Archive for May, 2009

De 30 mei editie

Saturday, May 30th, 2009

vr 29 mei 2009, 22:54 | 380 reacties | lees voor

‘Vuile klootzak’ tegen agent mag

ZUTPHEN -  De aanhouding van een 24-jarige Zutphenaar had wel wat zachtzinniger gekund, oordeelde een politierechter vrijdag. De man maakte de agenten tijdens zijn arrestatie uit voor ‘vuile klootzakken’, maar dat kon de rechter zich wel voorstellen…

Een van mijn taken in het door mij zo beminde Californie is Nederlanders die zich hier zakelijk willen vestigen een aantal “do’s and don’ts”  bij te brengen.

Daarom ook lees ik dagelijks een of meerdere Nederlandse kranten om met bovenstaande voorbeelden aan te tonen dat je dat vooral niet hier moet proberen.

Eerder reeds heb ik dat aangegeven met de Albert Heyn fraude affaire; beetje tuintje wieden en een boete die aangemerkt kon worden als een crimi fooi, en we zijn weer helemaal het ventje. Cel hier voor witte boorden criminelen.

En net zoals restaurant Engels geen business Engels is, zou ik zeker niet proberen om een cop in Oakland ‘Son of a bitch’ of iets dergelijks te noemen.

De rechter kan zich dat echt niet voorstellen!

En geloof me; ik ben geen Wilders fan.

Onderstaand daarom ook nog een rechterlijk voorbeeld van een man die ik in de zestiger jaren echt idoliseerde; Phil Spector.

Zodra het onderstaande delict zich zes jaar geleden afspeelde, e-mailde een bekende producer ons als volgt: “he did it, he did it!”

Phil Spector sentenced, may spend life in prisonIM

clip_image001AP – Music producer Phil Spector, left, and his attorney Dennis Riordan

LOS ANGELES – There was no soundtrack for the final scene of pop maestro Phil Spector’s criminal case.

Spector, 69, said nothing as he was sentenced Friday to 19 years to life in prison for the second-degree murder of Lana Clarkson, a one-time B-movie actress who was shot through the mouth in Spector’s castle-like mansion six years ago.

Now Spector, the difficult genius whose "Wall of Sound" production technique turned pop songs into mini-symphonies in the 1960s, may spend the rest of his life in prison.

Spector, who would not be eligible for parole until he is 88, showed no emotion before being led away to prison.

In his heyday in the early and mid-1960s, Spector produced dozens of hits, including The Ronette’s "Be My Baby," The Crystals’ "Da Doo Ron Ron" and The Righteous Brothers’ classic, "You’ve Lost that Lovin’ Feelin.’" Spector also worked on the Beatles album "Let It Be" and John Lennon’s album, "Imagine."

His "Wall of Sound" used orchestrations and sometimes dozens of microphones to producer a dense, echoing sound that influenced everyone from The Beach Boys to Bruce Springsteen.

But Spector also had a troubled reputation. In the 1970s, he got probation for possessing and brandishing a gun. Singer Leonard Cohen once said the producer held a gun to his chest.

Nu weer even terug naar Kasteel Moersbergen, en hoewel mijn uitgever mij aangeraden heeft niet al te veel meer te produceren, kan ik het toch niet nalaten. Wat denkt-ie trouwens wel?!

Kasteel Moersbergen-vervolg

clip_image002

Voordat Eckart aanstalten maakt om de introduktie rituelen aan te vangen, heb ik de participanten al geidentificeerd; de man met de paardenstaart herken ik onmiddellijk van de foto in het business plan; Gary Platt.

Zijn lichaamstaal kan alleen maar geinterpreteerd worden als een gigantische schreeuw om hulp.

Hij zit er daadwerkelijk als een krakeling bij, met zwaar hangende schouders.

Aangezien er maar een vrouw in het gezelschap is, moet de pittige zwartharige mid veertiger Dawn Cardi zijn.

De rustige man, die educatie ervaring uitwasemt is natuurlijk Cohen.

De slanke man met het knalgele aura (naarVan Kooten en De Bie) kan niet anders dan Van Mackelenberg zijn.

Eckart is zichtbaar opgelucht met de onderbreking en stelt me aan de aanwezigen voor.

Zo te zien heeft hij met name voor zijn advocate een zwak; hij stelt haar voor als mijn ‘fucking New York lawyer’ en staat even stil bij al haar kwaliteiten.

De overigen worden kortweg geintroduceerd.

Ik word naast Gary geplant, waarna de aanvallen op het business plan furieus worden voortgezet.

Gary geeft af en toe wat timide antwoorden, maar qua lichaamstaal vertegenwoordigt hij meer en meer een gigantische pretzel.

Na veel heen en weer gepingpong wijst Van Mackelenberg hem op enkele onjuistheden in de diverse spread sheets.

“Gary,” verhoogt zijn stem zich, “welke sukkel heeft dat geproduceerd?”

Gary legt uit dat de ‘sukkel’ helaas niet de lange weg naar Nederland heeft kunnen maken, maar dat het eindresultaat volgens hem wel klopt.

Na een korte stilte kijkt Van Mackelenberg Gary aan met een superieure blik en onderwijst hem dat in Excel land een afwijking van een cent ook een afwijking van een miljoen kan zijn.

