Category: Uncategorized

Dat is te zeggen, niet dat we elke dag de gang naar Napa en Sonoma maken om ons daar te laten verwennen met wat champagne-achtige zaken. Nu ik het opschrijf (inklop), klinkt het als Sodom en Gomorra, zij het dat Napa en Sonoma niet bepaald als voorbeelden van verderf aangemerkt kunnen worden. Derhalve hebben zij ook niet de toorn Gods over zich afgeroepen (Genesis 19). Maar goed, ik dwaal af; we vierden het geweldige optreden van het duo Paulien en Gerard daags tevoren, en tevens het verworven Paramedic etiket van Astrid met een kleintje sjampoepel:

Wie kan daar nou op tegen zijn? Tevens dronk ik nogmaals mijn Sparta kater weg. De week beginnen met Memorial Day is ook geen straf, zeker niet als de A’s fan base in huize Laanen de eerste van 3 gewonnen wedstrijden tegen wereldkampioen San Francisco Giants tot zich mogen nemen. Vreemd genoeg keek men wat zuur op het consulaat toen ik meesmuilend dinsdagmorgen Nederlands grondgebied in de V.S. betrad. Laat woensdagmiddag, met nog een vergaderingetje voor de boeg, kwam een stralende Consul Generaal Bart van Bolhuis zich afmelden met de mededeling dat de Giants thuis die Oakland A’s wel eens te pakken zouden nemen:

Niet dus, 9 – 6 voor de A’s in San Francisco! Gelukkig wonnen ze toch nog een van de vier wedstrijden, hetgeen de sfeer uiteraard ten goede kwam. Maar, dient gesteld te worden, als je een van de kanonnen van je ploeg zo dik laat worden dat hij een geul in het gravel maakt als hij duikt, dan moet je op gaan passen!

Pablo Sandoval hobbelt terug naar de dug out; het zou niet zijn wedstrijd worden. De week afgesloten met de laatste Orange Night bij het De Young Museum. Thema: Amsterdam – San Francisco binding, met 5 sprankelende presentaties dienaangaand.

Opmerking; zo goed zijn die iPhone foto’s dus ook niet! Uiteraard ontbrak cannabis niet! Alvorens daar in stijl mee af te sluiten, de opmerking dat we volgende week 12 bruisende jonge entrepreneurs de bootcampweek van hun leven mee laten maken; zie ook Dutch Demo Night San Francisco

De uitsmijter, als beloofd: 

Na een vervelend weekje (rimpel in de vijver des levens) werd ik nogmaals op onze mortaliteit gewezen toen goede vriend Ton Bunnik me meldde dat Jos van der Zalm, fijne makker en ex collega bij Multi Function Computers, de strijd tegen darmkanker verloren had. Zo, pas op de plaats! Na mijn kleine flirt met magere Hein er weer bovenop gekomen, hetgeen klaarblijkelijk niet beschouwd mag worden als een gegeven. Sterkte, veel sterkte wens ik Nelleke van der Zalm en kinderen. Het bracht me echter wel naar positieve gedachten, hoewel….. Een stukje muziek dat ik graag bij mijn verscheiden gespeeld zou willen hebben is:

Waarom? Omdat het gaat over ‘laughter after pain’ en ‘sunshine after rain’. Omdat het leven doorgaat! En, vooral ook omdat het album ‘Brothers in Arms’ heet, een ode aan al mijn vrienden en vriendinnen die dat al vele tientallen jaren zijn, en gebleven zijn, waar wij ook ter wereld ons hoofd neerlegden. Maandag j.l. bracht ons weer zo’n heugelijk feit:

Op een stralende dag in UC Berkeley’s Greek Theatre deed niemand minder dan Goeverneur Jerry Brown de inleidende, inspirerende speech voor de 110 studenten die hun Bachelor’s Degree in Politieke Wetenschappen verdiend hadden. “You are the people who will clean up the mess in Washington”, was een van zijn provocerende uitspraken die met gejuich begroet werd.

Een stralende dag met een nog stralender Bo-Peter die precies in de daarvoor gestelde 4 jaar z’n degree haalde. Oh ja, een ‘double degree’, hij studeerde ook af in de Nederlandse taal, een van de weinige onderdelen van zijn studie waarbij ik hem kon helpen!

Waanzinnig he, die UC Berkeley achtergrond. Een Laanen die afstudeert in Berkeley, als m’n moeder dat had geweten (of Opa Toon)! In ieder geval straalde Astrid voor drie, evenals Oma Riet in Vinkeveen. ‘s Avonds had Astrid nog een klein feestje in elkaar gedraaid, waarvan ik het slagen hoog acht gezien het aantal lege flessen (geen limonade) dat ik ‘s ochtends aantrof. Bo-Peter’s mede Berkeley graduates vierden het tomeloos mee. Een ander hoogtepunt vormde het moeder/zoon duo dat afgelopen week op pad toog, Astrid bij American Medical Response en Kaj bij Bay Medic.

