We gaan weer voetballuh! En reizen.

En dan bedoel ik niet het EK, dat ik elke dag via de ‘Oranje’ reclames beleef. Nee, de bevestiging van de verlenging van mijn Sparta seizoenkaart. Met Jules Deelder het hele seizoen op pad (en op zak). Ja toch, niet dan?!

Heel leuk is ook de hereniging met de vrienden die broer Rob en ik inmiddels op de Kasteeltribune gemaakt hebben. Heb er echt zin in, zeker weten! En dan komen natuurlijk onze selfies voor elke wedstrijd terug, te beginnen bij de eerste thuiswedstrijd: Sparta – Heracles, zaterdag 21 augustus. En om tegen te spreken dat broertje Rob altijd de rustigste is, plaats ik onderstaande foto toen Sparta de koppositie innam in de Jupiler League:

Ik bedoel maar, pure euforie, dat zal jullie er van weerhouden mij altijd maar als de druktemaker te bestempelen! En reken maar dat we morgenavond wanneer Nederland tegen Oekraïne aftrapt oranje gezind zijn, maar het hart blijft rood-wit (gestreept). Even weg van dat voetbal, zij het dat ik een aantal wedstrijden in september ga missen. Maar het dient een verheugend doel; de huwelijksviering van onze Kaj met Michelle in Mexico.

Het onverwachte aanzoek in Griekenland (2019): ‘shiny happy people’.

Astrid en ik beginnen onze trip in Californië, waar we zo’n twee weken verblijven, om vervolgens naar San Jose del Cabo te vliegen, waar we ons aansluiten bij reeds aanwezige familie en vrienden. Onze dubbele portie Pfizer, inclusief QR code, brengt ons dan waar we maar heen willen, wetend dat onze watervilla in goede handen achterblijft. ‘Olé, señores y señoritas, bailar!’ Het feest kan beginnen. Hoe ik ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ tegen die tijd uitbreng, weet ik niet, wel dat komende woensdag aflevering 115 nogal beladen is. Dat je ’t weet! Eén ding is zeker, het is maar goed dat we in september Astrid volledig uit de planning gehaald hebben. Met het schitterende weer komen de baby’s in grote getale op de zon af, zo lijkt het. M’n duifje moet dag in dag uit flink aan de bak. De Chinezen noemen hun nieuwjaar het jaar van de Os, dat van Astrid kan gerust het jaar van de Baby’s genoemd worden. Het mijne? Het jaar van de Bubbel. Maar daar is gelukkig een eind aan gekomen, sinds een paar weken is de naam gewijzigd in het jaar van de Terrassen. Oh, oh, wat geniet ik daarvan. Gisterenavond met nieuwe watervilla bewoner Mariska en Astrid genoten van een heerlijke maaltijd bij Het Drechthuis. Uit appreciatie door Mariska aangeboden wegens verleende hulp (met name door Astrid, ik profiteer mee). Dit geschreven hebbende, sluit ik de Luim af door eenieder het weekend toe te wensen dat ik mezelf ook wens, met uiteraard winst voor ons aller Oranje! Geniet!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 114

 Stormachtige bijeenkomst bij Bram Zwagemaker. De brief die ervoor moet zorgen dat ik te allen tijde naar Washington kan. E-mail uitwisseling tussen Eckart en Gary bereikt ‘asshole’ niveau.

