Category: Uncategorized

San Francisco staat weer eens een keer in vuur en vlam; gaan de 49ers naar de superbowl?! We hebben het over die andere uiterst populaire Amerikaanse sport; American Football. Vraag me niet waarom het football heet terwijl het merendeel met de hand gespeeld wordt, neem het voor wat het waard is.

Winnen de San Francisco 49ers morgen in Atlanta van de lokale Falcons, dan hebben zij het liga (NFC) kampioenschap te pakken. Dat betekent dat ze 3 februari in New Orleans om de Superbowl spelen tegen de winnaar van die andere liga (AFC), de Baltimore Ravens of de New England Patriots.

De spelers zijn er klaar voor, en San Francisco ook. Weer een wereldkampioen in de City (je telt pas mee als je in deze omgeving San Francisco zo noemt) na de Giants! Awesome! Voor de nieuwsgierigen onder ons; de 49ers hebben hun naam te danken aan de goudkoorts die avonturiers in 1849 naar San Francisco bracht. Ook grappig; dit is zo belangrijk voor New Orleans dat ze hun wereldberoemde Mardi Gras (carnaval) parade er een week voor verzet hebben. Totaal in andere gedachten verzonken schoot ik van de week dit plaatje vanaf het kantoor van de Consul Generaal. Brutaal? Welnee, het was rond de klok van 06.30 (geen hond in het gebouw) en Bart was zowiezo in Nederland voor de ambassadeurs conferentie.

Dit is een kijkje op de East Bay, Oakland aan de overkant dus. Het merkwaardige is dat ik plotsklaps dacht aan een reklame die ik net buiten het gebouw gezien had, en die me zo deed denken aan m’n goede makker Jan Abbing, oftewel de Nederlandse Country ster JJJohns. Sentimentele zak die ik ben, nam ik me voor om na de lunch even een iPhone opname er tegenaan te gooien:

Freaky Fast….eh….nee. Freaky Good…..zeker weten. Jan is met vrouw Marja (manager, geluid en licht) naar Portugal vertrokken, treedt een aantal malen per week op en leeft met Marja een ‘happy life’.

Wil je een super vakantie in Portugal (Faro) beleven bij een van de leukste paren die ik ken; op zeker naar Jan en Marja gaan. Astrid en ik hebben er een drietal jaren geleden ook een machtig mooie tijd beleefd. Aan een ander gelukkig front in San Antonio, Texas, mocht Navy zoon Kaj zijn corpsman diploma in ontvangst nemen:

Corpsman is een medische specialist en op sommige boten, of bij de mariniers, zijn zij de enige deskundigen aan boord. Met trots mag Kaj nu dit insigne opspelden:

En dat werd natuurlijk plechtig gevierd!

Morgen vertrekt hij naar San Diego, Californie, grenzend aan Mexico, voor een tweetal maanden mariniers opleiding. Eindelijk gaat hij een beetje qua fysiek mijn kant uitkomen! De andere heertjes houden zich met skieen bezig, en voetbal, natuurlijk. Wat een leven! Het consulaat gaat volgende week een spannend weekje tegemoet met het bezoek van een Amsterdamse delegatie o.l.v. Loco Burgemeester Gehrels en het bezoek van ambassadeur Bekink. Tevens begint morgen de Fancy Food Show (de 49ers game gaat gewoon door) en hebben sommige mensen a.s. maandag vrij vanwege Martin Luther King jr. Day. Never a dull moment people! Inmiddels is Astrid een paar uur geleden aan een 24 uur shift begonnen. Ik voelde me een beetje schuldig toen ik aan m’n stroopwafel knabbelde. Voor haar een liedje van de Amazing Stroopwafels:

Oude_Maasweg

Een liedje dat me doet denken aan de stad van m’n geboorte en tevens een liefdesliedje (Ik een sentimentele oude zak, hoe durf je!).

Even nadat Ivar de ouderlijke woning rond 07.15 verlaten had om naar Northgate High te gaan, hoorde ik buiten krassende geluiden. Onverschrokken stormde ik naar buiten, honkbalknuppel in de hand. Tja, daar stond een stomverbaasde Ivar iets te doen dat hij in z’n jonge chauffeursleven nog niet gedaan had; z’n voorruit schoonkrabben.

