Category: Uncategorized

Eigenlijk werd ik gemotiveerd om dit neer te “pennen” naar aanleiding van mijn broertje Rob, de schrijverd. www.roblaanen.nl  Uitermate gefrustreerd door het gegeven dat Sparta wederom kans zag om de titel te verspelen in de Jupiler League, liet hij het volgende gedicht los op facebook:

Meerdere malen heeft Rob mij er van beticht dat hij vanwege mijn Sparta hartstocht er ook bij gelubd werd en dat ik de enige ben die dat kampioenschap bewust heeft meegemaakt!

Al jaren liep ik met vriendjes de hol ‘af’ naar Het Kasteel. Jongenstribune een kwartje, achter het doel van onze favoriete keeper, Andries van Dijk, die we af en toe onderweg naar school voorbij zagen fietsen op weg naar zijn baan bij een bank op de 2e Middellandstraat. “Chocolade, twee voor een kwartje”, de Sparta Marsch; het borrelt zo weer in me op! De doldwaze vreugde toen Sparta kampioen werd; een jongenshart voor het leven ondergedompeld in Sparta’s rood en wit. Mijn broer vergat echter wel te vermelden dat Sparta twee keer de beker won, 1962 en 1966, in zijn meer bewuste jaren. Het zij hem vergeven! Misschien ben ik wel, net als Johnny Rep, een goudhaantje. Deze week bracht me het onvergetelijke unieke genoegen dat ik naar bed ging met een EMT (Emergency Medical Technician) en wakker werd met een Paramedic!

En dat op haar 47e! Ben zo trots als een pauw en mag dit zeker rekenen onder de unieke momenten! Als de unieke momenten elkaar zo dicht opvolgen wordt het ‘scary, so to speak. Onze favoriete Oakland A’s speelden j.l. dinsdag tegen de LA Angels of Anaheim (verzin het maar) en stonden in de bottom of the 8^th met 7-2 achter en kwamen tot een gelijk spel, 7-7, na de reguliere 9 innings. Maar, een gelijk spel kennen we niet in honkbal, dus werd er doorgebald. In de 15e inning kwamen de Angels op voorsprong, maar de A’s maakten weer gelijk in de bottom of the 15^th. Kaj en Ivar gaven het met slaap doordrenkte ogen op in de 16e inning. Om 1.42 in de nacht van dinsdag op woensdag maakten de A’s een einde aan het verhaal middels een homerun van Moss. De langste wedstrijd ooit van zowel de A’s als de Angels werd een feit; 6 uur en 42 minuten. En ik was er bij (op de sofa).

Moss’ homer ends longest game in Oakland A’s history

Susan Slusser, Chronicle staff writer

Updated 11:56 am, Tuesday, April 30, 2013

• 

Oakland Athletics’ Brandon Moss hits a game winning two-run home run against the Los Angeles Angels during the nineteenth inning of a baseball game on Tuesday, April 30, 2013 in Oakland. Calif. Oakland won 10-8.

Nou kan ik het nog hebben over de eerste trip van het NL honkbal team in 1988 naar de Olympische Spelen in Seoul, Korea, of de ‘Perfect Game’ van Dallas Braden in 2010, 9 mei om precies te zijn, maar deze vind ik ook wel redelijk uniek:

Hoeveel Sinterklazen kunnen pronken met zo’n plaatje, met de Golden Gate brug op de achtergrond? Zo kan ik er nog wel een paar noemen, maar na een onvergetelijke Koninginnedag, vorige week, volgde een identiek, onvergetelijk Kroningsontbijt, dinsdag de 30e. Plv Consul Generaal Ard van der Vorst en diens echtgenoot Pieter waren die nacht opgebleven om een compilatie te maken, en zo’n 150 Nederlanders en Amerikanen stroomden binnen om er van te genieten (met hier en daar een traantje). Een impressie:

De SFO KLM bemanning was ook zichtbaar aan het genieten, terwijl voormalig KLM employee en huidige Plv. Consul Generaal Ard van der Vorst er als de kippen bij was om met hen vereeuwigd te worden!

Toekomstig Consul Generaal Hugo von Meijenfeldt (augustus/september) en “zijn” Saskia lijke ook danig onder de indruk te zijn van alle imposante beelden op het grote scherm. Om alle geruchten gelijk de kop in te drukken; Consul Generaal Bart van Bolhuis, in de verte tussen hen in, staat daar niet te pruilen omdat hij zonnig San Francisco verlaten moet, maar geeft Hugo alle ruimte om nieuwe mensen te leren kennen. What a gentleman!

