“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 56

KRON4 invloed op ons ‘Open House’. Het spant of de broodnodige financiën binnenkomen. Gespannen Silent Planet boardmeeting te verwachten.

Thuisgekomen besluit ik dat het nu niet ‘t geschikte moment is om een e-mail op poten te schrijven over het niet overgeboekte geld. Beter om dat te doen na ons ‘Open House’ van komende zondag. Wanneer dat een succes is, dan is het iets makkelijker om een grote bek te hebben. En morgen, niet te vergeten, de laatste wedstrijd van het voetbalseizoen voor team Rampage. Na afloop dienen ook nog de prijzen uitgereikt te worden, en daar zijn ze in Amerika gul mee. Nu eerst de rest van de vrijdagavond genoeglijk doorbrengen met de familie, zonder kopzorgen. Zaterdagmiddag, na een gezapige laatste wedstrijd, begeven we ons naar Rocco’s Ristorante Pizzeria, dé plek waar om gevochten wordt wanneer het om dit soort prijsuitreikingen gaat.

Om al die spelertjes op het juiste moment aan tafel te krijgen is alleen al een ‘hell of a job’. Het tijdig uitserveren van de pizza’s en assistentie van de ouders helpt. En dan begint het eindeloze prijs uitreiken op elk niveau. Nog net geen beker voor de speler met de dunste beentjes! Hulpcoach Eric en ik beoordelen elk spelertje en geven gemotiveerd aan op welk gebied ze zich kunnen verbeteren. Vervolgens is het de beurt aan de ouders om de coaches te bedanken. Eric wordt hartelijk bedankt en krijgt een plaque. Voordat ik de mijne krijg moet ik nog door een riedeltje opmerkingen: m’n ‘charmante’ accent wordt lacherig aangehaald, ook dat ik af en toe football zeg in plaats van soccer, maar vooral hilarisch vinden ze de manier waarop ik de buitenspelval behandeld heb. Gejuich, waarna de plaque overhandigd wordt.

Ik bedank de ouders die ons ondersteund hebben, met name de team mom, en benadruk nogmaals met een “I love those boys”, hoe ik ervan genoten heb. Kaj, die inmiddels beter Engels spreekt dan ik, kijkt hoe z’n medespelers dit oppikken, en trekt dan een trots gezicht. Geslaagd! Terug naar huis meldt hij me in de auto dat hij het toch niet zo erg vond om keeper te zijn. Mooi toch?! Een zaterdagavond uit het boekje, de jongens bekijken Pixar’s filmkraker ‘A Bug’s Life’ terwijl Astrid en ik ons bij een wijntje beraden over aankoop van een woning met meer slaapkamers. Bo-Peter en Kaj slapen nu op één slaapkamer en we denken dat op termijn dat onwenselijk is. Spannend ook. Maar het geeft wel aan hoeveel vertrouwen we hebben in het succes van Ex’pression. Als een duveltje uit een doosje duikt de geldkwestie weer op in m’n hoofd, even niet melden besluit ik, daar staan Astrids oren vast niet naar. We moeten zo snel mogelijk cash positief worden, zo simpel is het! Ik laat het in ieder geval de avond niet bederven. Zondag vroeg dag, het ‘Open House’ begint om 9 uur en ik heb afgesproken om Gary een uur eerder op te halen. Wanneer ik zijn court inrij, staat hij zowaar al buiten op me te wachten. Rond half negen arriveren we bij Ex’pression waar tot onze genoegdoening zich al een hele rij bij de ingang gevormd heeft. “KRON effect, baby,” spint Gary van tevredenheid. Via de achteringang bereiken we het theater, waar alles in gereedheid is gebracht. Alle studenten die voor ons gaan werken hebben zich ook gemeld en zullen per kleur van de opleiding aan de deelnemers van het Open House gekoppeld worden. Het theater vult zich met naar schatting 150 mensen, meer dan 50% boven het aantal opgegeven personen eind vrijdag. Kippenvel. Gary en ik worden aangekondigd en krijgen een hartelijk applaus. Het verhaal van de trip de we hebben gemaakt van opbouw tot dit moment van realisatie wordt ademloos beluisterd. We moeten in een vorig leven entertainers geweest zijn. De mensen worden voor de rondleiding gekoppeld aan de diverse studenten, waarna het circus in ons 4000 vierkante meter gebouw kan beginnen. Q&A, vraag en antwoord dus, zal na afloop plaatsvinden en specifieke technische vragen kunnen ze tijdens de rondleiding kwijt aan de instructeurs. De tijd die voor ons beschikbaar komt geeft ons de mogelijkheid om dit soort evenementen te optimaliseren. Net als door de week bijvoorbeeld om te bezien hoe het bij bepaalde sessies toegaat:

Sound Arts Director Duke Zaffery, uiterst links, instrueert.

Het loopt als een trein en ik besluit om mijn ‘Weekly Update’ op kantoor te maken, en niet thuis. Waar ik natuurlijk mee worstel is hóe de problematiek van het geld aan te pakken. Eerst maar het goede nieuws vermelden van ons verschijnen op TV en de hoge opkomst van het Open House. Het zou me niet verbazen wanneer Bram Zwagemaker de duimschroeven weer wat aandraait: “Who is the boss?” De salarissen moeten er maandag over een week uit, deels op bankrekeningen, maar ook met checks voor hen die dat willen, en waarschijnlijk schulden hebben. Maar dat gaat mij niet aan. Er is onlangs bij Ex’tent ene Chris aangenomen om de financiële dagelijkse zaken te behartigen. Ik besluit het politiek aan te pakken en net te doen of Bram deze Chris opdracht heeft gegeven om dat geld over te boeken:

Na op ‘send’ te hebben gedrukt, komt er een gevoel van rust over me, dit lijkt me de beste oplossing zonder dat iemand gezichtsverlies lijdt. Ik word geroepen voor een akkefietje en voordat ik er erg in heb staan Gary en ik weer op de bühne, nu om vragen te beantwoorden. We weten exact waar het om draait: banen. Als privé school dienen we 72% van de studenten binnen 6 maanden na afstuderen een baan te bezorgen, voorwaar geen sinecure. Aangezien we nog geen studenten geplaatst hebben, want een afgestudeerde klas hebben we nog niet gehad, is alleen die theoretische uitleg mogelijk. Wat de doorslag geeft is dat we inmiddels een stagiaire overeenkomst aan het voorbereiden zijn met Pixar, recentelijk in Emeryville gevestigd. Pixar dat Disney overdonderd heeft met kaskrakers als ‘Toy Story’ en ‘A Bug’s Life’, daar kan je mee aankomen. Na afloop merk je het ‘KRON4’ effect, we worden aangesproken als rockstars. Voelt goed, dat wel, nu het geld nog. Terug naar huis rijdend verzucht Gary dat hij zich “high as a kite” voelt. Morgen is het maandag, en ik breng Gary bij dat de vlieger dan weer aan de grond gebracht moet worden. Gary grijnst en begint een joint te draaien. “Not in my car Gary,” protesteer ik. “Just preparing, baby, just preparing,” mompelt Gary, wetend dat hij me tuk heeft. Thuisgekomen baad ik me in de aanwezigheid van Astrid en de boys en doe uitbundig verslag van het geslaagde ‘Open House’. De week verloopt volgens de gebruikelijke patronen, de gebruikelijke vergaderingen, maar op donderdag 11 november is het geld nog steeds niet binnen. Ik beleg een meeting met financiële man Ed Niskanen en Gary. Gary is heel boos en de “fucks” vliegen in de rondte. Helaas komen we daar niet mee verder. Cashflow dus. De slotsom is dat dankzij de voorschotten die betaald zijn door november en januari 2000 studenten, er voldoende geld in de bank is om het gros van het personeel te betalen. Dat betekent dat de dure jongens even geduld moeten hebben. “So be it,” besluit ik de bijeenkomst. Bedrukt verlaten Gary en Ed, ook dure jongens, mijn kantoor, zelf voel ik me wel goed. Immers, we zijn te ver in het proces om Ex’pression te laten tanken, het zou kapitaalsvernietiging van de eerste orde zijn. Je voelt dat dit niet gaat gebeuren, maar wat heeft het voor zin om ons zo te piepelen? Zo van “laten we eens kijken in hoeverre ze hun eigen broek kunnen ophalen?”. Contraproductief en onrust zaaiend, dat is het. Vooruitlopend op onze boardmeeting bij Silent Planet, volgende week donderdag in Orlando, stuurt baasje John-Erik Moseler ons met de stukken ter voorbereiding een bewerking van de beroemde foto van de bijeenkomst van Jalta net voor het einde van de tweede wereldoorlog. De grote mannen van Engeland, de Verenigde Staten en Rusland zijn duidelijk bewerkt:

V.l.n.r. Peter als Churchill, Eckart als Roosevelt en Gary als Stalin

De bijeenkomst in Jalta was belegd ter bespreking van de reorganisatie van Duitsland en Europa na de oorlog. Dat John-Erik hiermee subtiel wil aangeven dat er ook bij Silent Planet werk aan de winkel is, blijkt uit de stukken. Ondanks al de prijzen die ze gewonnen hebben met hun artistieke werk, zijn ze niet in staat gebleken om dat in rendabele opdrachten om te zetten. Dat wordt gezellig volgende week met houthakker Bram Zwagemaker aan mijn zijde. M’n gedachten dienaangaande worden onderbroken door Doreen, onze gedeelde assistente. “Peter, Liz Altieri on line one.” Liz is de lokale bankmanager van de Summit Bank in Emeryville en hopelijk brengt ze goed nieuws over onze kredietaanvraag. “Hey Liz,” begin ik monter, “what’s new?” In ieder geval is er over de kredietaanvraag nog niets beslist. Voordat ik haar kan vragen wat de reden van haar belletje is, stuift Gary binnen om te melden dat we volgende week een presentatie geven bij de lokale Kamer van Koophandel. “Fine,” zeg ik ietwat geïrriteerd en in plaats van Liz op “hold” te zetten, druk ik haar weg.

Volgende week: het nieuws van Liz Altieri. De presentatie bij de Emeryville Chamber of Commerce en de tweedaagse boardmeeting bij Silent Planet.

Het kan dus nog lager!

Trumps niveau kan dus nog lager: de machtigste leider van de wereld ziet in een bleekwater injectie een mogelijk medicijn tegen Covid-19. Je denkt dan toch dat daar een marktkoopman Haarlemmerolie staat te verkopen.

Hét middel sinds 1734 tegen galstenen, geelzucht, ingewandsstoornissen, slechte adem, reumatiek, jicht en krampen, nierstenen, ontsteking van de urinewegen, griep, netelkoorts, hooikoorts, maden, bloedzweren, lichte verbrandingen, insektenbeten, winterhanden, kloven, tandpijn en haaruitval (heeft bij mij niet geholpen). De ziekenhuizen zien al met angst en beven de Trump stumperds tegemoet die devoot naar hun führer luisteren en er een bleekwatertje ingooien, met alle gevolgen van dien. Voor mijn geestesoog zie ik in de drank- en voedselindustrie een reeks van bleekproducten ontstaan om het innemen te vergemakkelijken, uiteraard met een financieel belang voor Trump. Alles dus met de beroemde drie letters ble erin: “Ober, één whible”. Dat is dus een whisky bleekwater, in de volksmond ook wel een wiebeltje genoemd.

Wiebeltje on-the-rocks

Sommige producten hebben de mazzel dat de drie letters al aanwezig zijn: “Jij ook een lekker stukje Toblerone, schat?” Sommige producten worden lichtelijk qua naam aangepast: Zeeuwse Babblelaar, hetgeen ook opgaat voor gereputeerde huishoudelijke merken als Bleck & Decker. Laten die nou ook nog eens een blender verkopen! En om deze onzin maar af te kappen: Trump bleekt zijn haar al sinds jaar en dag, dus wat kan er fout gaan? Hoewel, zou het via z’n haar zijn hersens nog meer aangetast hebben dan we kunnen waarnemen? Over nu naar ons reguliere programma. De overdekte lounge heeft met deze neon uiting de kers op de taart gekregen:

Wat zal het hier goed toeven zijn tijdens een regenachtige dag. Naar aanleiding van mijn WK’90 bijdrage in de vorige zaterdag Luim, kreeg ik onderstaand prentje van een oud collega uit die tijd toegestuurd. Niet helemaal Luim kwaliteit, maar wel van historische waarde omdat ook hier de onuitroeibare Sjaak Swart bij aanwezig was.

O

Daar gaan we v.l.n.r.: Ben Wijnstekers, Feyenoord, onderweg naar R.C. Mechelen), Bram Haverkamp (compagnon Sjaak Swart), Monique Olgers, de latere mevrouw Rijkaard, Marcell Ham, Jan Buskermolen (ook oud collega) en Sjaak Swart. Liggend op de voorgrond: Freek de Jonge.

Ze speelden een z.g. 4 x 2 tussen de benen. Laat nou gisterenmiddag die oud collega, Marcell Ham, me opgezocht hebben in Loosdrecht. Uiteraard met inachtneming van de correcte afstand. Bijna 30 jaar elkaar niet gezien, dus heel wat bij te praten. En vreemd genoeg leek het minder qua tijd. Ook de uren die voorbij vlogen tijdens de goed voorgedragen anecdotes. Mooi iets, die sociale media! Nu ik bijna niet verder meer kom dan de slagboom, Astrid zit er als een havik bovenop, zou het me niet verbazen eerdaags plotsklaps mijn auto op Marktplaats te zien! Vooralsnog heeft ze er een reclameobject van gemaakt:

N

Aangezien die baby’s zich niets van Corona aantrekken, heeft ze die reclame niet echt nodig en ik voorzie sowieso een baby uitbraak over een maand of acht. Indien niet, dan loop ik binnenkort rond met een reclame sandwich bord. Scheidingen in die periode? Ook ja! Last but not least; natuurlijk niet vergeten, a.s. woensdag op digitale wijze aflevering 56 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Blijf in ieder geval op afstand en gezond dit weekend. Kijk naar Zweden en weet dat een lekker terrasje ook een ‘lekker’ einde kan worden. Mij niet gezien!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 55

Spanning of het broodnodige geld binnenkomt. De verrassend inkomende klas van november. KRON4 weet ons weer te vinden.

