Category: Uncategorized

Bo-Peter: geboren in Hilversum, op de Engelse school in Dusseldorf, beetje internationale school in Belgie, om vervolgens in Californie via Concord- en Walnut Creekscholen af te studeren voor z’n Bachelor’s degree bij UC Berkeley. Leiden, 21 oktober 2016:

Overhandiging van het welverdiende Master of Arts in International Relations diploma. Vervolgens, belangrijk, de handtekening zetten in het beroemde zweetkamertje van Leiden:

Ja, ja, daar zwerft ook ergens de handtekening van Koning Willem Alexander, toen meer bekend als Prins Pils.Aangezien er niet meer dan vier aanwezigen per afgestudeerde mochten zijn, poseerden deze dan ook vol gloed naast de kersverse MA (Master in Arts):

V.l.n.r. GrootMA Riet, jonkie Ivar, Bo-Peter MA, MA Astrid en Pa Peter. Veel MA’s op een plaatje, dat wel! Helaas kon broer Kaj er wegens verplichtingen in zonnig Californie niet bij zijn. In gedachten, met een glas in de aanslag, was hij er op zeker bij!

Mooi, over tot de orde van de dag. 30 oktober gaan Astrid en ik met een aantal goede vrienden naar het optreden van Paulien in Aalsmeer. Afgelopen zondag waren we daar ook en genoten van het optreden van de Braziliaanse Lilian Vieira. Komt daar ook nog de heerlijke ambiance bij van een klein theater (115 plekken), rood pluche, en geweldige bediening. M’n liefje wat wil je nog meer? Nog meer vrienden mee hebben, natuurlijk! Kijk even naar

ticketpoint.nlPaulien is een Nederlands-Amerikaanse artieste en keert terug naar Europa met de theatertour Van Piaf to Porter. Deze in de Verenigde Staten ontwikkelde t…

en vergezel ons, maken we er een feessie van. Enne…..Paulien is geweldig, dat weet ik uit ervaring!

SINGH: afgelopen woensdag heb ik een uitermate goed gesprek gevoerd bij de Nationale Ombudsman. Eindelijk op een niveau met mensen die begrijpen waar het over gaat, en hoe nijpend de situatie is. Er gaat nog wat tijd overheen, maar ik ben zeer hoopvol. En, in alle eerlijkheid, waar het uiteindelijk om gaat is gratie voor Singh. Een van onze hoge meneren moet Governor Brown duidelijk maken dat het oneerlijk is deze man nog langer te laten boeten voor……ja voor wat eigenlijk? Bijna 33 jaar vast nu, en men vindt het hoopvol dat over twee jaar weer parool aangevraagd kan worden. Je zal toch maar in die nachtmerrie moeten leven!

Met excuses voor de Luimloze week, kom ik met een dubbeldikke terug. Van voor naar achteren. Wereldprimeur; gisteren met Astrid, met haar allereerste wedstrijd bij Sparta, op stap geweest naar Sparta’s burcht, het jubilerende Kasteel. Voor de gelegenheid had ze zich zelfs in mijn Sparta shirt gehesen! Het was een draak van een wedstrijd waarbij Sparta op de valreep tegen Willem II er nog een puntje uitsleepte (2-2). Maar sfeer was er genoeg. En na afloop toch nog even een plaatje geschoten voor het Kasteel:

Vooruit, ook nog die van Ivar met Astrid, ondanks dat hij met zijn sectie Sparta niet naar de overwinning heeft kunnen zingen.

Maar wat een positief gezang komt er uit die hoek, en dat de hele wedstrijd door: “zullen wij laten horen, ES-PE-AR-TA”. En: “Sparta is de club van Rotterdam”. Van die 100 heb ik er minstens 58 meegemaakt met als hoogtepunt het kampioenschap van Sparta in 1959. Het veld had toen nog natuurgras en lag omgedraaid. Mooie avond met dineetje afgesloten bij een ander Rotterdamse icoon; “Het Witte Huis”. Over “Het Witte Huis” gesproken, de race tussen Clinton en Trump wordt steeds grimmiger, maar wat mij het meest verbaasde de afgelopen dagen was de positieve mening van veel mensen over Donald Trump. Stevige verrechtsing van Nederland? Of aanbidding van een testosteron patser? Wanneer je zolang als wij in de V.S. hebben gewoond, dan weet je wat voor gruwel deze man is. Ja, wellicht is het kiezen uit twee kwaden, maar kies dan maar het kwaad dat je kent in plaats van de onberekenbare potentaat die in Trump schuilt. Laat de geschiedenis zich niet herhalen!

Einde zendtijd politieke partijen. Laat ik ‘ns even mijn agenda nabladeren (ja, lekker papier), Wat herinner ik me van vlucht KL605 naar San Francisco van 2 november? Weer zo’n ouwe 747 bak van KLM met stoelen die er voor zorgen dat je achterste naar zuurstof snakt, alsmede een massage. Vertraging van 50 minuten viel nog mee, de vrieskou aan boord niet. In San Francisco aangekomen werd ik voor het eerst in de afgelopen 18 jaar apart genomen; mijn vingerafdrukken klopten niet. Zie voorbeeld onder:

Waaaaaaat?! Als “eigenaar” van een green card sinds 2005 met onberispelijk gedrag (vind ik zelf) vond ik mezelf terug in een rijtje met 12 Hong Kong Chinezen –voor mij- die net als ik hun hele hebben en houden uit de doeken moesten doen, zij het in wat ongelukkiger Engels. Niets persoonlijks, maar na een uur of anderhalf was ik dan toch nog aan de beurt. Deze ambtenaar had wat meer begrip voor het feit dat mijn artrose pink ietwat afwijkt en binnen een wip kon ik m’n koffers ophalen. Zo, nu nog even het huurauto’tje ophalen en lekker op weg naar zoon Kaj. Helaas, de mijne was inmiddels vergeven. Na een half uur steggelen een upgrade zonder bij te betalen. Dat is al heel wat voor de oprechte Nederlander. Het weer was stralend, de wegen bekend en de ontvangst van Kaj vol warmte. Ook had hij voor voldoende “Jack” gezorgd en sommige stukken meubilair kwamen zeer bekend voor. Dan wordt geluk weer heel gewoon! Addertje en gras: maandagochtend 05.45 op om me naar San Francisco te begeven voor een lezing over Silicon Valley aan een delegatie van Hewlett Packard Enterprise third parties. Dat viel niet mee…..dat opstaan! Ben maar begonnen met een plaatje van de succesvolle HBO serie “Silicon Valley”:

Daarna rolde het vanzelf, prettige mensen in een prettige sfeer. Dinsdag het evenement; de jaarlijkse poolbiljartslag tegen Fred van Buiten (zie foto in vorige Luim). Na nederlagen in Concord, Alamo en San Ramon, besloot hij tot een thuiswedstrijd in Sunnyvale. Rood laken, bruin krijt, middelmatige keu; kortom, alle elementen waren tegen mij, en ik verloor partij 1 derhalve glansrijk. Na me te herpakken rolde ik naar de 3-1 eindstand (best of 5). Onverwachte wending: Fred sloeg een “winner takes all” voor. Huh?! “Maar ik heb toch al gewonnen?”. Fred glimlachte slechts en stootte af. Het mocht niet baten voor hem, de oude meester perste alles uit zijn frele lichaam (hopelijk leest Astrid dit niet) en nam wederom de cup met de grote oren naar huis. Thuishaven Kaj was wederom een oase waar het goed vertoeven was voor vader en zoon. Donderdagmorgen telefonisch BNR interview (j.l. dinsdag uitgezonden) met Derk de Vos inzake een “soft landing” in Silicon Valley.

http://www.bnr.nl/radio/inallestaten/10312064/we-mogen-onszelf-meer-op-de-borst-slaan

Mocht je het willen beluisteren. Maar al pratende besef je pas hoeveel er over te vertellen is. En, hoe licht mensen er over denken! De fantastische Maarten Sierhuis (NASA, Ejenta en grote man achter Nissan Zelfrijdende auto’s) had Fred en mij uitgenodigd voor een bijpraat lunch bij Cascal in Mountain View. Kan (en mag) er helaas niet al te veel over kwijt, wel dat het buitengewoon informatief en gezellig was. Tussendoor nog even een petje gekocht in S.F. bij Nike’s megastore voor de zonschuwende kale bol. Net als bij een juwelier staan de Nike Jordan Air basketbalschoenen in een afgesloten glazen vitrine:

Onwaarschijnlijk toch? Donderdagavond nog een mini reunie bij ons all time favoriete restaurant The Town House in Emeryville. Nostalgie galore. Even alle zakelijk dingen laten waar ze horen, werd de week afgesloten in Palo Alto met de borrel van de Koninklijke. Vanwege het niet droog houden, de nacht doorgebracht bij de gastvrije Van Buitens in Menlo Park. Weekend bij Kaj, met uitzondering van mijn bezoek aan de ziekenhuisgevangenis in Vacaville. Singh: zelden heb ik de veelal strijdvaardige Jaitsen Singh zo gedeprimeerd gezien. Het is tot hem doorgedrongen dat de eerstvolgende paroolzitting pas over twee jaar is. Dan wordt hij 74! Alle loze beloften van BuZa hebben hem ook geknakt, hetgeen ik me zo kan voorstellen. Voorbeeld: ik stuur 5 september een e-mail naar de nieuwe Consul Generaal, Gerben Kunst, in San Francisco om hem te vertellen dat Singh wel degelijk bezoek wenst te ontvangen, maar dat hij met een schone lei wenst te beginnen, dus graag met hem, zonder consulair medewerker Marco van Vemden. Dacht je dat die held van een Kunst mij terugschrijft? Daggut niet. Mede namens hem krijg ik een schrijven van BuZa dat nu ik weer in Nederland ben, me moet wenden tot de behandelend medewerker van de Verenigde Staten (naamloos) te bereiken op werkdagen van 09.00 – 12.30 uur via 070-348 5050. En als Singh een verzoek indient voor hervatting van de consulaire bijstand, het ministerie zal beoordelen of, hoe en wanneer de consulaire bijstand kan worden hervat. Voor m’n geestesoogst zie ik ambtenaren high-fives uitwisselen, met de regeltjes in de hand, onder het zingen van “Singh blijft in de Sing Sing”.

Dat de maximaal beveiligde Sing Sing gevangenis in New York staat weten ze toch niet. Na 2 uur ruk ik me los van Singh en maak de troosteloze weg langs het prikkeldraad terug naar m’n huurauto. Kaj vangt me op, we zien de Raiders (American Football) winnen van de Chargers bij BJ’s (eetpub) en lief laat hij me winnen in Walnut Creek met een potje pool. Natuurlijk nog even een selfie met onze eigen fire fighter en ‘s maandags weer terug naar het wat kouder geworden vaderland.