Evenals zijn moeder gaat Kaj de Paramedic kant op. Ben ik omringd door verzorgers, of niet?! Tevens deelde Kaj ons lakoniek mede dat hij bij de NAVY bevorderd was tot Petty Officer 3^rd class. Weer een streep (Chevron) op de mouw!

De week werd in stijl (jazzy) afgesloten bij het De Young museum in San Francisco. Orange Night met aan de piano collega Gerard Brikkenaar van Dijk en als vocalist diens vrouw Paulien, die eerder in haar carriere een nummer 1 hit in Japan scoorde met “Dominique”.

Geweldige avond met een dankbaar publiek in een prachtig museum! Maar vandaag gaan we met de Brikkenaarseen wijntoertje in Napa doen. Smullen geblazen dus! En, we gooien hem er nog een keer in:

Mijn eerste voorspelling is uitgekomen; 0-0 thuis tegen Roda. Morgen billen knijpen omdat ik 1-1 heb voorspeld in Kerkrade en Sparta dus terug in de Ere Divisie! Duim mee, knijp billen, whatever, make it happen! Ivar zit om 05.30 voor de computer live mee te kijken, en duimt en knijpt!

die naar Las Vegas zouden gaan? Ze gingen niet! Rond 19.00 donderdagavond de 9e namen we een toast op de voorgenomen trip naar Las Vegas. Koffertje pakken, tickets klaar leggen en hatsjekiedee, vrijdagmorgen even over 8 in de morgen zou de strip aan onze voeten liggen.

Rillinkje….even een vest aantrekken. Wel gek, het is een graadje of 22. Klappertanden, koortsaanval, oncontroleerbare schokken beheersen m’n lichaam. Even naar bed om te kalmeren. Alras vindt Astrid me daar, maakt een koele observatie (uiteindelijk is ze nu officieel Paramedic) en besluit haar collega’s te vragen om rap een ambulance te sturen. Die observeren me ook, leggen me op een brancard, schuiven me in de ambulance en prikken gezellig een infuus in m’n linker arm. Aangekomen bij John Muir Hospital wordt het echt een drukte van belang.

Voorzichtig word ik op een andere brancard geplaatst, waarna rap, rap ook m’n rechter arm voorzien wordt van een infuus. Inmiddels fluistert men dat er sprake is van het “s” woord, oftewel sepsis. Astrid verbleekt, Ik kijk slechts naar boven, waar naast het vocht infuus ook antibiotica zakken aangebracht worden; een hele kerstboom dus. Nu ik zo wikipedia er op na sla, begrijp ik Astrid’s wegtrekken: Bloedvergiftiging (wetenschappelijke benaming sepsis) is een ernstig, soms dodelijk verlopend ziektebeeld, dat wordt veroorzaakt door een infectie, meestal door bacteriën of hun producten (toxinen). Mijn koorts blijft echter maar aanhouden terwijl m’n bloeddruk terugzakt naar minder dan 100. Nog nooit meegemaakt! In no-time heb ik 3 liter tot me genomen en m’n blaas begint te protesteren. Ruim 4 uur later word ik naar intensive care overgebracht, oxygeen buisje in m’n neus (ruimte zat), en begint men te zoeken naar de oorzaak. Dankzij het snelle optreden van Astrid werden ’slechts’ de nieren bereikt, hetgeen men afgevangen heeft door ruimschoots met antibiotica te werken. Brandii, assistent verpleegster, stelt zich voor en schrijft haar naam op het bord in mijn 2-persoonskamer, waarbij ze geen puntjes op de i zet, maar hartjes. Cute. Natuurlijk kent ze het liedje Brandy, hetgeen haar regelmatig toegezongen wordt door een oudere ziekenhuis collega. Toch voor haar en Dokter Leonard, die me 6 jaar geleden ook al bij ‘Emergency’ behandelde, de band Looking Glass, waarbij ik tevens al die andere fantastische John Muir verpleegsters, doktoren, roentgenologen, ultrasound specialisten, etc. bedank, alsmede die professionals van AMR.