Allerheiligen: 1 november dus. En wie is er jarig? Het jongetje dat om zes uur bovenop me springt en in Düsseldorf is geboren. Dikke pret, althans, nadat ik weer op adem gekomen ben. “Blijf je thuis, daddy,” vraagt Ivar met wijd opengesperde blauwe ogen. “Um…..nee,” antwoord ik met zoveel liefde als ik maar in mijn stem kan brengen, “maar om vier uur gaan we vanmiddag met je broers en wat vriendjes naar Chuck E. Cheese.”

Er gaat een orkaan van gejuich op. Chuck E. Cheese is dé plek voor kinderfeestjes, -spelletjes en -voedsel. Ook dé angstbezorger voor ouders die mee uitgenodigd worden! Hordes kinderen maken een paar uur ‘normaal’ oudergedrag onmogelijk. Ivar rent naar de slaapkamer van z’n broertjes om ze het heugelijke nieuws mede te delen. In de tussentijd beloof ik Astrid met m’n hand op het hart Ex’pression tijdig te verlaten. Ze kent me! Nu snel highway 24 op, want om acht uur is er een zogenaamde ‘Big’ Management Team meeting, dus alle blokhoofden zullen aanwezig zijn. Ook Eckart zal acte de présence geven. Hij vertrekt morgen en pakt dit nog even mee. Ik heb hem op het hart gedrukt tijdig aanwezig te zijn omdat we exact op tijd beginnen, zonder aanziens des persoons. Mijn motto blijft dat de participanten die op tijd zijn niet gestraft hoeven te worden voor hen die te laat komen. Sommige notoir, zoals Gary, hoewel die nu mooi op tijd is, wetend dat Eckart er ook zal zijn. En Eckart is er zelfs vóór mij! Zijn Chrysler convertible staat parmantig op de beste plek. Eenvoudig te herkennen aan zijn kentekenplaat:

Ja, ja, alles heeft een Ex’ in de naam van zijn ventures. Ook zijn kentekenplaat ontkwam er niet aan, maar dat is te koop in Californië! Hoeveel keer ik niet heb uit moeten leggen dat zijn investeringsvehikel, Ex’tent, staat voor Eck’s tent, is niet meer bij te houden. Maar goed, ik heb mooi nieuws voor deze vergadering, het nieuw aangestelde hoofd van de salesreps, Yee Ju Lin, heeft het gepresteerd om met haar kleine crew het naar beneden gestelde aantal van 12 inkomende studenten op te krikken naar 25. Een prestatie van formaat. Dat wordt een feest komende donderdag wanneer ze zich melden. Eckart begroet me zoals alleen hij dat doet: “mooi op tijd jongen, je ziet dat het aan de top begint,” wijst hij op zichzelf met een brede grijns. “Zeker weten Eck,” antwoord ik kort en ga hem voor naar klaslokaal 3 waar de vergadering plaats vindt. Iedereen is vol verwachting nu de grote meester zelf aanzit. Hoe hij het voor elkaar krijgt weet ik niet, maar hij weet een compliment altijd te veranderen in een les van de hoofdmeester. Nadat ik een glunderende Yee Ju een pluim heb gegeven voor haar prestatie, neemt Eckart het woord, waarna alle blokhoofden devoot naar hem opkijken. Ik bedenk me dat Amerikanen best wel wat weghebben van Duitsers. Wanneer het opperhoofd spreekt, dan keren alle hoofden één richting, ze luisteren en knikken beamend. “Twenty Five is great, no doubt,” begint hij om daarna uit te leggen dat het oorspronkelijke aantal 30 was en dat hij nu wel verwacht dat we ons aan de gebudgetteerde aantallen houden. Gary protesteert: “c’mon Eckart, that’s too easy.” Ondanks Eckarts fronsende blik gaat Gary door en geeft aan dat mijn wekelijkse rapporten voor zich spreken. Zonder de Amerikaanse aanwezigen te schofferen, haal ik enigszins snerend nog maar eens in het Nederlands een oude koe uit de sloot: “je weet het Eckart, voorspellen is moeilijk, vooral als het om de toekomst gaat.” Dat haalt de kou uit de lucht en Eckart gaat tot opluchting van alle blokhoofden over op het hoe en waarom van zijn successen, en wat we daarvan kunnen leren. Dat doet hij dan weer zo charismatisch, dat je er alleen maar bewondering voor kunt hebben.

Echter, wanneer je zo lang meeloopt als wij twee, doet het je toch denken aan de “eerst afbreken, daarna opbouwen” theorie. Maar het werkt, je voelt de motivatie aanzwellen. De vergadering sluit ik om negen uur af omdat iedereen nu terug moet naar zijn of haar klaslokaal, dan wel intake van studenten moet verzorgen. Zelf moet ik de constructiebijeenkomst leiden. In bijzijn van Eckart, dat wel. En niet te vergeten, om vier uur vanmiddag word ik bij Chuck E. Cheese verwacht. Klapjes wanneer ik dat niet haal. En dat begrijpt Eckart heel goed, gek als hij is op zijn dochter Clien. De bouwvergadering met Dennis Stearns loopt op rolletjes, Eckart stelt de juiste vragen, vindt dit zeer interessant en wil alles weten over de rol van ster architect John Storyk. “Beauty beats costs,” vat hij het kort samen. Stearns beaamt dat Storyk schoonheid belangrijker vindt dan de kosten en dat hij dat zelf corrigeert waar hij kan. Eckart is onder de indruk van Stearn’s kunde en passie en nodigt hem uit voor aanpassingen aan zijn Berkeley woning. Iedereen tevreden, ik als de sodemieter naar het feestje van Ivar. Daar staan onze jongens al ongeduldig op me te wachten, aangevuld met de kinderen van Gary. Ook Gary voegt zich later bij ons, met vrouw Debbie en zijn schoonmoeder in z’n kielzog. Gary heeft voor Ivar een prachtig cadeau meegenomen: een Furby, de hit van 1999. Ivar vindt het een beetje eng wanneer de Furby op de meest vreemde momenten gaat spreken of reageert op een beweging. Hij krabt wat achter z’n oren maar wil de Furby niet afstaan aan een van de andere boys.

