Archive for March, 2009

Nagekomen dienstmededelingen

Sunday, March 29th, 2009

Memo

Van: Scribent

Aan: Dappere lezers

Datum: 29 maart 2009

Betr.: Onaangeroerde zaken

Allereerst dient gesteld te worden dat de dappere Hollandsche Game vertegenwoordigers een prachtige brochure vervaardigd hadden.

clip_image002

De creatieve manier waarop zij, middels de molen, de verbinding tot stand brachten van ons huidige tijdperk naar games als hoedje wip, pim-pam-pet en ganzenbord, verdient alle lof!

De winnaar van de quiz van het weekend van 21/22 maart werd door het lot bepaald, en uit de vele (goede) inzendingen bleek de gelukkige de heer A.P.J. Bunnik te zijn, woonachtig te Zoetermeer. Na een telefonisch onderhoud met de heer Bunnik bleek diens voorkeur uit te gaan naar een sobere doch voedzame lunch met uw scribent later dit jaar, tijdens diens signeer toer in de Lage Landen. Gedacht wordt aan Rick’s brugrestaurant bij Schiphol. De heer Bunnik deed mij tevens het idee aan de hand om genoemde IBM column electronisch on-line mee te sturen, inclusief handtekening scribent. Bij deze. 

clip_image004

Ter afsluiting; vrees niet wanneer de column van volgende week pas laat zondag bij U in de e-mail inbox aankomt. Het heeft de ambassadeur in Washington, DC behaagt om uw scribent op te roepen voor Noord Amerikaans handelsoverleg. Volgens mijn informatie mogen kleine indiscreties schaamteloos worden doorgegeven. Wordt vervolgd derhalve.

Obama update

Saturday, March 21st, 2009

Allereerst mijn excuses indien er meer spelfouten dan normaal zitten in mijn gebroddel.

Nadat mijn computer de ongelijke strijd had verloren tegen Trojan Horses, en derhalve zwaar geinfekteerd afgevoerd werd naar de computerdokter, ben ik aangevangen op de laptop van mijn teer beminde.

Nu heb ik pas in de gaten dat dikke vingers en kleine toetsen een slechte combinatie zijn!

Obama dus!

Je moet zo voorzichtig zijn met wat je zegt!

Jay Leno was er eindelijk in geslaagd om een zittende president in zijn "Tonight Show" te krijgen.

Geinige show, dat moet gezegd worden.

Aangezien Obama tijdens de race naar het presidentschap had laten blijken dat zijn bowling kwaliteiten niet helemaal up to par waren, kon hij natuurlijk een vraag dienaangaand van Leno verwachten.

En daar kwam de ‘slip of the tongue’ hij vertelde dat hij weliswaar vooruitgegaan was, maar zoiets van op het niveau van de ‘Special Olympics’; voor mensen met een handicap dus.

Er werd spontaan gelachen, maar duidelijk werd dat er iemand in het witte huis mee zat te kijken en elk woord dat de president uitbracht op een goudschaaltje afwoog.

Voor dat de show zelfs uitgezonden werd bood Obama al zijn excuses aan, terwijl hij onderweg was naar huis in zijn bedrijfsvehikel; Air Force One.

Naturlijk werd er heel wat kabaal over gemaakt, zeker van republikeinse kant die waarschijnlijk al vergeten zijn dat Bush al tevreden keek als hij een zin zonder fouten voltooide. Het deed me echter denken aan de tijd dat we met Multi Function incidenteel tegen een team van zwakbegaafden voetbalden. We speelden het spel totaal mee, lieten ons in de luren leggen en wanneer zij scoorden riepen ze in koor "weer ‘n tud".

Nou dachten wij dat ze bedoelden weer een doelpunt, maar wellicht betekende het ‘weer zo’n normale in de maling genomen’! Hoe het ook zij, als we op de zaak iets positiefs volbrachten werd er menigmaal geroepen "weer ‘n tud". Waarschijnlijk ook politiek inkorrekt,maar schattig en goed bedoeld.

Het relaas van Obama en Leno vind je hier onder, met een link naar de betreffende ‘gaffe’.

Obama apologizes for gaffe

Fri Mar 20, 2009 1:36pm EDT

Email | Print |

Share

| Reprints | Single Page

[-] Text [+]

clip_image001

1 of 1Full Size

WASHINGTON (Reuters) – President Barack Obama has apologized for a gaffe in which he described his bowling skills as akin to participants in the Special Olympics, a sports program for people with intellectual disabilities.

Obama made the mistake during an interview on Thursday night on "The Tonight Show" with host Jay Leno, the first time a sitting U.S. president had been on the show.

