Letterlijk via de Denneweg even terug in de tijd ‘gestapt’

Na het produceren van mijn zaterdag Luim van vorige week, begaf ik me op weg naar Den Haag ter viering van de 70e verjaardag van Peter Wijsman, de man die ik 47 jaar geleden ging mededelen dat ik zijn nieuwe baas zou worden. Voor deze moeilijke mededeling aan deze zeer getalenteerde doch rebelse collega, had ik Café de Sport, gelegen aan de Kazernestraat uitgekozen. Bekend van:

Juist, de plek waar Van Kooten en de Bie aan het biljart als de Klisjeemannetjes, en echte Hagenezen, hun triomftocht begonnen: “als ik met die winteâhrpein van me op ut moment supriem voâh ut open raam zou gaan staan, en ik zou richtuh, nâh, dan spuìt ik un volwasse vent zo van ze brommeâhr”. Fraaie volzin uit één van de vele biljartsessies. Afijn, onderweg naar de Denneweg, slagader van buurtschap 2005, rekenden we uit dat we op die gedenkwaardige dag bij de Sport gezamenlijk 51 jaar waren. Stilte. Nu dus 145 jaar. Om met de Tegenpartij te spreken; “mogen wij even overgeven”. Fijn parkeerplekje aan de gracht gevonden, en omdat de Sport helaas niet meer in bedrijf is (stiekem toch nog even gecontroleerd) een plekkie aan de bar gevonden bij Café 2005. Zo’n bar met een origineel gesoldeerde zinkplaat. Voelde vertrouwd aan. De jeugdige (26) ober en dito (19) terraskelner vonden die twee oude purkers aan de bar wel geinig, maar van de Sport hadden ze nog nooit gehoord. Rooie Peet vertelde vol vuur hoe we elkaar daar gesproken hadden en dat hij alleen “okay” zei, waarna het gezellig werd. Na een uurtje (of zo) durfde de barman voorzichtig te vragen of we weleens van Instagram gehoord hadden. Of zeventigers onder een steen leven! Tijd om een foto van ons te laten nemen en te vertrekken.

Het afscheid was warm, een verwarde barman achterlatend wiens hoofd duizelde van de kennis van die ouwetjes. Aangezien het borrelgarnituurtje verteerd was, tijd voor een lekkere tussendoor maaltijd. Gevonden in de Maliestraat bij Bar Bistro Speakers, net geopend, we waren de eerste gasten. Ergo, veel aandacht van de uitbater die ons verhaal (47 jaar geleden…bla, bla) aanhoorde om vervolgens de kaart uit te leggen. Voedsel prima, randzaken prima, waarna vervolgens een man zich aan onze tafel meldde die vernomen had hoe de Sport een belangrijke rol in ons leven gespeeld had. Hij stelde zich voor als Antoine Keijzer wiens vader in 1956 een broodjeszaak aan de overkant had opgericht. Na wat vriendelijk heen en weer geval kwamen we erachter dat ik met zijn oom Sjaak bij Graaf Willem II/VAC gevoetbald had. Ik maakte gewag van een wedstrijd tegen de koploper (Archipel) die we met de rug tegen de muur wonnen. Verslag van de beroemde Beb Bakhuys. Ik heb de belofte om de chaotische foto van die wedstrijd te sturen:

Zoals ik uitlegde; geheel links oom Sjaak, geheel rechts (nieuwe) oom Peter. Leuke neef die Antoine, kenner van buurtschap 2005. Tijd om af te rekenen, waarna rooie Peet zei; “Kojak,” zoals hij me ooit herdoopt heeft, “ik bel Debbie en vraag haar om ons op te halen.” En dat was maar goed ook! Kanjer. Eind goed, al…… totdat Lieke gisteren de penalty miste. Gelijk met het missen door Lieke schoot die Calvé reclame door m’n hoofd. Arme Lieke. Ik begrijp het wel, na Jiskefet heb ik vele malen ‘Peter pindakaas’ mogen horen. Van die druk ben ik nu verlost. Tot slot; woensdag is-ie er weer, aflevering 122 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Geniet er Covid-vrij van!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 121

‘Where do we go from here’, dat is de vraag. Management en board staan lijnrecht tegenover elkaar. Veranderend politiek klimaat in Californië.

Onderweg naar Ex’pression order ik m’n gedachten. In m’n hoofd ga ik over de 22 participaties in de portefeuille van Ex’tent, waaronder The Plant en Silent Planet. Het lijkt me goed om aan het handjevol waar we mee te maken hebben, Ex’ovision toe te voegen. Gary knikt instemmend, waarna ik samen met hem de belangrijkste meetings van de komende dagen doorneem; vanmiddag freelance journalist Tom Sanders, die onder andere voor de Automatisering Gids en het Financieele Dagblad schrijft, en morgen investeringsmaatschappij Great Hill Partners. We gaan onszelf en Ex’pression meer profileren dan de ‘miljardair’ Wintzen, dat is onze uitgangspositie. ‘Against all odds’, zo lijkt het, maar het is duidelijk dat in het veld de successen behaald worden en niet op het tekenbord van de Belg, of dankzij een continu morrende Bram. Zodra Gary en ik onze krachten bundelen, is één plus één daadwerkelijk drie. En dat merken we ook bij het interview met Tom Sanders; “I guess we dazzled him,” merkt Gary na afloop terecht op. “If only,” mompel ik binnensmonds. Gary kijkt verbaasd, hetgeen ik wegwuif, eigenlijk bedoelde ik te zeggen dat onze ‘hoogtepunten’ niet incidenteel zouden moeten zijn. Donderdagmorgen begint met de ontvangst van Gene Yoon, partner van Great Hill Partners. Gary is nog steeds in de ‘spirit’ van onze duo inspanning en toert ons gebouw zoals hij alleen dat kan. ‘If only’, komt weer in me op wanneer ik het aanschouw. Hoe kan ik Gary zo aansturen dat het wispelturige wat vermindert, dat is de vraag. Terwijl ik onze cijfers en de prognose toelicht, excuseert Gary zich om na een half uur weer z’n gezicht te vertonen. “Excuse me, I had something to discuss with the HR Director,” verklaart hij z’n afwezigheid. Voor Gene Yoon klinkt het volkomen plausibel, ik heb moeite om m’n ergernis te verbergen. Het afscheid is desondanks warm, maar dat nu de condities afgewacht moeten worden, als geschilderd gaat worden door Ex’tent, bewijst eens te meer dat we weliswaar een belangrijke viool spelen, maar niet de eerste. Alvorens met Gary een appeltje te schillen, loop ik even over naar hoofdtechneut Eli Novin om te bezien of we Ex’ovision aan één van onze snelle lijnen kunnen koppelen. Grappig is dat Eli, net als een behoorlijk aantal voor hem, de liefde heeft gevonden bij Ex’pression. In zijn geval een voormalige studente, Renee Ting, die een treurig vioolstukje speelde tijdens onze eerste boardmeeting. Eli is serieus en kijkt bedenkelijk bij elke gestelde vraag. Maar wanneer hij instemt, zoals nu, dan komt het ook dik in orde. “Yes, I’m sure they can use one of our existing T1 lines,” zegt hij met een frons in z’n voorhoofd. Dat geeft me de ammunitie om Ex’ovision aan te schrijven en deze storm in een glas water te ontkrachten.