We worden niet teleurgesteld in het ‘Chuck E. Cheese’ effect. Zodra onze jonkies de speelarena betreden, komt er een gekte over hen die met geen pen te beschrijven is. We doorstaan de drie uur die we er doorbrengen, inclusief junkfood. De volwassenen snakken na deze beproeving naar een alcoholische versnapering, maar de kinderen hebben een topdag, en daar gaat het uiteindelijk om. En zo is de kop van de week er weer af, waarna ik Eckart dinsdagmiddag naar SFO breng, San Francisco’s internationale vliegveld. Onderweg maan ik hem nog over de gelden die nog steeds niet binnen zijn. Eckart belooft het bij Bram Zwagemaker aan te kaarten en gaat vervolgens, in mijn mooie Chrysler 300M nota bene, van z’n laatste joint genieten. “Ja pik, dadelijk ruim tien uur zonder, en dat valt niet mee,” zegt hij met z’n ogen dicht, genietend van een forse trek. Nou ja, bedenk ik me, als dat geld maar binnenkomt. Bij ‘International Departures’ geeft Eckart me een flinke omhelzing en bedankt me voor mijn leiderschap. Het zou fijn zijn wanneer hij dat ook eens meer in uitgebreidere kring verklaarde, mopper ik. Enfin, beter zo dan anders. Vrijdag komen de ‘newbies’ in. Nieuwe studenten geven zo’n injectie van vreugde wanneer je naar al die leergierige koppies kijkt, maar ook naar de meest wilde haardrachten en tatoeages, neus- en oorringen. Gary en ik heten ze welkom in het naar Meyer Sound genoemde theater, en wat we ook vertellen, het gaat erin als een aflaat in een ouderling. Wat we niet weten is dat tijdens ons relaas een cameraploeg van KRON Channel4 ons gadegeslagen heeft.

KRON4 is hét TV station van de San Francisco Bay Area en Gary en ik, toch al ‘in the mood’, geven dan ook een spetterende toer van het gebouw. Ze denken zelf dat de reportage wel in het zes uur journaal opgenomen zal worden. “That would be fucking awesome, Pete,” kraait Gary uit van vreugde. Wat niet zo ‘fucking awesome’ is, is dat het geld nog steeds niet op onze rekening staat, en dat met een goede week te gaan voordat de salarissen uitgekeerd moeten worden. Gary en ik besluiten om dat leed in The Townhouse weg te spoelen met een goed glas Chardonnay. Rond een uur of zeven, wanneer we op het punt staan om te vertrekken, komt iemand aan de bar zitten die vraagt of we “those Expression folks are who were just on the news”. We glimlachen bescheiden, maar vol trots verlaten we onze favoriete ‘hangout’ om ons naar onze auto’s te begeven. Zondag dienen we ons wederom te melden bij Ex’pression voor ons ‘Open House’, waarvoor zich iets minder dan honderd mensen aangemeld hebben. We zijn benieuwd of onze KRON4 reportage nog van invloed is. In ieder geval hebben we genoeg studenten die groepjes geïnteresseerden kunnen rondleiden naar de diverse stations, waar de leerkrachten dan een presentatie geven. Tevens leek het ons een sterk punt dat potentiële studenten vragen kunnen stellen aan studenten die op het punt staan af te studeren, zonder dat Ex’pression management over hun schouders meeluistert. Ik ga Gary ophalen, zodat ik zeker weet dat hij op tijd is. Je moet wat! Heel tevreden stappen we in en begeven ons huiswaarts. Het geld ben ik echter niet vergeten, daar componeer ik thuis nog wel een e-mail over.

Volgende week: KRON4 invloed op ons ‘Open House’. Het spant of de broodnodige financiën binnenkomen. Gespannen Silent Planet boardmeeting met Bram Zwagemaker in Florida.

Ongemakkelijke ontbijtgesprekken

Wat gebeurt er nu agenda’s leeg geveegd zijn, afspraken beperkt tot veelal korte skype/WhatsApp gesprekken en de TV ook niet bepaald inspiratie brengt? Dan komen er onderwerpen ter sprake die je nog nimmer bij het ontbijt besproken hebt. Zo keuvelden Astrid en ik 2e paasdag over de “Boer zoekt Vrouw” aflevering van zondag daarvoor. Het moet niet gekker worden! Maar, laten we eerlijk zijn, je kunt het niet altijd over die malloot van een Trump hebben. Hoewel, soms achtervolgt het je. Zo verzamelde Astrid afgelopen week kleding voor behoeftige mensen in Gambia. Het betekende voor mij overtollige broeken en overhemden opsnorren. Dat bracht me naar wat overhemden die ik zeker vier jaar niet gedragen had, dus eigenlijk niet meer sinds onze terugkeer naar Nederland. Daar zat een overhemd bij dat zo goed als nieuw was. Astrid vroeg dan ook terecht om het ‘waarom’. Ze begreep het onmiddellijk toen ik het boord omvouwde:

En ook nog gefabriceerd in Indonesië! Wat nou ‘Amerika #1’? Kordaat zette ze er de schaar in: “dat kun je die Gambianen niet aandoen,” sprak ze ferm. Weer even terug naar 1990, de voorbereidingen WK’90 voetbal zijn gestart, leidend naar een cruise met de Oriënt Express, gelardeerd met BN’ers (kenden we die term toen al?) van divers pluimage. Twee zaken die exact 30 jaar geleden vastgelegd dienden te worden: 1) Het schip (Das Boot). 2) Een eerste anker als trekker (Mr. Ajax). Voor het vastleggen van de Oriënt Express boot begaf ik me naar Londen om ons te verzekeren van een drijvend hotel rondom Sicilië. Check! Voor de anker positie begaf ik me naar de Jaap Edenbaan waar Sjaak Swart het restaurant gepacht had. Na het eerste uur Sjaak aangehoord te hebben over zijn briljante carrière, gaf hij aan gaarne alle drie de voorronde wedstrijden bij te wonen, met alles erop en eraan, en natuurlijk op kosten van de Orange Club. Check! Zie onderstaand de combinatie:

Sjaak Swart in volle glorie voor de Oriënt Express

Het grote aftellen kon beginnen voordat de ‘onzen’ 11 juni zouden aftrappen tegen Egypte. Voor kwaliteitscontrole vloog ik naar Venetië om een proefvaart met de Oriënt Express te maken. Een waar genoegen! Volgende week meer. Donderdag zou ik vertrokken zijn naar Californië voor een geweldige trip gecentreerd rond Bo-Peter en Kaj, maar ook ‘de beste vrienden’. Helaas, de wereld is veranderd en we passen ons aan. Mijn wereld is nu gekrompen tot zo’n 400 meter, vanaf ons ‘home’ tot de slagboom. Dat rijmt. Niets om over te klagen met dit prachtige weer. Ivar zit nog steeds ‘vast’ in Costa Rica (zonder te klagen) en oudste kleinzoon Rico tot genoegen in Portugal. In de tussentijd is Astrids klei atelier wel gereed gekomen, inclusief lounge (en koelkast!).

De trotse eigenares poseert voor haar pronkstuk

Dat maakt blij! Volgende week woensdag alweer de 55e aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Voor hen die de tel zijn kwijtgeraakt (dan wel de personages), en thuis ook wel eens over iets anders willen lezen dan over Corona, ga naar de Luim ‘Archive’ terug naar ‘March’ 2019, waar het allemaal op 20 maart begint. Voor het overige; fijn weekend en blijf gezond. Vermijd risico’s, we zijn op de goede weg.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 54

Diner met boardmembers bij The Townhouse. Reactie van boardmember Joi Ito. Halloween nog leuk na deze boardmeeting?

