ‘boost’ die Gary nodig heeft, z’n gezicht klaart helemaal op. “Who knows, this might be our pass to freedom,” roept hij overmoedig.

Gary Platt: “pass to freedom!”

Ja, wie weet, Lincoln Frank moet met deze zet iets in gedachten hebben. Leep als hij is, zal hij zeker benieuwd zijn hoe de hoorzitting verlopen is, om zo z’n positie te bepalen. Is natuurlijk zijn goed recht. “See ya tomorrow six a.m. sharp, Gary,” laat ik hem nog even voor de zekerheid weten. Astrid is niet echt blij met deze nieuwe omweg want het betekent dat ik de 28e, onze 16e huwelijksdag, pas tegen tien uur ’s avonds terug ben. Maar gezien de gebeurtenissen van de laatste tijd, ziet ze de ‘upside’. En zaterdag, na mijn scheidsrechtertraining, gaan we uitbundig dineren. Vrede gesloten. Om vijf uur ’s ochtends uit bed valt niet mee, maar ik wil coûte que coûte bij Gary voor zes op de stoep staan, dan heb ik ook nog eventueel tijd om hem uit z’n bed te rossen. In de half schemering rijden heeft iets magisch, zeker ook bij een temperatuur die het aangenaam ‘crispy’ maakt. En wonder boven wonder, Gary staat al aan de stoeprand op me te wachten. “Got you,” roept hij uitdagend. Het half uur naar Oakland Airport gebruiken we om het laatste nieuws tot ons te nemen via KCBS. De ‘recall’ van gouverneur Gray Davis schijnt nu echt serieuze vormen aan te nemen. Gary bromt, “take the bastard out.” Ja, ja, Gary de republikein. Alles loopt op rolletjes en voor we het weten zijn we ‘in the air’ en begint Gary aan z’n betoog over Eckarts ‘Burning Man’ trip. “Believe me Pete, he will be out of his fucking mind at the boardmeeting,” is het laatste wat ik hoor voordat ik wegdoezel. Na een kleine vijf uur vliegen wordt de landing ingezet en we arriveren ruim op tijd voordat we met ‘lawyer’ Stan Freeman een voorbereidingssessie ingaan. Stan is vriendelijk maar tegelijkertijd ‘hardnosed’, mild uitgedrukt. Elk aspect komt aan de orde, van curriculum tot catalogus en van de diploma’s van de staf tot ervaring van het topmanagement. Na een paar uur ‘ondervragen’ is Stan tevreden. Nogmaals legt hij uit dat ik het algemene plaatje moet schetsen en Gary zich moet beperken tot inhoudelijke zaken voor wat betreft het curriculum. Bijna verdwaasd knikken we ten teken dat we het begrepen hebben. “This is your one and only chance, do you get that,” waarschuwt Stan nogmaals terwijl hij z’n trolley afsluit. Gary en ik zeggen tegelijktijdig schaapachtig, “we get it.” Stan pikt ons morgen op, zodat we eventueel in de auto nog bij kunnen praten. We wuiven hem uit en begeven ons naar de hotelbar. Zelden heeft een ‘Jack on the rocks’ beter gesmaakt. Na nog een ‘snelle’ zoeken we ons mandje op om morgen bij het panel een frisse, montere indruk te maken. Game time! Stilzwijgend zitten we aan het ontbijt, wetend wat ons te doen staat. Met onze ‘travelling light’ bagage wachten we daarna in de lobby op Stan, die prompt om kwart over negen ons op komt halen. Goedkeurend monstert hij onze uitmonstering, ik zelfs met stropdas, Gary netjes in vrijetijdskleding. “Ready to rumble, gentlemen,” vraagt hij naar de bekende weg. We zijn gespannen als voor een belangrijke wedstrijd, maar wel onder controle. “Let’s do it Stan,” zeg ik, waarna we onderweg gaan. Binnen een half uur van stilte komen we aan bij een eenvoudig gebouw waar de ACCSCT (Accrediting Commission of Career Schools and Colleges) gevestigd is. Voordat we ons aanmelden geeft Stan ons nog een bemoedigend klopje op de schouders. Na enige minuten worden we opgehaald om voor de commissie van vijf te verschijnen. Ik voel me gezegend dat op zulke momenten een merkwaardige kalmte over me komt. We worden verzocht om plaats te nemen, waarna de Executive Director van de ACCSCT, Elise Scanlon, ons welkom heet.