Tevreden gestemd ga ik op zoek naar Gary, die nergens te vinden is. “Oh well,” mopper ik tegen onze P.A. Pat, “I’ll find the little bugger.” Pat moet er wel om lachen en wuift me uit. Eigenlijk loopt de maand oktober tot volle tevredenheid, zonder stoorzenders als de Belg of Bram, maar wel met hoogtepunten als een wederom geslaagd ‘Open House’ en ‘graduation’ van klas 21. Vrijdag 24 oktober is het weer bal. Zowel Gary als Kelly zijn nergens te bekennen. Los van de geruchten, die als een uit de hand gelopen bosbrand rond gaan, getuigt het dermate van onprofessioneel gedrag dat ik Gary officieel op het matje roep. Gary meldt zich om drie uur en verkondigt, in de ‘attack mode’, dat hij alle recht van de wereld heeft om met wie dan ook te gaan lunchen. “Gary,” zeg ik me tot het uiterste beheersend, “this is the last time I warn you. As President of this company you should be an example of good behavior, and having sneaky lunches with the HR Director demonstrates the opposite.” Gary is enigszins bleek geworden, staat op en loopt de deur uit met een sarcastisch “enjoy your weekend.” Het weekend lonkt, maar voor de zekerheid maak ik een aantekening in mijn agenda. Met een klopje op de deur meldt Marketing Director Karen Wertman zich. Haar boodschap is simpel, voor de komende werving campagne wil ze om geld te besparen wederom gebruik maken van de advertentiefoto die we met twee studenten opgenomen hebben in ‘The Townhouse’.

De boodschap spreekt voor zich, is ‘catchy’ en heeft daarnaast de juiste mix van jong en oud. Ze vraagt ook nog wat er aan de hand is met Gary, die met een wolk boven z’n hoofd bozig het pand verliet. “Kelly,” is het enige woord dat nodig is voor het antwoord. Hoofdschuddend verlaat ze m’n kantoor, daarmee aangevend dat het roddelcircuit haar werk gedaan heeft. Weekend lonkt meer dan ooit. Zonder Ex’pression sores en Halloween voorpret, meer dan geslaagd. Ook zeer interessant was de analyse op KTVU van de nieuwe beoogde gouverneur; filmster Arnold Schwarzenegger. Uiteraard is het van belang om te weten wat het betekent voor de private educatiesector. Maandagmorgen wacht ik bij aanvang van de ‘operational’ managers meeting vijf minuten op Gary, en besluit vervolgens te starten. Het duurt nog een kwartier voordat hij aansluit, met z’n lippen stijf op elkaar. Na afloop van de bijeenkomst vraag ik alleen maar “why”. Gary zegt niets, maar legt een e-mail van Eckart op tafel. Een typische Eckart e-mail, dat wel, maar om nou zó ontzet te zijn.

Volgende week: Gary reageert uitbundig op Eckarts e-mail. De faktuur van White & Case veroorzaakt maagzuur.

Olympische Spelen 1988, wat een belevenis

Gisteren zijn de Olympische Spelen 2020 een jaar later officieel van start gegaan met een prachtige openingsceremonie. Astrid en ik weten als geen ander hoe indrukwekkend dat schouwspel is, ofschoon we ons dat pas later realiseerden. Dankzij het Europese kampioenschap van ons honkbalteam werd deelname aan dit spektakel in 1988 een feit. Tevens gold dat ook voor de officials van de deelnemende landen, zij het dat de kassituatie van de bond, de KNBSB, dat niet toeliet. Dus besloot ik als eindverantwoordelijke dat er uitsluitend op eigen kosten deelgenomen mocht worden. Uiteraard gold dat alleen voor de Bobo’s. Dan slinkt zo’n delegatie aanzienlijk, kan ik je verzekeren. De herinneringen blijven je een leven lang bij. Het begon al met de aankomst in ons hotel, waar we geacht werden op de grond te slapen op keurig neergelegde matjes. Met handen en voeten, hun ’I speak English’ buttons kwamen niet geheel overeen met hun talenkennis, werden bedden georganiseerd. Ook de badhanddoeken, ter grootte van een zakdoek, moesten aangevuld worden. “Yes sir”, dat is alles wat Astrid te horen kreeg bij elk verzoek, en soms kwam het goed. In onze postvakken lag een uitnodiging van de verantwoordelijke baseball president:

Gave bijeenkomst in imposant hotel met vele bekenden. Semi formeel, dat wel, ondanks de ‘informal’ op de uitnodiging. Gelachen hebben we met Ron Jaarsma, de toenmalige hoofdsponsor van HCAW in Bussum. Door naamsverbinding kwam Mr. Cocker HCAW in de competitie. Vonden met name de Amerikanen wel een mooie naam!