Gary komt naar me toe met een “sorry” waarvan ik niet zeker weet of het wel gemeend is. Laat ik het positief opnemen; wellicht een uiting van opluchting dat hij niet het doelwit was van het duo Eckart en Bram. In ieder geval heb ik Ed Niskanen gevrijwaard van een verbaal pak slaag. Het is interessant om te aanschouwen hoe de verschillende boardmembers enthousiast gesticulerend met elkaar de meeting bediscuteren. Gelach klinkt op en Eckart heeft inmiddels een metamorfose ondergaan. Hij verheugt zich op het komende diner bij The Townhouse en dolt met Woody Harrelson. Na hem gevraagd te hebben of hij ergens ooit wel eens op tijd gekomen is, troont hij hem naar buiten voor een joint. Langzaam kom ik weer tot rust. In The Townhouse zit Eckart ‘natuurlijk’ in het midden naast Woody en Barlow, en hebben Jane Metcalfe en Joi Ito ook elkaar gevonden. Gary, Bram en ik complementeren de tafel aan de buitenkanten met tussen ons soundguru John Meyer en Hope Spadora van Sybase. Er wordt daadwerkelijk onderhoudend en geamuseerd met eenieder gesproken, maar op enig moment zijn we Woody kwijt. Een dame aan de bar die hem geobsedeerd bestudeerde, heeft het voor elkaar gekregen om hem naar buiten te tronen. Gary fluistert iets te luid “fucking moviestar, how’bout us, Pete?” Eckart die dit hoort zegt luid “you guys are too fucking ugly,” en barst daarna in lachen uit. Bram schuifelt naar buiten om Woody op te scharrelen, maar eigenlijk om een saffie te roken. En in die sfeer eindigt de avond. Eckart kletst me op de schouders, bedankt me en zegt uit te zien naar de housewarming party van morgenavond. Ook moet ik Astrid nogmaals bedanken voor de warmte die ze aan het interieur gegeven heeft. Schaapachtig bedank ik hem namens Astrid en zegt dat ze zich verheugd op de party, hetgeen waar is. Dus moet ik verder niet zeiken over al dan niet gaan. We gaan. Thuisgekomen toont Astrid zich zeer verheugd over het geheel en om de huiselijke vrede te bewaren ‘vergeet’ ik de Eckart/Bram aanpak. Geen genade zaterdagmorgen voor de vermoeide oude strijder, de kinderen springen bovenop me. Kaj heeft zich al in z’n voetbalspulletjes gestoken en noemt me ook in bed “Coach Peter”. Kleine boef. Na een partijtje catch-as-catch-can met de boys begeef ik me in m’n ochtendjas, gewapend met een mok koffie, naar m’n computer. Ik open een uiterst positieve e-mail van Joi Ito, gezonden vanaf het vliegveld aan mij, met een kopie naar alle boardmembers en program directors Rob Gibson en Duke Zaffery:

Behalve vreugde voelt het ook als een scheut nieuwe energie in m’n lichaam. Nu begrijp ik ook gelijk meer van Eckarts strategie. Hij hangt de strenge bovenmeester uit met vragen waarvan hij de antwoorden kent. Vervolgens wacht hij onze response af, waarna hij de stemming van de voornamelijk door hem geselecteerde boardmembers peilt. Enthousiasme alom, plan geslaagd. Uiteraard ben ik ook benieuwd wat er gebeurd zou zijn na negatieve reacties. Evil! Ik schiet in de lach omdat Eckart plotsklaps in m’n hoofd opkomt als Mike Myers creatie Dr. Evil, maar dan met haar:

Maar, om ons zó aan te pakken om een bepaald resultaat te boeken, dan moet je wel een beetje ‘evil’ zijn. Deze les sla ik op, zal me niet weer gebeuren dat ik me zo laat opnaaien. Tevens zal ik Eckart erop aanspreken dat er weer geen geld is overgeboekt, en dat is dodelijk in deze doorbraak fase. Genoeg voor nu, coach Laanen gaat de Rampage ploeg leren hoe een buitenspelval op te zetten tijdens de wedstrijd die we gaan spelen. Nou, dat valt niet mee, de spelertjes kijken me aan of ze water zien branden. Oké, dan doe ik het anders, de achterste linie loopt met de coach mee wanneer we in de aanval zijn. De laatste man moet op mij letten en neemt de backs mee. Kaj moet keepen, en is daar boos over. Kaj wil doelpunten maken. Ik wil dat hij ze tegenhoudt, zo simpel is het. Komt erbij dat je hem niet zomaar omver loopt. Het lukt allemaal aardig, de spelertjes vinden het interessant en de ouders denken dat die coach uit Nederland niet helemaal lekker is. Douchen is er niet bij omdat er geen clubvoetbal is, dus ook geen kantines of kleedlokalen. Terug nu, met een wat stuurs kijkende Kaj, zodat Astrid en ik ons gereed kunnen maken voor de housewarming party van Eckart. Het wordt snel donker en kil zo, eind oktober, en om Eckarts huis in de Berkeley Hills te bereiken, ontkom je niet aan een ‘kruip door sluip door’ route. Auto parkeren, voorwielen op de heuvelachtige weg in de verplichte stoepstand en deur stilletjes openen om niet op te vallen. Eckart ‘spot’ ons onmiddellijk en snelt naar ons toe, waarbij hij zijn fraaie ‘Richard Branson’ welkomst gebit ontbloot:

Hij omarmt ons alsof we verloren kinderen zijn en stelt ons voor aan de weinige mensen die we nog niet kennen. Met name Astrid krijgt heel wat lof toegezwaaid voor de wijze waarop ze de inrichting gestalte heeft gegeven. Weer van die momenten dat je heen en weer geslingerd wordt tussen liefde voor de man en een hekel aan, wanneer je even terug gaat in de tijd. Ik verman me en geniet van het moment. Wel fluister ik hem op een onbewaakt moment in z’n oor dat de bodem van de schatkist vervaarlijk in zicht komt. En dan volgt zo’n typisch Eckart antwoord: “luister Peet, daar heb ik Bram voor aangesteld, dus regel dat met hem.” Helaas, Bram Zwagemaker is een van de weinige afwezigen, hij heeft een middagvlucht vanaf San Francisco naar Schiphol genomen. Na nog wat ‘small talk’ wordt hij door Jane Metcalfe bij me weggetrokken. Tegen elf wenkt Astrid me met een blik die ik ken, het wordt te gezellig en morgen, ondanks dat het zondag is, wacht een drukke dag: Halloween. Astrid vordert mijn autosleutels en na een rondje ‘hugs and kisses’, rijdt ze ons veilig naar huis. We nemen daar nog één afzakkertje en constateren dat het een bijster gezellige en geslaagde avond was. Zondagmorgen komt sneller dan gewenst, maar ja, de jongens zijn super opgefokt omdat vandaag de grote ‘trick and treat’ dag is. Omdat Ex’pression klokje rond open is, hebben Gary en ik besloten om de aanwezige studenten te bekogelen met snoep. Nu nog een geschikte outfit. Het kost me niet veel moeite om iets te bedenken na onze eerste, vrij brute boardmeeting:

Gary haalt me op en ligt in een stuip wanneer hij me ziet. “Shit man, looks like you’re bullet proof,” giert hij het uit. Bij Target halen we een grote zak met Halloween strooigoed, zoals mini brosjes, mini marsjes en vrij veel hard snoepgoed. Bij Ex’pression aangekomen sluipen we naar het eerste de beste klaslokaal en bekogelen de studenten met snoepgoed. Voordat we de deur hebben kunnen sluiten, krijgen we zelf een hagel aan snoepgoed terug. In het volgende klaslokaal zijn ze op ons voorbereid en blokkeren de deur. We leggen het snoepgoed voor de deur en besluiten dat het genoeg kwajongenswerk is voor vandaag. Uiteindelijk moeten we onze kinderen ook nog begeleiden op hun ‘trick and treat’ tochtje omdat er altijd lieden in huizen zijn die andere zaken in gedachten hebben met jonge kinderen. Helaas, maar waar. In ieder geval voelen Gary en ik ons als in onze tweede jeugd, zo zou je aan ons stomme gelach om niets kunnen afleiden. Gary zet me thuis af, waar de jongens al ongeduldig op me staan te wachten om op hun beurt langs de huizen te gaan om daar het nodige snoepgoed te vergaren.

Zodra iemand de deur opent roept het dynamische trio eendrachtig “trick or treat” en voorwaar, na enkele uren kunnen ze een snoepwinkel beginnen! Sarcastisch bedenk ik me om de opbrengst voor Ex’pression aan te wenden. 15 november is het weer ‘payday’ en laten we daar net niet voldoende geld voor in kas te hebben. Spreadsheets liegen niet, en die hebben ze ruim op tijd in Kasteel Moersbergen gekregen. Het zal toch niet?! Of worden er weer spelletjes gespeeld? Kom op Laanen, aandacht voor de boys, zeker voor Ivar, wiens korte beentjes het begeven. Op mijn schouders huiswaarts waar Astrid ons net als in de reclames opwacht met krachtige kippensoep. Helaas, de jongens hebben inmiddels zoveel snoep stiekempjes onderweg naar binnen gehakt, dat één kopje voor hen meer dan voldoende is. Oh well, het is hun eerste Halloween in Amerika, dan kun je ook wat soepeler zijn. Toch blijft achterin mijn hoofd dat geldgebrek probleem nijdig aanwezig. Ik moet er vanuit gaan dat het volgende week gestort wordt, niemand is gebaat bij onrust onder het personeel. En Eckarts ‘miljardair’ status doet daar geen goed aan. Maar morgen, allerheiligen, wordt Ivar drie, dus dat gaan we vrolijk vieren, geen gemieter.

Volgende week: spanning of het broodnodige geld binnenkomt. De verrassend inkomende klas van november. KRON4 weet ons weer te vinden.

Wie had dat nou kunnen denken?

Informatie doet vreemde dingen met je. Zo vernam ik dat o.a. de staten Californië en New York achter zijn met uitbetalingen, of aanvragen daarvoor, wegens verouderde computers en een verouderde programmeertaal: COBOL. M’n hart gaat open, ik ren naar m’n archief waar een belangrijk certificaat ligt waaruit mijn kunde blijkt. Dit is, om met Trump te spreken, “Yuge”, “Brilliant”, “The Best”, “Gigantic expertise”. Eindelijk iets waarmee ik weer relevant zou kunnen zijn:

Mijn COBOL certificaat van IBM uit 1970! En? Maar ja, wie zit er te wachten op een ouwe COBOL-krasser? Dus, ik zie er vanaf. Bij hoge nood kunnen ze altijd een beroep op me doen en wanneer het me een vlucht naar onze jongens aldaar verschaft: graag! Bo-Peter werkt al weken van huis uit, dus die beschouwen we als “veilig”. Kaj daarentegen is als firefighter/paramedic voortdurend aan het front en dat bezorgt ons bij tijd en wijle gefronste voorhoofden. We kennen het allemaal: kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen……… Inmiddels is het alweer 9 maanden geleden dat we elkaar vis-a-vis gezien hebben. Pijnlijk. Vanuit Costa Rica stuurt Ivar ons “good vibe” berichten en meldt zich om de andere dag per facetime. Ziet er goed uit en heeft inmiddels een artikel geproduceerd dat alom geprezen wordt. Indien je geïnteresseerd bent, bericht me, dan stuur ik de link. In onze tuin vinden ook heel wat veranderingen plaats. Met (reuze) hulp van naaste buren Leendert en Yvette werd de uit de klauwen gegroeid pergola verwijderd:

Spierballen vereist, daarom had ik namens ons Astrid ingezet! Tevens, van belang wanneer we ooit weer wat dichter bijeen kunnen zijn, achter hen de in aanbouw zijnde overdekte lounge. Laat ik van 50 jaar terug met COBOL (enge naam, lijkt op COVID) 30 jaar terug gaan omdat het voetbal voorlopig uit den boze is. Precies 30 jaar geleden waren we met de Orange Club, onderdeel van Interfootball, druk bezig met het organiseren van een WK-trip op zee rond Sicilië, waar Nederland alle voorronde wedstrijden zou spelen. Die week rondden we, voor wat betreft het artiesten gedeelte, ook deelname van een jeugdige René Froger af met zijn manager John van Katwijk. Dat kreeg nog een staartje toen hij aan boord van de Oriënt Express hommeles kreeg met toen nog vriendin Natasja!

V.l.n.r. Uw schrijverd, wijlen Krijn Torringa, René en Natasja

Lang verhaal kort: René krassen in gezicht, Natasja zoek, schip in rep en roer. Is allemaal goed gekomen, René en Natasja leven al behoorlijk lang en gelukkig. Terug naar de actualiteit: afgelopen week heb ik Astrid voor het eerst een waarderend woord horen spreken over Johan Derksen. Die had het bij Jinek, in het bijzijn van Trump discipel ambassadeur Pete Hoekstra, over “die halve idioot van een president in Washington”. Die probeerde er natuurlijk onderuit te glibberen, maar kwam daar bij Derksen niet mee weg. Afsluitend: Uiteraard a.s. woensdag weer een aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, om precies te zijn aflevering 54. Hele fijne paasdagen en laat je niet van het pad brengen door die gekkies die zeggen dat we weer rustig massaal naar buiten kunnen. Voordat je het weet komt het virus dubbel en dwars terug! Aldus viroloog Laanen.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 53

Angst over afzegging van de sterren bij het MB5 symposium. Hoofd administratie bezwijkt onder de druk. Een faliekant verkeerd aangepakte boardmeeting.

