Category: Uncategorized

Na een bliksemtoer van mij, gevolgd door een inspektie toer van Astrid met het A-team (moeder Riet en zussen Danielle en Wendy), ging de kogel door de kerk, werd de teerling geworpen, oftewel, we hebben ons een watervilla aangeschaft. Jawel, zie onder ons drijvende paleisje:

Onze wensen zijn hiermee vervuld; op en aan het water, minstens twee badkamers en een goede gastenkamer. M’n liefje wat wil je nog meer?! Nu een paar saillante details; wanneer we er volgend jaar mei intrekken, markeert dat exact het 30-jarige jubileum van de vakantie die Astrid en ik voor het eerst gezamenlijk doorbrachten op het mooie Griekse eiland Corfu. 1986 was ook het jaar dat ze bij me introk…. In een watervilla in Wilnis! Dat zouden we later verruilen voor een prachtige woning aan de Stille Plas in…..Loosdrecht. 1986, het jaar dat Multi Function Computers naar de beurs ging en, later dat jaar, in de Ardennen uitbundig het 10-jarig bestaan gevierd werd met al het personeel en aanhang. Broer Rob, een der organisatoren, ontroert me hier met een spontane felicitatie:

Overigens is hij jarig vandaag, evenals mijn zwagertje en drinkebroer Jacco, maar dit terzijde. 1986, een jaar dat nooit meer uit ons geheugen gegrift zal worden! Temidden van al deze ontwikkelingen verkoopt Astrid rustigjes, maar zeer georganiseerd alles wat los en vast zit, maar wat wij niet mee willen verhuizen. Zo kon het gebeuren dat ze deze week, terwijl de mussen dood van het dak vielen, onze draaiende kerstboom verkocht voor maar liefst $75.

Een boom met veel herinneringen, dat wel! Een tevredener Astrid kan je dan ook na zo’n transactie niet aantreffen. En wederom wordt de plastic ziplog aangevuld met groene bankbiljetten. Donderdag j.l. ook een dag om niet te vergeten; Ivar werd officieel burger van de Verenigde Staten. Gezamenlijk met 1.047 medeburgers uit 93 landen, mocht gesproken worden van een mooie, plechtige ceremonie. Gelukkig heeft hij een Nederlands hart, alsmede een bijbehorend paspoort. Het mooiste vond ik eigenlijk de opmerkingen van een tweetal mensen die fijntjes opmerkten dat de door mij geplaatste foto aantoonde dat met name Sparta ook een belangrijke plek innam.

Zoals ze in honkbal zeggen: “good eye”. Na afloop was het een drukte van belang om in te schrijven voor het nieuwe paspoort en stemrecht.

Ik vertaal het niet, maar nog steeds houdt de V.S. deze slogan aan voor mensen die men als staatsburger aanneemt en ingegrift staat in het vrijheidsbeeld in New York:

"Give me your tired, your poor,

Your huddled masses yearning to breathe free,

The wretched refuse of your teeming shore.

Send these, the homeless, tempest-tost to me,

I lift my lamp beside the golden door!"

Moet zeggen dat er tegenwoordig wat meer bij komt kijken, zeker wanneer ik kijk naar het aantal checks dat ik uitgeschreven heb, alsmede het ingevulde pak aan formulieren! Maar, verdeeld over elke ‘star and stripe’ valt het wel mee!

Nu mijn speciale afgevaardigde Astrid vanavond terugkeert uit de Lage Landen met haar bevindingen over de door mij geselecteerde woningen, gaat het serieuze werk beginnen; BIEDEN! Zoals immer deed ik de grove lijnen (“ziet er goed uit”), maar kon simpele vragen als “hoeveel pitten heeft het kookstel”, en “wat is de kleur van het tapijt in de slaapkamer”, niet of nauwelijks beantwoorden. Daar is, in mijn geval, een vrouwenhand voor nodig, en verassenderwijs kwam daardoor een andere keuze tot stand. Afhankelijk van het onderhandelen, natuurlijk, want deze jongen heeft nog een paar andere keuzes op Funda vastgezet. Nog even terug naar mijn NL trip met wat saillante details. Kent U dit etablissement?

Juist, het Conservatorium Hotel in Amsterdam. Awel, daar had deze jongen dus een tweetal afspraken, evenals voorgaande jaren, en kwam trots met schoomoeder’s Nissan Pico voorrijden bij de Valet Parking. De livreier die me begroette vroeg me op, moet gezegd, keurige toon “of ik wel wist hoeveel dit ging kosten”. Ook niet op m’n mondje gevallen repliceerde ik; “veel, maar was ik wellicht vorige keer met m’n andere auto?”. Enigszins beschaamd nam hij de sleutels in ontvangst en parkeerde de Nissan Pico tussen een Jaguar en een dikke Mercedes. Ja, ja, de kleine man maakt wat mee! En nog een mooitje voordat ik terugkeer naar m’n reguliere programma. Deze jongeman, John Scanlon, die 7 jaar voor me gewerkt heeft bij Ex’pression College in Californie, zag op de sociale media dat ik in en rond Amsterdam aan het opereren was en schreef me de volgende PM op facebook:

“Captain. If you happen to make it through Amsterdam let me know. Will be here for work until sept 16. Hope all is well!”