Ron Jaarsma rechts naast de man met ‘oversized’ pet te midden van opgetrommelde schoolkinderen

Wat wil nu het geval, Astrid, Ron en ik zaten na een lange dag wat ontspannen een biertje of wat te drinken in een soort van bruin Koreaans café. Ron beklaagde zich dat hij z’n vrouw niet telefonisch te pakken kon krijgen. Na nog een biertje of wat eiste hij de telefoon op met zoiets van “pleezzzz”, en draaide zonder hoop z’n nummer thuis. Toen het slaperige “met Kiek” luid en duidelijk doorkwam, leek het alsof de hele tent tot stilstand kwam. Dikke pret, behalve de telefoonrekening. Deze spelen vormden ook het toneel van het gevecht tussen IOC afgevaardigde Anton Geesink en zittend NOC voorzitter Henk Vonhoff. Wij, met name Piet de Bruin van de NeVoBo en ik zaten in kamp Geesink, hetgeen niet veel later leidde tot het vertrek van Vonhoff:

Oh ja, er werd ook nog gehonkbald. En hoe, Nederland behaalde in een zeer sterk veld (Amerika won goud) een zeer eervolle 5e plaats, met Bart Volkerijk als winnende pitcher.

Dat wij als Multi Function ook naamsponsor waren in de Nederlandse competitie, was natuurlijk de kers op de taart. Duizelingwekkende indrukken die een leven lang meegaan, en waar ik dagelijks aan herinnerd wordt door de ‘kroon’ op onze archiefkast:

Replica van 5e eeuw Silla Dynasty

Terug naar het heden. Afgelopen week werd ik nog eens gruwelijk naverwend voor mijn verjaardag en gelukkig kon Astrid daar voedseltechnisch, meer dan verdiend, ook van meegenieten. Nogmaals dank, jullie weten wie jullie zijn. En woensdag weer ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, #121! Lees het in gezonde omstandigheden; het heerst!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 120

Bram gaat zich nu overal mee bemoeien. Overleeft gouverneur Gray Davis de stemming? De Belg is terug en overhandigt ons een forse rekening.

Er zijn van die dagen bij Ex’pression waar zowel de staf als de studenten naar uitzien, één daarvan is ‘Insider Day’. Maandag 6 oktober is zo’n dag. De dag wordt doorgebracht met keien uit de industrie die hun ‘story’ vertellen hoe ze zo ver gekomen zijn, inclusief het ‘blood, sweat and tears’ deel. De studenten kunnen alles vragen en daar wordt geduldig antwoord op gegeven, of daar komen ze persoonlijk op terug. ‘Giving back’ is een mooi en rijk onderdeel van wat meegegeven wordt aan mensen die iets bereikt hebben. Er zijn van die dagen dat het openen van de eerste de beste e-mail al maagzuur veroorzaakt. Dinsdag 7 oktober is zo’n dag. Natuurlijk van Bram. Het heeft te maken met de Eyecatcher, de beeldtelefoon die ‘gratis’ bij ons geïnstalleerd is. Eén van Eckarts paradepaardjes, waarbij je elkaar tijdens een gesprek recht in de ogen kunt kijken.