Met een onidentificeerbaar roze hulpmiddel gaf hij “Califonia Dreaming” een onverwachte wending. Parallel aan deze vorst aktiviteit stond Kaj z’n mannetje in een operatiekamer in San Antonio, Texas:

Als ik zo de facebook reakties mag geloven, dan kan Dr. Kaj op een behoorlijk aantal vrouwelijke patienten rekenen. Bofkont! Hoewel, ook een aantal mannelijke reakties logen er niet om! Omdat deze week een wirwar van gebeurtenissen behelsde, nog even iets dat er ook niet om loog. Pepernoten! Astrid was aan de slag gegaan met het pepernotenbeslag. Het resultaat:

Pepernoot a la discus! Een pepernoot was goed voor een cholesterol inname die zijns gelijke niet kent! Gezien de reakties op mijn gespleten aanwezigheid op het consulaat (op de stoel van de Consul Generaal maar liefst!), onderstaand de situatie vanaf mijn bureau:

Kijk eens hoe Heineken uit alle hoeken en gaten tot mij komt! Uiteraard ben ik dol op reakties naar aanleiding van mijn gekrabbel; maar Paul Claessen uit Florida maakte het wel bont toen hij vorige week reageerde in de ‘comment’ sectie in de blog ruimte. Niet alleen corrigeerde hij mij op onterechte wijze, maar hij maakte het nog erger door een plaatsnaam in Nederland te verbasteren. Nadat hij twee dagen gebroed had op een antwoord, besloot hij mijn Rotterdamse achtergrond te blameren, terwijl hij ook nog zijn Amerikaanse vrouw, onschuldig als zij is, in de strijd wierp. Ik aanvaard dit als een soort van verontschuldiging en ben best bereid zijn Rotterdamse YouTube link hier weer te geven.

De_Rotterdammert

Nou, op het laatste moment hebben ze het toch voor elkaar gekregen dat de V.S. niet weer in een recessie belandde. Eindelijk vonden democraten en republikeinen elkaar weer eens; twee polariserende partijen die dit land bijna onbestuurbaar maken. Omdat er hier en daar onverdiende complimenten gegeven werden, kon ik m’n lachen niet bedwingen toen de volgende quote onder m’n aandacht kwam: “Het Huis van Afgevaardigden complimenteren voor dit compromis, is hetzelfde als een brandstichter een compliment geven omdat hij zijn eigen brand gedoofd heeft.” Hilarisch.

Wij zijn meer met een alcohol klif het nieuwe jaar ingegaan, zij het unaniem, om 12 uur onderstreept middels het nuttigen van een overheerlijke Dom Perignon Vintage 2003, met de complimenten van Antwan en Jill. Parallel aan deze midnachtelijke aktiviteiten liep Ivar met een tweetal kornuiten de traditionele Crystyl Ranch onderbroeken race. En, natuurlijk, nog grappiger vrienden hadden hun kleren verstopt:

Beteuterd meldden de heertjes zich omdat het buiten nogal fris werd. In het midden onze tijdelijke 4e zoon in de V.S.. exchange student Jesus, en ja, met kerstmis tot ons gekomen! Kleren gevonden in geparkeerde auto, eind goed, al goed. Wederom parallel vierden Bo-Peter en Kaj met hun vriendinnen de jaarwisseling in Oakland’s Oracle Arena, waar ‘neef’ Ferry Corsten, wereld DJ, zo’n kleine 20.000 mensen vermaakte.

Zouden ze het naar hun zin hebben?! En dankzij mijn oudste vriend in dienstjaren (50, hallo) Martin Corsten, die Ferry ondersteunt in zijn imperium, hadden de heertjes backstage passen en kon Bo-Peter on stage met Ferry de nieuwjaars count down geven:

Dat is nog eens indruk op de vriendin maken!