Gary is inmiddels zo down dat hij hem bedankt voor de les.

clip_image003

Gary Platt in het nauw…

Dawn Cardi ruikt bloed, en aangezien ze uiteindelijk door Eckart wordt betaald, draagt zij ook haar steentje bij; “Gary, ik heb je al tientallen malen uitgelegd dat je minder slordig moet zijn.”

Cohen voegt er aan toe dat we toch ook met een wat kleinere school kunnen beginnen.

Dat laatste is merkwaardigerwijze iets dat Gary niet pikt, en vol vuur zegt hij dat “alleen een school met alle toeters en bellen, zoals door mij beschreven, kan suksesvol zijn, vergeet het anders maar.”

Eckart kucht, waarop een stilte intreedt.

“Gary,” vervolgt hij, “dit geheel verdient echt geen schoonheidsprijs en aangezien we hier over serieus geld praten, is volgens mij een herziening van het business plan een must. Peter, wat vind jij?”

Tot dusver was ik slechts een toeschouwer, klaarblijkelijk wordt er nu iets intelligents van mij verwacht!

Het grappige is dat ik dit altijd al heb willen zeggen, “weet je, vroeger waren er goede plannen maar konden de plannenmakers dat niet vertalen in een goed business plan. Tegenwoordig is dat andersom, en je moet verdomd goed opletten om tussen alle slimme marketingpraat en profitabele spread sheets door nog het plan te herkennen.”

Dat hakte er in, en ik vervolg; ”ik vind dit idée goed, het businessplan is niet zo slecht als besproken, maar wel slordig en zeker voor verbetering vatbaar.”

Niet dat er applaus volgde, maar ik hoorde als het ware instemmend gemompel; behalve bij Van Mackelenburg.

Gary ontspant een beetje en omdat ik hem niet aanval, word ik automatisch zijn vriend.

Eckart blikt tevreden de tafel rond en last een pauze in.

Ik maak aanstalten om de bijeenkomst te verlaten en me op weg te begeven naar Rotterdam.

Eckart loopt met me mee en vraagt of ik die avond het diner wil bijwonen, en tevens of ik de nacht wil overblijven zodat morgen nog wat tijd besteed kan worden aan het businessplan.

Aangezien ik m’n toilettas en schoon ondergoed voor de nacht reeds gepakt heb, leg ik Eckart uit, hoef ik alleen m’n zoon ‘maar’ af te zeggen.

Dat beschouwt Eckart als iets vanzelfsprekend.

Welcome to Eck’s world! 

Weer een lekkere

Saturday, May 23rd, 2009

Nadat onderstaande foto mijn aandacht trok, schande, heb ik Oranje Zwart maar links laten liggen en ben op zoek gegaan naar het wezen –het ontstaan- van het Koningsluster GONA, de uiteindelijke promovendus!

clip_image001

Scheidsrechter Beurskens valt meteen op de grond na een vuistslag van een boze Oranje Zwart-aanhanger. Foto: Dagblad de Limburger

Uit  de annalen van GONA:

Voordat GONA het levenslicht zag, werd in 1933 al een voetbalvereniging in Koningslust opgericht. Deze vereniging verdween na zes jaar van het toneel omdat men niet over voldoende spelers beschikte. In de laatste oorlogsjaren pakte men de bal weer op en werd er zelfs internationaal gevoetbald tegen de Engelse bevrijders. Van hen kocht men de eerste shirts in de kleuren rood en groen.

Het enthousiasme voor het voetbal groeide gestaag en dat resulteerde op 2 mei 1945 in een oprichtingsvergadering in zaal Juliana waarbij een nieuwe voetbalvereniging werd geboren! ‘Sjaers Toon’ werd door de 25 leden van toen gekozen als voorzitter. En de naam werd ook bekend: GONA. En of het nou Goede of Gezonde Ontspanning Na Arbeid betekent; daar zijn de lokale geleerden nog steeds niet uit!

GONA, nu dus gepromoveerd naar de 5e (!) klasse, mag zich binnendorps het “Spanje van 1983” noemen. De “eerste bespiegeling” blijkt mogelijk en nu wordt het wachten op de indeling voor het volgend seizoen. De gemeenten Helden en Peel en Maas rekenen op 12 derby’s voor de vier gemeentelijke vijfde klassers in het seizoen 2009 – 2010.

GONA, Chapeau! en Proficiat! met deze “sjoëne” verenigingsprestatie!

Van de red: GONA gefeliciteerd met deze prachtige prestatie als het “Spanje van 1983” en moge Oranje Zwart afdalen naar de kelder van de KNVB (uh….is de 6e klasse al de laagste?)

**********************************************************

Note to Joe: Don’t reveal top-secret secrets

clip_image002AP

clip_image003Play Video Video:Loose Lips FOX News

Precies wat Obama nodig heeft, een blondje als Vice President!

*******************************************************

Van het Swine Flu, eh….H1N1 front:

Eerste beroemdheid als slachtoffer van de swine flu gevallen. Vermoed wordt dat direct contact met de geinfecteerde drager de oorzaak is.
clip_image004
Red: Miss Piggie schijnt voortvluchtig te zijn. ************************************************

Onderstaand nog een beetje uit het boek; wij vieren een lang memorial weekend met veel toernooi voetbal in Davis.