En inderdaad, op de achtergrond Bill Murray; geen Laanen dus! Ter afsluiting de volgende waarschuwing: wees probleemloos in het buitenland, het vaderland is meer bezig met burgers van andere landen dan de eigen burgers!

Zondag vierde jongste broer Rob z’n verjaardag en voor het eerst sinds mensenheugenis waren alle broers op dezelfde verjaardag aanwezig (lag aan mij). Eindelijk weer eens tijd voor een broertjesfoto:

V.l.n.r.: Aad, Rob, Hans (“ik zie, ik zie, wat jij niet ziet”) en uw notalist. Komend van:

V.l.n.r.: Pa, ik, Ma, daarvoor Rob, Hans en Aad. Nou, natuurlijk waren er hier en daar wat hobbels op de weg, maar met een gemiddelde leeftijd van 70,5 jaar mogen we niet mopperen. Overigens zit ik er onder, kejje nagaan welke twee de leeftijd omhoog krikken. En zo begon een nieuwe familievete. Geintje! Dinsdag mocht ik als redelijk vers bestuurslid getuige zijn van de Game Gala Awards, zeg maar de Oscars voor de beste games, creatie, muziek, etc. De Owls werden uitgereikt in eenzelfde soort setting met goede presentatie en donderend tromgeroffel (confetti) alvorens de winnaar(s) op het scherm verscheen. Mooi man! Hier alle dolgelukkige winnaars op toneel:

Soms mag je meegenieten van een Winnaar die je al sinds jaar en dag kent:

Little Chicken oprichter Michiel Sala met de twee door zijn team gewonnen ‘Owls’. Links van hem Monique van Reijen, en nu komt een hele mond vol: Research Coordinator at the Lectorate Play and Civic Media, part of the Faculty of Digital Media and Creative Industry’s CREATE-IT knowledge centre. Bij de Hogeschool van Amsterdam, dat wel! Die uil rechts, met dat naambordje waar ze hem moeten brengen wanneer hij verdwaalt, werd er nog eens aan herinnerd dat hij nu te maken heeft met de zoon van de man, Luc Sala, met wie hij in z’n computertijd van doen had. Eeuwige jeugd of bejaardenterreur? Het laatste heeft wel wat, dat weten ze nu ook bij BuZa! Overigens, en daar ben ik blij om, ik mag de zaak Singh persoonlijk komen toelichten bij de Nationale Ombudsman. Toch weer een stapje verder. Morgen vertrek ik naar San Francisco, alwaar ik een tweetal delegaties ondersteun, om een soort after service te geven, alsmede een presentatie over Silicon Valley. Never a dull moment, maar ook het sein dat volgende week zaterdag de Luim niet zal verschijnen. Dat weekend breng ik, evenals de meeste weekdagen, door bij zoon Kaj (partay!!!). Tevens het jaarlijkse kerst pool kampioenschap met Fred van Buiten. Hij meent door het te vervroegen een kans te hebben! Ondanks dat ik veel om hem geef, wacht hem weer een teleurstelling.

The battle of Alamo 2015. Ondanks het hulpmateriaal geen overwinning. Tot slot: kersverse moeders, wanhoop niet, Astrid blijft op haar post om jullie en de jonkies te verwennen. Ah, ik hou van happy endings!

Inderdaad, gisteren hield oudste zoon Rick z’n vermaarde maandelijkse buurtvrienden bijeenkomst in zijn eigen kroeg; de beinse Zot, en ik mocht er als adspirant lid bij zijn.

Omdat het geen bijeenkomsten zijn waarbij men het enerzijds droog houdt en anderzijds kort, had ik me in ieder geval van een slaapplek verzekerd. En, de stemming zat er inderdaad snel in, hetgeen ik probeerde vast te leggen:

Maar, vader of niet, hier mag toch geconstateerd worden dat zoonlief me op no-nonsens wijze verbood om daadwerkelijk een leuke collage te maken. Mokkend heb ik me er bij neergelegd hoewel ik naderhand wel uit volle borst heb meegezongen met Hazes (“Een beetje verliefd”) en toen we overgingen op country met Kenny Rogers (“Lucille”). Nadat we voor de derde keer het refrein “you picked a fine time to leave me Lucille” uitblerden, werd het programma ruw onderbroken en gingen we over tot de orde van de avond; zestiger jaren muziek. Tegen half drie heb ik m’n kooitje opgezocht en ik weet echt niet of ik van de ballotagecommissie het groene licht heb gekregen. Dat van Kroes en de Bahamas verbaast me niets. Immers, ik schreef bij het bezoek van Rutte eind januari aan Californie al dat ik hoopte dat er daadwerkelijk aandacht aan Singh besteed zou worden in plaats van al die toeristische tripjes (Apple, Tesla, Uber), welnu wie bleef er aan Uber plakken? Juist, Neelie Kroes, die er eigenlijk bij was om het belang van start-ups te behartigen. Je gaat me toch niet vertellen dat Kroes op 75-jarige leeftijd als start-up beschouwd kan worden?!

Voor haar hebben we het plaatje “Me, myself and I” aangevraagd van De La Sol. Afsluitend wil ik graag benadrukken dat ik j.l. donderdag echt puur onschuldig aan het tanken was toen De Telegraaf me ‘overviel’. Boze tongen beweren dat ik weer eens aandacht van de media, hoe dan ook, naar me toe trok. Plechtig beloof ik bij deze maar voor een goed doel de media te benaderen: Singh. Echter, alleen wanneer het moment zich daartoe leent. Nu dus in afwachting van de uitspraak van de Nationale Ombudsman. Singh wordt 72 in december, wellicht kan een van die makketakkers van BuZa eens een keer een reisje naar Californie maken om zijn gratie te bepleiten bij Governor Brown. Tgen die tijd zit hij 33 jaar gevangen! Ja, ik weet wat ik ben; Udo Jurgens schreef er een liedje over:

TRAUMTANZER

Maar in alle realiteit knokken we keihard door!