Omdat Ferry gewoon zichzelf is gebleven, zonder enige sterallures, kon ik het niet nalaten om zowel Martin als Yvon (zangeres van o.a. “The French Song”) een compliment te maken hoe ze hun kinderen opgebracht hebben. Zal wel dat Rotterdamse zijn; niet lullen maar poetsen! Ter afsluiting iets dat ik tot dusver niet ter berde heb durven brengen omdat ik klaarblijkelijk onze Consul Generaal, Bart van Bolhuis, de stuipen op het lijf heb gejaagd. Even voor de kerst kwam hij langs mijn kantoor (een deur voor het zijne) toen hij als door de bliksem getroffen bij de ingang van zijn eigen kantoor bleef staan. Hij zag mij zowel op zijn stoel zitten als op de mijne! Hij heeft daar een foto van genomen en ik ben benieuwd wat de trouwe lezer van dit mysterie vindt!

Of een stadje het goed doet kan je zien aan hun High School, en uiteraard de prijzen van de huizen. Sinds Ivar geselecteerd is voor het Northgate High soccer team, als keeper, mag ik e.e.a. bewonderen, danwel met gruwel aanzien. Immers, de verschillen kunnen zeer aanzienlijk zijn. Reeds de aankomst bij het Dublin High sport complex was zeer aangenaam:

Kijk, met zo’n entrée kan je aankomen! Al met al kunnen ruim 5.000 supporters hun ei kwijt op de tribunes (dat is meer dan bijvoorbeeld bij Jupiler League middenmoter Almere FC). Het veld is gemaakt voor voetbal, football en athletiek, en voorzien van kwaliteits astroturf.

Het aantal supporters geeft al aan dat het behoorlijk aan de frisse kant was. Nimmer, tot gisterenavond, heb ik bij een avondwedstrijd een kop koffie tot me genomen en een beker hete chocola. Oh ja, er werd natuurlijk ook nog gevoetbald door onze jongens. Ivar’s warm up bleek zeer noodzakelijk te zijn!

Dat er slechts met 1-0 verloren werd mag men toch zeer zeker danken aan deze talentvolle Van der Sar in de dop. Met wat knappe reddingen en goed uitlopen voorkwam hij menig doelpunt. De bal die de vrijstaande jongen vanaf 5 meter hoog in het net knalde, had zelfs voornoemde Van der Sar niet kunnen voorkomen. Uiteraard had Laanen Sr. als voormalig coach nog wel wat aan te merken. Uitschieten vanaf de grond verbeteren en aan kunstlicht wennen (”was ik toch even die bal bij de corner kwijt”). Al met al een dikke voldoende. Maar wat is dat toch met die Amerikaanse coaches; willen ze allemaal met driehoekjes a la Barcelona de wereld veroveren? Veelal dan een breiwerkje tot aan de middenlijn komen ze niet alvorens balverlies weer tot een breiwerkje aan de andere kant leidt. Zoals er gisteren gevoetbald werd hadden ze door kunnen voetballen tot Drie Koningen, en hadden ze nog niet gescoord. Individueel vernuft ontbreekt en niemand durft te schieten (1 schot in de hele wedstrijd van de Broncos!). Het ontbreken van een club systeem als in Europa, en met name in Nederland, breekt hen op. Laten we het even over andere ballen hebben!

Collega en vriend Marco van Vemden maakte ons opmerkzaam op het Pacific Pinball Museum in Alameda. Hij nodigde ons gisterenmiddag uit om dat te gaan bezoeken en met z’n vijven togen we op pad. Wat een ongelofelijk jeugdgevoel bekroop me weer om op die oude kasten met scherp tilt mecanisme te mogen raggen. Niks 10.000 punten als je amper een bal geraakt had, gewoon weer 101 schamele puntjes en flipperen in het zweet voor je vrije spel. Heerlijke middag met veel jeugdsentiment. Daags na Astrid’s heerlijke verjaardag, samenvallend met het kindeke Jezus (komt tot ons vandaag), hebben wij lekker een bioscoopje gepakt; “This is Forty”, hetgeen natuurlijk gaat over midlife crisis, Viagra en een ongewenste zwangerschap. Wij vonden het leuk; de meningen zijn verdeeld.

This_Is_Forty

Klik bovenstaande link voor een voorproefje! Heerlijk om weer eens op stap te gaan! Laatste column van 2012; allerliefste lezers, heb een machtige jaarwisseling en een ongelofelijk interessant 2013!

Calm before the storm at the man cave!

