Month: February 2026

Na afloop van de Olympische Winterspelen viel ik in een donker gat, het zo succesvolle, spetterende oranje was van de buis verdwenen, huldigingen daargelaten. Ik moest me in iets anders vastbijten, iets waar ik nog nimmer vat op had gekregen. Plotseling, tijdens een klein glaasje Seagram’s VO (Canadees), mee neuriënd met ‘Laughter in the rain’ van de recentelijk overleden Neil Sedaka, schoot het me te binnen: waar komt die eeuwige behoefte aan muziek toch vandaan? Ik ben opgegroeid met automatisering (IT) en bij alles wat ik deed was muziek een hulpmiddel, zowel bij lief als leed. Zo kon het gebeuren dat ik 5 jaar een stuk management deed voor Loïs Lane en Managing Director werd voor Arcade in Düsseldorf, met grote artiesten als Alan Parsons en Chicago. Alan Parsons nodigde ons uit om backstage een borreltje te komen drinken na een optreden in Paradiso, hetgeen we met veel plezier aanvaard hebben:

Het ‘kijk eens naar het vogeltje’ werd met geproeste vrolijkheid door Alan en mij uitgevoerd. Persoon links van mij wegens privacy (AVG) weggestuft. Had mooier gekund, maar ik blijf m’n eigen verstand gebruiken in plaats van AI. Echter, het bracht me niet bij het ‘waarom’, oftewel waar het vandaan kwam. Terug naar 1945, het jaar van mijn verwekking toen ‘Er hangt een paardenhoofdstel aan de muur’ van de Kilima Hawaians de hit van het jaar was. Nee, dat kon het niet zijn. 1946 dan, het jaar van mijn geboorte. Wat zegt de Chinese kalender over het jaar van de Hond: mensen geboren in dit jaar staan bekend als betrouwbaar, eerlijk, vriendschappelijk en loyaal, maar kunnen ook scherp uit de hoek komen. Dat komt me bekend voor, maar heeft niets met muziek te maken. Zou er nog iets anders zijn dat op mijn geboortejaar slaat? Op een dag, om precies te zijn afgelopen maandag, sloeg het in als een bom: als gewoonlijk, tijdens het inkloppen van belangrijke informatie op mijn PC, had ik de internetzender op NPO5 staan, het station van de ‘Gouwe Ouwe’ van de publieke omroep. Mijn geboortejaar bleek identiek te zijn aan het ontstaan van de ‘Arbeidsvitaminen’, het programma dat van maandag tot en met vrijdag uitgezonden wordt en waarvan het formaat veelal bepaald wordt door aanvragen van mensen/afdelingen uit bedrijven. Dat verklaart alles, ik ben dus geboren in ‘Het jaar van de Arbeidsvitaminen’, ‘music from the get go’! Een zucht van opluchting ontsnapt me, nu begrijp ik ook des te beter het thema van het (kroon) verjaardagsfeest van oudste zoon Rick over twee weken: ‘muziek door de decennia heen’, en het zou sfeer verhogend zijn wanneer je als zodanig uitgedost verschijnt. Dat is ons niet vreemd, zoals je kunt zien hoe Rick en ik als zodanig ooit tijdens een rockfeest verschenen:

Dat is nou het leuke van dat zoekwerk; zoals je kunt zien is het bij Rick ook met de paplepel ingegoten. De appel en de boom, u weet wel!

Intens meelevend met de Nederlandse Olympische deelnemers, ontkom je er niet aan om hun leed en vreugde te delen. Neem bijvoorbeeld de 1500 meter schaatsen voor mannen op donderdag. Na de fenomenale rit van de geplaagde Joep Wennemars (China kruising), die ‘en passant’ het Olympisch record scherper stelde, zagen we pa Wennemars een kuitenflikker van jewelste maken. Maar helaas, een drietal hard(er)rijders wrongen zich tussen hem en een bronzen medaille. Immense teleurstelling en boosheid was van zijn gezicht te scheppen. Immers, hij was vanwege de China kruising van een zekere medaille beroofd op de 500 meter en nu, vanwege een loting die hem zeer ongunstig gezind was, gedoemd om een scherpe tijd te zetten, zonder aanknopingspunt. Ik kon me helemaal in hem verplaatsen. Daar tegenover stond de staat van opperste vreugde van Kjeld Nuis, die op 36-jarige leeftijd voor de derde Olympische Spelen op rij zich in de medailles schaatste. Twee maal goud, nu brons. Brons dat voor hem de wereld betekende. Jawel, goud waard, inclusief Kjelds betraande ogen, en die had ik ook. Vrijdagmorgen begon voor mij ook als een Olympische medaille toen ik mijn naam genoemd zag bij een plaatsing op LinkedIn van een van de eerste studenten bij Ex’pression College in Californië. Voor de zuiverheid heb ik het niet vertaald: “I found a glossy print from college: The Expression Center for Mew Media (Expressions College). Thank you, Peter Laanen for always making yourself available. I started out as a member of the very first class, Class#1 …. Those were some special times, indeed.” Die eerste klas startte 11 januari 1999, na een blitz campagne, en de student, James Cordova, startte in het animatie programma. Na hem blozend bedankt te hebben, stuurde ik hem de volgende foto:

Dit jack was een cadeau voor elke student die bij ons afstudeerde en bracht bij een liefdadigheid veiling in 2000 $500 op. Het bod kwam van een lokale makelaar die, zo te zien op de foto, het toch eigenlijk wat aan de prijzige kant vond. James reageerde als volgt: “Peter Laanen, you were, and still are a huge part of what’s going on. You made a big imprint on all of us. I keep that jacket safe and sound :0) Ja, ik heb dat Jack ook nog, en het is niet te koop! Heel eerlijk, dit lijkt op borstklopperij, en dat is het misschien ook wel een beetje, maar 20 jaar na mijn vertrek dit nog te mogen vernemen is zoals ik mijn legacy graag zie, daar kan geen lintje of ridderorde tegenop. Vrijdag eindigde met een gouden toetje aangeboden door de shorttrack mannen op de aflossing, met de uber vrolijke gebroeders Van ’t Hout, en Antoinette Rijpma-de Jong op de 1500 meter. Die rooie Antoinette, die vroeger zo gepest werd! Dat is nog eens lekker ‘puh’. Daarnaast heeft ze ook nog een stichting opgericht ter bescherming van kinderen die continu gepest worden. Dat noem ik legacy van de bovenste plank. One hit wonder Arne Jansen kan met zijn ‘Meisjes met rode haren’ in ere hersteld worden.

Dat brengt me bij iemand die van Hero naar Zero viel. Waarschijnlijk ver onder nul; Andrew Mountbatten-Windsor. Van held tijdens de Falkland oorlog naar Zero bij Epsteins seks crime gang. Wijlen Queen Elizabeth draait zich in haar urn om bij het absorberen van al dit nieuws over haar lievelingetje. Laten we maar zeggen dat we niemand deze legacy gunnen, hoewel ik bang ben dat nog heel wat ‘namen’ hetzelfde lot wacht na verdere openbaring van de Epstein files. Dan kan ik afsluiten met het volgende spreekwoord; ‘Al is de seks crimineel nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel’. Blijf bij de les Trump………………

Waarom moest ik gelijk aan deze song denken toen ik las dat de Noorse kroonprinses Mette-Marit nogal betrokken was bij de seks pedo Jeff Epstein. Had het te maken met de zin ‘would you marry me anyhow’ toen ze als eenvoudige burgervrouw met kroonprins Haakon omging en al nauwe banden met Epstein had? Over één zinnetje hoefde ze zich geen zorgen te maken; ‘would you have my baby’, want die had ze al. De toen 4-jarige Marius Borg Høiby kwam als koekoeksjong het Noorse koninklijke nest binnen. De nu 29-jarige Marius brengt inmiddels zijn dagen door in de rechtbank waar hij beschuldigt wordt van maar liefst 38 misdrijven, waaronder verkrachting en handel in drugs. Dat deed me gelijk aan een Nederlandse kraker denken; ‘Het zal je kind maar wezen’. Maar goed, Morten Borg, één van de aan drugs gerelateerde scharrels van Mette-Marit is de biologische vader van Marius, die even voordat hij de gevangenis inging dit voor elkaar kreeg. Je vraagt jezelf af hoe zij door de koninklijke ‘keuring’ kwam, die Prins Haakon moet wel smoorverliefd op haar geweest zijn.

Het geluk spat ervan af bij deze foto! Bij de meerderheid van het Noorse volk is ze niet bepaald populair en wordt ze zeker niet gezien als een toekomstige koningin. De Luim volgt het op de voet. Nog een geval van ‘n ‘op de klippen gelopen huwelijk’ van adel met burger is de voorgenomen scheiding van ‘onze’ Formule 1 Prins Bernhard jr. met Annette Sekrève. Natuurlijk in goed overleg en met wederzijds respect, enz. Bas van der Schot van de Volkskrant beeldde Bernhard jr., zoekend naar een onderkomen, puik uit:

Natuurlijk weten we allemaal dat deze ‘stenen’ Prins genoeg onderkomens heeft, maar zie het als een geestelijke zoektocht. Het geeft je te denken of het zogenaamde gearrangeerde huwelijk geen betere oplossing is. ‘En de liefde dan’, hoor ik menigeen me toeblaffen. Mijn antwoord: ‘dat komt mettertijd, daar waarbij het in de scheidingsgevallen verdwijnt’. Enne, ouders weten toch wat goed is voor hun kind?! Lekker woke of wat? Even iets anders, recent krijg ik de ene na de andere aanbieding op mijn eenmanszaak ‘The Brand’. Klaarblijkelijk schijnen meerdere ‘Private Equity’ bedrijfjes zeer geïnteresseerd te zijn in een toko met een semi pensionado op leeftijd. Enig idee hoeveel miljoen ik zou moeten vragen? Heb ik weer, in navolging van al die niet deugende miljardairs weer in verleiding gebracht. Brengt weer zo’n liedje in mijn hoofd; ‘If I were a rich man’. Het gebeurt spontaan, maar één ding weet ik zeker, praktisch alle steenrijke mensen die ik in de loop der jaren heb leren kennen, hebben dat bereikt door veelal meedogenloos te zijn. Maar goed, mochten miljarden mij ten deel vallen dan, koop ik de Washington Post van die Trump kontlikker van een Jeff Bezos.

Hij kocht de krant indertijd om het van de ondergang te redden, nu vernietigt hij vrije meningsuiting. Ik weet niet waar dit heen moet, maar ik zou zo zeggen pluk het kleine geluk nu je het nog hebt!