Helaas, daar was geen tijd voor. Maar, het volgende ongelofelijke gebeurde terwijl ik stopte voor een zebrapad in de buurt van het Heineken complex; daar stak John Scanlon over! Uiteraard riep ik luid zijn naam en even verrast als ik begroetten we elkaar, waarna een ongeduldig toeterende Amsterdammer me tot doorrijden maande. John schreef het volgende op facebook:

John Scanlonto?Peter Laanen

September 7 at 9:10am ·

Well that was interesting. The Captain is everywhere. Thanks for not running me over.

John in z’n element bij Ex’pression, waar het allemaal voor hem en mij begon in Californie:

Nu we het toch over muziek hebben:

Johnny Cash – San Quentin (Live from Prison) – Duration: 3:07.

Juist, daar waar onze hoogstwaarschijnlijk onschuldige Nederlander Jaitsen Singh zijn tijd doorbrengt. 31 jaar in het gevang, waaronder ook nog in Folsom Prison, waar Johnny Cash ook nog een opwekkend liedje over geschreven heeft.

Een andere wereld mensen! Bewapend met een plastic zakje, waarin je slechts losse dollarbiljetten mag hebben, een identificatiebewijs en het document dat je deze gevangene mag bezoeken, begaven we ons door diverse check points, samen met een kleurrijk aantal familieleden van de ‘inmates’ zoals de gevangenen worden genoemd. En daar was Jaitsen, fragiel, en zo blij ons te zien.

Daar, temidden van honderdduizenden jaren aan gevangenisstraf, werden we ondergedompeld in de wonderbaarlijke wereld van het Amerikaanse gevangeniswezen en justitie. Wat deze man doorgemaakt heeft valt met geen pen te beschrijven en zijn wilskracht houdt hem in leven. Deze man had al vrij kunenn zijn als hij bekend had, want dan valt er met de aanklager een deal te maken. Immers, dan heeft hij z’n dader te pakken. Jaitsen weigert dat, hij heeft het niet gedaan, dus bekent hij niet. Mede dankzij een negatieve brief van de NL overheid “we nemen hem niet terug” (daar kwam het op neer), werd zijn verhoor tot vrijlating negatief gehonoreerd en komt hij daar over drie jaar weer voor in aanmerking. Dan is hij 74, kan waarschijnlijk helemaal niet meer lopen, en uitgeblust. De Stichting Prisonlaw heeft een aktie opgezet om Jaitsen Singh een hernieuwde procedure te bezorgen, of in samenwerking met de NL overheid gratie aan te vragen bij Goeverneur Brown van Californie. Steun dit initiatief van Prisonlaw en geef deze man voor de jaren die hem resteren ook een plek onder de zon!

http://www.geef.nl/actie/singh#.Vf2GZ7yFOM-

In ieder geval gaan Astrid en ik er de schouders onder zetten. Overigens had ik met een advocate van Cisco nog een pittig onderonsje op facebook. Zo’n echt rechtse bal die dacht met haar Harvard achtergrond wel eens even de vloer met Singh aan te vegen. Staat wel ergens op facebook, maar een stralend voorbeeld van dat educatie zonder gezond verstand (common sense) niets voorstelt! Zo, die zit er weer op en vanavond sta ik bij SFO m’n duifje op te wachten die terugkeert van een zeer geslaagd weekje Nederland. Welk huis gaat het worden…..spannend!

Zondag 6 begon aangenaam met een ruim opgezet ontbijt. Schoonzus Mariette had er goed werk van gemaakt en als ik nog 16 was geweest had zeker de helft de weg naar mijn maag gevonden. Merkwaardig dat de omvang van mijn buik omgekeerd evenredig is aan de hoeveelheid voedsel dat ik eet! Na een warm afscheid onderweg naar Beinsdorp, oftewel het onderkomen van Rick, Liesbeth en bonus kleindochter Charlotte, waar tevens die twee belhamels van kleinkinderen me op stonden te wachten. Rico was helemaal opgewonden over de schoolstage die hij november a.s. bij ons in Californie gaat doorbrengen en Felix kon niet wachten om de speciale honden lekkernijen te geven die hij voor Tinley had gekocht. Tinley, die bij mijn afwezigheid mijn plek op bed had ingenomen, was er later zeer dankbaar voor en droomde van meer!

Ook bij Liesbeth en Rick veel positieve energie met betrekking tot de “Jouw Marktkraam” onderneming die Liesbeth begin oktober gaat openen in Nieuw Vennep. Uiteraard kon een bezoek aan deze nieuwe parel in opbouw niet uitblijven, waar een honderdtal particulieren hun (overtollige) spulletjes aan de man kunnen brengen.

V.l.n.r. uitbaatster Liesbeth, Rick en “klant” Felix. Op de achtergrond een voorbeeld hoe zo’n kraampje er uit kan zien. Meer weten? Facebook: jouw marktkraam nieuw vennep. En nu terug naar ons reguliere programma. En weer aangeschoven voor een lekker potje voetbal…….. Turkije – Nederland……. Uh.. Wederom terug naar ons reguliere programma; op mijn uitdrukkelijke verzoek heerlijke broodmaaltijd met veel HEMA worst. En zo begon ‘s anderendaags een week die zich voornamelijk in Amsterdam en Den Haag zou afspelen. Mijn eerste afspraak op het Rokin was gepland op een herentijd: 10.00. Om er zeker van te zijn om prompt op tijd te verschijnen verliet ik, gewapend met Tom Tom, Beinsdorp om 08.30 met ongeveer 60 minuten aan reserve. Wel, die had ik meer dan nodig gezien alle opbrekingen in Amsterdam en het feit dat ik genoodzaakt was om in de Bijenkorf te parkeren, hetgeen me een ochtendwandeling van 10 minuten opleverde. Maar het was het meer dan waard gezien de vreugde en opwinding die mijn nieuwe adviseurschap bij de Naga stichting me bracht. “Wij zijn Naga, wij kickstarten moeder natuur om een groene leefbare planeet te creeeren, voor het heden en de toekomst.” Te veel om te beschrijven, ben je geinteresseerd, kijk dan op www.nagafoundation.org De volgende afspraken vallen onder het kopje ‘vertrouwelijk’ maar de avond werd in stijl begonnen met een maaltijd bij onze voormalige Consul Generaal in San Francisco, Bart van Bolhuis en diens sprankelende gade Thessy. Veel oude koeien uit de sloot gehaald en genoten van wat afzakkertjes. Heerlijk om dan te mogen blijven slapen in het Haagsche. Dinsdag bracht me weer naar Amsterdam en wegens mijn relatie met menig jeugdige entrepreneur kom ik dus ook menigmaal tijdens de lunch op ‘hippe’ plekken. Ditmaal in het voormalige gebouw van de Volkskrant in Amsterdam, nu Volkshotel geheten. Het restaurant op het dak mocht er zijn!