Today we play pool for possession of the "Fred van Buijten" cup. Program: Noon lunch at Ed’s Mudville Grill. 1.30 Highlights of 30 year Top Pop on the big screen. 2.30 Start of tournament. 5 pm: Peter declared winner. Oh what joy!

Al schrijvend (intoetsen dus) kom ik tot de slotsom dat ik net als elk jaar melancholiek naar buiten staar en evenals alle voorgaande jaren zeer regenachtig weer aantref. Neerlands bloed stroomt, zij het dat de omringende heuvels en aanplant dat ontkennen.

Ons personeelsuitje van afgelopen donderdag versterkte het gevoel van “Herinnert U zich deze nog, nog, nog….”. ‘Back to ’67’ in San Francisco in een psychedelische bus met rolschermen, waar afhankelijk van de wijk waarin we reden muziek en tijdsfragmenten afgespeeld werden.

3D brillen voor zowel de brochure als de LSD beelden op de schermen verhoogden het hippie gevoel.

Kostelijk! De chauffeur had naast zich een onuitputtelijke voorraad wierookstaafjes ter verhoging van de feestvreugde. En natuurlijk sloten we de bustrip af bij Haight/Ashbury, het episch centrum van de ‘Summer of Love’. De slotakkoorden, en niet zo zacht, werden aangebracht in de gastvrije woning (De Residentie) van Consul Generaal Bart van Bolhuis. ‘s Ochtends hadden Bart en ik de platenspeler aangesloten en binnen no time schalde er vynil muziek uit de vele luidsprekers die de residentie telt.

Wederom ‘good old times’, lekker de DJ spelen met een hoopje LP’s terwijl mijn collega’s sushi aan het bereiden waren. En, eerlijk is eerlijk, ze smaken nog lekkerder als ze door anderen bereid zijn! Heerlijke avond en je leert de collega’s weer eens van een andere kant kennen. Om het geluk af te maken kwam gisteren ons marine kind thuis vanuit San Antonio, opgewacht door Astrid die wat balonnen aangelijnd had:

En dan kan er wel een lachje af!

Eind goed, al goed. En zo aan het einde van deze bijna kerst story, opgeleukt met wat koffie een een zompige stroopwafel, heb ik nog steeds niet het gevoel dat ik tot 2 januari vrij ben. Enfin, alle trouwe lezers wens ik een waanzinnige kerst toe, alsmede een bruisend 2013. Enne….niet vergeten Astrid te feliciteren op 1e kerstdag!

Ze hebben hier een slimme reklame uitdrukking; “…..the gift that keeps giving”, oftewel als je dit kado geeft, dan heeft de ontvanger er zo veel plezier van dat hij/zij iedere keer aan jou denkt tijdens gebruik. Het is alweer 4 weken geleden dat ik opgenomen werd in de Dutch American Hall of Fame en vorige week heeft zoon Bo-Peter Gary Platt’s fantastisch geproduceerde mini documentaire op YouTube geplaatst. Een paar honderd views verder verscheen de volgende fototekst op facebook:

Een quote uit de mini documentaire over mijn leven geplaatst door Guenevere Prawiroatmodjo, TU Delft, Spin-off Nanotronics . Tevens plaatste ze de volgende tekst er onder: One of the best inspirational quotes I’ve heard so far… thought it deserved a nice picture. Dan zwel je toch even van trots, ik heb haar immers leren kennen als student op bezoek in de Valley, en ik schreef dan ook terug dat ik er trots op ben als oudere jongere een rolmodel te mogen zijn. Vrijdagmorgen 09.05; Astrid en ik zijn onderweg naar San Francisco en op de nieuwsradio ontvouwt zich het drama dat zich afgespeeld heeft in Newtown, Connecticut. Naarmate we San Francisco naderen loopt het dodental op en uiteindelijk blijken er 28 slachtoffers te zijn, waaronder de dader. Het gruwelijkste nieuws komt als blijkt dat maar liefst 20 kinderen gedood zijn.