Terwijl de KL606 zich een weg naar 10.000 meter hoogte baant, verwondert het me dat het welkomstglas champagne me goed doet. Zodanig dat ik aan het lijstje met bespreekpunten voor de ‘visite’ bij Bram begin: Finalisering saga contracten van Gary en Peter. Espi stockoptions niet vergeten. Onderstreept. Financiële situatie Ex’tent na reorganisatie. Kijken hoe eerlijk Bram is na alles wat al uitgelekt is vanuit Austerlitz. Wie is de baas? Uiteindelijk zou dat de Belg moeten zijn, maar dan springt Eckart of Bram er vol in. Verwarrend. Kan hij Eckart er van weerhouden voor de boardmeeting naar ‘Burning Man’ te gaan? Financiering uitbreidingsplannen. Daar laat ik het even bij, ook al omdat m’n oogleden inmiddels behoorlijk zwaar geworden zijn. Ergens boven Schotland schrik ik wakker, met het ontbijt naast me. Heerlijk om dadelijk weer aan te sluiten bij de familie. Kijkend naar m’n notities voordat ik ze opberg, kalk ik er nog onder dat ik kalm moet blijven. Bram heeft het talent om het bloed onder je nagels vandaan te halen. Zoals altijd zeil ik na de landing geroutineerd door alle formaliteiten en spoed me naar de bagageband. Wachtend op m’n koffer zie ik Astrid door het glas al naar me zwaaien. Voelt goed. Na een innige omhelzing lopen we naar de parkeergarage en praat ik haar bij. Ze ziet op tegen de vrijdagavond ‘visite’ bij Bram en Lidy-Ann. Mijn notities stellen haar gerust, de afspraken de komende dagen niet. Vandaag rustig aan bij haar ouders in Vinkeveen, morgen onder andere lunch met Chris Mos bij het gemeentehuis in Den Haag. De Burgemeester, Wim Deetman, heeft interesse getoond om in Den Haag een Ex’pression satelliet op te starten. Vrijdag voordat we ons naar huize Zwagemaker in Bilthoven begeven, eerst naar ziekenhuis Ouderijn in De Meern waar broer Aad herstelt van z’n bypass operatie. Het weekend brengen we wisselend door bij de volwassen kinderen uit m’n eerste huwelijk, en dat besluiten we zondagavond met een dinertje bij Eckart vertrouweling Birgitta. De tijd om dit alles doorgesproken te hebben is evenredig aan de reistijd naar Vinkeveen. Om me van m’n jetlag af te helpen, alsmede de knuffels van de kinderen, staat er al een droge sherry op me te wachten. M’n schoonmoeder weet hoe het hoort. Vrijdagmorgen, na een gunstige donderdag doorgeworsteld te hebben, wacht er een e-mail op me met als aanhangsel de brief van ‘lawyer’ Sherry Gray met m’n ‘travel’ vrijwaringsbrief. Die is nodig omdat na 9/11 alle in de Verenigde Staten aanwezige buitenlanders met werkvisa, zoals ik, onderhevig kunnen zijn aan speciale controles. Indrukwekkend advocatenkantoor, zeker weten.

Duidelijker kan Sherry niet stellen dat ik bij deze speciale hoorzitting niet gemist kan worden.