Ook deze gesprekspartner’s naam kan ik niet verklappen omdat ik anders wellicht mijn toekomst in Nederland in gevaar breng. Hoor ik daar hoongelach? ‘s Middags Hilversum en Loosdrecht onveilig gemaakt omdat we nu eenmaal mid volgend jaar ergens ons ei moeten gaan leggen. Gaat dit ons uitzicht worden?

In ieder geval kunnen de onderhandelingen beginnen! ‘s Avonds naar wederom een hippe plek in Amsterdam, Baut Zuid, bij het Olympisch Stadion, waar ik uitgenodigd was door de legendarische Frits Barend en diens rechterhand, de bekende journalist Jaap Stalenburg. Laat tachtiger jaren, tijdens oproer bij het NOC, waar Vonhoff onttroond werd, mocht ik een aantal malen ‘schitteren’ op TV bij Barend & Van Dorp. Tijdens een mooie maaltijd passeerde menig sportmoment de revu en werd uiteraard ook het magazine ‘Helden’, gerund door Frits en diens dochter Barbara, uitbundig besproken. Wordt vervolgd. Terug naar HQ Vinkeveen, oftewel schooonma’s Riet onderkomen om daar de nacht door te brengen. Rond 11 uur lokale tijd kreeg ik een PM van vriend Antwan van der Stap uit Californie; “of ik het nieuws volgde?”. “Hoezo, heb ik wat gemist?” Je leest het altijd in boeken, maar het overkwam me; een koude rilling liep over m’n rug. Goede kennis Wouter van Lier werd sinds zondagnacht vermist en inmiddels was een ongeidentificeerd lichaam gevonden. De uitkomst werd even dramatisch als de aanname:

The Marin County coroner’s office has confirmed that a body found Tuesday in Ayala Cove at Angel Island is that of Wouter Van Lier, a San Francisco man who went missing a day earlier.

Van Lier, 42, was last seen by his wife aboard the couple’s boat around 1 a.m. Monday. His body was found in 12 feet of water near the boat around 11 a.m. Tuesday and it was identified around 2:45 p.m., Tiburon police spokeswoman Laurie Nilsen said.

Wouter, die een lunch voor jonge zakenlieden organiseerde om mijn afscheid bij het consulaat een nog feestelijker tintje te geven. Wouter, een van de weinig mensen die ik mijn Sinterklaaspak toevertrouwde. Een goed mens is veel te jong heengegaan; te triest voor woorden. Ik blijf op tot m’n schoonmoeder rond ‘s nachts 1.30 thuiskomt, zodat in ieder geval voor haar de lampjes aan zijn. We drinken een neut en uitgeput ga ik naar bed. M’n laatste aktieve dag in NL is aangebroken en de lunchafspraak met WeTransfer/WeMarket grootheid Bas Beerens en diens messcherpe sidekick Adriaan Trouwee, geven me weer nieuwe energie. De week zakelijk afgesloten met een rondje Rabobank in Hilversum alwaar ik een prima onderhoud had met de mensen die mij de komende jaren gaan begeleiden. De BBQ die avond bij schoonzus Wendy en mijn drinkmaatje Jacco, waar ook Bo-Peter bij aanschoof, is een grote pleister op de wonde. Zo zie je maar dat familie een belangrijke pijler in het leven is. Schoonmoeder brengt me naar Schiphol, waar ik tijden het wachten bij D43 merkt dat op mijn boardingpass de naam John de Witt staat, en dat die naar Boston reist. Nee he?! Iemand heeft een behoorlijke fout gemaakt, maar het komt allemaal goed en ik vertrek op tijd naar mijn tussenstop in Salt Lake City. Na zo’n 14 uur kom ik in San Francisco aan en Astrid heeft geen idee hoe blij ik ben haar te zien wanneer ze voorrijdt. Fileleed, jawel, het duurde 2 uur om thuis te komen. Maar, na zo’n week is dat niets vergeleken bij het drama dat op Angel’s Island plaats vond. Carpe Diem.

Mocht ik al een Luim over hebben geslagen, dan zijn de emoties van de afgelopen week (en een half) voldoende om dat gat te vullen. Mijn missie was om onder de radar het 50-jarig huwelijksfeest van mijn oudste broer Hans en mijn schoonzus Cintha als surprise gast aan te doen. Dinsdag de tweede werd ik full service door Astrid naar SFO International gebracht waar ik wederom tot mijn volle vreugde ‘TSA approved’ was, hetgeen betekent dat de schoenen, riem, jasje, etc. aangehouden kunnen worden.