Slapen valt me moeilijk met al die buisjes in m’n lichaam en op het moment dat ik wegsoes komt de vrolijke mededeling dat men weer wat bloed nodig heeft voor de volgende test; 2 uur ‘s nachts. Gewillig strek ik m’n handen uit, de enige plek waar ze nog bloed kunnen tappen. Om 4 uur blijkt dat ik een tekort aan potassium heb, dus wordt de kerstboom ook daarmee opgeleukt. Om 5 uur wordt de nieuwe hoofdverpleegster voorgesteld; ook goedemorgen, en worden wederom m’n vitale organen gecontroleerd. In de loop van de dag wordt een tierende oude vetklep binnengebracht, die zichzelf totaal verwaarloosd heeft. De verpleger wordt tot totale waanzin gebracht met z’n onmogelijke verzoeken en gedrag, en Astrid heeft ons onmiddellijk omringd met gordijnen. Aangezien mijn plan om zaterdag naar Las Vegas te gaan weinig kans van slagen heeft, is het wel zaak om die ongelofelijke hufter van de kamer te krijgen. Men ziet het zelf ook in, en nadat hij nog getierd heeft dat we z’n stoel gestolen hebben, verdwijnt hij van het toneel. In de loop van de avond worden allerlei beelden van m’n (onder) buik en maag genomen op de roentgen- en de ultrasound afdeling en word ik het halve ziekenhuis rondgekard. Middernacht word ik overgebracht naar een luxe eenpersoonskamer; bye, bye intensive care. Duidelijk is dat men mij niet laat gaan voordat de oorzaak gevonden is, wel voel ik me gezegend dat ik deze escapades weer (practisch) ongeschonden overleefd heb, hetgeen me deed denken aan onderstaande cartoon van de kat met 9 levens bij de hemelpoort:

Petrus deed me overigens denken aan onze verzekeringsagent Breukhoven, die kwam elke week de verzekeringspenningen ophalen en dan kreeg je ook zo’n knipje! De vriendelijk dokter van Indische afkomst, Ansoo Batsha, meld me dat ze de oorzaak gevonden hebben en nu het een en ander op kweek hebben gezet. Heel misschien mag ik zaterdag naar huis. Niet dus. Zondagmorgen begint met scrambled eggs, koffie en een fruitassortiment. Niet slecht. Het goede nieuws komt met dokter Batsha om 08.15; ik mag naar huis, alle waarden zijn weer in ere hersteld. Ik probeer er op m’n paasbest en energiek bij te zitten (voordat ze zich bezint):

Een uurtje of drie later is het exit process voltooid. Handtekening hier, handtekening daar, nee, als ik dadelijk buiten dood val zal ik jullie niet aanklagen, etc. Amerika op z’n best. Astrid, geduldig als ze is (…..) ziet het met oplopende ergernis aan. Maar, hoe het ook zij, super daar die John Muir mensen! Tegendraads als ik ben, moet ik me er toch bij neerleggen dat ik in een rolstoel naar de uitgang vervoerd wordt. En dan, frisse lucht! Maar, dan loop ik toch tegen een Applebee’s bekende aan (aan de bar) die vriendelijk vraagt hoe het met m’n kleinkind gaat (Ivar). Astrid snipt dat het m’n zoon is en trekt me mee. Wat heerlijk dan zo’n ritje; voelt aan als een uitje! Thuis voelt aan als een warme douche en gewillig laat ik me fotograferen met onze exchange student, Jesus, en m’n persoonlijke held, Astrid. Voor het Spaanse thuisfront, en ook om aan te geven wat een verschil een paar uur kunnen betekenen van (zieken) huis tot huis (en andere kleren)!

Dank ook voor alle oprecht opbeurende berichten en mooie dingen die men mij toedicht, een bloemlezing:

Via LinkedIn:

Guido Smeets, MD, MBA uit Palo Alto: Hoort toe: Man van Staal belandt in Hospitaal

Jerome Mol uit NL: "Get well fast Peter, we all and the Dutch Kingdom needs you in good shape :-)"

John van den Heuvel uit Berkeley: "Beat the Bugs Peter. Don’t let them hold you down!!"

Facebook

Drake Geramoni, graduate Ex’pression: "God bless you my friend! Perfect day to go home"

Jacqueline Gilmore Estrella uit Florida: Yes! Go home for Astrid’s Mother’s Day!"

Marja Abbing uit Portugal: "Geweldige verhalen voor je laanenluim, je moet er wel wat voor doen, kan je ook een beetje minder, niet altijd tot over het gaatje."

Theo van der Linden uit Den Haag: "Even schrikken, Peet, snel Laanen’s luim weer online!"

Chris Coan uit Oakland: "I’m sending over a "special" nurse."

Ruud Zegwaart uit Curacao: "Hi Peter, thnx for the update. Stay strong, you’ll beat the bugs and be home soon."

David King uit Concord: "Good to here. Hope you’re at full strength very soon. Your countries need you."

JP van Seventer uit Utrecht: "Sterkte man! Heb je genoeg spelletjes op je iPad?"

Hans Fortuin uit Taiwan: "Moet Peter rustig aan doen? Niks voor hem…"

Feiko Drost uit NL: Peter Laanen en rustig aan doen! Gaat dat wel samen?"

Eric Eversdijk uit Zeeland: "Wij luimen… ehh… duimen voor je Peter!"

Jeanette Schoonman uit Half Moon Bay: "Goed zo, met volle kracht vooruit, Sint!"

Ward van Beek uit NL: "Goed nieuws Peter!! Je moet nog een tijdje hoor!"