Precies vier maanden geleden arriveerde ik in Nederland, zo’n kleine drie weken na Astrid, die ruim baan wilde hebben tijdens de gewenste aanpassingen aan onze watervilla. Geen plaats voor mensen met twee linkerhanden! Na alle bureaucratie en waarschuwingen over het weer “dat gaat je opbreken wanneer je Californie gewend bent”, durf ik te stellen dat we ons helemaal thuis voelen. En dat weer……

Je dacht toch niet dat wij er zelfs maar over gedroomd hadden om mid september buiten te zitten omdat binnen nog ‘n kleine 30 graden genoteerd werd! Of dat we tijdens het door Handelsroute en mijn dappere ‘Brand’ klupje georganiseerde business/honkbal evenement, vanwege het EK honkbal in Hoofddorp, Nederland – Zweden kort gemouwd op de tribune konden aanschouwen.

Links naast mij voormalig PR Guru Ward van Beek, a joy. Het zomeravondpartijtje werd uiteindelijk simpel door ons Koninksrijk team met 8-3 gewonnen, waarna na de winst gisteren tegen Italie morgen de finale wacht tegen….. Zou verrassend Spanje kunnen worden. In ieder geval geslaagd evenement met een mooi aantal businessvrienden. Het werd ook een beetje de week van “De Amerikanen komen naar je toe deze zomer”. Deze week goede (business) vrienden Paula en Steve Breitbart uit Danville. Die vielen natuurlijk omver van dit weer. We deden Rotterdam aan, enerzijds om Ivar’s behuizing te bewonderen, anderzijds de nieuwe architectuur en de markthallen.

Na twee uur uitgebreid winkelen, ook door de Hoogstraat, kreeg ik ze zover om even een terrasje te pikken met een verkoelend biertje. Het leek potdorie wel werk! Op de terugtocht naar Loosdrecht nog even “hun” Brooklyn (Breukelen) bewonderd, waar Steve natuurlijk niet kon nalaten om te zeggen dat we het verkeerd schreven. Politiek hebben we maar vermeden…… Maar toch ook weer de “herinnert u zich deze nog” momenten in zo’n week. Bart Volkerijk, direkteur KNBSB en voormalig toppitcher, bracht Neerlands grootste honkballer, Hamilton Richardson, nog even bij ons groepje binnen. Hot shot Hammy zou die avond de eerste bal werpen. Herinneringen vlogen in het rond, maar de grootste die bleef hangen was toch deze:

Kon natuurlijk niet, een voorziter die op de werpersheuvel zo maar Hammy begon toe te zingen. Maar gelukkig heb ik me nooit zo bekommerd om dit soort “not done” etiquette. Had ik er verder mee kunnen komen? Wie weet. Wel had ik, toen ik aan de KNBSB-klus begon, gelijk gezegd dat ik het maar drie jaar zou doen omdat ik niet zou willen worden als die “anderen”. Welnu, zie de keus van de UEFA voorzitter en je weet wat ik bedoel! Ook kwam goede vriend Andy Houtkamp nog even aanwaaien, altijd bereid om na z’n 7e Olympische Spelen voor de NOS nog even de goede (honkbal) zaak te ondersteunen. Kortom; geweldig week en morgen natuurlijk met broer Rob en ons jonkie Ivar naar Sparta-NEC. Dan volgende week weer voorbereiding trip Silicon Valley eerste week oktober. Kan ik Singh ook weer een riem onder z’n hart steken. En natuurlijk lekker bij zoon Kaj verblijven (party!). In afwachting van de Ombudsman uitspraak voorlopig geen meningen mijnerzijds inzake wie dan ook. Het was me ‘t weekje wel, da’s zeker.

Vanaf practisch het moment dat onze oude buren Ann en Chip uit Californie door Astrid opgehaald werden van Schiphol, stapten we in de rol van toeristenbegeleider. En het leuke daarvan is dat je zelf ook dingen doet en beleeft waar je toch niet zo snel aan gedacht zou hebben. Dinsdagavond, terwijl Ann gezellig met Astrid herinneringen ophaalde, bracht ik met Chip door aan de TV; Zweden – Nederland. Uitleg hoefde ik slechts kort te geven omdat Chip binnen 15 minuten in dromenland beland was.

Ter herinnering (foto genomen in Alamo, Californie); Chip is de wat slordige Kerstman naast die statige Sint Nicolaas. Die dag telde dus ook niet echt, hoewel, eerlijk is eerlijk, het was de eerste keer was dat bondscoach Danny Blind geloofwaardig over kwam. En ja, hij kan het echt niet helpen dat een van z’n meest geroutineerde spelers een blunder van jewelste maakte (1-0 Zweden). Laat staan dat hij ze er zelf in kan schieten. Toch, Davy Klaassen?! Al met al hoop na het gelijkspel! Woensdag viel mij de beurt ten deel om Tinley bij de kapper op te halen terwijl Astrid naar Rotterdam toog met Ann en Chip om Ivar (zie foto boven op de voorgrond) te bezoeken. Astrid, meer Amsterdams georienteerd (kan ze ook niet helpen), werd door mij geadviseerd om over die prachtige Maasboulevard, via de Erasmusbrug, Hotel New York te bezoeken om daar iets genoegelijks te nuttigen.