Archieffoto Elise Scanlon

De warme persoonlijkheid van deze vrouw doet goed aan, een fijn begin van deze sessie. Ze verzoekt ons om een presentatie te geven over het ontstaan van Ex’pression, om daarna in te gaan op de geconstateerde problemen die haar team geconstateerd heeft. Na haar en het panel bedankt te hebben, conform instructies van Stan, stel ik ons voor en geef het woord aan Gary om uit te leggen hoe hij Eckart ontmoette, tot het punt waar ik erbij betrokken raakte. Gary is bloemrijk in z’n taalgebruik, en breedsprakig. Wanneer hij verder uit wil wijden over de miljardair Wintzen, snijd ik hem af en leg kort en bondig uit waarom ik er als businessman bij ben gehaald. Onder andere ook vanwege mijn kennis van de Amerikaanse cultuur en dat maakte me ook de ideale schakel tussen Ex’pression en het Nederlandse hoofdkantoor, zijnde Ex’tent. Ze moesten eens weten wat er in de tussentijd heeft plaatsgevonden! De ‘ondervraging’ kan beginnen. Een barrage, mag ik wel stellen. “Why only 24 months education for a bachelor’s degree”, is een vraag die we qua antwoord uitbundig met Stan Freeman hebben doorgenomen. We leggen uit dat het soort student dat naar Ex’pression komt daadwerkelijk zijn of haar passie nastreeft en geen tijdslimiet kent. Grappig, het ene panellid knikt instemmend, een ander afwijzend. “But why 24/7,” vuurt een ander panellid af. Ook dat is voor ons een a,b,c’tje. Omdat de industrie zo werkt, we stomen ze klaar voor een baan, niet alleen een diploma papiertje. En hoe we omgaan met hun instructie dat ons ‘degree’, inclusief verplichte algemene vakken, nu 30 maanden in beslag moet nemen. Dat hebben ze gedaan om die arme studenten in bescherming te nemen, die daar overigens helemaal niet van gediend zijn. Maar ja, geduldig leg ik uit dat we daardoor het budget bij moesten bijstellen, maar ook onze documentatie moesten aanpassen. ”Well,” roept een muisachtig panellid, “nothing yet in your documentation or enrollment agreement.” Stan Freeman komt naar voren en geeft ieder der panelleden van alle documenten een proefdruk die bij hen ligt ter juridische controle. Daar scoren we mee. Wel is duidelijk dat alles daadwerkelijk in orde moet zijn alvorens er een definitief ‘okay’ zou kunnen komen. De muis laat nog wel fijntjes van zich horen, “first things first,” waarmee hij aangeeft dat eerst het beroep van ons gegrond verklaard dient te worden. Na nog wat simpele vragen en een compliment over hoe Ex’pression uitgerust is en de toewijding van de staf voor de studenten, sluit Elise Scanlon de bijeenkomst. “Gentlemen, thank you for appearing before this panel, you can expect the verdict within four weeks.” Persoonlijk laat ze vervolgens ons uit, waarbij ze in de deuropening plotsklaps loslaat dat ze “very impressed was, and so are most of the others.” Dat hoeft ze niet te zeggen, schiet het door m’n hoofd, hoewel…. We nemen warm afscheid en pas in de auto zegt Stan, “gents, you really did a great job, let me get you to the airport and enjoy the moment.” Wachtend op onze vlucht naar Providence, voelen Gary en ik voor het eerst weer de band die we bij aanvang van ons avontuur voelden, zij het fragiel.

En ondanks het gegeven dat ik inmiddels de ‘many moods’ van Gary ken, voelt het goed om er nu van te genieten. Een ‘bloody mary’ lijkt op z’n plaats.

Volgende week: het verhelderende gesprek met Lincoln Frank over de investeringsgesprekken tussen hem en de Belg. De verbijsterende houding van Eckart na ‘Burning Man’ verziekt de boardmeeting.

We gaan weer voetballuh! En reizen.

En dan bedoel ik niet het EK, dat ik elke dag via de ‘Oranje’ reclames beleef. Nee, de bevestiging van de verlenging van mijn Sparta seizoenkaart. Met Jules Deelder het hele seizoen op pad (en op zak). Ja toch, niet dan?!