28 dead, including 20 children, in Connecticut elementary school shooting

Staff and wire reportsmercurynews.com

Posted: 12/14/2012 01:37:14 PM PST

December 15, 2012 4:28 PM GMTUpdated: 12/15/2012 08:28:33 AM PST

NEWTOWN, Conn. – As this small Connecticut town mourned Saturday, teams of detectives continued to work at the school where 20 students were killed, going over "every crack and crevice of that facility," a state police spokesman said.

Beter dan bovenstaande foto kan de wanhoop niet worden weergegeven!

Dit is niet te bevatten en overal komen mensen bijeen in stille optochten om elkaar te troosten en te praten over die 20 jonge mensen die nimmer het studentenleven meer zullen meemaken. Die ouders, ik moet er niet aan denken: je brengt jouw kind ‘s ochtends naar school; “heb je je lunchpakketje bij je?” en ‘s avonds zit je (misschien God vervloekend) naast een doorboord lichaampje. Gruwelijk! Ook President Obama (supervader) kon zich amper beheersen toen hij woorden van troost sprak op TV:

President Barack Obama wipes a tear from his eye as he discusses the shooting in a Connecticut elementary school that left 27 people dead. (AP Photo)

En de machtige mannen van de NRA (National Rifle Association) zullen wel weer de kreet slaken die we al zoveel keer gehoord hebben; “guns don’t kill, people do”. En ze hebben zoveel macht in Washington dat we in principe allemaal een AK47 kunnen kopen als we maar een beetje normaal zijn. We kunnen alleen maar hopen dat President Obama er in slaagt dit te doorbreken, want dat gezeur over de Founding Fathers (zoek het maar op) moet maar eens afgelopen zijn. Het wordt gebruikt (die oeroude wetten uit een totaal andere tijdperk) als het hen goed uitkomt. Ondanks alles geeft het mij toch motivatie; studenten kunnen volgend jaar op mij rekenen als ze San Francisco/Silicon Valley aandoen. Zij zijn de toekomst!

Allereerst een nabrander over onze mini cruise naar Mexico, dat niet aan bod kwam vanwege de hogere prioriteit van andere gebeurtenissen.

Van links naar rechts: het 25-jarig huwelijkspaar, geluksvogel Ivar die aan boord de Spaanse schone Celia mocht beminnen, schoonmoeder Riet, oftewel Alice in Wonderland, en de lovebirds Katerina en Bo-Peter. Schoonmoeder Riet’s eerste cruise ging gepaard met het winnen van 2 prijzen, temidden van een hysterische menigte, en het poseren in haar galajapon:

Victoria’s Secret heeft haar inmiddels een contract aangeboden! Over tot de orde van de dag, eh, de week. Het weekend van 1 en 2 december stond volledig in het kader van de bisschop van Myra. We hebben ons ook dit jaar even niets aangetrokken van de Pieten hysterie. Laten we eerst het geweld op de voetbalvelden bedwingen! Twee sessies in San Francisco op zaterdag en een sessie in Berkeley op zondag. Bijelkaar zo’n 140 kinderen toegesproken en aangemoedigd met Pieten die de hele boel op stelten zetten met hun gangnam zang en dans.

Zwarte_Pieten_Style

De voorpret was natuurlijk ook groot, waarbij op een zeker moment de Pieten mij uit wilden zetten bij de Hulk Hogan wrestling contest. Kwajongens!

Maandagochtend hebben we de week ingedeeld in wie naar welke Holiday receptie gaat. In ieder geval kreeg ik Plv. Consul Generaal Ard van der Vorst zo gek dat hij naar de Beiersche party ging. Zelf heb ik met hem de Jakarta/CG Indonesie avond bezocht (lekkerrrrr) en donderdagavond solo de goedbezochte EFactor receptie in het toch nog wel wat groezelig aandoend Mission district. Het is goed dat ik er zo, eh….Hulk Hogan-achtig uitzie! Jakarta won het met boter en suiker, mede dankzij Miss en Mister Jakarta:

Ach, het valt niet mee, maar de breedste schouders moeten nu eenmaal de zwaarste last op zich nemen. Maar als ik dan voor dag en dauw het consulaat betreed en vanaf het kantoor van Consul Generaal Bart van Bolhuis dit panorama aanschouw, dan word ik heel blij. Sommige mensen noemen mij simpel!

