Zo kon het gebeuren dat ik woensdagmorgen gebeld werd door ex collega en DEC (Digital Equipment Corp.) topper Albert Kerstholt met de vraag of ik die middag wat te doen had. ‘Watblief’, mompelde ik met m’n gezicht half onder het scheerschuim. ‘Wel’, sprak de Drent Kerstholt, ‘ik werd vanmorgen wakker met jou in m’n kop’. ‘Huh?’ Hij liet me weten dat die middag in Laren de 25e DEC reünie was van voormalige/gepensioneerde DEC managers. Locatie: bij voormalig directeur Bert de Groot. ‘Groots man wanneer jij als verrassing binnenkomt’, drong hij aan. ‘Ik reken eigenlijk best op je’, sloot hij af. Net als bij cabaretier Herman Finkers moet je goed opletten omdat Albert de helft van z’n woorden inslikt. Maar goed, het aanlokkelijk vooruitzicht om een aantal van die oude purkers te ontmoeten, kon ik niet aan me voorbij laten gaan. Vervoer: Astrid was zo goed om me naar de ‘Witte Bergen’ te brengen, waar oude IT makker en vriend Peter Wijsman me op zou pikken om gezamenlijk de reünie te crashen. Aangekomen in Laren kon bij de aanzicht van zijn stulpje geconstateerd worden dat Bert de Groot zeker niet verkeerd geboerd had. Had hij dan toch samen met wijlen Hans van Hemert geprofiteerd van de opbrengst van het nummer ‘Multifunctioneel’ dat ik ingezongen had?
Geintje. De MF promotiesingle (prijsvraag) werd tijdens de Efficiency Beurs van 1984 uitgereikt aan DEC directeur Bert de Groot, met in het midden ‘mijn’ producer Hans van Hemert. Over de reünie kan ik kort zijn: buitengewoon geslaagd. Hoor die zeventigers en een enkele tachtiger opsnijden over grote orders en succesrijke strategieën. Het gebral zwakte alleen wat af gedurende de buitengewoon smakelijk geserveerde BBQ lekkernijen. Albert Kerstholt zat er als een grote spinnende kater bij, tevreden dat deze coup geslaagd was. Nadat ik Bert de Groot bedankt had voor zijn gastvrijheid, wandelde ik met Peter Wijsman, die ik bedankte voor een tas met MF memorabilia, naar de parkeerplaats waar Astrid net aan kwam rijden. Tevreden stapte ik in, wat kan het leven van een semi pensionado toch goed zijn, en wat heb ik toch een geweldige vrouw, schoot het door mijn hoofd, voor ik indommelde. Gisteren even andere koek: 9/11. Het komt elk jaar terug, en deze keer als jubileum, hetgeen feestelijk klinkt, maar het niet is. 25 jaar geleden was de familie Laanen onderdeel van de Amerikaanse society, en volledig ingeburgerd.
Kinderfeestje bij de Laanens
Omdat de gebeurtenissen van 11 september 2001 nog zo scherp in mijn brein geëtst zijn, geef ik, zij het met enige tegenzin, gehoor aan het verzoek van vrienden en kennissen om het nog één keer aan de Luim toe te vertrouwen. Lees en huiver: op een normale zonnige Californische morgen vertrek ik om 06.15 van huis om bij Ex’pression College, ‘the best place in the world to work for’, mijn taken als CEO uit te oefenen. Nauwelijks op Highway 24 aanbeland, onderbreekt mijn favoriete nieuwszender KCBS het reguliere nieuws om te melden dat in New York een tweede vliegtuig in een van de Twin Towers is geramd. Ademloos luister ik naar het verslag, waarna ik Astrid bel om haar te zeggen dat ze de TV moet aanzetten omdat er iets vreselijks aan de hand is in New York. Op de automatische piloot rij ik Berkeley in om een ‘short cut’ naar Emeryville te nemen. Tijdens mijn rit rolt de ene na de andere verschrikkelijke boodschap uit de luidsprekers van de geluidsinstallatie. Met tollend hoofd parkeer ik de auto en loop bij Ex’pression binnen. Omdat Ex’pression een 24/7 school is, dag en nacht aan de bak dus, is er nog een behoorlijk aantal studenten die half huilend, half elkaar troostend rond de TV in de kantine geschaard zijn. Iedereen heeft wel familieleden of vrienden in New York, dit is Amerika, land van de onbegrensde mogelijkheden. Terwijl de TV onheil blijft spuien, proberen we de normale gang van zaken te hervatten. Dat valt niet mee. Onze personeelszaken dame, Andromeda geheten, weigert over de Bay Bridge te reizen, hoewel die nu, net als de Golden Gate Bridge, bewaakt wordt. Zo sudder ik de dag door en tegen zessen besluit ik de rit naar huis te maken. Terug op Highway 24 schieten de tranen in mijn ogen (en nog steeds wanneer ik het erover heb) wanneer ik vaderlandslieve Amerikanen, zoals onder weergegeven, solidariteit met hun land verklaren en medeleven met hun landgenoten in New York.
Zeer emotioneel om mee te maken, en dat deel ik ook met Astrid en de kinderen. Vanaf dat moment bewaar ik de krantenverslagen, zoals ik wel meer doe tijdens historische gebeurtenissen. Uiteraard pakken die uit:
Het ongeloof dat zoiets in eigen land kon gebeuren, valt door alle media niet in woorden te vangen. En dan natuurlijke de schuldigen. Welnu in de dagen na 9/11 wordt er één uiteraard uitgelicht:
Osama bin Laden staat op Amerika’s lijst van meest gezochte mensen: levend of dood! Een predikant in San Francisco zegt niet ten onrechte dat Amerika ‘never, ever’ ooit nog hetzelfde zal zijn. Moet ik wel kwijt dat ze met Trump helemaal van het padje zijn geraakt, maar dit terzijde. De rest van de week werd gekenmerkt door routineus alles te doen wat gedaan dient te worden, maar 9/11 beheerste alles, van de zoektocht naar een nieuw personeelspersoon tot de 10e afstudeerklas op vrijdag de 14e, inclusief onze pokeravond dezelfde vrijdag, waar vrij lusteloos met fiches gesmeten werd. De schrik was groot toen dinsdag bleek dat sterarchitect John Storyk gemist werd, die onderweg was naar Los Angeles, het eindpunt van een van de vluchten die eindigde in de Twin Towers. Woensdag kregen we het verheugende bericht dat zijn vlucht, de volgende naar Los Angeles, in alle chaos uitgeweken was naar New Orleans. Aangezien na die verschrikkelijke dinsdag al het luchtverkeer verboden werd, voor hem geen mogelijkheid om naar ons te reizen, maar ook communicatie bleek de eerste dagen moeizaam te verlopen. Kortom een week die nimmer uit het geheugen gewist zal worden, dat is zeker! Maar dan slepen beelden op TV je weer 25 jaar terug en dan denk je, zullen ze het ooit leren? Nee, want het waren beelden van Gaza. Desondanks, fijn weekend.