Was ze nooit geweest! Daarna genieten van de Markthallen en Ivar’s kubuswoning. ‘s Avonds een gezamenlijke borrel, hetgeen ook nog aan gaat tikken en niet al te laat het kooitje in. Donderdag een heerlijke dag op de Loosdrechtse plassen doorgebracht met een zeer genoegelijke lunch bij de Beach Club Loosdrecht:

Het bracht m’n schoonzusje Wendy tot de volgende verzuchting: “Heerlijk! En dat gewoon in jullie dorp! Lijkt Ibiza wel”. ‘s Avonds te veel wijn in de man en aldus ontspon zich een verhitte discussie over Trump, hetgeen Astrid noopte tot een alcohol stop en gedwongen aftocht naar hun chaletje. Jaha, met onze democtratische principes valt niet te spotten! Gisteren alles weer koek en ei en om 09.15 togen we op weg naar Kampen. Kampen?! Jazeker, we wilden onze Amerikaanse vrienden bewijzen dat er in Nederland meer is dan Amsterdam (eigenlijk Rotterdam). Na een uur en 15 minuten belandden we in Kampen waar onze gastheer, Mr. Kampen Reinier de Wit, ons al op stond te wachten met een rolstoel voor slecht ter been zijnde Ann. What a guy! Via Kampen and Beyond – www.kampenandbeyond.com – en een persoonlijk bezoek had ik inmiddels al veel geleerd van de geschiedenis van Kampen. Allereerst een bezoek aan De Olifant.

Een van de twee overgebleven sigarenmakers in Nederland. Productie: 4,5 miljoen per jaar van cigarillo tot bolknak. Zeer interessante toer van tabaksbladen tot kwaliteitscontrole. Fantastisch! Reinout’s stadtoer was geweldig en kan ik iedereen aanbevelen, maar een ander hoogtepunt werd het museum. Het enige museum in Nederland waar alle Oranje’s levensgroot geportretteerd zijn en een rechtszaal met alle wijsheden die zich men maar kan bedenken. Astrid merkte heel puntig op dat de bar waar de advocaten aan stonden, overgenomen was door de Amerikanen wanneer ze door de ‘bar’ test moeten komen om gekwalificeerd te zijn als advocaat binnen een bepaald gebied. En toen moest ik plotsklaps weer aan BuZa denken, met name vanwege het vigerende beleid van Kampen toen het nog een stadstaat was in de 15e eeuw!

Singh gaat dit ook lezen en verzucht: “och was ik maar een Kampenaar”. Voor het overige laat ik het nu maar over aan de Nationale Ombudsman die ik dadelijk, eindelijk, het verslag van mijn hoorzitting kan doen toekomen. Gisteren na veel gezeur gekregen. Gisterenavond laat bij buren Yvette en Leendert nog even onze excuses gemaakt voor de luide discussies de avond daarvor, hetgeen onder het genot van wat gedistilleerds prima lukte! Morgen nemen we afscheid van onze oude buurtjes en en persoonlijk hoop ik dat Sparta Groningen verslaat, maar dit terzijde! En niet vergeten; Kampen bezoeken en die geestdriftige Reinier de Wit vragen om een toertje te doen.

Nou had ik dat van het Nederlands elftal wel gedacht, dus hoe verbazingwekkend de nederlaag tegen Griekenland ook was, verbaasde het eigenlijk toch niet. Uiteindelijk was het de voortzetting van een reeks thuisnederlagen. Voor BuZa had ik nog enige hoop voordat hun reaktie kwam op de door mij ingediende klachten namens Jaitsen Singh, aangevuld met de mijne. Het ontbreken van het verslag van de hoorzitting bij het schrijven van BuZa, waar ik natuurlijk zeer nieuwsgierig naar was, noopte mij tot het schrijven van de volgende e-mail:

From: Peter Laanen <peter@laanen-thebrand.com>
Date: 2016-08-29 12:12 GMT+02:00
Subject: Ref. DCV/CA-180/2016
To: DCV-CA <DCV-CA@minbuza.nl>
Cc: Bureau Nationale ombudsman <bureau@nationaleombudsman.nl>

Geachte heer van Wijngaarden,

Uw brief van 23 augustus in goede orde ontvangen.

Uiteraard teleurstelling over de nietszeggende antwoorden (eigenlijk ontbreken daarvan) en het plak- en knipwerk dienaangaand.

De antwoorden die als zodanig daarvoor aangemerkt kunnen worden waren immers reeds gegeven aan leden van de tweede kamer.

Maar dit terzijde.

Tevens heeft u het verslag van de hoorzitting, waar u in dit schrijven over rept, niet bijgevoegd.

Aangezien ik op de kortst mogelijke termijn de Nationale Ombudsman wil informeren over de bevindingen van BuZa en mijn op- en bemerkingen dienaangaand, verzoek ik u terstond genoemd verslag mij te doen toekomen, liefst per PDF naar mijn e-mail adres.