Archieffoto Mperiod Magazine

Even los van de bruikbaarheid, kost het apparaat circa €50.000 en dien je er een speciale telefoonlijn aan toe te wijzen die duizenden per maand kost. En daar hebben we nou net geen trek meer in. Dat hebben we ze laten weten bij Ex’ovision, de ontwikkel- en verkoopmaatschappij van de Eyecatcher. En wie reageert er? Niet Eckart, niet de Belg, maar fucking Bram. Iedereen staat bij de geadresseerden en de ‘subject line’ leest ‘minor details big frustration’. Bram begint met te schrijven dat hij op de hoogte is gesteld van een ‘gevecht’ tussen Ex’ovision en Ex’pression over de kosten van de Eyecatcher. En dan breekt hij los over het gegeven dat we de Eyecatcher gratis gekregen hebben. Vragen volgen onder andere over al dan niet betaalde importbelasting, gevolgd door de conclusie dat het duidelijk is dat we de Eyecatcher geen stuiver waard vinden. “Waar haalt die windbuil dat vandaan,” vraag ik mezelf hardop af op het moment dat Gary komt binnenvallen. Gary gaat met verwilderde ogen aan m’n bureau zitten terwijl ik met stijgende verbazing lees over de kosten die we, volgens Bram, dankzij de Eyecatcher bespaard hebben. Espi kon op afstand geïnterviewd worden voor de CFO rol, alsmede belangrijke gesprekken met Eckart waar hij niet voor over hoefde te vliegen. Vervolgens draaft hij door met de stelling dat buitenlandse participaties normaal gesproken zouden moeten betalen voor alle kosten van de boardmembers. Het lijkt wel of Gary m’n gedachten kan lezen want hij verwoordt wat ik denk: “no way we would have picked those bozos as boardmembers.” En dat is natuurlijk zo, welke Amerikaanse maatschappij zou boardmembers gekozen hebben uit Europa, die ook nog eens geen verstand hebben van de school business. Bram ratelt nog wat door en besluit door heel arrogant te stellen dat, hoe dan ook, hij argumenten heeft dat wij Ex’ovision moeten helpen zoals Ex’tent ons geholpen heeft. “Gary,” stop ik een woede uitbarsting van Gary, “we’ll pay this one MCI bill, shut the account, and have Espi answer this arrogant bastard.” We hebben haast omdat we een vlucht naar Salt Lake City geboekt hebben voor een tegenbezoek aan Northface University, die ons als voorbeeld gebruikt hebben. Gary mokt omdat hij gereed was voor een potje knokken, maar ik overtuig hem door te stellen dat middels het laten beantwoorden door Espi, wij Bram indirect laten weten dat hij onze aandacht niet waard is. Dat kan Gary wel waarderen. Ik informeer Espi, die met plezier een e-mail gaat concipiëren die enerzijds ‘to the point’ is en anderzijds toont wie hier aan de teugels trekt. En laat dat maar aan Espi over. Nog voordat we ingechecked zijn op Oakland airport ligt er al een concept e-mail. Geweldig. Hij stelt dat uit ‘good sportmanship’ Peter de openstaande rekeningen betaalt, maar dat het daarmee eindigt, en dat de MCI lijn geannuleerd wordt. Mooie slotzin ook: ‘This should put the matter to bed’. Gary glimt en roept, “put it in your pipe and smoke it, Bram.” In opperste beste stemming komen we in Salt Lake City aan, waar we als vorsten worden onthaald door Scott McKinley, de beoogde CEO van Northface University. De eerste zin die volgt is nogal shockerend, “I guess you’ll have a new governor.” Ofschoon nog niet officieel, wijzen de polls uit dat zittend gouverneur Gray Davis ruim verslagen is en dat spierbundel Arnold Schwarzenegger op de troon gehesen gaat worden. Een republikeinse overwinning in Californië, ongelooflijk. Gary gniffelt, maar zegt niets. Scott leidt ons naar het in aanbouw zijnde gebouw van Northface University en vertelt enthousiast over het aantal studenten dat al ingeschreven heeft voor het eerste kwartaal van 2004. En dan, na het passeren van de grote witte mormonen tempel, arriveren we bij een gebouw waar kosten overduidelijk geen rol hebben gespeeld. “These guys have deep pockets,” fluistert Gary me toe. Mooi. Vervolgens worden we getrakteerd op een uitstekend diner, waar alcohol overduidelijk afwezig is. Voordat we naar ons hotel getransporteerd worden, spreken we af om bij het ontbijt mogelijke samenwerkingsvormen te inventariseren. Aangezien de hotelbar uitsluitend non alcoholische dranken serveert, tenzij we erbij eten, lijkt het ons een goed idee om vroeg in de veren te gaan. Is wel eens goed, zo’n alcoholvrije dag. ’s Ochtends, voor het ontbijt, ontvang ik een ‘dankjewel’ e-mail van Pieter Pelletier, CEO sinds januari van Ex’ovision en de opvolger als zodanig van pionier Fred Kappetein, hoewel die niet de laan is uitgestuurd. Pieter bedankt voor het betalen van de MCI rekening, ook namens Ex’tent, en of we nog een lijn over hebben. Ook vraagt hij of we zo teleurgesteld zijn in de Eyecatcher dat we het apparaat nimmer meer willen gebruiken. Dat beantwoord ik morgen wel, in ieder geval behandelt hij ons als een klant, dat noem ik vooruitgang. Tijdens het ontbijt gaan we over elementen die elkaar overlappen en geografische toewijzingen. Voordat we een taxi nemen naar het vliegveld worden we ook uitgenodigd voor de ‘grand opening’ door de gouverneur. Volgens goed mormoons gebruik heeft ze veel kinderen, zeven om precies te zijn. In de taxi kan Gary het niet laten, “these mormons fuck, Pete,” merkt hij op gedempte toon op. Hij ontlokt een lach aan me, dat kan ik niet ontkennen. Na ‘security’ gepasseerd te hebben gaat Gary op zoek naar wat drinkbaars en komt zowaar terug met twee bloody mary’s, en omdat we erbij ook wat moeten eten, twee volwassen pizza’s. Met een vette lach zegt hij, “one doesn’t go without the other.” Ondanks het goede ontbijt hakken we toch nog een halve pizza naar binnen. Met een ferme boer laat Gary weten dat het hem goed gesmaakt heeft, alvorens hij er hartgrondig “goddamn” uitgooit. “Wassup man,” is mijn korte vraag. Gary schuift z’n laptop naar me toe waarop ik lees dat Ex’tent een ‘non-binding’ voorstel heeft gedaan aan Quad Ventures. “Save it Gary, so we can check it out during our flight.” Interessant, met behoorlijk wat pagina’s. Leesvoer over onze toekomst. Nadat we het signaal gekregen hebben dat we weer electronica mogen gebruiken, overhandigt Gary mij z’n laptop; “check it out, big guy,” grijnst hij. Gary houdt niet zo van ambtelijke taal. Dus daar was onze Frank mee bezig tijdens z’n afwezigheid, stel ik vast. In het kort leg ik Gary uit dat Quad Ventures voor een investering van $4 miljoen 17% van ‘preferred’ Ex’pression aandelen verwerft.

Tevens krijgt Quad Ventures een boardmembership. Daarna volgt een hoop ‘mumbo jumbo’ over rechten en verplichtingen, en heel belangrijk; het gebouw maakt geen onderdeel van de transactie uit. “Pocketmoney for Wintzen,” sneert Gary. “Wait, there is more,” imiteer ik een goedkope reclame. Gary kijkt me verbluft aan. Ik vertel hem dat de deadline om deze deal te sluiten eind deze maand is, met de conditie dat er een hypotheek van $6 miljoen op het gebouw komt. Dat bedrag gaat direct terug naar de eigenaar, lees Wintzen. “Fucking hell,” stoot Gary uit, “Quad will never accept that.” Precies, Lincoln Frank heeft gesteld daarbij te willen helpen, maar niet als conditie te accepteren. Op dat moment wordt ‘closing of all electronic equipment’ aangekondigd en dalen we met de wetenschap dat ook deze deal grondig door de Belg verknald wordt. Eenmaal aan de grond vernemen we van Espi dat er een rekening onderweg is van het Brusselse advocatenkantoor White & Case van ruim $45.000. “Thank you fucking Frank,” knarsetand ik woedend, iets dat Gary duidelijk niet van mij gewend is, “we’ll fight this till the bitter end.”