En deze prachtige taart werd ter afsluiting aangesneden; wat een prachtig zoet moment!

Uniek toch?!

Wij hadden dus de premiere om koninginnedag te vieren op de verjaardag van onze komende vorst, Willem Alexander. En het werd een spetterend festijn met liedjes die jong en oud bekoorden, van ‘Daar bij de molen’ tot ‘Kedeng Kedeng’ van Guus Meeuwis. En dan een knallende afsluiting met Amsterdance! Daarom beneden een collage van kleurige plaatjes, met veel familie leden om aan te geven dat het geen prentbriefkaarten zijn! Allereerst de voorbereiding; Kaj en vriendin Michelle hadden Ivar en gaststudent Jesus zover gekregen om ook mee te doen aan de huidvoorbereidingfase:

Waarschijnlijk is Michelle nog het eenvoudigst te herkennen! Met 2 ploegen togen wij op pad omdat Astrid en Bo-Peter ook dit jaar weer meededen aan de traditionele fietstocht, leidend van het stadscentrum naar de Murphy Molen waar een en ander rondom georganiseerd werd.

Na de Caldecott tunnel waar je links Berkeley aantreft en rechts Oakland, veranderde de staalblauwe lucht waar we zo aan gewend zijn, in de ‘foggy’ atmosfeer van San Francisco. Het heeft wat! Na met veel pijn en moeite voor de auto een parkeerplaatsje te hebben gevonden, bleek al snel dat Ivar en Jesus klaar waren om aan de slag te gaan met voetbalinstructie voor de kleintjes:

Stukje geschiedens; deze molen vormt het centrum van alle koninginnedag aktiviteiten:

Rechts het konklijke molengezelschap; Koningin Henny en Prins Gijs.

The windmill, built at the turn of the 20th century and given as a gift to the City of San Francisco, has recently undergone a lengthy rebuilding. The opening of the windmill was timed to coincide with the traditional Dutch Koninginnedag, a national holiday in the Netherlands celebrating the queen’s birthday. San Francisco’s windmills date to 1902, when the north windmill, known as Dutch Windmill, was built to pump irrigation water into Golden Gate Park. The Murphy Windmill was built in 1905 to pump water to Stow Lake. By World War II the windmills were in a state of disrepair, and the metal inside was removed and melted down for the war effort. Decades of neglect left it in a terrible state of rusted metal and rotted wood. Gerestaureerd dus door Verbij Windmill Construction (de kap werd teruggebracht naar Nederland, dus) en nu weer in blakende gezondheid aan de kust. Wie anders dan molenaar Ben Oude Kamphuis, die zijn geluk niet aan kan, is in staat om ons zo te begroeten als onderstaand weergegeven:

Natuurlijk ontkwamen we niet aan de traditionele polonaise waar de gepokte en gemazelde boerinnen van de East Bay het voortouw namen:

Ergens in de melee zie ik de koppies van Bo-Peter en Kaj, die ook wel eens gek willen doen! Nadat de Grolsch beergarden geopend was ging de pretfactor nog een graadje of wat omhoog, geillustreerd door Kaj, onlangs nog gepromoveerd to corpsman bij de NAVY:

Zoals wijlen mijn geliefde moeder altijd zei: “mannen worden nooit ouder dan 12”. In de tussentijd hield Momsie “De Kloek” Astrid hof met Jesus “ik maak het goed momsie” en Bo-Peter.

Onopvallend vanaf mijn VIP-tafel (zelf als zodanig uitgeroepen) hield ik de binnenstromende menigte in de gaten, vooral nadat Amsterdance aangekondigd was.

Met op de voorgrond het mooie pluizige hoofd van een der DJs; Sam O’Neall, stroomde het publiek naar de Grolsch beergarden en de main stage. Kijk naar www.amsterdance.net als je meer over hun evenementen wilt weten. De Amsterdance crew in aktie, featuring DJ Jesse Voorn, was een waar genoegen om te aanschouwen!