Ton van den Hoven uit NL: Ton wrote: "Ha ha Peter, jij bent toch onverslaanbaar

Diny van Dord uit NL: Zo zeg, heb jij even geluk met zo’n vrouw!

Guido Keijzers uit L.A.: "Voedselvergiftiging komt van verkeerd voedsel eten. Bloedvergiftiging van het nuttigen van verkeerd bloed…? Astrid, Wens hem veel sterkte!"

David Ghilardi uit L.A.: "what a slacker! (Feel better big guy!)"

Peter Wijsman uit NL: "Take good care Kojak !!"

Mark Reinhoudt uit Nieuw Zeeland: "Great to hear from yourself that you are on the mend. The makers of Chardonnay can and will go back to sleep relaxed now knowing they have their biggest fan still on the right side."

Wendy Gruter uit Vinkeveen: "Heel veel beterschap jonge voogd !! Dikke kus van je voogdekind ?"

Joop van Dort uit Naarden: Net nu je een Luim zou kunnen gebruiken komt hij vast te laat."

Ton Bunnik uit Zoetermeer: "Oef ! Beterschap en Den Goede Petrus laat weer eens een Houdini Act zien !"

Twitter

Tom van der Loo uit Frankrijk: je blijft wel even gezond he ? Geen grapjes hoor. !!

Bart van Bolhuis, Consul Generaal: it will happen! Happy homecoming. You are our true hero

Sebastien Willems uit NL: get well soon General! I salute you.

Job Nijs uit Zuid Afrika: sterkte Peter vanuit Zuid Afrika, NWU, waar ze vol lof over je praten

Verder commentaar overbodig, ik ben echt zo onder de indruk dat ik m’n toetsenbord niet het werk laat doen maar er een dankliedje aan ga wijden! Voor alle hulpverleners, maar met name voor Astrid!

 

Eigenlijk werd ik gemotiveerd om dit neer te “pennen” naar aanleiding van mijn broertje Rob, de schrijverd. www.roblaanen.nl  Uitermate gefrustreerd door het gegeven dat Sparta wederom kans zag om de titel te verspelen in de Jupiler League, liet hij het volgende gedicht los op facebook:

Meerdere malen heeft Rob mij er van beticht dat hij vanwege mijn Sparta hartstocht er ook bij gelubd werd en dat ik de enige ben die dat kampioenschap bewust heeft meegemaakt!

Al jaren liep ik met vriendjes de hol ‘af’ naar Het Kasteel. Jongenstribune een kwartje, achter het doel van onze favoriete keeper, Andries van Dijk, die we af en toe onderweg naar school voorbij zagen fietsen op weg naar zijn baan bij een bank op de 2e Middellandstraat. “Chocolade, twee voor een kwartje”, de Sparta Marsch; het borrelt zo weer in me op! De doldwaze vreugde toen Sparta kampioen werd; een jongenshart voor het leven ondergedompeld in Sparta’s rood en wit. Mijn broer vergat echter wel te vermelden dat Sparta twee keer de beker won, 1962 en 1966, in zijn meer bewuste jaren. Het zij hem vergeven! Misschien ben ik wel, net als Johnny Rep, een goudhaantje. Deze week bracht me het onvergetelijke unieke genoegen dat ik naar bed ging met een EMT (Emergency Medical Technician) en wakker werd met een Paramedic!

En dat op haar 47e! Ben zo trots als een pauw en mag dit zeker rekenen onder de unieke momenten! Als de unieke momenten elkaar zo dicht opvolgen wordt het ‘scary, so to speak. Onze favoriete Oakland A’s speelden j.l. dinsdag tegen de LA Angels of Anaheim (verzin het maar) en stonden in de bottom of the 8^th met 7-2 achter en kwamen tot een gelijk spel, 7-7, na de reguliere 9 innings. Maar, een gelijk spel kennen we niet in honkbal, dus werd er doorgebald. In de 15e inning kwamen de Angels op voorsprong, maar de A’s maakten weer gelijk in de bottom of the 15^th. Kaj en Ivar gaven het met slaap doordrenkte ogen op in de 16e inning. Om 1.42 in de nacht van dinsdag op woensdag maakten de A’s een einde aan het verhaal middels een homerun van Moss. De langste wedstrijd ooit van zowel de A’s als de Angels werd een feit; 6 uur en 42 minuten. En ik was er bij (op de sofa).

Moss’ homer ends longest game in Oakland A’s history

Susan Slusser, Chronicle staff writer

Updated 11:56 am, Tuesday, April 30, 2013

• 

Oakland Athletics’ Brandon Moss hits a game winning two-run home run against the Los Angeles Angels during the nineteenth inning of a baseball game on Tuesday, April 30, 2013 in Oakland. Calif. Oakland won 10-8.