Overigens beweert Bart dat bij een bepaalde lichtinval door de weerspiegeling de indruk wordt gewekt dat ik in zijn stoel zit, terwijl mijn kantoor naast het zijne ligt! Wat ligt er nog meer in het verschiet?En dan loop ik naar de galleria beneden, waar de farmersmarkt gehouden wordt in kerstsfeer, en komt er een rust over mij die ik wekenlang niet gevoeld heb.

Dat is meer Bing Crosby style dan gangnam style, maar ik kan met beide leven! Ter afsluiting de mini documentaire in 2 delen, die buddy Gary Platt voor mij heeft geproduceerd, en alsmede de voice over voor heeft gedaan. In Amerikaa

Honoree_Of_The_Dutch_American_Hall_Of_Fame-Pt1

Honoree_Of_The_Dutch_American_Hall_Of_Fame_Pt2

Na het gala (het dreunt nog na) en de heerlijke mini cruise naar Mexico, de realiteit van alledag. Even kijken wat er zo al aan inkomend e-mail verkeer is.

*Slik*, eh….1.043, echt?! Laten we maar even gaan graven in die berg; wederom vele tientallen miljoenen rijker geworden dankzij transakties in Ghana en erfenissen van overleden dictators, maar heel veel felicitaties en ongelofelijk aardige berichten van vrienden, familie en enigszins onbekenden (!). Heerlijk! Business as usual op het consulaat, zij het dat het cijferwerk nu de overhand neemt; hoe hebben we gepresteerd t.o.v. het jaarplan?! Meer hierover later dit jaar. Het seizoen is begonnen met windkracht 10, figuurlijk en letterlijk!

Zodra je bij ons het gebouw uitloopt (zie rechtsonder de in-/uitgang) krijg je dit beeld in de galleria. Geeft een feestelijk gevoel; da’s een ding wat zeker is! “Born is the king of Israel…..”.

Zodra je weer naar de receptie loopt, staan daar de twee vriendelijke ‘waakhonden’ Gael (l) en Mike, dat geeft een gevoel van warmte en rust voor die mooie krans. Het verkeer wordt natuurlijk gelijk een chaos, want na al dat mooie weer veroorzaakt de regen en de wind zeer gladde oliewegen. Tel maar gerust een half uurtje bij de ochtendspits. Bij ons in Concord hebben we alleen maar angst dat het zwembad overloopt; die regen doet ons immers niets!

En, niet vergeten, die regen hebben we hard nodig en de boys bidden er om, want het betekent dat het in de Sierras sneeuwt. Nog geen 3 uur rijden van ons huis wacht ski- en snowboard pret! Natuurlijk betekent de tik van november naar december dat Sint Nicolaas in San Francisco en Berkeley gaat aantreden. 2 weken geleden tuxedo time in Los Angeles met Consul Generaal Bart van Bolhuis:

Vandaag 2 Sint Nicolaas sessies in San Francisco; volgepakt huis met 200+ Nederlanders!

Morgen de jachthaven in Berkeley (voor de 11e keer). Maar, beste mensen, dit gaat niet zonder opofferingen. Gezien het drama van vorig jaar, waarbij mijn prachtige witte hangsnor helaas de bovenlip ging verlaten “waar is het lijmpistool, Piet?”, heb ik dit jaar besloten het ultieme offer te brengen:

Ja, ik weet ‘t, ik heb vele malen gezegd dat een man zonder snor is als een eitje zonder zout. So be it! Tegen Astrid’s verjaardag (gelijk met kindeke Jezus) is-ie weer in full swing. Uiteindelijk; alles voor de kinderen van de Bay Area!

Dat gevoel bekroop me dus meer en meer nadat we de deftige, doch stijlvolle California Club betraden. “L.A. is my Lady”, zong Frank Sinatra ooit, maar fast forward naar hedenmorgen, en de foto bestuderend die Thijs Boekhoff (google hem) mij zond, klopte het allemaal; het ‘Oscar’ gevoel en de Lady (aan mijn zijde!).

Het werd een onvergetelijke avond; onderstaand weergegeven middels een aantal foto’s die gemaakt zijn door vriend en collega Marco van Vemden. Toegegeven, het voelt aan als een uitgave met een hoog “Prive” gehalte, met dien verstande dat deze waarheidsgetrouw is!