Al met al kan geconstateerd worden dat minimaal zo’n 3.000 mensen ons bezocht hebben! En een van die mensen was de nieuwe Capo di Capi van het consulaat (per 1 augustus); Hugo von Meijenfeldt

Aangezien Hugo nog niet geheel conform San Francisco normen gekleed was (net met echtgenote uit het vliegtuig gerold) geen foto, maar bovenstaand alvast een stukje geschiedenis! M’n huidige baas, Bart van Bolhuis heb ik ook niet vastgelegd wegens melancholieke afwegingen! Kudos voor de organisatoren van dit prachtige geheel ! En ik? Ik kon dit allemaal prachtig illustreren door mij onopvallend door de menigte te begeven!

Afsluitend met ons echte koningslied, hetgeen door opwarm DJ Mark van Brabant snoeihard de ruimte in werd geslingerd en uit volle borst werd meegezongen!

www.sfdutch.com

Morgen zijn alle smeuige details in de Luim te behappen!

 

Mijn allereerste trip naar de Verenigde Staten bracht me naar………Boston! In een staat van opperst enthousiasme ging ik aan boord van TWA 753 die ons van Londen naar Boston zou brengen. We schrijven 25 februari 1975. Het doel van de reis was om met Nederlandse uitgevers een uitgebreide toer langs krantenbedrijven van oost naar west te maken om Digital (DEC) krantenopmaak computers te onderzoeken op bruikbaarheid voor de Nederlandse markt. Helaas werd TWA uiteindelijk ook in een adem genoemd met een terroristisch bomaanslag toen TWA 800 17 juli 1996 (Bo-Peter’s 5e verjaardag) als het ware uiteen spatte met 230 passagiers aan boord.

On the evening of July 17th, 1996, shortly after the sun had set, but while the sky was still light, a Boeing 747-131 jetliner, TWA’s flight 800, was taking off from JFK airport on its way to Paris, France. On board were 230 people. Approximately 11 minutes into the flight, the 747 was flying at an altitude of 13,700 MSL, or 13,700 feet above sea level. Normally higher at 11 minutes, flight 800 had delayed climbing to make room for another jetliner descending into Rhode Island. The plane was over the Atlantic ocean south of Long Island, New York.

Er ontstonden enorme discussies omdat getuigen beweerden dat het vliegtuig vanaf de grond was neergehaald met een raket, hetgeen onderstaand is weergegeven in een realistisch schets.

Hoe dan ook, het werd het begin van het einde voor TWA (Trans World Airlines), eens een der machtigste vligtuigmaatschappijen van de wereld. Boston had gelijk mijn hart gestolen, en daarmee ook de Boston Red Sox waar ik mijn eerste Amerikaanse honkbalwedstrijd bijwoonde. Ook nu nog kan ik het best velen wanneer de A’s thuis spelen en bijna de helft van het stadion gevuld is met Boston Red Sox fans. Ik hoef niets meer toe te voegen aan wat er deze week al geschreven is over het marathon drama, maar wanneer ik het koppie zie van zo’n jochie van 8 jaar, gezellig uit met z’n vader, die uitelkaar gereten is dankzij deze wreedaards, dan begint mijn bloed te koken. Dat het ook anders kan, bewees een house warming party waar wij vorige zondag voor waren uitgenodigd. Een werk gerelateerde jeugdige makelaar van Perzische afkomst nodigde ons uit om in Sonoma zijn nieuwe huis te bewonderen.

Onder een pergola gezeten genoten Astrid en ik van heerlijke hapjes, bewonderden het bonte gezelschap van merendeel Perzische mensen, terwijl we van de zang en viool genoten van een groepje uit Libanon. Het kan dus wel! Ach, kon ik maar weer eens terug naar mijn kinderlijke geloof toen ‘bommen en granaten’ betekende dat je Kuifje aan het lezen was!

Blij ben ik voor de mensen in Boston, m’n hart gaat uit naar de mensen die gedurende deze rampmarathon ledematen of familieleden hebben verloren.

Na een prachtige toer bij Ex’pression College for Digital Arts (produceerde vorig jaar een Oscar winnaar voor de visual effects van “Hugo”) met een Zuid Afrikaanse/Nederlandse delegatie, besloten wij na de lunch een paar uurtjes van de zon te gaan genieten. Casa Laanen leek ons de beste plek omdat daar de koelkast het beste gevuld is! Genoegelijk aan een glaasje chardonnay gezeten viel mijn oog op een jonge ratelslang die op de warmtedeken van ons zwembad was gevallen. Het is het seizoen, maar deze jonkies zijn het gevaarlijkst omdat ze al hun gif in een keer er uitgooien wanneer ze zich in gevaar wanen.