Volgende week: ‘Where do we go from here’, dat is de vraag. Management en board staan lijnrecht tegenover elkaar. Veranderend politiek klimaat in Californië.

De ene vrijdag is de andere niet!

Vrijdag 25 juni schiep vreugde. Vanwege de versoepelingen werd ik in staat gesteld om mijn verjaardag de zaterdag daarop gepast te vieren, zij het nog steeds beperkt. Desondanks; heerlijk, dankzij een ‘Astrid special’. Vrijdag 9 juli bleken de vrijheden die velen zich aanmatigden regelrecht geleid te hebben tot een massaal aantal besmettingen. Nederland kleurde rood en het duo Rutte/de Jonge ging in paars, oftewel het boetekleed. Ze trokken het geroutineerd aan. De vreugde van de eerste vrijdag werd nu overschaduwd door het naargeestige gevolg van vrijdag 9 juli. Kunnen we nog op tijd aanwezig zijn bij de bruiloft van dit liefelijke koppel?

Michelle en Kaj bezegelen hun verloving in Griekenland (2019)

Onze reis naar Californië om daar het huwelijk van zoon Kaj en verloofde Michelle bij te wonen, staat of valt nu met de toestemming van de Amerikaanse autoriteiten om Amerika in te reizen. Die status was vanaf 6 september positief, nu echter weer ingetrokken. Voor de Amerikanen die naar Nederland willen reizen geldt nu ‘do not travel’, code rood dus. Inmiddels heb ik een smeek e-mail naar de Amerikaanse ambassade gestuurd met de boodschap of deze ouders van een Amerikaanse staatsburger (dat is Kaj ook), asjeblieft, ‘pretty please’, een uitzonderingsstatus kunnen krijgen. Duim met ons mee. Nu wil ik jullie gezellig meeslepen naar iets positiefs, Astrids ‘nieuwe’ sloep (ik mag meevaren). Onderstaand toont ze zich tevreden na een proefvaart met ketelbinkie Tinley.

Over de naam zijn we het nog niet eens. Suggesties zijn welkom. Over de (teleurstellende) EK finale wil ik eigenlijk maar één ding kwijt, wat een ‘loser’ mentaliteit om gelijk na ontvangst van de zilveren medaille die van je nek te halen. Wanneer je (onverwacht) zo ver gekomen bent, mag je er wel wat eerbiediger mee omgaan. Engelsen en penalty’s, het blijft een dingetje. Enfin, daar weet Frank de Boer ook alles van! Ik maak me er vandaag met een ‘Jantje van Leiden’ vanaf, ben een beetje in mineur. Waarschijnlijk veroorzaakt door het ‘Peter R. de Vries’ effect of de narigheid in Limburg en de omringende landen. Plotsklaps weet ik het, onze oudste zoon wordt vandaag 30 en we kunnen dat niet samen vieren. En omdat we hem pas om zes uur vanmiddag feliciteren, is dat zo vroeg nog niet helemaal tot me doorgedrongen. Op dat moment overhandigt zoon Kaj hem in Californië het fotoboek van z’n eerste 30 jaar in dit leven. En zo is het allemaal begonnen:

Lumineus idee van Astrid, waar ik qua scanwerk aan bij mocht dragen. We zagen hem middels al die foto’s weer opgroeien. Mooi en ontroerend. Van harte Bopper, ga zo door, positief als je bent! Weet je wat, nu ik toch zo wakker ben, ga ik alvast aflevering 120 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ voorbereiden, er gebeurde immers heel wat bij Ex’pression in de loop van oktober 2003. Ter afsluiting; wees op je hoede, blijf gezond.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 119

Full Sail komt met een response op ons afkoop bod. Goedkeuring voor onze accreditatie is verplaatst naar 2004, dus meent Bram zich er mee te moeten bemoeien.

Mocht voor mij persoonlijk dinsdag 23 september 2003 als kersverse ‘chairman’ van de ‘Chamber’ een hoogtepunt in Californië zijn, dan is niet voor te stellen wat voor vreugde het telefoontje van Washington ‘lawyer’ Stan Freeman teweeg brengt. “Congratulations my friend,” begint hij, “Ex’pression is one of the very few schools that are granted an appeal.” Stan laat weten dat ze alle ins en outs nog bestuderen en dat hij dat morgen met me wil bespreken, met name of we alles gereed kunnen hebben voor de november beoordeling. Dat laatste hoor ik niet eens, ik hang op en ben in staat het uit te schreeuwen van geluk. Na met Gary een klein overwinningsdansje gemaakt te hebben, begin ik aan een e-mail om iedereen die ertoe doet te informeren. Met een zucht van pure opwinding druk ik op de ‘send’ knop. Wat een hobbel die we genomen hebben!

Uiteraard wordt de euforie mee naar huis genomen, huize Laanen geniet mee. De conference call met Stan Freeman, woensdagmorgen in alle vroegte, tempert de vreugde enigszins. Hij is de mening toegedaan dat de zaken die opnieuw afgedrukt dienen te worden de minste problemen zullen geven, maar dat uitbreiding van ons programma naar dertig maanden fysiek aangetoond moet worden, hetgeen tot dusver niet kon. Ook cijfermatig. “Peter, let’s take the safe route and defer to February 2004,” besluit hij z’n beredenering. Na wat heen en weer discussie, moet ik toegeven dat hij gelijk heeft, met onze onstuimige groei kraakt onze organisatie sowieso in z’n voegen. De eerste reactie die we vanuit Nederland binnenkrijgen is van Bram, ik lees sarcasme: “Never doubted a moment (sic)”. En de vraag wat we voor dienen te leggen en wanneer. Ik besluit hem, en daarmee de overige geadresseerden, onmiddellijk te beantwoorden en gelijktijdig de februari verschuiving aan te kaarten:

Tot mijn verbazing, teleurstelling moet ik zeggen, geen piep van Eckart of de Belg, laat staan van de overige boardmembers. Deze overwinning is redelijk uniek, zijn ze wellicht teleurgesteld dat ze weer geen stok hebben om me de laan uit te sturen? Het vervolg van donderdag 25 september mag er overigens ook zijn, onze Florida ‘lawyer’ Mayanne Downs meldt triomfantelijk aan de telefoon dat de deal met Full Sail is ‘signed, sealed and delivered’. “Peter,” zegt ze, “for a miserable $5K you got rid of all your Full Sail crap.” Om de euforie niet te verstoren, laat ik even achterwege dat we over deze finale afronding maar liefst anderhalf jaar gehakketakt hebben, nog even los van de ‘genereuze’ facturen die we in de tussentijd mochten ontvangen. Ik dank haar en ben blij; weer een horde genomen. Gefrustreerd door het uitblijven van positieve geluiden van mijn ‘superieuren’, besluit ik het niet te melden, ze bekijken het maar. Te midden van dit alles vergeet ik de kwestie ‘Kelly’ bij Gary en Kelly aan te kaarten, ik was er waarschijnlijk niet in de stemming voor. Nou ja, om eerlijk te zijn, ik wilde m’n goede humeur in stand houden. Na anderhalve week informatie over en weer te hebben uitgewisseld met Bram – geen Belg te bekennen – komt Eckart vrijdag 3 oktober, de dag dat klas 33 binnenmarcheert, ook van z’n poef. Geen woord van appreciatie, slechts de opmerking dat het eerder printen van een catalogus honderdduizenden of zelfs miljoenen dollars verschil kan maken. Hij gaat volkomen voorbij aan de gepresenteerde informatie, en haalt er de makkelijkste brok uit. De recente, door marketing gemaakte, foto op m’n bureau herinnert me qua pose hoe ongemakkelijk we tegenwoordig tegenover elkaar staan:

Geen schim meer van de voormalige automatiseringskameraden. Niet eens meer boos wordend, schrijf ik licht sarcastisch dat wanneer het zo eenvoudig zou zijn, we de catalogus desnoods met de hand geschreven zouden hebben. De ‘go ahead’ ligt bij de accreditatie commissie en bij onze ‘lawyers’, laat ik weten. Wat is er mis met de ‘mensen’ mensch Eckart, vraag ik me af. En heeft die stomme Belg zich plotseling verstopt? M’n aandacht wordt gevraagd voor het vragenuurtje met de ‘newbies’, de nieuwe studenten die op dag één altijd nieuwe vragen hebben. Daar neem ik graag aan deel. Goed om iedere student te leren kennen, en zij mij. Fris en leergierig, zoals het hoort aan het begin van een studierichting die wellicht leidt naar een Emmy, Grammy of zelfs een Oscar. Dat doet me denken aan onze eigen jongens die zich morgen voetballend presenteren in Clayton. Daar verheug ik me nu al op, die hebben nog een heel leven voor zich. Na een laatste vraag beantwoord te hebben en met de belofte er altijd voor hen te zijn, besluit ik m’n bureau leeg te maken en huiswaarts te gaan. Op KCBS gaat het alleen nog maar over een mogelijke ‘recall’ van gouverneur Gray Davis, over wiens politieke toekomst aanstaande dinsdag gestemd wordt. En, sensationeler, gaat hij opgevolgd worden door acteur en republikein Arnold Schwarzenegger. ‘Only in America’, gniffel ik terwijl ik voor ons huis parkeer. Zaterdag begeef ik me met de jongens op pad naar de voetbalvelden achter Clayton Valley High School. Voor de fotosessies zijn de jongens allemaal uniform AYSO gekleed. Astrid wacht inmiddels thuis op de komst van haar vriendinnen Maaike en Odile, studiemaatjes uit Leiden, waar ze een medische O.K. opleiding volgde. De jongens dollen, maar zien toch nog kans voor hun buddyfoto ‘netjes’ glimlachend op de foto te komen:

V.l.n.r. Bo-Peter, Ivar en Kaj

Het voorstel om daarna Ed’s Mudville Grill aan te doen, wordt door de jongens met gejuich begroet. Ook een aantal andere vaders en medespelers begeven zich op weg naar dit populaire sportcafé. Een mooie zaterdag na een uiteindelijk beste week, met hier en daar een donderwolk!

Volgende week: Bram gaat zich nu overal mee bemoeien. Overleeft gouverneur Gray Davis de stemming? De Belg is terug en overhandigt ons een forse rekening.

Een verjaardag die nog lang nasuddert

Er viel natuurlijk gedurende de pandemie weinig te plannen. De verjaardag die ik in m’n hoofd had om mijn ¾ eeuw groots te vieren, viel helemaal in duigen. Alhoewel de versoepelingen precies één week voor m’n verjaardag ingingen (mazzelpik), moest het toch op bescheiden schaal gevierd worden, met een veel geringer aantal mensen dan gepland (in mijn hoofd). Maar zoals altijd wist Astrid het maximale eruit te halen, met als hoogtepunt het verschijnen van een heuse snackkar. Daarnaast had Ivar een bard geregeld die liedjes uit m’n jeugd speelde die ik luidkeels mee kon zingen. En omdat ik jarig was, werden daar geen opmerkingen over gemaakt. Plotsklaps werd er om stilte gevraagd, waarna Astrid het woord nam. Klaarblijkelijk heb ik ooit in een vlaag van verstandsverbijstering gezegd dat ik best een standbeeld verdiende. Welnu, met veel aplomb onthulde ze een door haar geproduceerde buste in wording, waarna applaus volgde.