And now, the end is near…

In een mistvlaag ben ik naar huis gereden en moet me tot het uiterste beheersen om niets aan Astrid te laten merken.

De avond is volledig aan me voorbij gegaan, alhoewel ik schijnbaar er nog wel een samenhangend en geestig speechje heb uitgeperst.

Er zat zoveel gif in m’n bloed dat ik niet eens dronken kon worden.

Uiteraard kon ik het niet voor me houden –Astrid kent me te uit en te na- en het hele verhaal spuit er uit; het wordt een verschrikkelijke kerstmis.

Ondanks dat bij Wegener alles in beweging moet zijn gezet, besloot ik toch nog een poging te wagen om een reorganisatie plan te schrijven.

Samen met onze financieele man, Olli Sondermann, besteed ik de dagen tussen kerst en oud en nieuw aan een uitgebreid rapport, waarbij met name de (inefficiente) aktiviteiten van het hoofdkantoor aan de orde kwamen.

Maandag 5 januari 1998 word ik gebeld met de mededeling dat ik de volgende dag in Nieuwegein dien te verschijnen.

Op m’n vraag of ik de auto ook mee moet nemen, krijg ik onmiddellijk te horen dat mijn sleutels ook ingeleverd dienen te worden.

Nu kent de funktie van Geschaeftsfuehrer in Duitsland meer bevoegdheden dan die van een Nederlandse directeur, dus stel ik koeltjes dat ik ze wel in Dusseldorp wil ontvangen.

De volgende dag om 9 uur ‘s ochtends staan de heren op de stoep; allereerst CEO Andre de Raaff, die verontschuldigend vraagt hoe het zover heeft kunnen komen.

clip_image005

Met Andre (Rechts) en Herman Heinsbroek (links) in betere “Marbella” tijden.

Hij wordt vergezeld door VP CNR (label) Leon ten Hengel.

Het wachten is op COO Nico Geusebroek, de uiteindelijke grote man.

Nico zeilt mijn kantoor binnen en wikkelt er geen doekjes om; ik ben zo ‘uit’ als ‘uit’ maar zijn kan. Aandeelhoudersbeslissing, vastgelegd op papier, “voila!”

Aangezien ik volgens de wet rustig tot het eind van de daarvoor gestelde termijn in mijn kantoor kan blijven zitten, en zelfs gebruik zou kunnen maken van mijn secretaresse, blijf ik zitten waar ik zit.

Geusebroek meldt dat hij een straatvechter is, en dat hij die spelletjes beter kan spelen dan wie ook.

Dat soort mensen begrijp ik echt niet, als ze zich fatsoenlijk gedragen en met redelijke argumenten komen, dan hebben ze aan mij een gesprekspartner die ook naar een ‘happy end’ wil toewerken.

Dit soort taal roept bij mij nou eenmaal enorme agressie op en ik bel dan ook stante pede mijn advocaat.

Het komt uiteindelijk tot een net einde, ik hoef niet gelijk de deur uit, zoals Geusebroek wilde, en neem emotioneel afscheid van mijn ‘mitarbeiter’.

We hebben nog een gezamenlijke, traanrijke, bijeenkomst waar de promo dames een lied voor mij zingen en dat voor het nageslacht op CD hebben vastgelegd. Prachtige tekst, maar het was echt ‘vergangen und vorueber’.

clip_image006

“Peter, waar ben je?” vraagt Astrid ongerust.

“Sorry schat, de afgelopen maanden gingen weer als een flits aan me voorbij.”

“Da’s okay, maar ik wil wel ergens in april naar Lommel gaan om te proberen tot een huizenkeus te komen, snap je?”

Ik ben daar niet goed in, 1 juli is voor mij nog maanden weg, maar ze heeft natuurlijk gelijk.

“Zeker lieverd, maak maar de nodige afspraken, dan maak ik me wel vrij.”

“Oh, nog wat, gelieve niet te rijden maandagavond als je met Rick gaat stappen.”

“Daar hebben ze taxi’s voor uitgevonden,” antwoord ik narrig, grijp Ivar in een berengreep en draai hem rond in z’n eigen draaimolen.

                                            Kasteel Moersbergen

clip_image007

Maandag 23 maart 1998

De Lois Lane vergadering is teleurstellend; na de laatste top 10 hit ‘Tonight’ hebben de meiden een grote kans laten liggen om bij RCA in de Verenigde Staten door te breken.  Ze vonden zich ‘Rock and Roll’, en wilden vooral niet ‘Abba’ zijn. Ik ben eerder teleurgesteld voor hen, dat ze zo’n gouden kans hebben laten lopen dan voor mezelf.                                                    We hebben goede tijden gekend, dat is zeker, en de meiden zijn eerder te sociaal dan te inhalig.

clip_image008

Mo en Suus gaven acte de presence op m’n vijftigste verjaardag.

Na wat beleefdheden uitgewisseld te hebben, begeef ik me op weg naar de Ex’pression bijeenkomst, zoals ik het voor mezelf gedoopt heb.