Daar omheen had ik, gezien het zeer krappe schema, zorgvuldig een aantal afspraken gearrangeerd met huidige adviseurschappen en nieuwe, alsmede een beperkt aantal familieleden. Aangezien ik op gespaarde ‘miles’ vloog met Delta (ons bent zunig), bracht de trip mij via Detroit, waar ik bijna mijn aansluitingsvlucht mistte, donderdag in Amsterdam. Gebruikelijke krokettenlunch met de helft van het Bunnik/Duveen duo bij het Runway Café op Schiphol, waar altijd ‘sweet memories’ en luchtige toekomstplannen besproken worden. Lacherig besloten wij in meerderheid dat Bunnik de volgende keer aan de beurt was om de rekening te voldoen. Schoonzus Danielle was zo lief mij van Schiphol op te halen waar ik in ongeloof toekeek hoe men bij ‘laden en lossen’ gewoon een half uur of meer bleef staan terwijl de marechaussee ongeinteresseerd toekeek. Geen wonder dat alles daar zo verstopt is. Mijn hoofdkwartier die week werd het onderkomen van mijn schoonmoeder in Vinkeveen, die zelf vakantie aan het vieren was in Kos. Tevens mocht ik gebruik maken van haar bolide, de Nissan Pico, handig karretje voor gebruik in de grote steden. Om Astrid alvast voor te bereiden op het weerpatroon dat ons te wachten staat stuurde ik een prentje uit het keukenraam van haar moeder:

Na een geweldige maaltijd bij de Veensteker in Vinkeveen (dank Danielle en Aldert), maakte ik me op voor een heerlijk potje voetbal. Juist, niets meer aan toe te voegen wat reeds geschreven werd over Nederland – IJsland. Wel moet me van het hart dat bondscoach Danny Blind de uitstraling van een ui heeft. Jack van Gelder zat er bij en deed de analyse waar Blind schaapachtig op reageerde. Van schrik was ik zo wakker geworden dat ik ook alle samenvattingen van de andere kwalificatie wedstrijden bekeken heb.Dat wakkere zat ‘m ook in het feit dat een uitgebreide delegatie een maand voor hun komst afzegde. Dat betekende dat vrijdags twee afspraken in Amsterdam afgezegd dienden te worden om alle afspraken die reeds in Californie (en daarbuiten) gemaakt waren te annuleren en de kosten te overzien. Negatieve energie. Gelukkig regende het pijpenstelen, hetgeen gezellig knus aandeed. Later op de middag op naar zoon Eric in Den Haag, waar ik de nacht zou doorbrengen, en een hapje geserveerd werd voor mij en de andere twee aangeschoven zonen, Rick en Bo-Peter. Daarna het grote ganzenbord achtige bierspel, waar de mate van ingenomen bier, na gedane opdrachten, uiteindelijk de winnaar bepaalde. Met afstand werd ik de grote verliezer, waarbij ik het geluk had niet een van die gasten op m’n rug vier rondjes om de tafel te hoeven te sjouwen. Uiteindelijk kon ik het niet nalaten om Astrid ook een weerplaatje uit het raam van Eric in Den Haag te sturen:

Grotere dissonant kan er niet bestaan; de grote droogte in Californie, alsmede de hittegolf, en de overvloed aan water in Nederland! Na een onrustige nacht (het lag niet aan jou Rick…) op weg naar Culemborg naar broer Rob en schoonzus Mariette, die in het complot zaten en mij naar Luttelgeest zouden brengen waar het 50-jarig festijn plaats vond. Moet ik er bij zeggen dat ik vrijdagavonds mijn broer Hans had gebeld om hem te feliciteren met zijn 74e verjaardag en tevens mijn spijt betuigde dat ik er zaterdag niet bij kon zijn. Na een ritje van een uur of anderhalf, waar allerhande weerselementen ons teisterden, kwamen we bij het feestgebeuren aan. Broer Rob feliciteerde broer Hans, die langs hem heen naar mij keek. Zelden heb ik een kin vol ongeloof lager zien zakken dan die morgen. Kostelijk! Het werd een vermakelijke middag met vlinders, orchideeen, kapuceiner aapjes (volgens broer Rob), een soort van giga goudvissen en natuurlijk een hapje en een snapje. Hans en (officieel) Hyacintha openden het buffet, waarna iedereen kon aanvallen:

Vol tevredenheid, ook wegens de hereniging met een aantal vrienden en kennissen die ik zeker twintig jaar niet gezien had, bracht Mariette, onze Bob, ons weer veilig naar Culemborg. Dat was nog niet het einde van de dag want een lekkere Chinese maaltijd werd aangerukt, waar niet alleen wij van gingen genieten, maar ook uitgenodigde zonen Rick, Eric, Bo-Peter, schoonzus Liesbeth en kleinzonen Rico en Felix. De warmte van de familie deed weldadig aan, hetgeen we bij tijd en wijle in Californie zeker gemist hebben. Morgen meer!

Dat was me het dagje wel, gisteren. Via de sociale media stroomden de gelukwensen binnen, hetgeen me deed denken aan de dag zelf, nu 28 jaar en een dag geleden. Om te beginnen met m’n mooie bruid, nog net 21, die inmiddels al heel wat van de wereld had gezien en moedig de handschoen oppakte toen ik zei “waarom zou jij de bruiloft speech niet geven”:

De wandeling en binnenkomst op de keitjes van Kasteel Sypesteyn gaf reeds een gevoel van opwinding over de zaken die ons nog te wachten stonden, met de vele jaren die wij ons inziens voor de boeg hadden.