Tevreden toon ik Astrid de brief, hoewel die meer iets heeft van ‘kun je de boel even de boel laten’. En gelijk heeft ze, aandacht voor de kinderen dus. Maar die worden na wat spelletjes door opa weg gesnaaid voor een boottochtje op de Vinkeveense plassen. Hoe leuk is dat. In het ziekenhuis blijkt broer Aad weer het hoogste woord te hebben. Vol bravoure toont hij de ritssluiting midden o p z’n borst. “Geen grapjes maken,” waarschuwt hij, “lachen doet pijn.” Blij voor hem, en in goede stemming laten we hem achter. Op naar de volgende klus, nou ja, visite. Wanneer we aanbellen bij Brams mooie landelijke woning, heeft toch een zekere spanning zich van ons meester gemaakt. Op z’n Brams worden we welkom geheten, nog net geen peuk in z’n mond. “De chardonnay staat gekoeld op jullie te wachten,” opent hij. Hij gaat ons voor naar de ruime zitkamer waar Lidy-Ann ons ook welkom heet. Koetjes en kalfjes en beleefdheden worden uitgewisseld voordat we wat koeien bij de horens vatten. Halverwege mijn betoog over onze contracten valt Bram me in de rede, “zit toch niet zo te zeiken, Peet, Frank is hier echt wel mee bezig.” Als alle bespreekpunten zo worden afgedaan, zijn we snel vertrokken, denk ik. Bram stemt er in ieder geval mee in om een definitieve tijdlijn aan te geven. Ook Espi’s klacht over de stock options doet hij af als gezemel dat Espi maar met Frank moet opnemen. We gaan naar buiten, glas in hand, omdat de rokers daar op aandringen. “Ex’tent,” gooi ik de volgende bal in de lucht. “Nou,” mengt Lidy-Ann zich in het gesprek, “Eckart kocht alles aan wat maar een beetje naar ‘groen’ rook.” Schamperend voegt Bram daaraan toe, “of blonde haren had.” Terwijl hij z’n volgend sigaret aansteekt memoreert hij al het goede werk dat Frank teweeg heeft gebracht met de reorganisatie en aldus Eckart z’n huid heeft gered. “Net als Johan Vunderink en ik, begin jaren negentig bij BSO, gedurende Eckarts scheiding,” sluit hij z’n tirade af. Via, via weet ik dat beide heren een coup hadden willen plegen en dat Eckart daar lucht van had gekregen. Hij heeft het Vunderink nimmer vergeven. Eigenlijk is de sfeer niet om over naar huis te schrijven en na een lesje ‘zorg zelf maar voor financiering’ bedanken we Bram en Lidy-Ann voor de drankjes en snacks, en verdwijnen in de nacht. Het leek me zinloos om nog over ‘Burning Man’ te beginnen, klaarblijkelijk deed het hen goed om Eckart af te branden. Voordat Astrid in slaap sukkelt zegt ze heel duidelijk, “dat was eens, maar nooit weer.” Dinsdag 19 augustus, 11.45: KL605 staat op het punt om naar San Francisco te vertrekken. Terwijl de jongens zich verheugen over de spelletjes die ze onderweg gaan spelen, praten Astrid en ik over het heugelijke slot van onze vakantie; het diner met burgemeester Wim Deetman in het Kurhaus. Als voormalige minister van Onderwijs en Wetenschap was hij tijdens z’n bezoek bij Ex’pression onder de indruk geraakt van onze lesmethodiek en de passie bij de studenten. Den Haag diende kortom ook zo’n school te hebben, en dat ging hij activeren. Of de 24/7 mentaliteit bij het Nederlandse systeem past, wagen we te betwijfelen, maar het optimisme dat uit Deetmans woorden sprak, alsmede het respect, deed ons op vleugels naar Vinkeveen terugrijden. Na de zeperd bij Bram hadden we dat best nodig. Hoewel, Astrid tovert uit haar tas de foto van de in Volendam kledij uitgeruste families Gruter en Laanen. Dit ter gelegenheid van het veertigjarig huwelijksfeest van Astrids ouders.

Best een hoogtepunt in onze merkwaardig verlopen vakantie. De verdere vlucht ondergaan wij kilometervreters als ware het een busrit en uiteindelijk komen we zonder noemenswaardig oponthoud thuis. Devies: zo lang mogelijk opblijven. Donderdag en vrijdag worden aangemerkt als ‘dry run’ voor ons beroep aanstaande woensdag in Washington. Een myriade aan vragen wordt op ons afgevuurd, die praktisch allemaal zonder aarzeling beantwoord kunnen worden. Generale repetitie geslaagd. Weekend geslaagd, mijn gewicht is teruggelopen naar 88,8 kilo, hetgeen een OBM betekent van 27,41, ruim onder de obesitasnorm. Ik ben trots op mezelf en Astrids kookmaatregelen. Maandagmorgen 25 augustus, het begin van de week van de hoorzitting. Gezonde spanning maakt zich van me meester. Een gesmoorde kreun ontsnapt aan m’n lippen wanneer ik na de eerste ochtend meeting een e-mail van Gary krijg, waarin hij aankondigt zo snel als maar mogelijk uit deze ‘fucked up place’ te willen.