Volgens het business plan moet de beoogde school Ex’pression Center for New Media gaan heten.

Al Eckart’s ventures hebben, indien mogelijk, een Ex’ als eerste twee letters van de naam van de onderneming.

Eck is de afkorting van Eckart en zo heeft hij ook zijn investeringsvehikel genoemd; Eck’s tent, lees Ex’tent.

Het business plan was enthousiast in elkaar gestoken en de liefde voor educatie droop er af.

Hinderlijk waren slordigheden in de financieele spread sheets, waarschijnlijk het gevolg van verkeerde cel formules.

Enfin, eerst maar eens de kat uit de boom kijken en uitvinden wat de samenstelling van de spelers is.

Even over de ophaalbrug kan ik mijn auto parkeren en ik moet zeggen dat wij hier over een echt kasteeltje praten, inclusief torens en gracht.

Eckart’s secretaresse Daan komt me oprecht stralend tegemoet.

Vanachter haar grote brillenglazen blikt ze me olijk in de ogen en zegt dat de meute met ongeduld op me zit te wachten.

“Wie zijn er binnen?” vraag ik.

“Nou, Eckart natuurlijk, Frans van Mackelenberg, zijn financieele adviseur, Dawn Cardi, zijn advocate uit New York, en in die funktie adviseuse van Gary. Dan is er ene Marty Cohen, die door Dawn er bij is gehaald als educatie expert en Gary, uiteraard. Maar ga nu maar gauw naar binnen.”

Ze klopt op de deur en zonder op een antwoord te wachten stapt ze naar binnen.

Alle ogen zijn daadwerkelijk gericht op Kwatta.

Ik sta in een immens kantoor, met een gigantische vergadertafel, veel verse bloemen en een open haard waar het vuur loeiend huis houdt.

En, een spanningsveld om U tegen te zeggen.

Wordt vervolgd!

Hubbelrath

Saturday, May 16th, 2009

Zodra ik de parkeerplaats bij de witte villa opdraai, komen de oudste jongens, de zesjarige Bo-Peter en Kaj van vijf, mij al toegesneld.

Na Loosdrecht en Hilversum zijn ze inmiddels aan hun derde woonplaats toe, en weten nog niet dat ze binnen enkele maanden naar Belgie verhuizen.

Ze springen boven op me en ratelen over hun dag op de Engelse school, waar ze dagelijks met veel plezier heen gaan.

clip_image001

Onze jongste, Ivar, staat ongeduldig op het raam te tikken; ‘of ik maar binnen wil komen’.

Ivar is in Dusseldorp geboren, op ‘Allerheiligen’, en heeft blonde haren en hemelsblauwe ogen.

Ze waren dol op hem in het ziekenhuis (!) maar wij hebben hem zo snel mogelijk bij de ambassade aangemeld en in ons paspoort laten schrijven.

Astrid heeft Eckart leren kennen tijdens zijn scheidingsperikelen begin negentiger jaren; indertijd was hij ook nog geinteresseerd om ons huis in Loosdrecht over te nemen om alle herinneringen aan ‘zijn’ Marijke achter zich te laten.

Ik geef haar een snelle update van de dag, alsmede mijn programma voor de maandag.

Na het bezoek aan mijn moeder wil ik met mijn oudste zoon Rick gaan stappen in Rotterdam, om vervolgens de nacht bij hem door te brengen.

Astrid is mentaal al weg uit Dusseldorp en heeft waarschijnlijk het meeste geleden onder de gebeurtenissen van de afgelopen maanden.

Dusseldorp bleek een heerlijke stad te zijn met prachtige Allees, heerlijke shopping mogelijkheden en uitermate goede restaurants.

Bij Arcade troffen we jonge enthousiaste collega’s aan die ons verblijf zeer veraangenaamden.

De kinderen waren in goede doen, zowel op school als thuis, met de fantastische eindeloos glooiende tuin.

Astrid was daadwerkelijk gaan houden van de Dusseldorp scene.

clip_image002

Flashback

Het was dan ook razendsnel gegaan; in Marbella waren wij met Arcade Duitsland nog het stralende middelpunt met 55.000 verkochte singles die week van Lutricia McNeal’s hit “Ain’t that just the way”.

Ongehoord op dat moment voor Arcade Europa qua weekverkoop.

November bleek een top maand te zijn:

*We konden Lutricia McNeal de gouden plaat uitreiken voor meer dan 250.000 verkochte singles (uiteindelijk werden er 420.000 verkocht)

clip_image003

Lutricia McNealAin’t That Just The Way

*De Engelse groep Awesome kwam in de top 20 met de single “Rumors”

Rumors-Awesome clip_image004

*Lutricia’s album kwam binnen in de top 40 en,

*’Thunderdome’ 19 betrad de compilatie charts

Ondanks dat bleef onder de Europese managers (het gros Nederlanders) hardnekkig het gerucht de ronde doen dat Wegener het plan had opgevat om Arcade van de hand te doen.

Het gegeven dat Herman Heinsbroek zich in Marbella practisch terug getrokken had van enige dagelijkse betrokkenheid, vormde uiteraard een voedingsbodem van formaat.