Hoogachtend,

J. Peter Laanen

Geen piep. Let wel, deze e-mail is dus van maandag! Voor de zekerheid had ik ook het kantoor van de Nationale Ombudsman gekopieerd, zodat ze bij voorbaat weten hoe de BuZa vlag er voor staat. Overigens staat de ‘C’ in DCV voor Consulair. Ze negeren gewoon mijn verzoek om een ontbrekend document alsnog te sturen. Angst? In ieder geval arrogantie. Had ik in vorige Luimen Minister Koenders van BuZa reeds omschreven als de man van de loze steun, dan werd zijn rol van papieren tijger deze week wel bevestigd toen hij de trip naar Turkije maakte om die Turken even de les te lezen. Op TV beweerde hij met droge ogen koeltjes dat die boodschap bij de Turken wel was doorgedrongen. Geenstijl.nl rapporteerde als volgt:

Bert Koenders: ‘Turkije altijd nummer 1’

Kiek ‘m staan. Ons Bertje. Als onze turfkaart van internationale dienstreizen klopt, is Koenders de eerste EU-politicus die Turkije bezoekt sinds Merkel in april voor een PR-shoot naar een vluchtelingenkamp ging. En dat was nog vóór de mislukte coup, die door Sultan Erdogan zo dankbaar is aangegrepen om de democratie buitenspel te zetten, het onderwijs te zuiveren, de pers de mond te snoeren en zijn (internationale) achterban nog verder tegen Koerden en Gülenisten op te hitsen. En dan is daar ineens Bert Koenders, in Ankara, op de foto met Turkse MinBuZa Mevlut Cavusoglu. Voor uw beeld: dat is de man die alleen al in deze maand het nieuws haalde door Oostenrijk ‘radicaal racistisch‘ te noemen, de Turkse vriendschap met Iran warm te houden, en Koerden te vergelijken met ISIS en ze allemaal out wil wipen. Da’s dus de man op de foto. Met onze MinBuZa. Die vlak voordat de Turken alle Koerden gaan uitroeien namens onze MinPres het bericht overbrengt "dat Nederland de militaire couppoging om de democratische instellingen in Turkije met geweld omver te werpen veroordeelt." En of de Turken alsjeblieft niet te hard willen vlaggen & toeteren in Nederland want er komen verkiezingen aan en de Nederlandse Nederlanders hebben het niet zo op toeterturken die Istanbul boven Klazienaveen verkiezen. Zoals Bürt Kündürs’ voormalige PvdA partijgenoot, Graaf Denküla:

Je zult begrijpen dat wanneer je een kleine vis als Jaitsen Singh niet eens kan helpen, dit uiteraard een ietwat te grote taak voor Koenders is. Ter afsluiting maar een gezegde uit Amerika dienaangaand: “don’t give a boy a man’s job”. Amen.

Binnen twee weken na de hoorzitting antwoord van BuZa; dat moet een record zijn. Is natuurlijk maar op een manier mogelijk, alle WORD gebruikers kennen het, knippen en plakken. Van de 3,5 pagina’s zijn er 2 zo ontstaan. En, zoals te verwachten, geen direkte antwoorden op mijn duidelijke vragen. Daar waar in dit schrijven BuZa zinsneden voorkomen als ‘vigerend beleid’, heb ik mijn vragen zo gesteld dat iedere Nederlander het begrijpen kan. In dat laatste schuilt waarschijnlijk de waarheid, zo simpel kan die vraag niet zijn, zo denkt men bij BuZ, wat schuilt daar achter? Dit trieste verhaal inzake Singh sleept zich voort, nu dus weer terug naar de Nationale Ombudsman. Zoals je leest bij veroordelingen; tot de dood er op volgt, en in Singh’s geval lijkt dat het gevangenis eindstation te worden in Vacaville, Californie. Laten we die papieren tijger nog maar eens tonen:

Jaitsen Singh. ©

Koenders steunt gratieverzoek Jaitsen Singh

Het ministerie van Buitenlandse Zaken zal een gratieverzoek van de 71-jarige Jaitsen Singh ondersteunen. Deze Nederlander van Surinaamse afkomst zit mogelijk al 31 jaar onschuldig vast in de Verenigde Staten, nadat zijn vrouw en stiefdochter werden vermoord.

Koenders besteedde dat weer uit aan zijn mannetje in San Francisco, die schreef een brief, en daarna werd er niets meer van vernomen. En bij BuZa vindt men dat normaal! Singh verwoordde dat als volgt na dit en vele andere gebroken beloftes:

Ken je die mop van Koenders, Schultz en Rutte die voor Singh gingen? Ze gingen niet! Laat ik afsluiten met een vrolijk relaas over ons kortste boottochtje, hetgeen me moeilijk valt na het voorafgaande, maar toch! Kleinzoon Felix was op bezoek maandag en dinsdag, hetgeen leidde tot een boottochtje met de California Dreamin’ op de Vecht waarbij de Mijndense Sluis de eerste hindernis vormt.

Felix en Tinley aan het relaxen tijdens de wachtbeurt bij de Mijndense Sluis. Schipper Astrid loodste ons er feilloos doorheen en na wat bruggetjes tuften we lekker de Vecht op. Totdat……de waterpolitie verscheen! We gingen 4 kilometer te hard! Maar erger, niemand aan boord had een vaarbewijs (Astrid bijna) en die van Tinley stamde uit Californie. Goede mannen echter die ons de les lazen en vertelden dat bij een boot die harder dan 20 kilometer kan een vaarbewijs hoort. En zo niet, dan wacht er een boete van €550. Ik verbleekte onder mijn gebruinde huid en liet alles aan Astrid over, mijn reddingsboei in donkere dagen. Vermanende vinger, waarschuwing en de opdracht om onmiddellijk terug naar huis te varen.