Heel leuk is ook de hereniging met de vrienden die broer Rob en ik inmiddels op de Kasteeltribune gemaakt hebben. Heb er echt zin in, zeker weten! En dan komen natuurlijk onze selfies voor elke wedstrijd terug, te beginnen bij de eerste thuiswedstrijd: Sparta – Heracles, zaterdag 21 augustus. En om tegen te spreken dat broertje Rob altijd de rustigste is, plaats ik onderstaande foto toen Sparta de koppositie innam in de Jupiler League:

Ik bedoel maar, pure euforie, dat zal jullie er van weerhouden mij altijd maar als de druktemaker te bestempelen! En reken maar dat we morgenavond wanneer Nederland tegen Oekraïne aftrapt oranje gezind zijn, maar het hart blijft rood-wit (gestreept). Even weg van dat voetbal, zij het dat ik een aantal wedstrijden in september ga missen. Maar het dient een verheugend doel; de huwelijksviering van onze Kaj met Michelle in Mexico.

Het onverwachte aanzoek in Griekenland (2019): ‘shiny happy people’.

Astrid en ik beginnen onze trip in Californië, waar we zo’n twee weken verblijven, om vervolgens naar San Jose del Cabo te vliegen, waar we ons aansluiten bij reeds aanwezige familie en vrienden. Onze dubbele portie Pfizer, inclusief QR code, brengt ons dan waar we maar heen willen, wetend dat onze watervilla in goede handen achterblijft. ‘Olé, señores y señoritas, bailar!’ Het feest kan beginnen. Hoe ik ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ tegen die tijd uitbreng, weet ik niet, wel dat komende woensdag aflevering 115 nogal beladen is. Dat je ’t weet! Eén ding is zeker, het is maar goed dat we in september Astrid volledig uit de planning gehaald hebben. Met het schitterende weer komen de baby’s in grote getale op de zon af, zo lijkt het. M’n duifje moet dag in dag uit flink aan de bak. De Chinezen noemen hun nieuwjaar het jaar van de Os, dat van Astrid kan gerust het jaar van de Baby’s genoemd worden. Het mijne? Het jaar van de Bubbel. Maar daar is gelukkig een eind aan gekomen, sinds een paar weken is de naam gewijzigd in het jaar van de Terrassen. Oh, oh, wat geniet ik daarvan. Gisterenavond met nieuwe watervilla bewoner Mariska en Astrid genoten van een heerlijke maaltijd bij Het Drechthuis. Uit appreciatie door Mariska aangeboden wegens verleende hulp (met name door Astrid, ik profiteer mee). Dit geschreven hebbende, sluit ik de Luim af door eenieder het weekend toe te wensen dat ik mezelf ook wens, met uiteraard winst voor ons aller Oranje! Geniet!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 114

 Stormachtige bijeenkomst bij Bram Zwagemaker. De brief die ervoor moet zorgen dat ik te allen tijde naar Washington kan. E-mail uitwisseling tussen Eckart en Gary bereikt ‘asshole’ niveau.

Terwijl de KL606 zich een weg naar 10.000 meter hoogte baant, verwondert het me dat het welkomstglas champagne me goed doet. Zodanig dat ik aan het lijstje met bespreekpunten voor de ‘visite’ bij Bram begin: Finalisering saga contracten van Gary en Peter. Espi stockoptions niet vergeten. Onderstreept. Financiële situatie Ex’tent na reorganisatie. Kijken hoe eerlijk Bram is na alles wat al uitgelekt is vanuit Austerlitz. Wie is de baas? Uiteindelijk zou dat de Belg moeten zijn, maar dan springt Eckart of Bram er vol in. Verwarrend. Kan hij Eckart er van weerhouden voor de boardmeeting naar ‘Burning Man’ te gaan? Financiering uitbreidingsplannen. Daar laat ik het even bij, ook al omdat m’n oogleden inmiddels behoorlijk zwaar geworden zijn. Ergens boven Schotland schrik ik wakker, met het ontbijt naast me. Heerlijk om dadelijk weer aan te sluiten bij de familie. Kijkend naar m’n notities voordat ik ze opberg, kalk ik er nog onder dat ik kalm moet blijven. Bram heeft het talent om het bloed onder je nagels vandaan te halen. Zoals altijd zeil ik na de landing geroutineerd door alle formaliteiten en spoed me naar de bagageband. Wachtend op m’n koffer zie ik Astrid door het glas al naar me zwaaien. Voelt goed. Na een innige omhelzing lopen we naar de parkeergarage en praat ik haar bij. Ze ziet op tegen de vrijdagavond ‘visite’ bij Bram en Lidy-Ann. Mijn notities stellen haar gerust, de afspraken de komende dagen niet. Vandaag rustig aan bij haar ouders in Vinkeveen, morgen onder andere lunch met Chris Mos bij het gemeentehuis in Den Haag. De Burgemeester, Wim Deetman, heeft interesse getoond om in Den Haag een Ex’pression satelliet op te starten. Vrijdag voordat we ons naar huize Zwagemaker in Bilthoven begeven, eerst naar ziekenhuis Ouderijn in De Meern waar broer Aad herstelt van z’n bypass operatie. Het weekend brengen we wisselend door bij de volwassen kinderen uit m’n eerste huwelijk, en dat besluiten we zondagavond met een dinertje bij Eckart vertrouweling Birgitta. De tijd om dit alles doorgesproken te hebben is evenredig aan de reistijd naar Vinkeveen. Om me van m’n jetlag af te helpen, alsmede de knuffels van de kinderen, staat er al een droge sherry op me te wachten. M’n schoonmoeder weet hoe het hoort. Vrijdagmorgen, na een gunstige donderdag doorgeworsteld te hebben, wacht er een e-mail op me met als aanhangsel de brief van ‘lawyer’ Sherry Gray met m’n ‘travel’ vrijwaringsbrief. Die is nodig omdat na 9/11 alle in de Verenigde Staten aanwezige buitenlanders met werkvisa, zoals ik, onderhevig kunnen zijn aan speciale controles. Indrukwekkend advocatenkantoor, zeker weten.