Wat een timing! Erachter hangt een uitwisseling van e-mails tussen Gary en Eckart waarin ze elkaar te grazen nemen. Of ze elkaar voor die tijd gesproken hebben weet ik niet, maar de eerste e-mail van Gary is van vrijdagavond na elven, geen goede tijd dus, en heeft als onderwerp ‘yes I’m an asshole.’ Gary spreekt de hoop uit dat Eckart niet al te veel snoept van de ‘feel good drug of the century’. Hij merkt ook nog fijntjes op dat Eckarts humeurniveau hem zorgen baart, ofschoon dat altijd wel het geval is bij een boardmeeting. Eckart antwoordt met een vraagteken. Even na middernacht legt Gary via e-mail uit dat ecstasy waarschijnlijk aangeboden wordt vanuit elke hoek die je omgaat. En dat hij weet dat Eckart dat op prijs stelt. Uitvoerig legt hij verder uit dat je chemisch uit balans raakt en daarbij depressief. “Oh my god,” is het enige dat ik uit kan brengen. Het vervolg: Eckart begint z’n antwoord met ‘hey dad’, sarcasme dus. Lange e-mail waarin hij uitlegt alles zelf te kunnen controleren; z’n gewicht, z’n alcohol inname, stoppen met roken, en dat hij makkelijk een jaar kan doen met een paar gram wiet, of zelfs zonder. En ofschoon hij genoeg xtc in Frankrijk in huis heeft voor al z’n vrienden, hij en Monique het slechts een maal per zomer gebruiken voor een ego vrije discussie. Hij eindigt met Gary te bedanken voor de waarschuwing, maar of het werkelijk gemeend is, dat weet ik niet zo net. Voordat Gary mij informeert schrijft hij naar Eckart dat het ‘m spijt dat hij Eckart klaarblijkelijk zo afzeikt en er zo te zien geen reden is om zich zorgen te maken, dus eindigt hij met ‘I’ll shut the fuck up’. Diezelfde Gary moet ik morgenvroeg om zes uur ophalen voor onze trip naar Washington. Wat tref ik aan?

Volgende week: de trip naar Washington. De met spanning tegemoet geziene accreditatie hoorzitting. Onverwachte omweg naar Providence.

The circle of life

Mooi lied, gezongen door Elton John in de ‘Lion King’. Daar moest ik onmiddellijk aan denken toen ‘soft’ sponsor Astrid Laanen van Geboortesupport.nl poloshirts uitreikte aan de aanwezige leden van ‘Sportivo’, divisie de ‘Gympies’. Stoere gevaccineerde senioren die gepokt en gemazeld, als bezongen in de ‘circle of life’, eindelijk weer los konden gaan.

In de buitenlucht werd ook nog een beschuit met muisjes genuttigd, daar werd immers de combinatie van het nieuwe en het oude leven gevierd. Onderstaand ook de redders van ons sportclubje, die alles op haren en snaren hebben gezet om ons draaiende te houden.

V.l.n.r. (strenge) penningmeester Mik Lefel, sponsor Astrid Laanen en voorzitter Dorothea Krijger

Ook kregen ze het voor elkaar om een opvolger te vinden voor de door omstandigheden gedwongen gestopte ‘gymjuf’ Olinda Woning. Sinds 2016 hebben we met veel plezier, al dan niet krakkemikkig, maar dat lag aan ons, onder haar leiding geoefend. We wensen haar het allerbeste en meer, en blijven zeer zeker met haar in contact. De nieuwe leider van de Gympies, Marianne Boelee, begon dus afgelopen maandag, hetgeen op prijs werd gesteld. De ‘circle of life’ werd ook bewaarheid voor de 76-jarige Mariska Henneberque. Op 18-jarige leeftijd werd ze min of meer gedwongen met haar ouders mee te emigreren naar de Verenigde Staten. “Dat ging zo in die tijd”, verzuchtte ze naderhand. Op 19-jarige leeftijd terug naar Nederland om te trouwen (“ha, ha”). Woningnood. Op 24-jarige leeftijd terug naar Californië waar wel woningaanbod was tot…….afgelopen donderdag toen ze overvloog om haar waterpaleisje te betrekken. Na een tip van Astrid kocht ze het net voor….Covid-19, dus geen kans om eerder te komen. Maar nu straalt ze vanaf haar balkon, in gezelschap van ‘gids’ Astrid die haar ondersteunt bij alle zaken die zo hetzelfde lijken, maar toch anders zijn.