Nou kan ik het nog hebben over de eerste trip van het NL honkbal team in 1988 naar de Olympische Spelen in Seoul, Korea, of de ‘Perfect Game’ van Dallas Braden in 2010, 9 mei om precies te zijn, maar deze vind ik ook wel redelijk uniek:

Hoeveel Sinterklazen kunnen pronken met zo’n plaatje, met de Golden Gate brug op de achtergrond? Zo kan ik er nog wel een paar noemen, maar na een onvergetelijke Koninginnedag, vorige week, volgde een identiek, onvergetelijk Kroningsontbijt, dinsdag de 30e. Plv Consul Generaal Ard van der Vorst en diens echtgenoot Pieter waren die nacht opgebleven om een compilatie te maken, en zo’n 150 Nederlanders en Amerikanen stroomden binnen om er van te genieten (met hier en daar een traantje). Een impressie:

De SFO KLM bemanning was ook zichtbaar aan het genieten, terwijl voormalig KLM employee en huidige Plv. Consul Generaal Ard van der Vorst er als de kippen bij was om met hen vereeuwigd te worden!

Toekomstig Consul Generaal Hugo von Meijenfeldt (augustus/september) en “zijn” Saskia lijke ook danig onder de indruk te zijn van alle imposante beelden op het grote scherm. Om alle geruchten gelijk de kop in te drukken; Consul Generaal Bart van Bolhuis, in de verte tussen hen in, staat daar niet te pruilen omdat hij zonnig San Francisco verlaten moet, maar geeft Hugo alle ruimte om nieuwe mensen te leren kennen. What a gentleman!

En deze prachtige taart werd ter afsluiting aangesneden; wat een prachtig zoet moment!

Uniek toch?!

Wij hadden dus de premiere om koninginnedag te vieren op de verjaardag van onze komende vorst, Willem Alexander. En het werd een spetterend festijn met liedjes die jong en oud bekoorden, van ‘Daar bij de molen’ tot ‘Kedeng Kedeng’ van Guus Meeuwis. En dan een knallende afsluiting met Amsterdance! Daarom beneden een collage van kleurige plaatjes, met veel familie leden om aan te geven dat het geen prentbriefkaarten zijn! Allereerst de voorbereiding; Kaj en vriendin Michelle hadden Ivar en gaststudent Jesus zover gekregen om ook mee te doen aan de huidvoorbereidingfase:

Waarschijnlijk is Michelle nog het eenvoudigst te herkennen! Met 2 ploegen togen wij op pad omdat Astrid en Bo-Peter ook dit jaar weer meededen aan de traditionele fietstocht, leidend van het stadscentrum naar de Murphy Molen waar een en ander rondom georganiseerd werd.

Na de Caldecott tunnel waar je links Berkeley aantreft en rechts Oakland, veranderde de staalblauwe lucht waar we zo aan gewend zijn, in de ‘foggy’ atmosfeer van San Francisco. Het heeft wat! Na met veel pijn en moeite voor de auto een parkeerplaatsje te hebben gevonden, bleek al snel dat Ivar en Jesus klaar waren om aan de slag te gaan met voetbalinstructie voor de kleintjes:

Stukje geschiedens; deze molen vormt het centrum van alle koninginnedag aktiviteiten:

Rechts het konklijke molengezelschap; Koningin Henny en Prins Gijs.

The windmill, built at the turn of the 20th century and given as a gift to the City of San Francisco, has recently undergone a lengthy rebuilding. The opening of the windmill was timed to coincide with the traditional Dutch Koninginnedag, a national holiday in the Netherlands celebrating the queen’s birthday. San Francisco’s windmills date to 1902, when the north windmill, known as Dutch Windmill, was built to pump irrigation water into Golden Gate Park. The Murphy Windmill was built in 1905 to pump water to Stow Lake. By World War II the windmills were in a state of disrepair, and the metal inside was removed and melted down for the war effort. Decades of neglect left it in a terrible state of rusted metal and rotted wood. Gerestaureerd dus door Verbij Windmill Construction (de kap werd teruggebracht naar Nederland, dus) en nu weer in blakende gezondheid aan de kust. Wie anders dan molenaar Ben Oude Kamphuis, die zijn geluk niet aan kan, is in staat om ons zo te begroeten als onderstaand weergegeven:

Natuurlijk ontkwamen we niet aan de traditionele polonaise waar de gepokte en gemazelde boerinnen van de East Bay het voortouw namen:

Ergens in de melee zie ik de koppies van Bo-Peter en Kaj, die ook wel eens gek willen doen! Nadat de Grolsch beergarden geopend was ging de pretfactor nog een graadje of wat omhoog, geillustreerd door Kaj, onlangs nog gepromoveerd to corpsman bij de NAVY:

Zoals wijlen mijn geliefde moeder altijd zei: “mannen worden nooit ouder dan 12”. In de tussentijd hield Momsie “De Kloek” Astrid hof met Jesus “ik maak het goed momsie” en Bo-Peter.