Duidelijker kan Sherry niet stellen dat ik bij deze speciale hoorzitting niet gemist kan worden.

Tevreden toon ik Astrid de brief, hoewel die meer iets heeft van ‘kun je de boel even de boel laten’. En gelijk heeft ze, aandacht voor de kinderen dus. Maar die worden na wat spelletjes door opa weg gesnaaid voor een boottochtje op de Vinkeveense plassen. Hoe leuk is dat. In het ziekenhuis blijkt broer Aad weer het hoogste woord te hebben. Vol bravoure toont hij de ritssluiting midden o p z’n borst. “Geen grapjes maken,” waarschuwt hij, “lachen doet pijn.” Blij voor hem, en in goede stemming laten we hem achter. Op naar de volgende klus, nou ja, visite. Wanneer we aanbellen bij Brams mooie landelijke woning, heeft toch een zekere spanning zich van ons meester gemaakt. Op z’n Brams worden we welkom geheten, nog net geen peuk in z’n mond. “De chardonnay staat gekoeld op jullie te wachten,” opent hij. Hij gaat ons voor naar de ruime zitkamer waar Lidy-Ann ons ook welkom heet. Koetjes en kalfjes en beleefdheden worden uitgewisseld voordat we wat koeien bij de horens vatten. Halverwege mijn betoog over onze contracten valt Bram me in de rede, “zit toch niet zo te zeiken, Peet, Frank is hier echt wel mee bezig.” Als alle bespreekpunten zo worden afgedaan, zijn we snel vertrokken, denk ik. Bram stemt er in ieder geval mee in om een definitieve tijdlijn aan te geven. Ook Espi’s klacht over de stock options doet hij af als gezemel dat Espi maar met Frank moet opnemen. We gaan naar buiten, glas in hand, omdat de rokers daar op aandringen. “Ex’tent,” gooi ik de volgende bal in de lucht. “Nou,” mengt Lidy-Ann zich in het gesprek, “Eckart kocht alles aan wat maar een beetje naar ‘groen’ rook.” Schamperend voegt Bram daaraan toe, “of blonde haren had.” Terwijl hij z’n volgend sigaret aansteekt memoreert hij al het goede werk dat Frank teweeg heeft gebracht met de reorganisatie en aldus Eckart z’n huid heeft gered. “Net als Johan Vunderink en ik, begin jaren negentig bij BSO, gedurende Eckarts scheiding,” sluit hij z’n tirade af. Via, via weet ik dat beide heren een coup hadden willen plegen en dat Eckart daar lucht van had gekregen. Hij heeft het Vunderink nimmer vergeven. Eigenlijk is de sfeer niet om over naar huis te schrijven en na een lesje ‘zorg zelf maar voor financiering’ bedanken we Bram en Lidy-Ann voor de drankjes en snacks, en verdwijnen in de nacht. Het leek me zinloos om nog over ‘Burning Man’ te beginnen, klaarblijkelijk deed het hen goed om Eckart af te branden. Voordat Astrid in slaap sukkelt zegt ze heel duidelijk, “dat was eens, maar nooit weer.” Dinsdag 19 augustus, 11.45: KL605 staat op het punt om naar San Francisco te vertrekken. Terwijl de jongens zich verheugen over de spelletjes die ze onderweg gaan spelen, praten Astrid en ik over het heugelijke slot van onze vakantie; het diner met burgemeester Wim Deetman in het Kurhaus. Als voormalige minister van Onderwijs en Wetenschap was hij tijdens z’n bezoek bij Ex’pression onder de indruk geraakt van onze lesmethodiek en de passie bij de studenten. Den Haag diende kortom ook zo’n school te hebben, en dat ging hij activeren. Of de 24/7 mentaliteit bij het Nederlandse systeem past, wagen we te betwijfelen, maar het optimisme dat uit Deetmans woorden sprak, alsmede het respect, deed ons op vleugels naar Vinkeveen terugrijden. Na de zeperd bij Bram hadden we dat best nodig. Hoewel, Astrid tovert uit haar tas de foto van de in Volendam kledij uitgeruste families Gruter en Laanen. Dit ter gelegenheid van het veertigjarig huwelijksfeest van Astrids ouders.