Van een plaatje gekocht en nu in het plaatje gehuisvest. Met mooi weer op de koop toe. Daarnaast hebben de Gympies er weer een lid bij. Even een ander onderwerp: ‘fifty shades of orange’. Nog een maand van die reclames en ik ga op voorhand gillen. En het spel van zowel het grote als het kleine oranje was tot dusver even belabberd als sommige reclames. Bijna verliezen van het B-team van een B-land (sorry Schotland). Schande. Jong Oranje werd binnen 10 minuten opgeveegd door Jong Duitsland. Overigens hadden die Duitser een speler (Berisha) die een hattrick paal raken bereikte. Onze doelman, Bijlow, was al die keren kansloos. Laten we hopen dat het grote oranje de ‘circle of life’ bereikt van 1974. Ook toen een belabberde voorbereiding, maar wel geëindigd in de finale. Hier even de ‘circle’ doorbreken, dus niet Duitsland als tegenstander en geen nederlaag. Gelukkig ziet onze bondscoach geen problemen. Doet me denken aan een spreuk in onze kerk (indertijd): ‘zalig zijn de armen van geest, want van hen is het koninkrijk der hemelen’. Zou mooi zijn met een EK titel op zak. Over zak gesproken, woensdag geven Eckart en Gary elkaar onder uit de zak in ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ 114. Voorts……gewoon lekker genieten van het zomerse weer.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 113

‘War of words’ tussen Gary en Eckart vlak voor de alles beheersende accreditatie beroepsbehandeling in Washington, D.C.

Waar blijft de tijd, Bo-Peter viert veertien dagen na mij voor de vijfde keer z’n verjaardag in Californië. Twaalf jaar alweer, en een hele kerel. Met grote letters kalk ik in m’n agenda dat ik 17.00 aan de kuierlatten trek: ‘weg -> Bo-Peter’. M’n geweten in één regeltje. En zowaar, rond kwart voor zes meld ik me thuis. Daar verras ik daadwerkelijk iedereen mee. Best wel gênant.