Talking about living in the White House, Obama said he had been practicing his bowling in the home’s bowling alley and had scored a 129 out of a possible 300.

It was an improvement on the embarrassing 37 he had rolled during a stop on the presidential campaign trail a year ago.

"It’s like — it was like Special Olympics or something," Obama said.

The Special Olympics is a global nonprofit organization serving some 200 million people with intellectual disabilities, with a presence in nearly 200 countries worldwide. They compete in sporting events like the real Olympics.

Soon after the Jay Leno interview, Obama telephoned Special Olympics chairman Tim Shriver to apologize.

Shriver told ABC’s "Good Morning America" television show that Obama had apologized "in a way that I think was very moving" and that he said "he did not intend to humiliate the population, didn’t want to embarrass or give anybody any more reason for pain or kind of suffering."

Shriver said people should gain a lesson from the incident.

"I think it’s important to see that words hurt. Words do matter. And these words in some respect, can be seen as humiliating or a put-down to people with special needs, do cause pain. And they do result in stereotypes," Shriver said.

White House spokesman Bill Burton said Obama "made an offhand remark making fun of his own bowling that was in no way intended to disparage the Special Olympics."

"He thinks that the Special Olympics are a wonderful program that gives an opportunity to shine to people with disabilities from around the world," Burton said.

Shriver said he knows of a Special Olympian in the Detroit area who has bowled three perfect games of 300 and "he said he would be more than welcome to find the time to come to the White House and teach the president."

(Reporting by Caren Bohan and Steve Holland, editing by Vicki Allen)

http://www.youtube.com/watch?v=vE0yAEvVsUo

Quiz time!

Jaren geleden, om precies te zijn 6 mei 1987, schreef ik een column in de Automatisering Gids over een groot computerbedrijf dat ook de afgelopen week dik in het nieuws was. En, zoals jullie weten, hou ik nogal van muziek, maar het laatste bericht liet zich daar ook wel heel eenvoudig voor lenen; ‘Here comes the sun’. In 1987 gebruikte ik de volgende liederen: ‘Red roses for a blue lady’, ‘Blue moon’, ‘Blue eyes’en ‘Mamy Blue’ om datzelfde bedrijf te kenschetsen. De gelukkige winnaar die dit raadt kan zich verzekeren van een gesigneerd exemplaar van yours truly. Bij meerdere goede inzenders beslist het lot (ik dus).

Happy Spring!

Terugkoppelen

Saturday, March 14th, 2009

Ik kreeg nogal wat reakties op mijn‘zielige’column van vorige week, en steunbetuigingen, fruitmanden en beterschapwensen.

Maarre……voor de zekerheid, het is dus een kleine twee jaar geleden dat ik in het ziekenhuis lag.

Inmiddels ben ik weer helemaal het ventje en heb niet het idee dat ik die galblaas mis. Hoor ik iemand blaaskaak mompelen?

Als je er op staat wil ik nog wel kwijt hoe ze die 25 nietjes verwijderd hebben; eigenlijk nieten omdat ze zo groot waren.

Van die echte metalen dingen waarmee je normaal gesproken …eh…ja…iets aan elkaar niet.

En die dokter vroeg me nog of ik mee wilde genieten toen hij ze er uit ging pulken.

Niet dat ik normaal gesproken win in de loterij, maar zoveel nieten had ik nimmer ervaren.

Weet je, normaal gesproken mankeert mij niets.

Vrouw Laanen stuurt me (gezien mijn levensstijl) van het ene onderzoek naar het andere, en iedere keer is ze weer stomverbaasd dat er een positief rapport geproduceerd wordt.

Zij denkt sterk aan omkoping mijnerzijds.

Een paar maanden geleden werd ik op zachte aandrang (ook van mijn huisarts) naar een colonoscopy geleid.

Boven de 50 schijn je dat te moeten ondergaan.

Ik ken mensen die ‘forever’ 49 blijven; hoe denk je dat de football franchise de San Francisco 49’ers aan hun naam zijn gekomen?

Nou ja, in ieder geval had ik dat zo’n 12 jaar weten uit te stellen, en ja, ik weet ‘t, het is kleinzielig en kinderachtig.

Dus hop colonscopy here I come.

Nou gaat het mij niet om de details (en jullie al helemaal niet), ik werd immers verdoofd, maar om het fenomeen instinct.

Nadat mijn duifje mij mij tegen het middaguur ophaalde –ik wankelde nog, dus werd ik in een rolstoel gezet- vroeg ze me of ik wist waar we heen gingen.