Best een hoogtepunt in onze merkwaardig verlopen vakantie. De verdere vlucht ondergaan wij kilometervreters als ware het een busrit en uiteindelijk komen we zonder noemenswaardig oponthoud thuis. Devies: zo lang mogelijk opblijven. Donderdag en vrijdag worden aangemerkt als ‘dry run’ voor ons beroep aanstaande woensdag in Washington. Een myriade aan vragen wordt op ons afgevuurd, die praktisch allemaal zonder aarzeling beantwoord kunnen worden. Generale repetitie geslaagd. Weekend geslaagd, mijn gewicht is teruggelopen naar 88,8 kilo, hetgeen een OBM betekent van 27,41, ruim onder de obesitasnorm. Ik ben trots op mezelf en Astrids kookmaatregelen. Maandagmorgen 25 augustus, het begin van de week van de hoorzitting. Gezonde spanning maakt zich van me meester. Een gesmoorde kreun ontsnapt aan m’n lippen wanneer ik na de eerste ochtend meeting een e-mail van Gary krijg, waarin hij aankondigt zo snel als maar mogelijk uit deze ‘fucked up place’ te willen.

Wat een timing! Erachter hangt een uitwisseling van e-mails tussen Gary en Eckart waarin ze elkaar te grazen nemen. Of ze elkaar voor die tijd gesproken hebben weet ik niet, maar de eerste e-mail van Gary is van vrijdagavond na elven, geen goede tijd dus, en heeft als onderwerp ‘yes I’m an asshole.’ Gary spreekt de hoop uit dat Eckart niet al te veel snoept van de ‘feel good drug of the century’. Hij merkt ook nog fijntjes op dat Eckarts humeurniveau hem zorgen baart, ofschoon dat altijd wel het geval is bij een boardmeeting. Eckart antwoordt met een vraagteken. Even na middernacht legt Gary via e-mail uit dat ecstasy waarschijnlijk aangeboden wordt vanuit elke hoek die je omgaat. En dat hij weet dat Eckart dat op prijs stelt. Uitvoerig legt hij verder uit dat je chemisch uit balans raakt en daarbij depressief. “Oh my god,” is het enige dat ik uit kan brengen. Het vervolg: Eckart begint z’n antwoord met ‘hey dad’, sarcasme dus. Lange e-mail waarin hij uitlegt alles zelf te kunnen controleren; z’n gewicht, z’n alcohol inname, stoppen met roken, en dat hij makkelijk een jaar kan doen met een paar gram wiet, of zelfs zonder. En ofschoon hij genoeg xtc in Frankrijk in huis heeft voor al z’n vrienden, hij en Monique het slechts een maal per zomer gebruiken voor een ego vrije discussie. Hij eindigt met Gary te bedanken voor de waarschuwing, maar of het werkelijk gemeend is, dat weet ik niet zo net. Voordat Gary mij informeert schrijft hij naar Eckart dat het ‘m spijt dat hij Eckart klaarblijkelijk zo afzeikt en er zo te zien geen reden is om zich zorgen te maken, dus eindigt hij met ‘I’ll shut the fuck up’. Diezelfde Gary moet ik morgenvroeg om zes uur ophalen voor onze trip naar Washington. Wat tref ik aan?

Volgende week: de trip naar Washington. De met spanning tegemoet geziene accreditatie hoorzitting. Onverwachte omweg naar Providence.