Uiteraard stond ik paf, hoewel ik de neus wat uit proportie vond. Astrid zegde toe over verkleining na te denken, maar was de mening toegedaan dat ze na bijna 34 jaar huwelijk meer van m’n neus had gezien dan ik. Ik vermoedde dat ze in m’n slaap een gipsafdruk had gemaakt. Echter, ik gloeide van trots, maar wel stiekem gisteren in haar atelier een foto gemaakt om te kijken of er iets aan de neus gewijzigd was. Helaas. Vele bijzondere cadeau’s en herinneringen vielen me ten deel, waarmee ik de komende maanden ‘zoet’ ben. Sommige gedichten en voordrachten deden me daadwerkelijk blozen, en daar heb ik normaliter geen last van. Terwijl ik maandag bezig was om ‘dankjewels’ te schrijven, alsmede antwoorden op de sociale media te geven, verscheen er als bij donderslag een mooie doos voor onze deur. Na uitpakken bleek er een dosis Californië (wijn) opgestuurd te zijn uit Helmond, van origine Rotterdammers.

Onder leiding van vriendin Jeanny (we leerden elkaar 58 jaar geleden kennen) tekende de hele familie de mega verjaardagskaart, inclusief kleizoon Dennis, die bij ons in Californië gelogeerd heeft. Bij onze terugkeer naar Nederland werd bevestigd dat we een aantal vriendschappen voor het leven hebben, en dat is het mooiste cadeau dat je kunt bedenken. Zonder ook maar iemand tekort te willen doen, wist jongste broer Rob met zijn inspanningen de roos te raken. Lees even mee:

Mocht ik ooit nog beroemd worden (niet op gokken), dan hoeven ze bij mijn verscheiden alleen maar de meegeleverde USB stick in de computer te pluggen om m’n hele levensverhaal in te zien, inclusief muziek van de betreffende periode. Moet ik zeggen dat oudste zoon Rick, samen met Liesbeth, ook een goede duit in de zak deed met toekomstige herinneringen:

Liverpool totaal gaan we volgend jaar doen, zo Covid het wil. Ondanks de beperkingen een onvergetelijke verjaardag, met veel dank aan Astrid die m’n gedachten kan lezen (best gevaarlijk). Woensdag weer herinneringen uit 2003 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Lees het in gezondheid, laat je niet besmetten! P.S. Over Peter R. de Vries is alles al geschreven, daar heb ik helaas niets aan toe te voegen.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 118

 De Emeryville Chamber of Commerce installeert een buitenlandse chairman. Gouverneur Gray Davis politieke leven hangt aan een zijden draad.

Niets is mooier en gelukmakend dan terugkijken op een geslaagde personeel- familiebijeenkomst. ‘Happy Valley’ in Berkeley zorgde ervoor dat de hechte Ex’pression ‘family’ band verder versterkt werd. Aan dat front zitten we in ieder geval goed. Aangezien er geen tegenkandidaten zijn, zal ik binnenkort naast m’n betaalde Ex’pression job eveneens als Chairman van de Emeryville Chamber of Commerce door het leven gaan. Ben ik best een beetje trots op, na slechts een kleine vijf jaar aan het roer van Ex’pression. En, als eerste buitenlander. Wat zou m’n moedertje trots op me geweest zijn. Beetje kinderachtige gedachte, maar het kruipt toch onwillekeurig in je systeem. Net toen ik dacht dat een kleine twee weken relatieve rust, tussen de groeipijnen door, bijna onnatuurlijk aandeed, wist Gary het weer te verstoren. En dat net op het moment dat ik klaar stond om de Pixar chamber mixer bij te wonen. In een puntige e-mail verdedigde hij Kelly op het belachelijke af. Eigenlijk ging het over het gegeven dat er vanuit Ex’pression een maximaal aantal mensen de mixer bij konden wonen, en zij daar in haar functie niet bij hoorde. Zij, Kelly, had niet gevraagd om erbij te zijn maar was min of meer uitgenodigd door Yee-Ju, onze admission director. En ik had dat geweigerd. Gary beweert dat het de schijn heeft dat ik de pik op Kelly heb. Het maakt me enorm boos, Gary, president en mede oprichter van Ex’pression, kan het zelfs niet opbrengen om z’n affectie voor Kelly te verbergen. Z’n status onwaardig. Grappig genoeg heb ik dezelfde middag nog met Kelly gelunched naar aanleiding van haar tweejarig dienstverband bij Ex’pression. Geen piep inzake Pixar. Na een diepe zucht verlaat ik Ex’pression, dat appeltje schil ik nog wel met Gary, eerst ervoor zorgen om bij Pixar een gemotiveerde en geïnspireerde indruk achter te laten. De knop gaat om zodra ik het indrukwekkende gebouw van Pixar betreed en begroet wordt door chamber president Bob Canter.

Dollen met Bob Canter voordat de massa arriveert

De mixer loopt als een trein, iedereen wordt magisch getroffen door de karakters uit ‘Finding Nemo’ en ‘Toy Story’. Gary doet alsof z’n neus bloedt en vermijdt oogcontact. Jezus, wat haalt die gast op z’n nek met die Kelly, flitst het door me heen. Gelukkig worden m’n gedachten onderbroken door mensen die me hartelijk danken voor de ontvangst en overwegen om ook lid van de chamber te worden. Mooi, dankzij Pixar is dat precies wat we wilden bereiken. Ondanks het Gary/Kelly akkefietje rijd ik in opperbeste stemming huiswaarts, dit geeft de burger echt moed. Helaas, zondag wordt bedorven door de hele dag die ik door moet brengen in ‘traffic school’ vanwege mijn rode licht bekeuring. Astrid heeft een school gekozen die ‘comedy school’ heet. Nou, m’n humeur wordt er niet beter op na een vol uur cartoon figuren aanschouwd te hebben die allemaal verkeersovertredingen maken, waarna je een testje krijgt. En dit gaat nog de hele dag door! Voor de klas zit een of andere halve zool die bij tijd en wijle door ons gecorrigeerd dient te worden. Hij weet niet meer of objecten in de spiegel groter of kleiner zijn dan dat het schijnt. “What a bozo,” roept een der cursisten tijdens een 5 minuten durende rookpauze buiten uit. Heel toepasselijk uit de mond van iemand die met teveel alcohol op bekeurd is. Aan het einde van de dag zijn we allemaal geslaagd en krijgen we een bewijs dat ervoor zorgt dat onze verzekeringspremie niet omhoog gaat.