November was ook een reismaand met de “Mask of Zorro” premiere in Londen, waar wij (Michiel Wolff, VP Arcade Europa, en ik) werden voorgesteld aan Anthony Hopkins en Antonio Banderas (beiden net tot onze schouders reikend) en de prachtige Catherine Zeta-Jones.

Dit alles om de rechten op de filmmuziek voor Arcade te bemachtigen.

clip_image005

In Oostenrijk, waar wij Arcade Wenen gesloten hadden, werden de banden aangehaald met Echo-Zyx die onze belangen vanuit Graz gingen behartigen.

Vervolgens door naar Zurich voor een onderhoud met onze Zwitserse belangenbehartiger: Exclusa.

Het werd een race partij naar het einde van het jaar, tot ons het nieuws bereikte dat een der meest succesvolle Arcade landen managers, Marco Visser, opererend in Frankrijk, op non actief was gezet.

In 1996 werd hij nog voor het concern behouden middels een opslag van maar liefst honderdduizend gulden, en nu…..?

Ik besloot Marco in Parijs te bellen en die bevestigde de non actief status, maar wel gaf hij aan dat hij in wezen ontslagen was.

Tevens verkondigde hij dat de verkoop- en distributie poten afgedreven zouden worden.

Ondanks dat hij een en ander later in december tijdens een lunch in Vinkeveen’s ‘Le Canard Sauvage’ nogmaals bevestigde, kon ik het gewoonweg niet geloven.

Ik ben dan in Duitsland ook trouwhartig verder gegaan met de beoordelings- gesprekken en de voorbereiding van ons kerstfeest.

Al onze vertegenwoordigers kwamen invliegen vanuit de diverse delen van Duitsland, evenals onze agenten uit Oostenrijk en Zwitserland.

clip_image006

Vrijdag 19 december, om twee uur ‘s middags, schaarde eenieder zich aan de ronde tafel voor onze jaarlijke “Zusammen schaffen Wir es” personeels- bijeenkomst; wij vierden de suksessen van 1997, maakten ons sterk voor een nog beter 1998, en de teamgeest en geestdrift bereikten een hoogtepunt.

Rond vier uur vertrok iedereen om zich feestelijk om te kleden ter viering van het grote Arcade Weihnachtsfest, dat ‘s avonds zeven uur plaats zou vinden.

‘High’ van de positieve sfeer zette ik mij achter m’n bureau om nog even de laatste e-mails te bekijken, waarna ik naar huis zou vertrekken om me ook om te kleden en per taxi terug te keren.

Na de gebruikelijke junk in de prullenbak te hebben geschoven, splits ik de e-mails op in volgende week of volgend jaar.

De belangrijkste e-mail in het rijtje was van Nico Geusebroek, de onlangs benoemde Chief Operating Officer, die schouder aan schouder met Chief Executive Officer Andre de Raaff werkt.

Ik verstijfde in m’n stoel; in wezen werden alle landen managers onder curatele gesteld en moeten ze zich de tweede week van januari in Arcade’s hoofdkwartier in Nieuwegein melden.

Geusebroek kon zelfs niet het fatsoen opbrengen om met een aanhef te beginnen. Stoere mannen doen dat niet.

Marco Visser had gelijk!

Misselijk over m’n onnozelheid en uit woede belde ik Geusebroek, die net op het punt stond om te vertrekken voor een welverdiende vakantie (volgens eigen zeggen) tot eind van het jaar.

Hij bevestigde de curatele en meldde koeltjes dat de landenresultaten daar debet aan waren. Duidelijk is dat, hoe dan ook, Wegener de ongelukkige fusie van Peter van Appeldoorn, de voormalige voorzitter van de raad van bestuur, ongedaan gaat maken.

Het begin van het einde van de Nederlandse ‘Time/Warner’ is in de maak.

Na Geusebroek nog wat onwelvoegelijke zinsneden te hebben toegevoegd hang ik op; ik ben ijskoud.

Een beginnetje

Saturday, May 9th, 2009

Die Telegraaf kan maar geen genoeg krijgen van de Mexicaanse griep, eigenlijk H1N1 dus.

En dat terwijl hier in de V.S. er amper nog een woord aan geweid wordt omdat het een variant van de griep is die niet meer schade aanricht dan hetgeen wij kennen.

Dat heeft zelfs de opruizender CNN moeten bekennen.

Melken die story Telegraaf!

Wat een onnozelheid.

Manny Ramirez (hij van de $45 miljoen voor 2 jaar) is gepakt voor het snoepen uit de steroids pot en heeft een schorsing van 50 wedstrijden aan z’n broek gekregen.

Dat de speler beweert dat het voorgeschreven was omdat hij een “auwtje” had, kennen we inmiddels.

Dat zijn coach Joe Torre blijft volhouden dat Manny er ook zeer onder lijdt mag toch wel als ‘crap’ beschouwd worden.

Natuurlijk lijdt hij er onder; om precies te zijn ruim $7 miljoen die hij dit jaar minder verdient!

clip_image001

Daarom heb ik besloten om maar eens een paar pagina’s van mijn boek (enigszins herhaling voor een aantal lieden) publiekelijk te maken, aangevuld met wat beeld (en geluid) materiaal.