The circle of life

Mooi lied, gezongen door Elton John in de ‘Lion King’. Daar moest ik onmiddellijk aan denken toen ‘soft’ sponsor Astrid Laanen van Geboortesupport.nl poloshirts uitreikte aan de aanwezige leden van ‘Sportivo’, divisie de ‘Gympies’. Stoere gevaccineerde senioren die gepokt en gemazeld, als bezongen in de ‘circle of life’, eindelijk weer los konden gaan.

In de buitenlucht werd ook nog een beschuit met muisjes genuttigd, daar werd immers de combinatie van het nieuwe en het oude leven gevierd. Onderstaand ook de redders van ons sportclubje, die alles op haren en snaren hebben gezet om ons draaiende te houden.

V.l.n.r. (strenge) penningmeester Mik Lefel, sponsor Astrid Laanen en voorzitter Dorothea Krijger

Ook kregen ze het voor elkaar om een opvolger te vinden voor de door omstandigheden gedwongen gestopte ‘gymjuf’ Olinda Woning. Sinds 2016 hebben we met veel plezier, al dan niet krakkemikkig, maar dat lag aan ons, onder haar leiding geoefend. We wensen haar het allerbeste en meer, en blijven zeer zeker met haar in contact. De nieuwe leider van de Gympies, Marianne Boelee, begon dus afgelopen maandag, hetgeen op prijs werd gesteld. De ‘circle of life’ werd ook bewaarheid voor de 76-jarige Mariska Henneberque. Op 18-jarige leeftijd werd ze min of meer gedwongen met haar ouders mee te emigreren naar de Verenigde Staten. “Dat ging zo in die tijd”, verzuchtte ze naderhand. Op 19-jarige leeftijd terug naar Nederland om te trouwen (“ha, ha”). Woningnood. Op 24-jarige leeftijd terug naar Californië waar wel woningaanbod was tot…….afgelopen donderdag toen ze overvloog om haar waterpaleisje te betrekken. Na een tip van Astrid kocht ze het net voor….Covid-19, dus geen kans om eerder te komen. Maar nu straalt ze vanaf haar balkon, in gezelschap van ‘gids’ Astrid die haar ondersteunt bij alle zaken die zo hetzelfde lijken, maar toch anders zijn.

Van een plaatje gekocht en nu in het plaatje gehuisvest. Met mooi weer op de koop toe. Daarnaast hebben de Gympies er weer een lid bij. Even een ander onderwerp: ‘fifty shades of orange’. Nog een maand van die reclames en ik ga op voorhand gillen. En het spel van zowel het grote als het kleine oranje was tot dusver even belabberd als sommige reclames. Bijna verliezen van het B-team van een B-land (sorry Schotland). Schande. Jong Oranje werd binnen 10 minuten opgeveegd door Jong Duitsland. Overigens hadden die Duitser een speler (Berisha) die een hattrick paal raken bereikte. Onze doelman, Bijlow, was al die keren kansloos. Laten we hopen dat het grote oranje de ‘circle of life’ bereikt van 1974. Ook toen een belabberde voorbereiding, maar wel geëindigd in de finale. Hier even de ‘circle’ doorbreken, dus niet Duitsland als tegenstander en geen nederlaag. Gelukkig ziet onze bondscoach geen problemen. Doet me denken aan een spreuk in onze kerk (indertijd): ‘zalig zijn de armen van geest, want van hen is het koninkrijk der hemelen’. Zou mooi zijn met een EK titel op zak. Over zak gesproken, woensdag geven Eckart en Gary elkaar onder uit de zak in ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ 114. Voorts……gewoon lekker genieten van het zomerse weer.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 113

‘War of words’ tussen Gary en Eckart vlak voor de alles beheersende accreditatie beroepsbehandeling in Washington, D.C.

Waar blijft de tijd, Bo-Peter viert veertien dagen na mij voor de vijfde keer z’n verjaardag in Californië. Twaalf jaar alweer, en een hele kerel. Met grote letters kalk ik in m’n agenda dat ik 17.00 aan de kuierlatten trek: ‘weg -> Bo-Peter’. M’n geweten in één regeltje. En zowaar, rond kwart voor zes meld ik me thuis. Daar verras ik daadwerkelijk iedereen mee. Best wel gênant.