En geen strafpunten op het rijbewijs, roept de instructeur ons nog na. Terugrijdend naar huis meldt KCBS dat het lot van gouverneur Gray Davis om ‘afgezet’ te worden zeer reëel is. Nog nimmer gebeurd in Californië. Ik maak hier nog eens wat mee. Thuisgekomen kijkt Bo-Peter me schuldbewust aan omdat het rode licht incident gebeurde toen ik hem naar een ‘fundraiser’ van de boy scouts of America bracht. “Was gewoon mijn schuld, gekkie, had ik maar beter uit m’n doppen moeten kijken,” stel ik hem gerust. De afgelopen relatieve rustige weken hebben ook z’n invloed op het gezin, iedereen is ontspannen en oogt vrolijk. Vasthouden die sfeer, neem ik me optimistisch voor. Dinsdagmorgen tref ik om 9 uur ’s ochtends Bob Canter en de aftredende chairman John Gooding bij ‘Ruby’s Can’t Fail Cafe’ in Emeryville om de details van de wisseling van de macht te bespreken. Gooding, zo’n beetje de godfather van Emeryville, voert het woord en stippelt de lijnen uit. Ik benadruk dat ik het als mijn taak zie om de chamber met meer leden uit te breiden en zodoende ons meer ‘say’ te geven naar de City. Ofschoon we met City Manager John Flores een goede relatie hebben, moet toch in het oog worden gehouden dat ambtenaren op dit niveau inwisselbaar zijn. Tegen elf uur rijden we naar de Holiday Inn waar de officiële meeting gaat plaatsvinden. Nou kan je wel zeggen dat ik, om met James Taylor te spreken, ‘fire and rain’ gezien heb, maar toch heb ik wat kriebels in m’n buik. Halverwege de lunch word ik door John Gooding aangekondigd als de inkomende chairman, waarna ik, na nog wat complimenten mijn richting, het spreekgestoelte betreed. En dan valt alles van me af.

In een vurige speech betoog ik mijn liefde voor Emeryville en wat ik de komende jaren voor de chamber denk te bereiken. Dat valt, als te verwachten, goed. Nu nog waarmaken, maar ook daar heb ik ideeën over, zeker ook vanwege alle faciliteiten die Ex’pression te bieden heeft. Het glas wordt geheven, en ik ben geïnstalleerd ‘als het ware’, zou Sjef van Oekel zeggen. Gary glimt en laat me nog snel even weten dat Full Sail ook een dezer dagen een ei legt over onze ‘lawsuit’ die uit de hand dreigde te lopen. Wij hebben een symbolisch afkoop bod gedaan om de zaak te beslechten. Zij weten net zo goed als wij dat dit kan uitdraaien op een bloedblad, dat uiteindelijk alleen verliezers kent. Dat wordt dus weer even duimen draaien. Tevens besluit ik om de affaire Gary/Kelly met ons reguliere overleg a.s. donderdag te bespreken.

Volgende week: Full Sail komt met een response op ons afkoop bod. Goedkeuring voor onze accreditatie is verplaatst naar 2004, dus meent Bram zich er mee te moeten bemoeien.

Ikke jarig, lof voor Astrid

Ja beste mensen, vandaag is het weer zover, de oude baas is jarig. En hoewel we dat redelijk beperkt kunnen vieren, is er één die uit het minimale het maximale weet te halen: Astrid. Drie zaken die geen toeval kunnen zijn: 1) versoepelingen precies één week voor m’n verjaardag, met dank aan minister de Jonge 2) het Nederlandse elftal speelt niet tegen Denemarken op mijn verjaardag, met dank aan Frank de Boer 3) het wordt vandaag de warmste dag van de week, met dank aan weerman Jan van Radio Noord Holland. Kijk, dat noemen we een echte hattrick! 35 jaar geleden vierden we mijn 40e verjaardag bij Restaurant Buitenlust in Vinkeveen, Astrids eerste met mij. Dress code: witte uitdossing.

Daarna had Astrid de regie bij alle volgende verjaardagen. Met groot succes, zoals een Mexicaans feest op mijn 65e in Californië:

Trotser nog ben ik op de manier waarop ze bij terugkeer in Nederland de draad heeft opgepakt, ondanks negatieve geluiden als ‘je komt boven je vijftigste hier niet meer aan de bak’. Het tussenliggende gedeelte zal ik iedereen besparen, ook ter voorkoming van het naast de schoenen lopen, maar zowel de ‘Nieuwsster’ als ‘Weekbladwijdemeren’ maakten gewag van haar sponsorschap van de senioren van Sportivo; ‘Gympies’ geheten. Het artikel zelf, inclusief foto van de ouwe knarren, heeft inmiddels alle sociale media bereikt, daarom onderstaand een kiekje met het bestuur:

V.l.n.r. Mik Lefel, penningmeester, Sponsor Astrid, eigenaar Geboortesupport, en voorzitter Dorothea Krijger

Dorothea en Mik hebben met vereende krachten Sportivo boven water gehouden, waarvoor hulde! Vandaag gaat weer een topdag worden, en dat wilde ik maar even gezegd hebben omdat ik de organisator ken . Afscheid namen we deze week van ons eerste sloepje bij terugkeer, de ‘California Dreamin’.

Na vijf jaar trouwe dienst wordt een nieuwe eigenaar er gelukkig mee gemaakt. Wij zijn zorgvuldig zoekende. Nu ga ik als de sodemieter iets nets aantrekken, zodat Astrid met me kan ‘shinen’ (zeker wanneer ik m’n bolletje scheer). Ten overvloede voor de trouwe lezers; a.s. woensdag aflevering 118 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, waarbij herfst 2003 wordt aangedaan. Zelf ben ik ook benieuwd wat er weer uit het grote archief tevoorschijn komt. Stay cool, en weet dat ze in Amerika na mijn verjaardag altijd ‘4th of July’ vieren!