Het “grappige” was dat toen reeds mensen meenden dat het, gezien het leeftijdsverschil, geen stand zou houden. Gelukkig konden ze het feest wel waarderen! Maar ook, al bladerend door dat album van 28 jaar geleden, al die geliefden en vrienden die wij in die tunnel van tijd verloren hebben. Jeetje! Of hoe had kunnen denken dat die knaap links, oudste zoon van mijn oudste vrienden in dienstjaren, Martin en Yvon, de razend populaire DJ Ferry Corsten zou worden?

Overigens is broer Robbert ook lang geen onverdienstelijke DJ/Mixer. Eigenlijk is ons leven daarna in een behoorlijke stroomversnelling terecht gekomen waarin wij woonplaatsen als Loosdrecht, Hilversum, Dusseldorf, Lommel, Walnut Creek, Concord (2x) en nu dus Alamo ons eigen konden maken. We deden, dankzij het honkbal, oorden als Taiwan, Cuba en Zuid Korea aan. Konden mensen als Fidel Castro practisch aanraken, gooide een eerste bal bij de Olympische Spelen, en kregen drie mooie zonen zonder het contact met de andere zonen te verliezen. En nu de grote beslissing om terug te keren naar het vaderland. Met nog ruim 9 maanden voor de boeg lijkt het nog ver weg, maar Funda wordt nu met arendsogen gevolgd, waar wij een vijftal huizen rond Hilversum ‘bewaard’ hebben en waarbij we hopen dat onze nummer 1 keuze voor ons behouden blijft. “Moet je in december kopen”, dringt Astrid aan, zodat we tegen juni gedekt zijn bij onze terugkomst. Hoe het ook zij, ons motto blijft ‘soms is het leven een frikandel, soms een Rolls Royce’. In de roze stemming waarin wij zijn houden we het even op het laatste:

Proost!

Deze morgen, bij het openen van de Major League Baseball site, was het eerste dat me trof de kop dat voormalige A’s linksvelder Yoenis Cespedes maar liefst drie homeruns had geslagen, 7 runs had binnen geslagen (van de eerste 10 die de NY Mets scoorden), zelf vijf runs scoorde en een uitroepteken plaatste door ook nog eens een honk te stelen.

Voor dit seizoen besloot General Manager Billy Beane tot afschuw van verstokte A’s fans, zoals de Laanens, om de beste speler van de A’s, derde honkman Josh Donaldson, tot diens eigen verbazing naar de Toronto Blue Jays te sturen. Is de film ‘Moneyball’, waar Brad Pitt de rol van Billy Beane speelde, hem naar het hoofd gestegen? Resultaat? A’s staan helemaal onderin in de American League West met een dubieus record: 100 fouten tot dusver, koploper in die categorie in beide honkbal leagues. En Josh Donaldson? In het American League all star team gekozen met een record aantal stemmen van meer dan 14 miljoen en waarschijnlijk dit jaar ook Most Valuable Player (MVP) van de A.L.

Josh wordt hier enigszins ruw gefeteerd met zijn walk off homer (betekent dat de Jays wonnen in het tweede deel van de 9e inning) tegen topteam Kansas City Royals. Dat brengt me bij Sparta; iedere keer wanneer ik iets hoor over Strootman, Falkenburg of een scorende Duplan bij Den Haag, en zo kan ik nog even doorgaan met spelers die deel uitmaakten van het Sparta degradatie elftal van 2010, dan kan ik wel kokhalzen. Dat laatste kan ook zijn omdat Sparta die proleet van een Aad de Mos als redder van ‘ons’ Rood en Wit had binnengehaald.

Dit is meer een Trump uitstralende coach; “ikke, ikke, ikke…….”, nou je weet wat daar op rijmt! In ieder geval lijkt het fair om te zeggen dat scheiden toch veelal lijden is, hoewel het na een huwelijk met een type als De Mos/Trump wellicht ongelofelijke opluchting geeft. Al het voorgaande leek me een aardige brug naar het succesvolle samenzijn a.s. vrijdag de 28e van het duo Laanen-Gruter. 28 jaar lief en leed (vooral lief) in Nederland, Duitsland, Belgie en de laatste ruim 16 jaar in het prachtige Californie. Veel meegemaakt, drie mooie jongens gebakken, die ook goed omgaan met de NL broers, en vooral uitgegroeid tot een team van formaat! En dan mid volgend jaar weer terug naar het vaderland, en ook dat gaat weer een feest worden. Onderstaand een aantal impressies:

Het begin: 28 augustus 1987, Kasteel Sypesteyn te Loosdrecht.

12 ½ jarig huwelijksherhaling in Las Vegas, 2000.

Halloween!

Stralend naast Goeverneur Brown, toen burgemeester van Oakland. November 2004.

Trotse NAVY mama in 2014.

Last, but not least, een trotse Paramedic! Wat een geweldige ontwikkelingen; ik ben trots op m’n huwelijksmaatje die me al die jaren geweldig gesteund heeft. Zo, fijne Luim lezertjes, nu ga ik me snel in de zeilkleren steken want ik ga met makkers Fred en Maarten de baai op. Als we dat maar droog houden!