Onopvallend vanaf mijn VIP-tafel (zelf als zodanig uitgeroepen) hield ik de binnenstromende menigte in de gaten, vooral nadat Amsterdance aangekondigd was.

Met op de voorgrond het mooie pluizige hoofd van een der DJs; Sam O’Neall, stroomde het publiek naar de Grolsch beergarden en de main stage. Kijk naar www.amsterdance.net als je meer over hun evenementen wilt weten. De Amsterdance crew in aktie, featuring DJ Jesse Voorn, was een waar genoegen om te aanschouwen!

Al met al kan geconstateerd worden dat minimaal zo’n 3.000 mensen ons bezocht hebben! En een van die mensen was de nieuwe Capo di Capi van het consulaat (per 1 augustus); Hugo von Meijenfeldt

Aangezien Hugo nog niet geheel conform San Francisco normen gekleed was (net met echtgenote uit het vliegtuig gerold) geen foto, maar bovenstaand alvast een stukje geschiedenis! M’n huidige baas, Bart van Bolhuis heb ik ook niet vastgelegd wegens melancholieke afwegingen! Kudos voor de organisatoren van dit prachtige geheel ! En ik? Ik kon dit allemaal prachtig illustreren door mij onopvallend door de menigte te begeven!

Afsluitend met ons echte koningslied, hetgeen door opwarm DJ Mark van Brabant snoeihard de ruimte in werd geslingerd en uit volle borst werd meegezongen!

www.sfdutch.com

Morgen zijn alle smeuige details in de Luim te behappen!

 

Mijn allereerste trip naar de Verenigde Staten bracht me naar………Boston! In een staat van opperst enthousiasme ging ik aan boord van TWA 753 die ons van Londen naar Boston zou brengen. We schrijven 25 februari 1975. Het doel van de reis was om met Nederlandse uitgevers een uitgebreide toer langs krantenbedrijven van oost naar west te maken om Digital (DEC) krantenopmaak computers te onderzoeken op bruikbaarheid voor de Nederlandse markt. Helaas werd TWA uiteindelijk ook in een adem genoemd met een terroristisch bomaanslag toen TWA 800 17 juli 1996 (Bo-Peter’s 5e verjaardag) als het ware uiteen spatte met 230 passagiers aan boord.

On the evening of July 17th, 1996, shortly after the sun had set, but while the sky was still light, a Boeing 747-131 jetliner, TWA’s flight 800, was taking off from JFK airport on its way to Paris, France. On board were 230 people. Approximately 11 minutes into the flight, the 747 was flying at an altitude of 13,700 MSL, or 13,700 feet above sea level. Normally higher at 11 minutes, flight 800 had delayed climbing to make room for another jetliner descending into Rhode Island. The plane was over the Atlantic ocean south of Long Island, New York.

Er ontstonden enorme discussies omdat getuigen beweerden dat het vliegtuig vanaf de grond was neergehaald met een raket, hetgeen onderstaand is weergegeven in een realistisch schets.

Hoe dan ook, het werd het begin van het einde voor TWA (Trans World Airlines), eens een der machtigste vligtuigmaatschappijen van de wereld. Boston had gelijk mijn hart gestolen, en daarmee ook de Boston Red Sox waar ik mijn eerste Amerikaanse honkbalwedstrijd bijwoonde. Ook nu nog kan ik het best velen wanneer de A’s thuis spelen en bijna de helft van het stadion gevuld is met Boston Red Sox fans. Ik hoef niets meer toe te voegen aan wat er deze week al geschreven is over het marathon drama, maar wanneer ik het koppie zie van zo’n jochie van 8 jaar, gezellig uit met z’n vader, die uitelkaar gereten is dankzij deze wreedaards, dan begint mijn bloed te koken. Dat het ook anders kan, bewees een house warming party waar wij vorige zondag voor waren uitgenodigd. Een werk gerelateerde jeugdige makelaar van Perzische afkomst nodigde ons uit om in Sonoma zijn nieuwe huis te bewonderen.

Onder een pergola gezeten genoten Astrid en ik van heerlijke hapjes, bewonderden het bonte gezelschap van merendeel Perzische mensen, terwijl we van de zang en viool genoten van een groepje uit Libanon. Het kan dus wel! Ach, kon ik maar weer eens terug naar mijn kinderlijke geloof toen ‘bommen en granaten’ betekende dat je Kuifje aan het lezen was!

Blij ben ik voor de mensen in Boston, m’n hart gaat uit naar de mensen die gedurende deze rampmarathon ledematen of familieleden hebben verloren.