Oudste zoon Rick, voor een paar dagen werkend op het hoofdkantoor van Polycom in San Jose, reageerde als onderstaand vastgelegd; hij tuitte zijn lippen en nam vervolgens een fikse slok van zijn Corona!

Immers, SuperAsje was al onderweg met haar slangen-vangstok en adequaat werd het ratelaartje door haar gestrikt (gestropt eigenlijk). Ergens door haar in de straat vrijgelaten, daar waar het mensen geen kwaad kon aandoen.

Nu wij toch bij dieren aanbeland zijn; tijdens onze zeeolifantentoer aan de kust bij Santa Cruz kwamen wij tot de slotsom dat de herkomst van de beroemde Laanenneus door ons gevonden was!

Ivar demonstreerde op effektieve wijze hoe het allemaal begon, waarbij gezegd dient te worden dat wij Laanens ons overal wel thuis voelen. Recentelijk nog ‘in the cloud’ waarbij een (gevallen?) engel mij trachtte uit te leggen hoe effectief hun product was. De mensen op de stand beweerden dat het hun CEO was. Nou heb ik veel dingen uitgehaald, maar of ze me hier voor hadden kunnen vinden?

De driverless car blijft ons bezighouden. Donderdag bij een CNN uitgezonden thema presentatie geweest, waarbij ik herenigd werd met een oude kennis uit het jaar 2000 waar we de muziekbusiness ‘5 years ahead’ als thema hadden. Andrew Keen, rechts op de foto, heeft zich ontpopt tot een bekwaam moderator en TechCrunchTV insider.

Ik mocht nog een woordje doen over de Nederlandse Flying car:

En volgende week doen we dat nog een keert dunnetjes over bij Nissan in Sunnyvale met de Nederlandse (ex NASA) deskundige Dr. Maarten Sierhuis, die voor iemand met een Doctor’s titel ook nog eens uitermatig geestig is! Ik ga maar eens naar mijn jukebox om een muziekje uit het verleden draaien dat dan niet meer opgaat!

Kop van de krant van hedenmorgen:

Obama Apologizes To California AG Over ‘Best Looking’ Remark

by Eyder Peralta

April 05, 2013 3:40 PM

California Attorney General Kamala Harris.

Justin Sullivan/Getty Images

California Attorney General Kamala Harris.

Justin Sullivan/Getty Images

White House Press Secretary Jay Carney said today that President Obama called California Attorney General Kamala Harris to apologize.

Obama made waves Thursday during a fundraiser in which he referred to Harris’ looks.

"You have to be careful to, first of all, say she is brilliant and she is dedicated and she is tough, and she is exactly what you’d want in anybody who is administering the law, and making sure that everybody is getting a fair shake," Obama said according to The Washington Post. "She also happens to be, by far, the best looking attorney general in the country."

Carney said Obama called Harris last night right after the trip.

"He called her to apologize for the distraction created by his comments," Carney said.

Oh, oh, wat zijn al die hypocriete politici geschokt door deze opmerking tijdens een prive ‘fund raiser’. Over wapenbeheersing, oorlog en vrede of verbetering van het scholensysteem kunnen ze geen akkoord bereiken, maar hier vinden de fatsoenrakkers elkaar. Jakkes! Dat brengt me trouwens naar een intiem diner dat ik gisteren als heerlijk heb ervaren in een van onze favoriete restaurantjes in Walnut Creek, ‘The Door’. Astrid tracteerde mij (jawel!) voor alle uren die zij al studerend doorbracht op weg naar haar Paramedic carriere, die ten laste van “Peter” tijd waren gegaan. En dat heb ik me laten welgevallen! En, read my lips, daar neem ik geen woord van terug; ik vind haar de best uitziende paramedic die ik ken!

Zo, die zit, evenals het opbeurende briefje dat Ivar achterliet donderdagmorgen ter ondersteuning van haar moeilijkste examen:

Tja, dan wil je wel een tandje bijzetten voor Mr. Oakland Athletics!