“Told ya,” schampert Gary nadat ik hem verslag heb gedaan van mijn Full Sail trip. “They just wanna fuck me,” vervolgt hij. Maar daar heb ik even genoeg van. Ik vertel Gary in duidelijke bewoordingen dat het niet alleen om hem gaat, maar dat juist door hem Ex’pression ook onderdeel van het proces is geworden. En dat ik als CEO beide belangen tracht te dienen. Gary bindt in en we schakelen over naar de volgende uitdaging: MB5, dat komende vrijdag begint. Aan de ene kant hebben we daar John Perry Barlow, waarvan we niet weten of hij ongewild een aantal Grateful Dead aanhangers aantrekt, de zogenaamde ‘Deadheads’, en aan de andere kant Chuck D. met zijn rapper aanhang. Twee groepen die absoluut niet elkaars bloedgroep zijn. Ofschoon MB5 ‘by invitation only’ is, besluiten we security in te huren. Nu maar hopen dat iedereen zich aan de afspraken houdt, dat benauwt ons nog het meest. De volgende uitdaging ligt ook om de hoek: onze eerste boardmeeting, met een selecte groep notabelen, voorgezeten door Eckart. We besluiten om alle gewenste informatie in showformaat op te dienen, uiteindelijk zijn we een artistiek college. Kijken hoe dat overkomt. Nu weer even overschakelen naar onze ‘dog and pony show’ want KRON4, lokaal San Francisco TV station, vereert ons met een bezoek:

Nou, daar willen Gary en Peter wel voor poseren!

Daarna echt over tot de orde van de dag: bouwvergadering, verkoopvergadering, lunch met de salesreps, personeelszaken, onderhoud gebouw, net zo lang tot ik uitgeput m’n voetbalkoffertje pak, Kaj ophaal en naar de training van team Rampage ga. Vandaag heb ik besloten om kopballen te trainen, dat is hard nodig. Tot het moment dat mijn assistent Eric zegt “no go.” “What,” antwoord ik in verbazing. Kopballen zijn door de bond niet toegestaan onder 12 jaar. Kaj begrijpt er niets van, die oefent kopballen met Bo-Peter en mij in de voortuin. Oké, terug naar driehoekjes, het zij zo. Toch lekker ontspannend, en zo komen we ook thuis. Vrijdagmiddag voel ik me onrustig omdat de ‘trekker’ van die avond, John Perry Barlow, er nog niet is. Barlow is een beroemdheid, niet alleen vanwege zijn teksten voor de Grateful Dead, maar ook vanwege zijn politieke standpunten, de diverse boeken van belang die hij schreef, maar ook wegens zijn vrije manier van leven. Cocaïne en een meervoud aan vrouwen is hem niet vreemd. Een rebel in de ware zin van het woord.

Met dank aan Eckart dat Barlow participeert. Vlak voordat Gary en ik de officiële opening gaan doen in ons theater, dat tot de nok toe gevuld is, komt hij opdagen. Zucht van verlichting. En wederom gebeurt er iets wat met chemie te maken heeft. Welke onenigheden Gary en ik ook mogen hebben op zakelijk gebied, het verdwijnt als sneeuw voor de zon zodra we op de bühne staan en startup Ex’pression aanprijzen. Barlow is wat Amerikanen noemen ‘the shit’ en weet al het publiek hangend aan z’n lippen te krijgen. Topavond. Het is goed thuiskomen terwijl Prince op de achtergrond zingt “party like it’s 1999”. Nu meer gericht op het millennium, dat wel! Zaterdag voor wederom een bomvol theater komt Chuck D. tot onze verbazing met zijn gespierde ‘posse’ zich ruim op tijd melden. Ook hij is behalve rapper een politiek geëngageerd dier.

Chuck D. met jack van zijn favoriete footballclub: The Oakland Raiders.

Sociaal geëngageerd als Chuck D. is, krijgt hij niet alleen met die inzichten het publiek aan z’n voeten, maar ook met zijn visie op muziek zoals de ‘scene’ er de komende jaren uit zal zien. Diverse break out sessies met muziekiconen zorgen ervoor dat eenieder aan z’n trekken komt. Met de wat vlakke Thomas Dolby sluiten we het weekend af en daarmee ook een krachttoer waarvan we niet wisten hoe het zou eindigen. Qua schouderklopjes tijdens het weekend zitten we wel goed, nu maar de PR resultaten afwachten, die moeten de investering en mankracht wettigen. Een nieuwe week breekt aan. Voor wat betreft de vervanging van Craig Deonik heb ik een pittige jonge Amerikaanse vrouw van Chinese afkomst op het oog. Ze heeft scorend vermogen en tijdens de verkoopvergaderingen komt ze met nuttige suggesties. Vooralsnog stel ik haar aan als Senior Managing Rep zodat ze in een rol als Director kan groeien. Ze gloeit van trots en zegt aan het eind van het gesprek: “I’ll give it my all!’ Grappig genoeg blijkt op de school van Bo-Peter en Kaj dat studenten van Aziatische afkomst veelal in de top-10 zitten qua resultaten, maar ook het best scoren in het schoolorkest. Dat wordt daar thuis met min of meer harde hand ingewreven. Yee Ju Lin glimt wanneer ik haar benoeming bekend maak tijdens de verkoopvergadering. Alle reps knikken enthousiast en instemmend. Een zenuwachtige nieuwe week breekt aan, de schaduw van de boardmeeting hangt als een donderwolk boven ons. Gary en ik hebben een voorlopig programma gemaakt. Vanwege het gewicht van de participanten, acteur Woody Harrelson, Wired Magazine oprichter Jane Metcalfe, Sybase real estate goeroe Hope Spadora en daarbovenop John Perry Barlow, die zo onder de indruk van Ex’pression was dat hij ermee instemde ‘on board’ te komen. En op het laatste moment kregen we de naam van Joichi “Joi” Ito door van Eckart. Dat is wellicht nog wel de grootste vis! Deze jonge 33-jarige Japanner is daadwerkelijk een whizzkid. Genoemd vorig jaar in Time Magazine als lid van de Cyber Elite, en in Business Week één van de 50 “Stars of Asia”. Te veel om op te noemen, maar ook een pikant detail; Ito is peetkind van Timothy Leary, de promotor van psychedelische drugs.