Zo, het is goed opdrogen met een sterk bakkie koffie en een stroopwafel na een tripje Las Vegas met zoon Kaj. Het was eigenlijk een uitgesteld tripje om te vieren dat hij op eigen benen staat, en ook enigszins ter compensatie van het achterblijven in de V.S. wanneer wij volgend jaar terugkeren naar ons ‘eigen’ vaderland waar, als ik de Telegraaf mag geloven, iedereen met elkaar voor de lol op de vuist gaat. Maar dit terzijde. Het was mooi om Kaj enerzijds te mogen bewonderen afgelopen week als NAVY Petty Officer bij het afscheid van een meerdere;

en anderzijds op het toneel mee te maken als lijdend voorwerp bij een dolk illusie van Magier van het jaar 2014, Jan Rouven:

Helaas mochten er in de zaal geen foto’s gemaakt worden maar ik heb na afloop de jonge vrouwen van Kaj’s lijf moeten houden! Op zo’n moment heb je het zwaar als vader! Leuk zijn de reakties op facebook, met name van mensen die op dat moment ook in Las Vegas zijn en proberen tot een afspraak te komen. Helaas, beperkte “Kaj” kwaliteit tijd maakt dat niet mogelijk, evenals de shows die we “moesten” bezoeken en de dobbelstenen die op de craps tafel gegooid moesten worden, waar Kaj en passant nog even ruim $200 aan winst meenam. Het was allemaal geweldig en een soort van uitgeput zaten we voor het hotel op onze “ride” naar het vliegveld te wachten waar ik meende dat het tijd werd voor een selfie:

Deze was een van de twee, die andere leverde zoveel reakties op dat het samenvatten daarvan, al was het alleen maar voor mezelf, de moeite waard is. Het begon met vrouwlief: “Jezus man…ik herkende je niet eens!” Oh, wat hou ik van haar! Schoonzusje Danielle: “Gangsters !!!!” Vriendje Peter Den Hartog: “At least Kaj knows when to wear sunglasses..” Vriendin Caroline Poelman-Bosch: “Al het alcohol is op in Vegas zo te zien!” Ouwe strijdmakker en goede vriend Ton Bunnik die valt onder de categorie “we’ve seen fire and we’ve seen rain”, analyseerde als volgt: “De rekening van de minibar was vermoedelijk hoger dan de rekening van de kamer”. Ton leeft nog in ons “rijke” automatiseringsverleden waarbij mini barretjes tot op het laatste mini flesje geleegd werden. Broer Rob zag het goed: “Perfecte pokerface…”. Jammer genoeg miste we net het optreden van “neef” Ferry Corsten waar zijn vader Martin, m’n oudste vriend in dienstjaren, me op facebook over informeerde: “Ferry draait vanavond in Las Vegas. In de SLS Nightclub”. Nu ik dit zelf allemaal zo teruglees denk ik, eh hoe zal ik het zeggen, nou ja, dat ik toch nog leuk mee doe! Weet je, als je jezelf niet van tijd tot tijd kietelt…….. Over kietelen gesproken, onze kinderen lezen dit ook, jullie ouders zijn deze maand, om precies te zijn de 28e, 28 jaar gehuwd. Zo, dat is nog eens een laatste zin die hout snijdt!

De East Bay Express opende deze week als volgt:

Sound Arts Fading Out at Ex’pression College 

Against a grim economic backdrop, students and former instructors say Ex’pression’s new corporate parent is dismantling the school’s flagship program.

By Sam Lefebvre @Lefebvre_Sam

When Hannah Nelly visited Ex’pression College in 2013, she was smitten with the lavish recording studios available to students in the Sound Arts program. Following an ownership change, new policies forced out longstanding instructors and alienated others.

Niet geheel onverwacht, Ex’pression was al geruime tijd ziek en de overname was wellicht de bloedtransfusie (lees geld) dat de bedlegerige patient nodig had. Augustus vorig jaar werd ik benaderd door de president van SAE, de ovenemende partij. Tijdens een diner in Emeryville lichtte hij me in over de overname perikelen en het vele achterstallige onderhoud bij Ex’pression. Plotseling vroeg hij me of ik wellicht weer full time aan boord zou willen komen. Daar hoefde ik geen seconde over na te denken, ik ben de mening toegedaan dat je nooit bij dezelfde partij terug moet gaan als opperhoofd; hetzelfde succes kan nooit meer behaald worden!

Nee dus. Wel wilde ik me ter beschikking stellen als lid van de Raad van Advies, hetgeen in overweging genomen zou worden. Wat daarna volgde valt met geen pen te beschrijven, golfjes van ontslagen volgden, waaronder overigens ook eerder genoemde president. Het vermoeden is dat hij teveel betaald heeft voor Ex’pression, en daarnaast ook te gul was met zijn ontslagregelingen naar de smaak van de nieuwe Australische eigenaren. Onlangs hebben we een reunie gehad met de Ex’ Ex’ medewerkers waarbij tussen de vreugde om elkaar weer te zien een aantal zeer verontrustende verhalen gedeeld werden. Hoe dit af gaat lopen valt niet te voorspellen, maar een ‘Happy End’ gaat het zeker niet worden. Over naar een dankbaar onderwerp; voetbal! M’n oude partner Jos Kuijer, met wie ik in de beginjaren ’90 kindervoetbalprogramma’s in Tampa, Florida produceerde, meldde me dat het tijd was om naar huis te komen omdat JanLul.com door Fox van het internet verwijderd was. Kortom, wilde ik Sparta ‘live’ zien, dan kan dat alleen maar op Nederlands grondgebied. Komt mooi uit, wanneer we volgend jaar juni, of zoveel eerder verhuizen, dan is Sparta net weer terug in de eredivisie, waar ze ook nog in zaten toen we naar de V.S. verhuisden! Inmiddels is Astrid links en rechts de spullen aan het verkopen die de terugkeer niet mee gaan maken, en daar is ze verdomd handig in. Iedere keer komt ze weer triomfantelijk met een vuistje dollars het huis instuiven. Net als ik kijkt ze verlangend vanuit de Verenigde Staten naar Nederland!