Goede dag gisteren overigens voor alle Bay Area sport teams: in baseball overwinningen voor de A’s en de Giants terwijl in basketball en ijshockey resp. de Golden State Warriors en de San Jose Sharks op de play offs afstevenen. Even overstappen naar mijn arbeidsovereenkomst, de verlenging althans, waar onze Plv. Consul Generaal Ard van der Vorst de nodige stappen voor heeft moeten zetten. Inmiddels is de verlenging tot mid 2014 vanuit Den Haag verzonden en je weet dat je bij het Haagsche opperbevel in goede standing bent als een der superieuren je dit in onvervalst Haagsch schriftelijk als volgt mededeelt:

Hé Petâh,

Das toch hagstikke fèhn, soon nieuw arbèhtskontrak? Is dat nah een mooje overeenkoms of nie? Hoe vinjenet?!!

Hep ik selluf nog gemaak! Ja, met me èhge handjes, aan de kompjoetah….. maah jèh hep er wel an bèhgedrage, natuurluk.

Nah, beste âhwe gabbah, ik hoop je gâh weer te zien, ergus. Bèh jâh, of bèh mèhn.

De hagtelukke groete!!!

Sommige mensen vinden het maar vreemd dat deze ruim zestiger nog zo aan de bak gaat, maar ik hou me bij de volgende stelling; “Ik ben een jong mens in een wat ouder lichaam, WTF is er gebeurd?”

Afsluitend met een klein mysterie; mini documentaire 2 is ruim 100 maal minder bekeken dan deel 1; waren de mensen na het bezien van deel 1 a) ongelofelijk verveeld b) konden ze al die luchtfietserij niet meer aan of c) hadden ze enige tijd nodig om al die indrukken te verwerken.

Voor de zekerheid en gemak, hoef je niet meer speciaal naar YouTube, gooi ik ze er nog eventjes in:

Geplaatst door mijn liefste oudste in de V.S.: Bo-Peter.

De alleroudste, Rick, komt vandaag ons weer een paar dagen verblijde tussen zijn werk door.

M’n hoofdje duizelt er van; sla ik een weekje over ten faveure van aanstormend schrijvend talent Ivar, moet ik een dubbeldikke Luim schrijven! Pasen dan maar om mee te beginnen, oftewel van voor naar achter. Waar wij ook ter wereld wonen, de Paastafel staat ‘s ochtends in alle glorie klaar voor het ontbijt dankzij Astrid’s magie:

Magie was ook het woord dat de afgelopen week opgeld deed onder de NL Gamers en de vele geinteresseerden die het consulaat bezochten. Nederlandse games kregen in San Francisco de aandacht die ze al lang verdienden. Vrijdagavond, met name, was onze multi-purpose ruimte het toneel voor vele honderden bewonderaars; wat een prachtig gezicht. Sommigen konden het vele staan en slenteren niet meer aan en ploften op de sofa neer, echter nimmer vergetend door te spelen!

Ook ons game business breakfast was een groot succes met strateeg Jon Farmer van Electronic Arts als succesvolle keynote, met cijfers en inzicht over de game wereld die vele harten heviger deed kloppen. Nadat 80 stoelen bezet werden was er slechts ruimte voor staanplaatsen!

Duizend visitekaartjes later en een paar eksterogen, kan gesproken worden van een zeer geslaagde week, waar een klein aantal toegewijde consulaatmedewerkers, aangevuld met enige ijverige stagieres met grote tevredenheid op terug kunnen kijken. Okay, P en G hebben nu gehad. O dus. Met de Future of Media delegatie (alle Hollandse media tycoons waren present) waren we naar LaLaLand getrokken om een bijeenkomst van de NAF en de HHC bij te wonen. Oh ja, dat staat voor Netherlands America Foundation en Holland Hollywood Connection. Panel en al, goed gemodereerd door Rene Mioch, maar uiteraard ging het om Oscar winnaar Erik-Jan de Boer. Daar was Rutger Hauer zelfs voor op komen draven! Erik-Jan verdiende deze grote eer met de visuele effecten voor de grote Oscar winnaar; ‘The Life of Pi’ Gewoon met de voetjes in de klei gevierd met een wijntje en een biertje en daartussen een Oscartje!

Dan hebben we de ‘B’ van Baseball nog, waar Ivar en ik een paar daagjes tussen al het geweld door voor naar Arizona waren uitgeweken. Sweet homecoming!