Na een prachtige toer bij Ex’pression College for Digital Arts (produceerde vorig jaar een Oscar winnaar voor de visual effects van “Hugo”) met een Zuid Afrikaanse/Nederlandse delegatie, besloten wij na de lunch een paar uurtjes van de zon te gaan genieten. Casa Laanen leek ons de beste plek omdat daar de koelkast het beste gevuld is! Genoegelijk aan een glaasje chardonnay gezeten viel mijn oog op een jonge ratelslang die op de warmtedeken van ons zwembad was gevallen. Het is het seizoen, maar deze jonkies zijn het gevaarlijkst omdat ze al hun gif in een keer er uitgooien wanneer ze zich in gevaar wanen.

Oudste zoon Rick, voor een paar dagen werkend op het hoofdkantoor van Polycom in San Jose, reageerde als onderstaand vastgelegd; hij tuitte zijn lippen en nam vervolgens een fikse slok van zijn Corona!

Immers, SuperAsje was al onderweg met haar slangen-vangstok en adequaat werd het ratelaartje door haar gestrikt (gestropt eigenlijk). Ergens door haar in de straat vrijgelaten, daar waar het mensen geen kwaad kon aandoen.

Nu wij toch bij dieren aanbeland zijn; tijdens onze zeeolifantentoer aan de kust bij Santa Cruz kwamen wij tot de slotsom dat de herkomst van de beroemde Laanenneus door ons gevonden was!

Ivar demonstreerde op effektieve wijze hoe het allemaal begon, waarbij gezegd dient te worden dat wij Laanens ons overal wel thuis voelen. Recentelijk nog ‘in the cloud’ waarbij een (gevallen?) engel mij trachtte uit te leggen hoe effectief hun product was. De mensen op de stand beweerden dat het hun CEO was. Nou heb ik veel dingen uitgehaald, maar of ze me hier voor hadden kunnen vinden?

De driverless car blijft ons bezighouden. Donderdag bij een CNN uitgezonden thema presentatie geweest, waarbij ik herenigd werd met een oude kennis uit het jaar 2000 waar we de muziekbusiness ‘5 years ahead’ als thema hadden. Andrew Keen, rechts op de foto, heeft zich ontpopt tot een bekwaam moderator en TechCrunchTV insider.

Ik mocht nog een woordje doen over de Nederlandse Flying car:

En volgende week doen we dat nog een keert dunnetjes over bij Nissan in Sunnyvale met de Nederlandse (ex NASA) deskundige Dr. Maarten Sierhuis, die voor iemand met een Doctor’s titel ook nog eens uitermatig geestig is! Ik ga maar eens naar mijn jukebox om een muziekje uit het verleden draaien dat dan niet meer opgaat!

Kop van de krant van hedenmorgen:

Obama Apologizes To California AG Over ‘Best Looking’ Remark

by Eyder Peralta

April 05, 2013 3:40 PM

California Attorney General Kamala Harris.

Justin Sullivan/Getty Images

California Attorney General Kamala Harris.

Justin Sullivan/Getty Images

White House Press Secretary Jay Carney said today that President Obama called California Attorney General Kamala Harris to apologize.

Obama made waves Thursday during a fundraiser in which he referred to Harris’ looks.

"You have to be careful to, first of all, say she is brilliant and she is dedicated and she is tough, and she is exactly what you’d want in anybody who is administering the law, and making sure that everybody is getting a fair shake," Obama said according to The Washington Post. "She also happens to be, by far, the best looking attorney general in the country."

Carney said Obama called Harris last night right after the trip.

"He called her to apologize for the distraction created by his comments," Carney said.

Oh, oh, wat zijn al die hypocriete politici geschokt door deze opmerking tijdens een prive ‘fund raiser’. Over wapenbeheersing, oorlog en vrede of verbetering van het scholensysteem kunnen ze geen akkoord bereiken, maar hier vinden de fatsoenrakkers elkaar. Jakkes! Dat brengt me trouwens naar een intiem diner dat ik gisteren als heerlijk heb ervaren in een van onze favoriete restaurantjes in Walnut Creek, ‘The Door’. Astrid tracteerde mij (jawel!) voor alle uren die zij al studerend doorbracht op weg naar haar Paramedic carriere, die ten laste van “Peter” tijd waren gegaan. En dat heb ik me laten welgevallen! En, read my lips, daar neem ik geen woord van terug; ik vind haar de best uitziende paramedic die ik ken!

Zo, die zit, evenals het opbeurende briefje dat Ivar achterliet donderdagmorgen ter ondersteuning van haar moeilijkste examen:

Tja, dan wil je wel een tandje bijzetten voor Mr. Oakland Athletics!

Goede dag gisteren overigens voor alle Bay Area sport teams: in baseball overwinningen voor de A’s en de Giants terwijl in basketball en ijshockey resp. de Golden State Warriors en de San Jose Sharks op de play offs afstevenen. Even overstappen naar mijn arbeidsovereenkomst, de verlenging althans, waar onze Plv. Consul Generaal Ard van der Vorst de nodige stappen voor heeft moeten zetten. Inmiddels is de verlenging tot mid 2014 vanuit Den Haag verzonden en je weet dat je bij het Haagsche opperbevel in goede standing bent als een der superieuren je dit in onvervalst Haagsch schriftelijk als volgt mededeelt:

Hé Petâh,

Das toch hagstikke fèhn, soon nieuw arbèhtskontrak? Is dat nah een mooje overeenkoms of nie? Hoe vinjenet?!!