December gaan we alvast een voorproefje nemen en kerstmis in Nederland vieren. Ben benieuwd!

Wij wonen in een buurt waar de meeste mensen zich het predikaat ‘in goede doen’ eenvoudig kunnen laten welgevallen. Wij zijn een beetje een buitenbeentje omdat we huren! Bewust, omdat we mid 2016 terugkeren naar de Lage Landen. Anderzijds, maar dat weten de buren niet, omdat we ons geen huis van $2 miljoen kunnen veroorloven. Dat we toch snel door onze naaste buren geaccepteerd werden kwam simpelweg door deze versiering, die Astrid sinds jaar en dag voor welk huis dan ook parkeert:

Onze wijnneus van een buurman voelde zich daardoor zeer aangetrokken, en was daarnaast in het begin ook zeer behulpzaam. Al snel voelde hij aan dat onze dagelijkse normen en waarden wat socialer waren dan de zijne, en vanaf dat moment toetert hij vrijelijk rond dat hij een goede band heeft met die communisten naast hem. Van tijd tot tijd leidt dat tot nogal verhitte disussies waaruit blijkt dat hij, evenals zijn vrouw, absoluut de feiten niet op een rijtje heeft staan. Ivar mengt zich van tijd tot tijd in die discussie en alleen de vraag op welke feiten hun meningen gebaseerd zijn (Fox News, eigenlijk een soort Telegraaf) verwart hen. Afgelopen donderdag waren we bij hen voor een hapje en een snapje waarbij we stelden dat het beschamend was voor de Verenigde Staten dat een man als Donald Trump momenteel degene is die de Republikeinse kandidaten in de polls leidt. Nou, dat we dat zoiets over een succesvolle zakenman als Trump durfden te zeggen. Ook daar kwam weer boven tafel dat ze helemaal niet in de gaten hadden dat Trump de inkomende Mexicanen beschouwde als dieven, verkrachters en wat van dies meer zij. Vandaar dat ik gisteren dit maar weer eens op facebook plaatste:

Donald Trump Is The Worst.

Luister, huiver en kijk er nog maar eens goed naar! Het grappige is dat ze altijd zeer bereid zijn om te helpen en toen ik een tijdje geleden opmerkte dat ze eigenlijk best sociaal waren, keken ze me stomverbaasd aan. Jammer, maar helaas steken grote delen van dit land zo inelkaar. Poepgate! Zoals reeds uitgelegd strandde het hoogtepunt van onze reis vanwege het gegeven dat een of andere sufkop bij Princess Cruises niet helemaal juist gecalculeerd had dat bij een schip met zo’n 3.600 mensen aan boord de output nogal hoog zou zijn. Poep diende derhalve in het diepste deel van de oceaan gedumpt worden en we konden de trip naar Tracy Arm Fjords derhalve vergeten. Zie onder hoe het op de dag nog enthousiast in het dagjournaal beschreven werd:

Na behoorlijk wat oproer van de passagiers werd er per passagier $75 korting gegeven, een minimale pleister op een gapende wond. Tevens zouden we benaderd worden door een vertegenwoordiger om dit te bespreken. Moet toegeven dat het ook gebeurde, zij het dat de boodschap was dat ze dit betreurden maar dat het omstandigheden waren die door hun reisvoorwaarden uitgesloten werden van welke vergoeding dan ook! Kortom; het hoogtepunt van de reis wordt verknald door een blunder van Princess, pech voor U! Ons hoogtepunt tijdens een veiling aan boord werd de aanschaf van een tweetal (limited edition) Britto’s van de Braziliaan Romero Britto, een absolute topper in de Verenigde Staten.

Oh, oh, wat zal dit ons nieuwe huis in Nederland doen opwarmen tijdens een kille winterdag. Nou, is dit niet een fijne afsluiting voor een Luim op de eerste dag van augustus in 2015, en zo’n 10+ maanden verwijderd van onze terugkeer?! Precies, kom het maar eens een keer lekker bewonderen in………

Zaterdag 11 juni was het zover, de Golden Princess lag in San Francisco op ons te wachten om ons via twee volle dagen op de oceaan naar diverse plekken in Alaska te brengen. Overigens, hoe vaak maak je het mee om twee gouden prinsessen op een foto te krijgen?

Samen met ruim 2.500 medepassagiers en zo’n 1.100 bemanningsleden (dat zou ons nog opbreken) voeren wij  onder de Golden Gate brug het avontuur tegemoet. Een van de eerste zaken die wij aan boord aanschaften was het ongelimiteerde drankpakket, omdat zo’n cognacje van $9 er toch behoorlijk infietst en je nimmer weet wat je uit verveling gaat doen. Het zijn dan ook de momenten aan de bar dat je opvalt hoe streng men straft wanneer je een persoon onder de 21 een alcoholische versnapering verschaft:

Dat had ons met onze jongens nog lelijk op kunnen breken indertijd! Enfin, na twee heerlijke vaardagen met puik voedsel, geweldige bediening en entertainment, deden wij dinsdagochtend de oogjes open en vonden ons aanbeland in Ketchikan, Alaska. Daar was het weer totaal omgedraaid en kwam de regen bij tijd en wijle met bakken uit de hemel. De circa 4,5 uur durende geboekte toer per boot zou ons naar de misty fjords en de regenwouden brengen.