Maar gezellig wordt het, hoewel Bo-Peter enigszins beduusd poseert naast het zo gewenste cadeau waar hij niet op gerekend heeft. We gaan met z’n allen lekker smikkelen, zeker voor de boys, bij Applebee’s in Walnut Creek. De party voor de vriendjes is zaterdag, dan is het voor de ouders ‘buckle up’ tijd. Eerst nog even de vrijdag doorkomen met onder andere een beoordelingsgesprek met Kelly Backens. Kwart voor twaalf staat ze voor m’n deur, ze kan niet wachten om zo snel mogelijk aan tafel te gaan in ‘The Town House’. Voor mij is het moment gekomen om de situatie met Gary Platt te bespreken. Ook om te lachen is….. Het is zo van belang omdat zij HR vertegenwoordigt; een personeelszakenafdeling waar niemand heen wil of durft wegens haar vermeende verhouding met de president. Gary ontkent en dat zal zij ook wel doen, maar misschien blijft iets van de waarschuwing, die ik dadelijk ga geven, hangen. Kelly babbelt aan een stuk door, afgewisseld door zo’n hinnikend lachje, waar Amerikaanse jonge vrouwen patent op lijken te hebben. Het irriteert me, maar dat ligt ook aan mij, moet ik bekennen. In ‘The Town House’ brandt altijd licht. Direct achter de bovenlichten staat een gemetselde muur waar amper licht doorkomt. Mooie zone planning. Na onze lunch besteld te hebben, vang ik aan met de positieve zaken, met name hoe ze de documentatie op orde heeft weten te krijgen. Kelly straalt. Terwijl ze haar eerste hap neemt vraag ik, “what about Gary.” Haar gezicht verstrakt. “What about him,” kaatst ze de vraag terug. Ik leg haar uit wat ik ervaar, en hoe dat samenkomt met de verhalen van stafleden. Ook dat Gary soms langdurig in haar kantoor verblijft, waarbij alles afgesloten is. Furieus gaat Kelly in de aanval, waarbij ze erop hamert dat Gary de meeste mensen onder zich heeft en derhalve de meeste tijd nodig heeft. “We’re just good friends,” besluit ze, “it’s all gossip.” Op dat moment meldt een goede vriendin van Ex’pression zich aan onze tafel. Nora Davis is burgemeester van Emeryville en daadwerkelijk een Ex’pression fan. Ze heeft een lunchafspraak met ‘Chamber of Commerce’ president Bob Canter, die gelijk een en ander vastlegt. Kelly gooit haar breedste lach eruit en nestelt zich naast mij en Nora Davis.

Ook ik pers er een grimlach uit, best een beetje beschamend na mijn preek van vijf minuten geleden, zeker ook omdat dit prentje in een of ander blad zal verschijnen. “Good PR, Peter,” glimlacht Bob Canter. Voordat Nora vertrekt belooft ze aandacht te besteden aan de parkeerproblemen die ons dwars zitten. Bob, die met haar meegaat, fluistert me nog toe dat in het najaar, wanneer ik chairman van de chamber word, ik aanzit met alle hoofden van gemeentelijke afdelingen die ertoe doen. Al met al een lunch die beter uitpakt dan gedacht. Kelly lijkt alles alweer vergeten en verheugt zich dat er een artikel gaat verschijnen waarin zij met haar baas en de burgemeester geassocieerd wordt. “Oh well,” verzucht ik en stuur m’n auto naar Ex’pression. Wel druk ik Kelly op het hart om serieus over mijn opmerkingen na te denken. Kelly weet als geen ander dat Californië een staat is waar je zonder opgaaf van reden op straat gezet kan worden, dus zucht ze, en gooit er een gesmoord “sure” uit alvorens naar haar kantoor te drentelen. Ik laat het achter me en verheug me op de pokeravond die vanavond bij ons thuis zal plaatsvinden. Vooruitlopend op de vakantie van de familie naar Nederland gaan Bo-Peter en Kaj in hun uppie vooruit vliegen.

Bo-Peter (12) en Kaj (10) hebben hun bagage afgeleverd. Spannend!

En hoewel alles goed geregeld is met KLM personeel en ontvangst op Schiphol, best wel iets om een beetje zenuwachtig over te zijn. Astrid vertrekt volgende week met Ivar, ik weer een week later. Lekker vooruitzicht, maar wel volgepakt met ‘things to do’. Ter voorbereiding van onze mondelinge behandeling van ons accreditatieberoep, dient een en ander qua documentatie aangepast te worden, zonder dat wij onze identiteit verliezen. We zijn daadwerkelijk anders! En het moet gezegd, het eerste wervingsboekje mag er zijn!