Heb een fijn weekend, en mocht het wat traumatisch zijn, bel dan het toll free nummer 1-800-PETER-HELP.

Ojee, laat ik niet vergeten dat Inez Hollander me afgelopen week schreef (ben vereerd) inzake de Nederlandse uitgave van haar boek ‘Silenced Voices’ en ik quote:

Lieve Peter, ik weet niet of het door jouw duwtje kwam of omdat het vrijwel overal leek te regenen gisteren maar door jouw mond-op-mond beademing, uh, reclame, sprong het boek omhoog in Amazon rankings en was het even #12 van alle Azie boeken. In het NLs heet het Verstilde stemmen en verzwegen levens: Een Indische familiegeschiedenis (uitgever: Atlas; ISBN 9789045014401). Van 15 mei t/m 4 juni ben ik in NL.

Wellicht zelfs op TV; volg haar want een Nederlandse schrijfster van formaat a la Hollander (Inez dus, NIET Xaviera) mag niet te vroeg bij De Slegte belanden!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years

San Francisco Bay Area, East Bay Business Times, 15 april 2005:

“Een school opstarten in Amerika was wel het laatste waar Peter Laanen aan dacht op het hoogtepunt van zijn carriere”

clip_image002

clip_image003

A12, Den Haag/Utrecht, vrijdag 20 maart 1998:

Mijn Mercedes 300 hobbelt mee in het trage verkeer, terwijl ik mijmer over de invulling van mijn professionele activiteiten na 30 juni 1998.

30 juni is de datum dat de Arcade Music Company contractueel mijn laatste salaris gaat overboeken en de Laanen familie tevens de prachtige dienstvilla in Dusseldorp vaarwel zal moeten zeggen.

Ook de Mercedes zal dan het veld ruimen.

Was het amper zes maanden geleden dat ik in Spanje, Marbella om precies te zijn, met topman Herman Heinsbroek een weddenschap had afgesloten dat Arcade Duitsland in November 1997 tien miljoen Duitse marken zou omzetten? En dat voor een krat rose champagne?!

De tien miljoen werd gehaald; de champagne is helaas nooit aangekomen.

Herman had het waarschijnlijk te druk met het beheer van de 210 miljoen gulden die hij aan de Wegener/Arcade deal had overgehouden.

Het gesprek dat ik eerder die dag voerde met ex AVRO coryfee Jos Kuijer, betrof een eventuele voortzetting van de TV jeugd voetbal show “It’s a kick” voor PBS, de gwaardeerde publieke omroep “zuil” in de Verenigde Staten.

“It’s a kick”, met held Ultifox, werd door PBS in tientallen staten uitgezonden, met een behoorlijke success score.

clip_image004

Echter, dat zou toch weer behoorlijke investeringen vergen.

De overweging om Amerikaanse artiesten over te halen, middels mijn via Arcade opgedane relaties, klinkt aantrekkelijker.

Het Belgische Lommel, waar onze vrienden Jan en Marja Abbing reeds vele jaren hun domicilie hebben, zal dan als basis dienen voor toekomstige activiteiten.

Jan treedt suksesvol op onder de naam JJ Johns, voor het merendeel in het country muziek vriendelijke Belgie.

clip_image005

Marja doet de boekingen en de administratie, terwijl hun inkomen wordt aangevuld middels Jan’s commerciele tekenvaardigheden en Marja’s markthandel in kledingstoffen.

In 1990 hebben we elkaar leren kennen gedurende mijn management aktiviteiten voor de toen razend populaire band Lois Lane, waar Marja de boekingen voor verwerkte.

Bij verkeersknooppunt Oude Rijn haalt mijn ‘Handy’ (ook verleden tijd na 30 juni) me uit mijn gepeins; Eckart Wintzen wenst me te spreken.

Eckart, volgens eigen zeggen een zakenman die er als een hippie uitziet, maar ook het groene geweten van Nederland en apostel van de breedband.

Of ik zo goed zou willen zijn even bij hem thuis langs te komen om een business plan op te halen voor de San Francisco Bay Area.

Eerder dit jaar had Eckart zich daar reeds over uitgelaten, maar het mag toch een klein wonder heten dat hij mij zo dicht bij zijn woonplaats Driebergen te pakken krijgt.

“Ik had ook in Zimbabwe kunnen zijn,” mompel ik.

“Wat?” klinkt het ongedurig aan de andere kant van de lijn.

“Nou, het toeval wil dat ik in de buurt ben, dus laat ik gelijk maar even van de gelegenheid gebruik maken,” herstel ik me soepel.

“Mooi, dan zie ik je zo,” bast Eckart.

“Stau, stau, stau,” neurie ik dommig op de wijs van een oude favoriet,

YouTube – Shirley and CompanyShame Shame Shame 1975

wetend dat met deze omweg het file leed naar Dusseldorp niet te overzien is.

De andere kant van de medaille is uiteraard de potentie die aan deze uitnodiging kleeft; een zakelijke uitdaging in mijn droomstad San Francisco.

Tijdens het parkereren op het grind bij de prachtige boerderij villa van Eckart, komen kippen en ander kleinvee me al tegemoet.

Eckart zelf staat grijnzend al op me te wachten met een Hertog Jan biertje in zijn hand.