Achter de schipper, die van de zenuwen een saffie had opgestoken, het razendsnelle bootje van de waterpolitie. We zijn nog nooit zo snel twee keer door de sluis geweest. Maar, sloepje gaat begrensd worden zodat we er zonder vaarbewijs mee kunnen varen. En eigenlijk is dat meer voor de gasten bedoeld die af en toe willen varen, hetgeen nu mogelijk is. De moraal van het verhaal: je kunt je doel toch wel bereiken (waterpolitie dus) zonder met man en macht je aan regeltjes en andere ‘vigerende’ zaken vast te klemmen!

Dat heb je zo wel eens, zo’n week waar van alles en nog wat in zit. Begin je bij zondag, dan is de 3-0 overwinning van Sparta op PEC al voldoende om die dag met een dikke voldoende af te sluiten, hoewel de afsluitende BBQ bij oudste vrienden in dienstjaren Martin & Yvon Corsten (53 jaar, hallo!) de slagroom op de cake vormde. Maandag bestempelde ik als voorbereiding op de “Singh” hoorzitting bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken (BuZa). Meer informatie aan het slot van deze Luim. Aangezien Astrid maandag opgeroepen werd voor kraamzorg verplichtingen, hadden Tinley en ik de tent voor ons zelf. Buiten de opdrachten natuurlijk die Astrid achter had gelaten!

Ja, dit moge duidelijk zijn, na BuZa ben ik Ivar’s kubuswoning in Rotterdam gaan bewonderen, waarna ik met hem en overgekomen Amerikaanse vriend Dom een genoegelijke lunch heb verorberd bij de “Oude Haven”. Gewoon wat trapjes af en je bent er. Of onze jongste het geschoten heeft?! Woensdag werd heel speciaal omdat we bezoek kregen van Ingrid en Gineke Putters. Putters? Mei vorig jaar kreeg ik via Facebook messenger de volgende boodschap door:

Dag Peter, het wapen boven je profiel kreeg ik gisteren van mijn vader, gegoten in aluminium. Mijn oma was Bastiaantje Laanen uit Rotterdam (natuurlijk ). Komt die naam je bekend voor?

Asjemenou! Uiteindelijk contact gekregen met haar vader, Gerard Putters, die zich een jaar later, net na onze verhuizing, zich zeer verheugde op onze komst. Maar toen sloeg het noodlot toe; een week later overleed hij aan een hersenbloeding. Na de rouwperiode besloten vrouw Ingrid en dochter Gineke ons te bezoeken en het aluminium wapen te schenken om ons nieuwe onderkomen in te wijden.

Gineke heeft zich voorgenomen om het Laanen stamboomboek (uit 1970) weer bij te gaan werken met alle nieuwe Laantjes die inmiddels weer de boom verrijkt hebben. Het werd uiteindelijk een met herinneringen en wat wijntjes doorspekte vrolijke middag. Donderdag werd mijn eerste bezoek aan het St Antonius ziekenhuis in Utrecht. Mooi hoor. Na alle administratieve poespas werd ik volledig onderzocht op kwaadaardige moedervlekken. Op een kleine ingreep na, en crème voor m’n door de zon geteisterde hoofd, kwam ik er weer redelijk ongeschonden uit. Ja, zongeteisterd. Herinner je je nog die rechtsbuiten waarvan de laatste man van de tegenpartij tegen de voorstopper zei “dek jij die kale Jan”. Die rechtsbuiten was ik. Veel zon opgelopen! ‘s Avonds ons behagelijk met wat familie en vrienden in onze ‘tuin van Eden’ vermaakt. Gisteren werd weer zo’n jongensdag voor ouderen. Even raden:

Inderdaad, jukebox eigenaren op jacht naar nieuwe 45 toerenplaatjes. Mijn beurt om aan oudere broer Aad wat vinyl af te staan die voor een deel indertijd aan onze ouders toebehoorde, en waar een aantal waarschijnlijk meer hem toe kwam. Denk aan krakers als “Geen bier, geen borrel, geen wijn” van het Cocktail Trio of Malando’s “Ole Guapa”. Elk plaatje roept herinneringen op, en na een rondje Dobbe kroketten van schoonzus Nel werd de middag in stijl afgesloten! En nu even een wat serieuzere zaak; de Singh hoorzitting bij BuZa.

Dit gebouw, Ministerie van Buitenlandse Zaken, slokte me op ter bespreking van de ingediende klacht bij de Nationale Ombudsman. Laat ik er een onderdeel uitlichten omdat een volledig verslag van hun hand naar de Nationale Ombudsman nog moet komen. En ik licht het er uit omdat het me stomheid sloeg. Na wat heen en weer gepraat vroeg ik simpelweg waarom a) mijn vragen niet rechtstreeks beantwoord werden en b) nog belangrijker, wat de stand van zaken is na al de tijd die verstreken is na het bezoek van MP Rutte. Uit de brei van woorden was dit het eindresultaat:”bij ons wordt het niet als normaal beschouwd om na te vragen wat het effect van onze brieven is”. Ik viel bijna van m’n stoel. Dus twijfelde ik nog, Minister van Buitenlandse Zaken die de gratie van Singh publiekelijk ondersteunde, laat een brief naar Governor Brown van Californie schrijven en niemand gaat daarna vragen hoe het er mee staat? “Inderdaad, dat is niet gebruikelijk”. Dat betekent dus dat de andere kant ook weet dat er niet nagevraagd wordt en de brief gewoon in een stoffig archief opgeslagen kan worden. Onbegrijpelijk. Wanneer ik zo voor de overheid bij het NBSO tewerk was gegaan was ik al drie keer de laan uitgestuurd. Tegen een bedrijf zeggen dat ik ‘normaal’ niet opvolg wat ik voor hen aangevraagd heb, zou een doodssteek zijn! Nu begrijp ik ten volle waarom de politiek zover verwijderd is van ‘Jan met de pet’. Ik voel me al zingend ‘Jan met de pet’.

https://youtu.be/fuQMajGQOKo

3:07

M’n Hazes tekst: “Ik zit hier heel alleen m’n blog te schrijven….”. Niet helemaal natuurlijk, beneden liggen Astrid en Tinley nog vredig te slapen. De laatste belhamel is vertrokken naar het verre Rotterdam en nam gisteren ontroerend ‘afscheid’ van de mama.