Vrijdag voer ik nog een gesprek met Jim Topinka inzake onze contracten. Vreemd, het lijkt wel of de man in het kamp van de Belg is aanbeland, terwijl ik hem betaal. Die knoop hak ik zelf wel door. Het afscheid van Birgitta en familie is een beetje emotioneel, het lijkt wel of er onheil in de lucht hangt. Birgitta fluistert nog wel in m’n oor dat ze Eckart zal vertellen wat voor juweeltje hij met Ex’pression in handen heeft. “Oh ja, voordat ik het vergeet,” gaat ze verder, “Eckart is van plan ‘Burning Man’ te bezoeken voor de september boardmeeting.” “Ervoor,” herhaal ik bezorgd. Ik beantwoord het vraagteken op Birgittas gezicht door uit te leggen wat voor festival ‘Burning Man’ is: “een vrije society in de woestijn, waar alles geoorloofd is. Wanneer Eckart teveel snoept van de hallucinerende lekkernijen, dan weet ik niet in welke persoonlijkheid hij bij de boardmeeting aan gaat zitten.” Birgitta haalt haar schouders op; “Eckart is een volwassen kerel, die weet heus wel wat hij doet,” waarna ze met een laatste zwaai ons huis verlaat. Daar reageert Gary iets anders op; “Pete, this is going to be a disaster, he’ll be shitfaced by the time he returns.” Gary gaat hem schrijven, waarschuwen voor de gevaren die daar op de loer liggen qua drugs. Ik verzoek hem er een nachtje over te slapen en vooral niet badinerend over te komen. “Promise chief,” reageert Gary niet al te overtuigend. Zondag 3 augustus besluit ik lekker solo thuis door te brengen en de zaken op rij te zetten. Na dinsdag Astrid en Ivar uitgezwaaid te hebben, kan er teruggekeken worden op een geslaagde grafische show in San Diego, waarbij we wederom veel bedrijven hebben geïnteresseerd voor onze ‘graduates’. ‘Graduates’ die weer vers aangevoerd konden worden omdat afgelopen vrijdag klas 20 feestelijk afzwaaide. Gisteren met buren Gibson lekker naar de A’s geweest, die het in Oakland opnamen tegen de New York Yankees. Helaas, het werd een runrijke wedstrijd, maar de Yankees wonnen uiteindelijk met 10-7. Vrijdag wonnen de A’s met 2-1 dus vandaag wordt bepaald wie de serie wint. Is een kwestie van prestige om van de Yankees te winnen. Op het hele seizoen van 162 wedstrijden maakt het niet zoveel uit. Vanmiddag met de beentjes op tafel in m’n eentje genieten. Ik sudder de zondag door, zie de A’s met 3-2 winnen terwijl het publiek scandeert “Yankees go home”. Maar, in afwijking van ‘ons’ voetbal gebeurt er niets en zitten A’s en Yankee fans door en naast elkaar. Maandag, voordat ik naar Ex’pression vertrek, word ik opgeschrikt door het bericht dat mijn oudere broer Aad een bypass operatie moet ondergaan. Ik noteer gelijk in m’n vakantie agenda een bezoekmoment in de loop van de week. Een shitmoment. Zo’n laatste dag op kantoor is altijd rommelig en deze vormt geen uitzondering. Het Digital Film Mediaprogramma wordt door iedereen omhelsd en kan voorbereid worden voor keuring door de betreffende instanties. Net voordat ik aan het afsluiten ben, komt even na half vijf een e-mail van Espi binnen over zijn toegezegde ‘stock options’. Vol met technische jargon zinsneden, maar in het kort komt het erop neer dat hij het opgelost wil zien voordat de boardmembers begin september vertrekken. Zoals hij stelt; ‘het gaat om significante bedragen’. Aangezien Astrid en ik vrijdagavond een soort van ‘ontboden’ zijn bij Bram Zwagemaker thuis, neem ik het mee in m’n pakket bespreek- en klachtenmateriaal. Gezellig! Een soort van uitgeput neem ik de volgende dag plaats in een ‘aisle seat’ in de KL606 en denk aan de boodschap die Gary me meegaf; “stop Eckart from going to ‘Burning Man’”. Eitje.

Volgende week: stormachtige bijeenkomst bij Bram Zwagemaker. De brief die ervoor moet zorgen dat ik te allen tijde naar Washington kan. E-mail uitwisseling tussen Eckart en Gary bereikt ‘asshole’ niveau.