Zijn spijkergoed outfit en slanke postuur maken hem optisch jonger dan de 58 jaar die hij telt.

clip_image006

Eckart’s getaande gezicht straalt een zekere voldaanheid uit bij de aanreiking van het business plan van de ‘California Venture’.

Op de voorpagina staat hij heup aan heup afgebeeld met een gezette Amerikaanse veertiger, voorzien van een trendy paardenstaart.

“Connected to the hip,” glimlacht hij.

“Ik ontmoette deze man, Gary Platt, begin 1997 in het Californische Santa Barbara, waar men een groep geinteresseerden aangetrokken had met het doel een klooster aan te kopen voor educatieve doeleinden,” steekt hij van wal.

“Ik had al snel in de gaten dat de educatie een lokkertje was om het onroerend goed voor een vermogen te verkopen. Die Gary stelde wat deskundige vragen die mijn aandacht trokken.”

Kwajongensachtig voegt hij er aan toe dat hij hem in de rij voor het buffet een schop voor z’n kont gaf, en vervolgens een verschrikte Gary voorstelde elders de maaltijd te gebruiken.

Eckart bladert door het plan en stopt bij het programma curriculum.

Na een gretige slok vervolgt hij, “de bedoeling is om studenten te werven die in geluid willen gaan of animatie, om ze vervolgens te onderwerpen aan wat wij noemen een leeromgeving van ‘total immersion’, oftewel een omgeving waarin alles dag en nacht ter beschikking is. Niet alleen de apparatuur maar ook de studenten.”

Ik kijk hem vragend aan, doch zonder mij een blik waardig te keuren raast hij door en ik vang alleen nog flarden op als; “alleen voor de die-hards…. de kinderen die niet deugen voor de reguliere colleges….. typisch kids met piercings, tatoeages etc.”

“Ho, ho,” stop ik hem, “hoe lang ben je hier al mee bezig?”

“Wel,” zegt Eckart aarzelend, “een goed jaar, wellicht wat meer.”

“Okay, dan lijkt het me redelijk dat ik een aantal dagen besteed om het business plan terdege te bestuderen.”

Eckart ontsluit een nieuwe Hertog Jan en vraagt me hoe mijn maandag er uitziet.

“Ik ben onder andere in Rotterdam om mijn ernstig zieke moeder te bezoeken, maarre, vanwaar de vraag?”

“Weet je,” klinkt het aarzelend “onze Amerikaanse delegatie komt van het weekend aan en we hebben de maandag en een deel van de dinsdag uitgetrokken om spijkers met koppen te slaan.”

Na enig denkwerk kom ik tot de volgende oplossing, “om tien uur begin ik met een aandeelhoudersvergadering van de Lois Lane groep, ik kan rond half twaalf bij jou zijn. Maar, vanwege mijn moeder wil ik uiterlijk drie uur ‘s middags de bijeenkomst verlaten.”

Eckart staat op ten teken dat de bijeenkomst afgesloten is en knikt instemmend.

“Hoe zit je in de tijd de komende maanden?” vraagt hij abrupt.

“Zoals ik je reeds vertelde zijn er nogal wat gaten gevallen in mijn agenda na de Wegener/Arcade perikelen; dus plenty vooralsnog.”

“Cool,” komt het tevreden antwoord “het kan zijn dat ik je voor enige tijd in wil huren als we besluiten om hiermee de volgende fase in te gaan.”

Mijn responsetijd beslaat minder dan een nano seconde; “Is goed, laten we daar na maandag een beslissing over nemen.”

Tevreden draai ik de smalle slingerweg op die tussen boerderijen en weilanden naar de A12 leidt.

In zoverre ik dat nu kan beoordelen, kan dit een uitermate interessant en spannend projekt worden.

Voor wat betreft het file leed word ik niet teleurgesteld, het neemt ongeveer drie uur in beslag alvorens ik de afslag ‘Dusseldorf-Hubbelrath’ bereik.

Hubbelrath is een kleine deelgemeente van Dusseldorp en mag best als sjiek beoordeeld worden.

Wat dat betreft was Arcade niet lullig en ik maak een mentale notitie om mijn direkte baas, Andre de Raaff, hieromtrent nog een kompliment te sturen zodra het stof enigszins is gaan liggen.

Andre, inmiddels onder curatele gesteld, schaarde ik toch wel onder de ‘good guys’.