Met Honorair Consul Siebe van der Zee, gevestigd in Phoenix, van een heerlijke lunch genoten, waarna hij ons vervolgens naar de Walter Cronkite School of Journalism bracht. Wellicht Ivar’s volgende educatieve inrichting! Helaas was de wedstrijd Giants – A’s uitverkocht, maar daar bracht goede relatie Martijn Pierik (Impress Labs, Phoenix) de oplossing aan via Stubhub. Genoten! Vooral ook omdat ‘wij’ wereldkampioen Giants met maar liefst 12-5 klop gaven. Na afloop spraken wij Giants hitting coach Hensley Meulens aan, niet om over ‘onze’ overwinning te praten, maar vooral om hem te feliciteren met de prestaties van het Nederlandse honkbalteam waar hij de manager van was. Gewillig poseerde hij ook met Ivar en de Giants fans waren stomvebaasd om hun hitting coach in vreemd mumbo jumbo (Nederlands, ja!) te horen praten met, nota bene, twee A’s fans!

Een andere grote gebeurtenis werpt zijn schaduw vooruit; over 7 weken studeert onze eigen Bo-Peter af van UC Berkeley met een Bachelor Degree in Politieke Wetenschappen en Nederlands (!). Hierbij alvast een statiefoto en onze diepe waardering en respect dat hij het binnen de tijd heeft volbracht, om van het budget maar niet te spreken!

Receptie nader te bepalen. Toch eigenlijk dus een soort van ‘All in the family’ aflevering geworden!

The World Baseball Classic, a tournament hosting the world’s finest international ball players, gathering up for their country to find what nation is the best in America’s pastime. As the tournament continues to spew potential headline stories following the upsets of the U.S. and Cuba, America has ignored the tournament for the most part. The morning after the Dominican Republic sent the U.S into a do-or-die matchup against Puerto Rico, the Contra Costa Times neglected the story, seeing an article on the hurt shoulder of the Giants’ backup catcher Hector Sanchez was worthy of the front page. The Times deferred the Dominican’s win over the Americans to the back page, sharing a section with figure skating and motor sports. Yet as a young inspiring journalist, I’m curious as to know why the Americans ignore such an intriguing event as the WBC.

Why do Americans Ignore the World Baseball Classic?

Why do Americans Ignore the World Baseball Classic?

Each game possesses a game 7 feel, each player, having a new desire to win not for the organization that pays the bills, but for the country that they and every fan derives from. A tournament whose final, is being held in the city by the bay, San Francisco. So why is America shunning the WBC? Because America already has the best league in the world and has enough baseball already. If you don’t believe America thinks that way, then why final series of the year in the MLB called the World Series, when it only hosts American teams. Yet the U.S is forgetting one important aspect of the league. 28.4 percent of the players on the opening day rosters of 2012 were foreign born according to an article published by MLB.COM. That is 243 players, including guys like Triple Crown winner Miguel Cabrera and Yankees second baseman Robinson Cano.

Tim Fuller/USA TODAY SportsMiguel Cabrera (left) was honored by MLB commissioner Bud Selig before Game 3 of the World Series on Saturday night for his Triple Crown win.

The MLB, would only be a fraction of what it is now without the help of all the foreign ballplayers that each team has. With the U.S being ousted from the tournament by Puerto Rico, an international team will be taking the title as the World’s best baseball team, and the country that boasts the best league, will watch the Netherlands, Puerto Rico, Japan or the Dominican Republic win it, in their own country.

Such a shame (yeah, I know it’s a song) that our national pride will not compete against the USA coming Monday. When I tuned in it was already Four Zip Puerto Rico. Situational hitting didn’t work in the 8^th inning when the US Squad, with the bases loaded and one out, only managed to score one run. Ultimately a loss (4-3) that brought Puerto Rico to the semi finals versus Japan. Today we (the Dutch) found out we play the Dominican Republic, Monday the 25^th. We’re stoked. Too bad the local press had more coverage on the injury of back up Giants catcher Hector Sanchez than America’s loss. MLB; there is work to do PR-wise! Last night Consul General Bart van Bolhuis and I were honored to welcome our players, coaches, staff and family at San Francisco International. Because of a delay of over an hour (yawn), we could hand out the USA/NL pins to disappointed Americans as consolation prizes!

We would have loved to hand out the pins out under different circumstances. It was a chilly night at SFO but to our utmost joy, the plane landed 2.31 AM; that’s late folks, or early if you are optimists, like Bart and yours truly. When the door opened the first ones to leave the plane were the Mulders!