Maar gezellig wordt het, hoewel Bo-Peter enigszins beduusd poseert naast het zo gewenste cadeau waar hij niet op gerekend heeft. We gaan met z’n allen lekker smikkelen, zeker voor de boys, bij Applebee’s in Walnut Creek. De party voor de vriendjes is zaterdag, dan is het voor de ouders ‘buckle up’ tijd. Eerst nog even de vrijdag doorkomen met onder andere een beoordelingsgesprek met Kelly Backens. Kwart voor twaalf staat ze voor m’n deur, ze kan niet wachten om zo snel mogelijk aan tafel te gaan in ‘The Town House’. Voor mij is het moment gekomen om de situatie met Gary Platt te bespreken. Ook om te lachen is….. Het is zo van belang omdat zij HR vertegenwoordigt; een personeelszakenafdeling waar niemand heen wil of durft wegens haar vermeende verhouding met de president. Gary ontkent en dat zal zij ook wel doen, maar misschien blijft iets van de waarschuwing, die ik dadelijk ga geven, hangen. Kelly babbelt aan een stuk door, afgewisseld door zo’n hinnikend lachje, waar Amerikaanse jonge vrouwen patent op lijken te hebben. Het irriteert me, maar dat ligt ook aan mij, moet ik bekennen. In ‘The Town House’ brandt altijd licht. Direct achter de bovenlichten staat een gemetselde muur waar amper licht doorkomt. Mooie zone planning. Na onze lunch besteld te hebben, vang ik aan met de positieve zaken, met name hoe ze de documentatie op orde heeft weten te krijgen. Kelly straalt. Terwijl ze haar eerste hap neemt vraag ik, “what about Gary.” Haar gezicht verstrakt. “What about him,” kaatst ze de vraag terug. Ik leg haar uit wat ik ervaar, en hoe dat samenkomt met de verhalen van stafleden. Ook dat Gary soms langdurig in haar kantoor verblijft, waarbij alles afgesloten is. Furieus gaat Kelly in de aanval, waarbij ze erop hamert dat Gary de meeste mensen onder zich heeft en derhalve de meeste tijd nodig heeft. “We’re just good friends,” besluit ze, “it’s all gossip.” Op dat moment meldt een goede vriendin van Ex’pression zich aan onze tafel. Nora Davis is burgemeester van Emeryville en daadwerkelijk een Ex’pression fan. Ze heeft een lunchafspraak met ‘Chamber of Commerce’ president Bob Canter, die gelijk een en ander vastlegt. Kelly gooit haar breedste lach eruit en nestelt zich naast mij en Nora Davis.

Ook ik pers er een grimlach uit, best een beetje beschamend na mijn preek van vijf minuten geleden, zeker ook omdat dit prentje in een of ander blad zal verschijnen. “Good PR, Peter,” glimlacht Bob Canter. Voordat Nora vertrekt belooft ze aandacht te besteden aan de parkeerproblemen die ons dwars zitten. Bob, die met haar meegaat, fluistert me nog toe dat in het najaar, wanneer ik chairman van de chamber word, ik aanzit met alle hoofden van gemeentelijke afdelingen die ertoe doen. Al met al een lunch die beter uitpakt dan gedacht. Kelly lijkt alles alweer vergeten en verheugt zich dat er een artikel gaat verschijnen waarin zij met haar baas en de burgemeester geassocieerd wordt. “Oh well,” verzucht ik en stuur m’n auto naar Ex’pression. Wel druk ik Kelly op het hart om serieus over mijn opmerkingen na te denken. Kelly weet als geen ander dat Californië een staat is waar je zonder opgaaf van reden op straat gezet kan worden, dus zucht ze, en gooit er een gesmoord “sure” uit alvorens naar haar kantoor te drentelen. Ik laat het achter me en verheug me op de pokeravond die vanavond bij ons thuis zal plaatsvinden. Vooruitlopend op de vakantie van de familie naar Nederland gaan Bo-Peter en Kaj in hun uppie vooruit vliegen.

Bo-Peter (12) en Kaj (10) hebben hun bagage afgeleverd. Spannend!

En hoewel alles goed geregeld is met KLM personeel en ontvangst op Schiphol, best wel iets om een beetje zenuwachtig over te zijn. Astrid vertrekt volgende week met Ivar, ik weer een week later. Lekker vooruitzicht, maar wel volgepakt met ‘things to do’. Ter voorbereiding van onze mondelinge behandeling van ons accreditatieberoep, dient een en ander qua documentatie aangepast te worden, zonder dat wij onze identiteit verliezen. We zijn daadwerkelijk anders! En het moet gezegd, het eerste wervingsboekje mag er zijn!