Zonen Rick en Eric kwamen uit het moederland overgevlogen om dit spektakel bij te wonen. Biezonderheid: beide heren zijn geboren op 11 maart, 16 jaar apart!

Weliswaar geen ‘red carpet’, maar vrouwlief en schoonmoeder mochten er zijn!

Bo-Peter, Kaj, father of the 5 sons, Ivar, Eric en Rick; 6 men on a mission!

Plv. Consul Generaal Ard van der Vorst (l) in een ‘pittige’ discussie verwikkeld met Wells Fargo bankier Theo Burger.

Tevens werden wij verblijd met de komst van Alan Parsons, 2e van rechts met zijn charmante vrouw Lisa. Geheel links Gary Platt, producer van mijn 18 minuten durende documentaire.

Van l.nr. mijn voorgangster Ella van Gool, Charlie Watt (niet te verwarren met…) en Bay Area vrienden Antwan en Jill van der Stap – Honig. Uiteindelijk waren er zo veel knappe dames dat ik er niet echt een uit durf te kiezen (klapjes).

Links en rechts 2 heren die voor mij in de Hall of Fame opgenomen waren, beroemd architect Jan van Tilburg, Avery Dennison Corp. Exec. Bob van Schoonenberg (dankzij hem zijn we in de California Club), en fantastisch aardige vrouw Sandy.

De avond begint met de volksliederen:

Geweldige MC Jeff Keasberry, auteur “Indische Keukengeheimen”, opent en verzoekt eenieder te gaan staan tijdens het spelen van de volksliederen.

Zie onze matroos Kaj er kaarsrecht bij staan!

Sfeervolle impressie aan het begin van dit gala.

Consul Generaal Bart van Bolhuis (l) was uren vertraagd (SFO!), maar kon zich na zich haastig omgekleed te hebben, vervoegen bij egaa Thessy en voormalige honorees Jan van Tilburg en Bob van Schoonenberg.

Vader Abraham had er 7, maar ik ben zeer in mijn sas met deze 5; ze brachten met veel verve “Father and friend” van Alain Clark. Tranentrekker!

Consul Generaal Bart van Bolhuis introduceert de documentaire over mijn leven en staat op het punt om te zeggen dat hij mij ‘triple A’ status toedicht.

Ongelukkigerwijs blijft de DVD 3 maal op dit punt steken, alvorens producer Gary Platt toesnelde om het euvel te herstellen. Er kon in ieder geval een lachje af!

Zeer vereerd was ik dat de burgemeester van Los Angeles, Antonio R. Villaraigosa, mij in een speciale oorkonde bedankte voor mijn verdiensten in de Verenigde Staten.

President NAF SoCal, Guido Keijzer, overhandigt mij het prachtige bijbehorende, in brons gegoten, beeldje.

Gedurende mijn ‘acceptance speech’ kon ik mensen bedanken die niet aanwezig konden zijn, danwel het tijdelijke met het eeuwige verwisseld hadden, door hun vertegenwoordigers (als het ware) in de zaal te bedanken. Hier met speciale vriend Fred van Buiten; voor hem James Taylor’s “You’ve got a friend”.

En hier met de honoree van 4 jaar geleden, Henny Neys, de Mother Theresa van de East Bay, maar voornamelijk ook mijn Sinterklaas baas (2 december). “Hoort wie klopt daar kinderen”. Partner Gijs denkt; “wat moet-ie met mijn vrouw?!”

Goed om collega’s te hebben! Mijn NBSO partner in crime Gerard Brikkenaar van Dijk (Houston, Texas) heeft een vrouw die echt kan zingen www.paulien.info en dat liet ze ons ook horen. Veel dank daar voor!

En mijn ‘special thanks’ gaan uit naar NAF SoCal’s perfecte organisatie, weliswaar in beeld met name vertegenwoordigd door President Guido Keijzers en MC Jeff Keasberry, maar we weten wie de anderen achter de schermen zijn. Super bedankt! Ook natuurlijk naar alle lieve vrienden en vriendinnen die van heinde en verre gekomen zijn, met name Peter Weber, onder moeilijke omstandigheden.

We love you!