Terwijl ik Ivar met de bulk van z’n spullen donderdag voor een eerste doorweekte trip naar zijn kubuswoning bracht, vervoerde Astrid Bo-Peter naar Eindhoven waar z’n trip naar Bologna, en dus een internationale carriere, begon.

Inmiddels berichtte Kaj dat hij z’n huurcontract voor een nieuw onderkomen in Martinez, Californie getekend had, en met een gelukzalig gevoel aan z’n firefighter academy kon beginnen. En dan overvalt je een gevoel van melancholie en tevredenheid; we hebben ze goed afgeleverd.

Mijn oudere zonen Eric (boven) en Rick (wie drukt hem naar beneden?) hebben zich al sinds jaar en dag een goede plaats in de maatschappij verworven, m’n liefje wat wil je nog meer? Singh Ja, hem vrij krijgen staat bovenaan mijn wensenlijstje. Hiertoe werd ik ook nog gesterkt door het volgende artikel van woensdag j.l.:

De tot levenslang veroordeelde Edwin S. heeft recht om aan zijn resocialisatie te beginnen. Dat heeft de rechter in Den Haag woensdag bepaald. S. wil de kans krijgen om terug te keren in de samenleving. Na 23 jaar en zeven maanden te hebben vastgezeten, vindt de man daarom dat hij recht heeft op resocialisatie. Hij eiste dat in een tegen de Nederlandse staat aangespannen kort geding. S. werd in 1994 veroordeeld voor de moord op een man en het levensgevaarlijk verwonden van een vrouw uit Badhoevedorp bij een overval. Hij voelt zich gesterkt door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Dat oordeelde eerder dat een levenslange straf, zonder uitzicht op enige vorm van verlof, onmenselijk is.

Jaitsen Singh heeft niemand vermoord en zit al 32 jaar vast! Aanstaande dinsdag trek ik naar Den Haag voor een hoorzitting bij BuZa naar aanleiding van de klacht die ik ingediend heb bij de Nationale Ombudsman namens Singh, en aangevuld met mijn klacht dat men nooit echt mijn vragen als contactpersoon van Singh beantwoord heeft. In wezen word je gewoon niet serieus genomen. Ik herhaal ze nog even met het soort van antwoorden waarmee men trachtte mij zoet te houden (uit mijn Luim van 26 maart j.l.):

*Heeft MP Rutte daadwerkelijk voor Singh gepleit (bij Gov. Brown)?

-Daar wordt geen rechtstreeks antwoord op gegeven, wel kan je uit Koenders z’n antwoord afleiden dat hij dat niet gedaan heeft tijdens zijn onderhoud met Gov. Brown, maar achteraf in zijn dankbrief. Gemiste kans!

*Heeft MP Rutte inderdaad de smeekbrief van Singh’s zoon Surender overhandigd (aan Gov. Brown)?

-Geen antwoord

*Wie lobby’t er nu namens Singh bij Gov. Brown of diens Kabinet?

-Geen antwoord, slechts vage indicaties over activiteiten van de ambassadeur (die overigens tijdens het bezoek van Rutte met de assistant van de naaste medewerker van Brown heeft gesproken en er toen achter kwam dat een brief van BuZa, bedoeld voor Brown, reeds 5 weken ongeopend lag), en dan de dankbrief van Rutte. Wie lobby….dat is niet BuZa, dat is een persoon of personen! Zo houden ze elkaar de hand boven het hoofd. Koenders heeft ook niet rechtstreeks naar Brown geschreven maar via de toenmalige CG Hugo von Meijenfeldt. Een brief waar ook geen acht op werd geslagen. Koenders gaat pas aan de slag wanneer tweede kamerleden aan de bel trekken en komt dan op de proppen met brieven die geschreven zouden zijn.

Hebben ze uberhaupt ooit een antwoord van Gov. Brown of diens mensen gekregen? En laten ze in Godesnaam niet aankomen met het gegeven dat de consulaire medewerker met zijn gezin Singh in San Quentin heeft bezocht, want dan ga ik echt over m’n nek:

Deze foto schijnt in het dossier Singh te zitten maar is meer een vorm van rampentoerisme….”we zijn in het San Quentin van Johnny Cash geweest”. Waar was de consulaire medewerker dit jaar nu de publiciteit geweken is? Het hele consulaat heeft onder aanvoering van de voormalige CG Hugo von Meijenfeldt ook nog een uitstapje gemaakt naar San Quentin. Gezellig toch?! Onlangs kreeg ik het verwijt dat ik wel wat hard optrad. Weet je wat hard is?! Wanneer je 32 jaar onschuldig vastzit en jouw eigen land heeft slechts minimale pogingen gedaan om je te ondersteunen. Nil desperandum! Want wanneer de hoop is verdwenen, is alles verdwenen!