Vrijdag voer ik nog een gesprek met Jim Topinka inzake onze contracten. Vreemd, het lijkt wel of de man in het kamp van de Belg is aanbeland, terwijl ik hem betaal. Die knoop hak ik zelf wel door. Het afscheid van Birgitta en familie is een beetje emotioneel, het lijkt wel of er onheil in de lucht hangt. Birgitta fluistert nog wel in m’n oor dat ze Eckart zal vertellen wat voor juweeltje hij met Ex’pression in handen heeft. “Oh ja, voordat ik het vergeet,” gaat ze verder, “Eckart is van plan ‘Burning Man’ te bezoeken voor de september boardmeeting.” “Ervoor,” herhaal ik bezorgd. Ik beantwoord het vraagteken op Birgittas gezicht door uit te leggen wat voor festival ‘Burning Man’ is: “een vrije society in de woestijn, waar alles geoorloofd is. Wanneer Eckart teveel snoept van de hallucinerende lekkernijen, dan weet ik niet in welke persoonlijkheid hij bij de boardmeeting aan gaat zitten.” Birgitta haalt haar schouders op; “Eckart is een volwassen kerel, die weet heus wel wat hij doet,” waarna ze met een laatste zwaai ons huis verlaat. Daar reageert Gary iets anders op; “Pete, this is going to be a disaster, he’ll be shitfaced by the time he returns.” Gary gaat hem schrijven, waarschuwen voor de gevaren die daar op de loer liggen qua drugs. Ik verzoek hem er een nachtje over te slapen en vooral niet badinerend over te komen. “Promise chief,” reageert Gary niet al te overtuigend. Zondag 3 augustus besluit ik lekker solo thuis door te brengen en de zaken op rij te zetten. Na dinsdag Astrid en Ivar uitgezwaaid te hebben, kan er teruggekeken worden op een geslaagde grafische show in San Diego, waarbij we wederom veel bedrijven hebben geïnteresseerd voor onze ‘graduates’. ‘Graduates’ die weer vers aangevoerd konden worden omdat afgelopen vrijdag klas 20 feestelijk afzwaaide. Gisteren met buren Gibson lekker naar de A’s geweest, die het in Oakland opnamen tegen de New York Yankees. Helaas, het werd een runrijke wedstrijd, maar de Yankees wonnen uiteindelijk met 10-7. Vrijdag wonnen de A’s met 2-1 dus vandaag wordt bepaald wie de serie wint. Is een kwestie van prestige om van de Yankees te winnen. Op het hele seizoen van 162 wedstrijden maakt het niet zoveel uit. Vanmiddag met de beentjes op tafel in m’n eentje genieten. Ik sudder de zondag door, zie de A’s met 3-2 winnen terwijl het publiek scandeert “Yankees go home”. Maar, in afwijking van ‘ons’ voetbal gebeurt er niets en zitten A’s en Yankee fans door en naast elkaar. Maandag, voordat ik naar Ex’pression vertrek, word ik opgeschrikt door het bericht dat mijn oudere broer Aad een bypass operatie moet ondergaan. Ik noteer gelijk in m’n vakantie agenda een bezoekmoment in de loop van de week. Een shitmoment. Zo’n laatste dag op kantoor is altijd rommelig en deze vormt geen uitzondering. Het Digital Film Mediaprogramma wordt door iedereen omhelsd en kan voorbereid worden voor keuring door de betreffende instanties. Net voordat ik aan het afsluiten ben, komt even na half vijf een e-mail van Espi binnen over zijn toegezegde ‘stock options’. Vol met technische jargon zinsneden, maar in het kort komt het erop neer dat hij het opgelost wil zien voordat de boardmembers begin september vertrekken. Zoals hij stelt; ‘het gaat om significante bedragen’. Aangezien Astrid en ik vrijdagavond een soort van ‘ontboden’ zijn bij Bram Zwagemaker thuis, neem ik het mee in m’n pakket bespreek- en klachtenmateriaal. Gezellig! Een soort van uitgeput neem ik de volgende dag plaats in een ‘aisle seat’ in de KL606 en denk aan de boodschap die Gary me meegaf; “stop Eckart from going to ‘Burning Man’”. Eitje.

Volgende week: stormachtige bijeenkomst bij Bram Zwagemaker. De brief die ervoor moet zorgen dat ik te allen tijde naar Washington kan. E-mail uitwisseling tussen Eckart en Gary bereikt ‘asshole’ niveau.