Frits and I go way back, and I know him as national and international Softball Umpire, Chairman of the famous Haarlem Baseball Week, and now representing the Royal Dutch Baseball and Softball Federation, being responsible for all baseball affairs. Another highlight, of course, was when manager Hensley Meulens introduced players and officials to us, not forgetting family members. What a gentleman! And I guess, everybody was still pretty “up” after beating Major League’s Seattle Mariners with a score of 8 – 1. Another moment of pride was when I could give a big hug to Technical Director Robert Eenhoorn, this tournament also functioning as bench coach, knowing him since he joined the national ranks at age 19 in 1987, when we qualified for the Olympics in Seoul, Korea. What a great picture those three big guys made!

Bart van Bolhuis shares some latest technical tricks with Hensley (“really?”) while Robert looks straight at me; “hurry up, I am sleepy”. We are looking so much forward playing the Dominican Republic (we beat them previously) that we hardly can sleep. But, first the reception this afternoon with the team, officials and family at the Residence. For us this is a never ending party, till Wednesday!

‘Dead on time’ landdde mijn South West vlucht in Austin, Texas, alwaar collega Gerard Brikkenaar van Dijk (da’s nog eens wat anders dan Peter Laanen) mij geduldig opwachtte in zijn Subaru met de nummerplaat ‘NL’. In wezen was het ondersteuningsprojekt ‘Dutch Fellows @ SXSW’ begonnen. Eerst even inchecken bij de Days Inn alvorens ons naar het Fellows House te begeven. Days Inn staat eigenlijk voor ‘als je niets beters kunt krijgen’. En, gezien het gekkenhuis in Austin was dat ook zo! We werden niet teleurgesteld!

Vol trots toont Gerard BvD hier de façade van het hotel; zullen er een aantal dakelementen ontbreken! We kregen echt de indruk dat mensen hier omgelegd werden! De deuren mochten er ook zijn; waarschijnlijk werd de post van boven bezorgd!

Ook de geur was intimiderend anti insect; wij hebben het in ieder geval overleefd! De beurs was een grote blur van gasten, shows, ondersteuning van Dutch fellows, zo’n 12 bedrijven, in de Dutch Fellows stand, als onder gedemonstreerd door voornoemde Gerard BvD.

Zelf mocht ik het genoegen smaken om weer eens met een acteur vergeleken te worden. Terwijl Gerard en ik van onze 55+ (korting) Sunrise ontbijt aan het genieten waren bij de IHOP, keek een man mij intens aan en mompelde “are you, are you….” en kwam op me af. Terwijl ik zei dat ik in Nederland wel een ster was, proestte Gerard het uit van het lachen; dag mooie act! Terry O’ Quinn bleek de acteur te heten….

Mwa…..met een beetje goede wil en een snor er op! Starring in de serie “Lost”. Na een heerlijke vertraging van ruim 2 uur, ‘s avonds opgelucht weer in Oakland aangekomen en ‘s anderendaags begonnen met ruim 700 e-mails aan te vallen. Vrijdags met de uitgedunde familie, aangevuld met Spaanse uitwisselingstudent Jesus, het zee olifanten paradijs Ano Nuevo aangedaan. Tjonge jonge, wat een geschiedenis van deze op hun toppunt 5.000 pond wegende mannen!

Daar waar de mannen gemiddeld 12 jaar worden, halen de vrouwen 20 jaar; wat doen we verkeerd? Let ook op de typische Laanen neus! En toen kwam onze Nederlandse honkbaltrots naar San Francisco; het werd geen 1.00, geen 1.30, maar 2.31 alvorens zij de aan de landing begonnen. Enfin, Consul Generaal Bart van Bolhuis begroette alle spelers, coaches en begeleiders met een welgemeend ‘welkom in San Francisco’. Alle correspondentie, ook met de weduwe van fantastische bondscoach Leen Volkerijk, bracht me na het zien van techisch direkteur, toen 19-jarige speler Robert Eenhoorn, naar de ondertekening van het WANG sponsor contract in 1987. Deze is voor jou Henny!

Boven vlnr: Coach Leen Volkerijk, spelers Jacky Jacoba en Robert Eenhoorn, Manager Pat Murphy.

Onder yours truly en wijlen WANG direkteur Ton Versteeg.

‘