Joi Ito met Timothy Leary

Kortom een gezelschap dat best Eckart-waardig genoemd mag worden. Bram Zwagemaker is “the cherry on top,” gniffelt Gary terwijl we budgets en voortgang bespreken met Ed Niskanen. Die krimpt bij het horen van de naam Zwagemaker ineen. Bram staat niet bekend om z’n zachtmoedigheid en heeft met Ed al eens de financiële vloer aangeveegd. We gaan over de agenda en besluiten dat Ed om 4 uur ’s middags de cijfers zal presenteren qua investeringen, waar we nu staan en de prognose voor 2000. De presentatiesheets zijn in de maak dus daar geen probleem. Ed kijkt me aan als een hond die naar z’n bot zoekt. “Can you do it, Peter, I’m not really good at that,” vraagt hij me. “Nope,” antwoord ik hem resoluut, dit is jouw baan. Punt uit. “Okay Peter,” antwoordt hij zachtjes, met een licht schouderophalen. Vrijdag 29 oktober: de boardmeeting begint om 2 uur ’s middags en het verzoek komt of ik Eckart ’s ochtends om half tien van SFO wil ophalen, hij komt uit New Orleans. Mooi, ik kan nu wel gedag zwaaien naar m’n laatste moment van voorbereiding. Op één of andere manier is Eckart niet in z’n hum, hij is vrij zwijgzaam en ‘beveelt’ me om de geagendeerde punten strak af te handelen. “Yes sir,” antwoord ik monter, denkend aan de effecten die we in gedachten hebben. Eén voor éen komen de boardmember binnendruppelen, op Woody na. Eckart wacht 5 minuten en geeft dan aan dat de bijeenkomst kan beginnen. Na een kort welkomstwoord van Gary en mij wordt elk boardmember door één onzer studenten, Drew Loveridge, met de stem van een bokspromotor aangekondigd: “in the left chair Jane Metcalfe, on her right……”, de boardmembers kunnen er wel om lachen maar Eckart vindt het duidelijk niet leuk en geeft ongeduldig aan dat er haast gemaakt moet worden. Na het uitgebreide overzicht van Gary en mij, gevolgd door de ‘grand tour’ van Ex’pression, is het tijd voor een kleine pauze. Bram gebruikt de tijd om Ed Niskanen op te halen voor een saffie op de parkeerplaats. Even voor vier, het moment van de financiële presentatie, komt Bram met een soort van sarcastische lach op me af. “Nou,” zegt hij in z’n Rotterdamse tongval, “je mag die boekhouder van je wel even een bezoekie brengen, hij zit te sjeeken aan z’n bureau.” En jawel, Ed zit erbij of hij ieder moment geslagen kan worden. “Peter, please,” smeekt hij, “you do the presentation.” “Right,” antwoord ik kort en gris het begeleidende papierwerk van zijn bureau. Gezien de tegenslagen die we op financieel gebied ondervonden hebben, hadden we het grandioze idee om één van onze getalenteerde studenten, Renee Ting, die geweldig viool speelt, om voorafgaand aan de presentatie met droevige vioolmuziek te beginnen. Vonden Gary en ik een leuk. Welnu, Eckart laat duidelijk qua gezichtsuitdrukking merken dat hij er geen bal aan vindt:

Lekker begin van een presentatie die ik weliswaar niet zou houden, maar dankzij de voorbereiding behoorlijk in m’n vingers heb. Eckart en Bram stellen vragen waarvan ze de antwoorden kennen, uiteindelijk zijn ze wekelijks geïnformeerd, maar op een of andere manier scheppen ze er behagen in om me door het stof te laten kruipen. Maar, zoals met alles, ook aan deze beproeving komt een eind. Gary, duidelijk opgelucht dat hij vrij bleef van deze kastijding, komt naast me staan, waarna we vol enthousiasme de toekomst en het marketingplan van Ex’pression schetsen. We voelen een positieve vibe van de boardmembers en gooien er nog wat superlatieven tegenaan. Vragen beantwoorden we graag tijdens het volgende punt op het programma: cocktails. Eckart komt naar me toe na de toast “op Ex’pression” en zegt “ja pik, het is afgelopen met de speeltuin.” Ik voel me alsof de kampbeul naar me toekomt en zegt “het is voor je eigen bestwil”. Gaat leuk worden morgenavond met Eckarts housewarming party in Berkeley. Ik denk er sterk over om het af te zeggen.

Volgende week: Diner met boardmembers bij The Townhouse. Reactie van boardmember Joi Ito. Halloween nog leuk na deze boardmeeting?

“Limbo lower now, how low can you go?”

Dit fenomeen had Chubby Checker niet voor ogen toen hij dit zong. Er is er immers maar één die de allerlaagste is: Trump. Terwijl de mensen in de V.S. rondom hem bij bosjes sterven, schept Trump op over het feit dat hij #1 qua trends op facebook is. Hoe rot kun je zijn? Realiseert hij zich niet dat Osama Bin Laden op enig moment ook #1 was? Wat een miserabel stuk vreten.

Goed was in ieder geval dat TV stations CNN en NBC tijdens de dagelijkse persconferentie Trumps gelieg zo zat waren dat ze pas weer uitzonden wanneer de dokters aan het woord kwamen. Te triest voor woorden dat winkels waar revolvers en geweren verkocht worden open mogen blijven. Waarom? Omdat ze door Trump even essentieel beschouwd worden als bijvoorbeeld apotheken. Hoe corrupt kun je zijn? Abraham Lincoln draait zich om in zijn graf. Nu schakelen we in dit wekelijkse programma over op wat leukere berichtgeving. Elke woensdag wisselen mijn grootste vriend in Californië, Fred van Buiten geheten, en ik informatie uit over wat ons zoal in de afgelopen week bezig gehouden heeft. Uiteindelijk gaat dit een vermakelijk (gecensureerd) boekwerk worden. Deze week had Fred over de huidige situatie een zinsnede die ik met jullie wil delen: “Ook Pasen zal niet hetzelfde zijn. Ik zag een email van Jezus: “Gezien de situatie dit jaar, kom ik met Pasen niet naar beneden. Komen jullie maar naar boven””. Pareltje toch?! En daar staan onze email uitwisselingen vol van. Nieuws vanuit het babyfront: in de nacht van maandag op dinsdag ging rondom twee uur de kraamzorgtelefoon: “de baby komt eraan”. En daar vertrok het roze monster (nee, niet Astrid):

Ik meen me vaag te herinneren dat ze anders gekleed was. Tegen half zes kwam ze weer gezellig naast me liggen, zij het ijskoud! En daar bewees ik mijn waarde als een soort lekker warme kruik van een kleine een meter tachtig (ben een paar centimeter gekrompen). Nu de KNVB besloten heeft om de amateurcompetitie stop te zetten, waardoor elke ploeg volgend jaar in dezelfde klasse begint, doet zich een vreemd fenomeen voor: gejammer bij de ploegen die op het punt stonden om kampioen te worden en gejuich bij de ploegen die op het punt stonden te degraderen. Het kan verkeren! Uit de reeks geannuleerde evenementen noteren we voor vandaag Sparta-Heerenveen. Voor de trouwe lezer ter herinnering nog een foto van broer Rob en mij, omringd door enthousiaste Spartavrienden (naast Rob kleinzoon Felix) op het Kasteel, om precies te zijn, De Bosselaar:

S

Foto Ivar Laanen. “Toen was geluk, heel gewoon”.

Het zou mij niet verbazen dat deze scene na een gewonnen wedstrijd vastgelegd is! Gisteren kreeg ik nog een dreun voor de komende week: de tandartsafspraak gaat ook niet door. Ergo, geen lente bij de tandartsassistente. Dan concentreer ik me maar op de 53e aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Woensdag weer virusvrij in de digitale postbus en van tijd tot tijd denk ik ‘is me dit allemaal overkomen?’. Door nu naar wederom een isolatie weekend, maar wel meedoen, het redt levens!