Als door een vlaag van mist antwoorde ik; “lunch”.

Dat is instinct!

Nu sluit ik het hoofd medische perikelen echt af, maar een ding moet mij nog van het hart.

Mijn huisarts, een fantastische mid-veertiger die mij jarenlang bezwoor dat het zo goed was om de procedure te ondergaan ter verlenging van mijn bruisende leven, moest op de hoogte gesteld worden van het positieve resultaat (negatief dus in medische kringen).

Ik bel; de assistent komt aan de lijn, we wisselen wat ‘small talk’ uit, en ik vraag haar om me door te verbinden met dokter Singh.

Stilte.

“Hello, doctor Singh please!”

Aan de andere kant wordt het zwijgen verbroken en de mededeling is hoogst storend; dokter Singh is dus een maand geleden overleden aan een hartaanval.

Wat!

Daar weet ik niks van; hij, de mid-veertiger die mijn leven wilde verlengen is er tussen uitgepiept.

Ja, ik ben echt kwaad, enerzijds omdat ik niet op de hoogte ben gesteld, anderzijds dat een fijn mens is heengegaan.

Only in America.

Twee grote zaken deze week in de V.S.

Allereerst de schuldverklaring van Bernard Madoff dat hij met zijn pyramide aktiviteiten maar liefst 65 miljard dollar heeft verduisterd.

Pardon, 64 miljard; ze hebben er inmiddels een teruggevonden.

64.000 miljoen dollar, Holy Toledo!

clip_image002

In dit artikelwordt het een ‘Ponzi scheme’ genoemd naar de eerste zwendelaar die dit hanteerde aan het begin van de vorige eeuw, Charles Ponzi, een Italiaanse immigrant.

En….trommelgeroffel……de Maddof’s beweren dat ze de 823 miljoen dollar die nog op hun zilvervloot boekje staan eerlijk verdiend hebben. De familieleden beweren dat ze al sinds de tachtiger jaren nooit wat gemerkt hebben.

“Pa, hoe kom je aan dat condo’tje in New York van $7 miljoen?”

“Eerlijk verdiend jongen.”

“Dank Pa voor zo’n transparant antwoord”.

Een beetje korte deze week want ik ben onderweg naar Miami.

“Flew me to Miami Beach NWA, Sunday the 15th of June”.

Beatles?

In ieder geval voeg ik me bij de helft van Curacao en Bonaire die ook onderweg zijn om onze trots, de Nederlandse Honkballers te zien spelen in de kwartfinales van de World Baseball Classic.

Sensatie in de States toen Nederland de Dominicaanse Republiek er uit knikkerde.

$400.000 gooit $80 miljoen er uit.

Zoiets als Laanen versus Maddof (Laanen is vrij man).

Zie onderstaande link naar een 5 minuten durend interview van onze ambassadeur in Washington D.C. met ESPN dienaangaand.

Wederom bonkt mijn (honkbal) hart weer van trots.

“Miami, I’m on my way, and in my cheap GM it’s not so far away!”

http://www.youtube.com/watch?v=QO7Zbv2scpE

Waanzin

Saturday, March 7th, 2009

Vandaag, beste beeldbuiskinderen, springen wij van hot naar her, dus maak de veiligheidsgordels maar goed vast want het wordt een wilde rit tussen nu en 1959.

Al die associaties kreeg ik toen mijn oog getroffen werd door het blikseminslaande artikel dat Barbie 50 jaar geleden (9 maart 1959) aan den volke gepresenteerd werd in New York . Volgens het artikel had ontwerper Ruth Handler haar geschapen naar het voorbeeld van een Duitse pop, met alle vrouwelijke glooingen, inklusief borsten.

14 juni 2007

Badend van het zweet sla ik mijn ogen op, mijn zaalzuster vraagt mij hoeveel pijn ik heb op een schaal van 1 tot 10.

Inmiddels weet ik dat hoe meer pijn ik veins, hoe meer morfine ik krijg. Ik verman me en fluister 6 langs mijn oxygeenbuisje.

“Niet meer?” vraagt ze bezorgd.

Ik knik nee, en nadat ze de barcode op mijn pols gescand heeft (ik voel me net een supermarktartikel), krijg ik een weldadig aandoend shot in een van de pijpjes die in mijn lichaam gemonteerd zijn.

Als een warme douche!

Oh, hoe ik in het ziekenhuis beland ben?

Nou, de zondag daarvoor hadden wij een potluck end-of-the-season baseball party van onze jongste Ivar.