Heen, Neen

Saturday, May 2nd, 2009

Zo, beste mensen, we zijn weer terug uit het door de Swine Flu geplaagde Mexico. Neen, dat was te veel ellende voor de geplaagde varkenshouders, dus nu is het H1N1. Juist, zoals het kopje; H(een) N(een), op zondagmorgen hoef je immers niet te denken. Heerlijke week gehad met buitengewoon lekker weer, Mexicaanse hapjes en vele andere geneugten. Het was ons zevende bezoek aan Club Solaris in San Jose del Cabo. We kunnen ons geen beter vakantieoord wensen. Gaandeweg werd het wat stiller, mede ook naar aanleiding van de paniek die CNN veroorzaakte bij mijn mede Noord Amerikaanse vakantiegangers, waarvan sommigen spontaan weer een reisje retoer namen. Dat er tussen ons en Mexico City een oceaan en zo’n duizend mijl lag scheen hen te ontgaan. Het strikte advies van heen niet, maar terug vlug neemt komische vormen aan als ik terugkijk hoe wij Mexico verlieten. Bij aankomst op het vliegveld moesten wij een formulier invullen waarop vermeld diende te worden of je een enge hoest had, of een schraal keeltje, dan wel verhoging. Nou wilde het toeval dat ik op alle vragen positief gereageerd had, dit bij gebrek aan een leesbril. Nadat mijn temperatuur gemeten werd door zo’n electronisch apparaatje bij mijn voorhoofd, gaf de plaatselijke verpleegster door dat ik N1H1 vrij was, hetgeen volgens mijn biljetje niet klopte. Dikke pret dus, nieuw briefje ingevuld met allemaal N1’tjes, en daarmee was de kous af.

Aangekomen in San Francisco hoefden we alleen maar een formulier in ontvangst te nemen waarin vermeld werd dat als wij voorafgaande enge dingen (keeltje en zo) ondervonden, wij het beste de dokter konden raadplegen. Leek me allemaal vrij nonchalant gezien de epidemische vormen die het zou gaan aannemen. Geeft toch voeding aan wat veel mensen inmiddels schrijven, en vooral denken. Elke ziekte verspreidt zich snel in bepaalde delen van Mexico omdat o.a. schoon water ontbreekt en basis sanitaire voorwaarden. Maar, waar het werkelijk om gaat is dat ‘Big Pharma’ aan de basis staat van een nieuw fortuin, en dat het de aandacht afwendt van de huidige economische wereld malaise. Pharma reus Roche heeft reeds aangekondig dat het de produktie van Tamiflu opvoert en de koers gaat navenant omhoog. GlaxoSmithKline scoort ook hoog met Relenza en investeerders glunderen weer. De media kunnen zich helemaal uitleven en hun etmaal simpelweg hiermee vullen. Enge plaatjes laten ons zien hoe de wereld er uit gaat zien als e.e.a. bewaarheid wordt. Dezelfde media waren er van overtuigd dat enige jaren geleden de wereld tenonder zou gaan aan de Avian Flu. CNN Wolf Blitzer: “In Groot Brittanie heeft het H1N1 virus zich verdubbeld binnen een dag; er is nu sprake van twee bevestigde gevallen”.

Overigens stond dat maskertje me wel goed! Gelukkig maar dat vele patienten zich hebben gehouden aan het Dr. Laanen recept van “neem per man drie kwart kan”, Tequila dus via Joris Driepinter.

Onderstaand de ongelukkigen die zijn gestrand in San Francisco, onderweg naar zonnige stranden in Mexico!

clip_image002

Viva Mexico dus, en met de huidige lage vliegprijzen ($99 retoertje) ben ik met een maand weer terug voor een lang weekend!

Even serieus (het kan dus wel):

Tijdens mijn vakantie heb ik uitgebreid de tijd genomen om het boek “Silenced Voices” tot mij te nemen. Schrijfster Inez Hollander neemt ons terug in de tijd met haar zoektocht naar het koloniale verleden van haar familie. Haar research is adembenemend intensief geweest en heeft geleid tot een stukje geschiedenis, maar vooral ook een heftige blik op de Nederlandse invloed aldaar. Met name de Japanse inval en de uiteindelijke vrijmaking van de Indonesiers van het Nederlandse juk worden belicht. Vreselijke zaken, die eigenlijk tot dusver doodgezwegen waren, komen aan de orde, afgewisseld met intensieve belevenissen in de gordel van smaragd. Nadat ik het einde bereikt had (na diverse malen te hebben teruggebladerd), ging ik nogmaals de diverse foto’s ter begeleidng bekijken omdat haar familie voor me begon te leven. Enorme aanrader, en schijnt binnenkort ook in het Nederlands uit te komen.

clip_image004

Uiteindelijk bracht het me tot het besef wat een lichtgewicht ik ben met mijn wekelijkse geneuzel (diepgang van een kano?).

Advies van een abonnee van de St. Petersburg Times aan Obama hoe de economische crisis opgelost dient te worden:

Beste Meneer de President,

U gelieve onderstaand mijn suggestie aan te treffen voor het oplossen van de crisis in de Amerikaanse Economie.

In plaats van het geven van miljarden en miljarden dollars aan bedrijven die het geld besteden aan krankzinnige feesten en onverdiende bonussen, gebruik het als volgt.

Er zijn ongeveer 40 miljoen mensen ouder dan 50 jaar werkzaam in de V.S.

Betaal ze $1 miljoen de man/vrouw voor vervroegd pensioen met de volgende bepalingen:

1) Ze moeten met pensioen. 40 miljoen banen ter beschikking – werkloosheid opgelost!

2) Ze moeten een nieuwe Amerikaanse auto kopen. 40 miljoen bestelde auto’s – Auto industrie gered.

3) Ze moeten of een huis kopen, of hun hypotheek aflossen – Onroerend goed crisis opgelost.

Zo simpel is het!

Mocht er meer geld benodigd zijn, laat dan alle leden van de senaat, en hun aanhang, hun belastingen eindelijk eens tijdig betalen.