Zo te zien zag Astrid de bui al hangen, en jawel, terwijl de gids ons smeuig vertelde dat de regen hier niet in centimeters gemeten werd maar in meters, viel het ook met grote hartstocht neerwaarts. Tijd voor mij om tussen de regen- en mistflarden door wat vitaminen in te nemen:

Tja, kon ik het helpen dat Astrid na een slokje een gezicht trok van……Bloody Mary?! Ik vond het al een raar smaakje hebben. Terug aan boord gekomen werd de reis naar Juneau, de hoofdstad van Alaska aanvaard, alwaar we ‘s woensdags door de verzamelde juweliers (kilometers) en de regen met open armen ontvangen werden. Tussen de buien door vonden wij de gondel die ons naar het hoogste punt en de hikingplek zou brengen. Het leek wel of we voorbereid werden op onze terugkeer naar Nederland!

Binnen was een jongeman ijverig een totempaal aan het bewerken, en gezegd dient te worden dat het met grote vlijt en inzet gedaan werd.

De film over het ontstaan van Alaska en de oorspronkelijke bewoners was zeer informatief en had natuurlijk veel kenmerken van de “Indianen” geschiedenis zoals we die kennen. Weer beneden aangekomen viel mijn oog op het cruiseschip van de Holland America Line, de Amsterdam! En hoe leuk is het voor een Rotterdamsche jongen te constateren dat Rotterdam de thuishaven is voor de Amsterdam!

Na nog wat gezwalk door Juneau, het weer was inmiddels wat opgeklaard, weer bootwaarts en onderweg naar Skagway, waar we de beste herinneringen aan hebben. De door Astrid geboekte sleehondentoer was een groot succes!

Een van onze favoriete honden! En, we werden ook nog eens getracteerd op een beer die ons van zeer nabij, zo’n metertje of veertig, benaderde. Astrid nam deze foto.

Wat voelde ik me veilig in ons busje! Ik ben meer een stadsmens, zal ik maar zeggen. In Skagway zelf was veel van de goldrushtijd overgebleven, o.a. een van de 19 bordelen die er op het hoogtepunt waren; de Red Onion, nu een saloon:

Maar dat men graag het bordelenverhaal in stand houdt blijkt wel uit deze aankondiging:

Eenieder zijn meug zei de boer en……… Oh nee, kinderen lezen dit ook. Vrijdag zou ons naar het hoogtepunt van de toer brengen; Tracy Arm Fjord. Gletchers, ijsbergen, natuurgeweld, kortom alles wat Alaska te bieden heeft. De Everly Brothers hebben een plaatje gemaakt dat ‘Ebony Eyes’ heet (nee, ik dwaal niet af) en daar komt deze beroemde regel in voor: “then came the announcement over the loudspeaker”. In ons geval kwam de kapitein met een boodschap over de luidspreker dat vanwege een latrine probleem de trip naar Tracy Arm Fjord niet doorging. Het kwam er op neer dat er zoveel poep geproduceerd was dat men naar het diepste punt van de oceaan moest varen om een en ander te lozen. ‘Poopgate’ was geboren en met Astrid waren tientallen passagiers woedend dat hetgeen waar men voor gekomen was door de neus geboord werd. De $75 die we per hoofd ontvingen als goedmakertje was amper een pleister op de wonde. Sitka, een voormalig Russisch plaatsje, werd de plek die we vervolgens aandeden. Aangezien we niet aan de kade konden aanmeren, moesten we met de reddingsboten aan land worden gebracht. Omdat we maar vier uur aan land konden zijn, en het kopjes en schotels regende, zag ik er van af. Astrid, mijn trouwe doorzetster, zette ook nu door. Na anderhalf uur wachten voordat ze in een bootje kon (de gebruikelijke chaos in zo’n geval), keerde ze na een uur teleurgesteld terug vanwege met name de bitse houding van het bedienend personeel. Hier was het dat ze zich niet lekker begon te voelen. Zondagmorgen ging het niet meer en bezochten we de ziekenboeg, alwaar influenza A werd geconstateerd, oftewel besmettelijk. Wanneer je zo met je vrouw te doen hebt, maar niets kan uitrichten, dan voel je je pas echt machteloos.

In ieder geval werd haar boordkaart geblokkeerd en werd ze naar haar cabine verbannen tot nader order. Vervolgens kwam de ‘hitsquad’ binnen die de cabine steriliseerde, twee maal daags. Ellende mensen. En jij dan, werd mij gevraagd. Ach, die Jack Daniels preventiekuur heeft de oude eik voor erger behoed. Op het nippertje, de laatste avond aan boord, werd Astrid vrij gegeven en kon ik haar met ons favoriete bedienend personeel vastleggen:

Over vastgelegd worden; Astrid had een fotopakket gekocht waardoor wij te kust en te keur, formeel en informeel, vastgelegd konden worden, en derhalve inmiddels eigenaar zijn van zo’n 30 gala portretten! In ieder geval een trip om niet snel te vergeten! En, ter afsluiting, wederom vloog er een vogel uit. Donderdag trok zoonlief Kaj het nest uit en werd er hier en daar een traantje gepinkt. Volgende week komt hij logeren; gezellig! 

Het gaat wederom op; “het concert des levens kent geen programma”, en da’s maar goed ook!