Alle ouders maken dus hamburgers, kip, hotdogs, en wat van dies meer zij. Toen ik ‘s avonds na aanschouwing van de laatste aflevering van de ‘Soprano’s’ ziek werd dacht ik onmiddellijk aan salmonella.

Klinkt als die reklame van Buitoni, maar dan minder fris.

Na twee dagen gemartel en gewichtsverlies van zo’n 3 kilo , brengt mijn vrouw me naar de ER (hoor ik een TV serie?) van het John Muir ziekenhuis in Walnut Creek .

Nou, die zagen gelijk dat de oude heer Laanen behoorlijk ziek was, en spoten me gelijk onder de morfine. Prachtige regenbogen en spuitende fonteinen waren het onmiddellijke resultaat. Heerlijk!

clip_image001

De operatie ging wat minder soepel, nadat men met een camera van speldenknopomvang gekonstateerd had dat mijn galblaas onderhevig was aan een rottingsproces en bovendien aanhing tegen een slagader naar mijn lever (dat prachtige orgaan), nam men geen halve maatregelen.

Via een soort van keizersnee werd ik verlost van het orgaan.

Twee handen er in, “niet laten vallen” want dan verspreidt het gal zich door het gehele lichaam, en dan zou Laanen wel eens meer passé kunnen zijn.

Daar heb ik natuurlijk niets van gemerkt; mijn vrouw des te meer, uur na uur sloop voorbij, maar uiteindelijk werd haar medegedeeld dat het oude onkruid (lees Laanen) zijn naam weer eer aan had gedaan.

Nadat de zuster mijn voorhoofd heeft afgelapt, verlaat ze mijn kamer en enigszins hallucinerend draai ik me om naar de 24-uurs klok op mijn nachtkastje.

De cijfers staan op 19.59, bijna 8 uur ‘s avonds dus.

1959, niets in mijn verwarde hoofd maakt een sprongetje naar Barbie, wel naar mijn kluppie Sparta uit Rotterdam .

Mijn rood witte hart barst weer van trots; dat was het jaar dat Sparta voor de laatste maal landskampioen werd.

Vanaf dat moment bepaalt de klok. tussen sluimermomenten door, mijn hele denken. De serie ‘24’ gaat daar over; alles wat er kan gebeuren binnen 24 uur.

Mijn hele leven wordt geprojekteerd op de klok!

20.05: onrustig woel ik weer door de lakens, mijn laatste jaar bij Ex’pression College for Digital Arts in Emeryville.

Monotoon klikken de cijfers voort.

De morfine doet zijn werk en ik val in een diepe slaap tot 4.07.

Het Amerikaanse Leger, daar werkte ik voor in Rotterdam gedurende de Vietnam Oorlog als Administrative Accounting Machine Operator.

Mijn eerste geprogrammeer met kabeltjes was op een IBM accounting machine 407.

clip_image002

Ik druk op de knop naast mijn bed en haastig komt een zuster aangesneld.

Na mijn verhaal aangehoord te hebben glimlacht ze en verzekert me dat dit bij het proces hoort.

Als ik weer ontwaak is het 9.11, het moment waarop van de Verenigde Staten, volgens eigen zeggen, de onschuld werd ontnomen.

En laten we wel wezen, die 11e September heeft de hele wereld geraakt. Op het moment dat het tweede vliegtuig de toren invloog zat ik in de auto onderweg naar Ex’pression, en ik heb nog nooit zo’n koude rilling gehad.

clip_image003

De stemming op de school was er een van totale droefenis en onredderin. Iedereen in de V.S. heeft wel familie wonen in een staat aan een van de kusten; het werd dus overal gevoeld, zonder aanziens des persoons. Huilende studenten worden getroost en als ik ‘s avonds naar huis rij staan mensen op bruggen over de highway met stars and stripes vlaggen te zwaaien; het is onmogelijk om zonder betraande ogen thuis aan te komen.

19.46, zo heb ik dus bijna 24 uur doorgebracht, ijlend (letterlijk en figuurlijk) van dieptepunt naar hoogtepunt en terug, rollercoaster style.

1946, mijn geboortejaar (ook van Bill Clinton en Dolly Parton), terug dus bij af.

En aan de waanzin komt geen eind, we zwalken van de getuigenis van een Sudanese soldaat hoe vrouwen gedood moeten worden in Darfur, en meisjes vanaf 13 verkracht, naar de mega boosheid deze week dat er een Barbie op de markt is gebracht met een tatoeage.

Maar; er  is hoop!
clip_image007

 

Oftewel zoals wij hier zeggen; Obama is “Da Bom”!

Volgende week minder van de hak op de tak, maar het lucht wel op!