Hep ik selluf nog gemaak! Ja, met me èhge handjes, aan de kompjoetah….. maah jèh hep er wel an bèhgedrage, natuurluk.

Nah, beste âhwe gabbah, ik hoop je gâh weer te zien, ergus. Bèh jâh, of bèh mèhn.

De hagtelukke groete!!!

Sommige mensen vinden het maar vreemd dat deze ruim zestiger nog zo aan de bak gaat, maar ik hou me bij de volgende stelling; “Ik ben een jong mens in een wat ouder lichaam, WTF is er gebeurd?”

Afsluitend met een klein mysterie; mini documentaire 2 is ruim 100 maal minder bekeken dan deel 1; waren de mensen na het bezien van deel 1 a) ongelofelijk verveeld b) konden ze al die luchtfietserij niet meer aan of c) hadden ze enige tijd nodig om al die indrukken te verwerken.

Voor de zekerheid en gemak, hoef je niet meer speciaal naar YouTube, gooi ik ze er nog eventjes in:

Geplaatst door mijn liefste oudste in de V.S.: Bo-Peter.

De alleroudste, Rick, komt vandaag ons weer een paar dagen verblijde tussen zijn werk door.

M’n hoofdje duizelt er van; sla ik een weekje over ten faveure van aanstormend schrijvend talent Ivar, moet ik een dubbeldikke Luim schrijven! Pasen dan maar om mee te beginnen, oftewel van voor naar achter. Waar wij ook ter wereld wonen, de Paastafel staat ‘s ochtends in alle glorie klaar voor het ontbijt dankzij Astrid’s magie:

Magie was ook het woord dat de afgelopen week opgeld deed onder de NL Gamers en de vele geinteresseerden die het consulaat bezochten. Nederlandse games kregen in San Francisco de aandacht die ze al lang verdienden. Vrijdagavond, met name, was onze multi-purpose ruimte het toneel voor vele honderden bewonderaars; wat een prachtig gezicht. Sommigen konden het vele staan en slenteren niet meer aan en ploften op de sofa neer, echter nimmer vergetend door te spelen!

Ook ons game business breakfast was een groot succes met strateeg Jon Farmer van Electronic Arts als succesvolle keynote, met cijfers en inzicht over de game wereld die vele harten heviger deed kloppen. Nadat 80 stoelen bezet werden was er slechts ruimte voor staanplaatsen!

Duizend visitekaartjes later en een paar eksterogen, kan gesproken worden van een zeer geslaagde week, waar een klein aantal toegewijde consulaatmedewerkers, aangevuld met enige ijverige stagieres met grote tevredenheid op terug kunnen kijken. Okay, P en G hebben nu gehad. O dus. Met de Future of Media delegatie (alle Hollandse media tycoons waren present) waren we naar LaLaLand getrokken om een bijeenkomst van de NAF en de HHC bij te wonen. Oh ja, dat staat voor Netherlands America Foundation en Holland Hollywood Connection. Panel en al, goed gemodereerd door Rene Mioch, maar uiteraard ging het om Oscar winnaar Erik-Jan de Boer. Daar was Rutger Hauer zelfs voor op komen draven! Erik-Jan verdiende deze grote eer met de visuele effecten voor de grote Oscar winnaar; ‘The Life of Pi’ Gewoon met de voetjes in de klei gevierd met een wijntje en een biertje en daartussen een Oscartje!

Dan hebben we de ‘B’ van Baseball nog, waar Ivar en ik een paar daagjes tussen al het geweld door voor naar Arizona waren uitgeweken. Sweet homecoming!

Met Honorair Consul Siebe van der Zee, gevestigd in Phoenix, van een heerlijke lunch genoten, waarna hij ons vervolgens naar de Walter Cronkite School of Journalism bracht. Wellicht Ivar’s volgende educatieve inrichting! Helaas was de wedstrijd Giants – A’s uitverkocht, maar daar bracht goede relatie Martijn Pierik (Impress Labs, Phoenix) de oplossing aan via Stubhub. Genoten! Vooral ook omdat ‘wij’ wereldkampioen Giants met maar liefst 12-5 klop gaven. Na afloop spraken wij Giants hitting coach Hensley Meulens aan, niet om over ‘onze’ overwinning te praten, maar vooral om hem te feliciteren met de prestaties van het Nederlandse honkbalteam waar hij de manager van was. Gewillig poseerde hij ook met Ivar en de Giants fans waren stomvebaasd om hun hitting coach in vreemd mumbo jumbo (Nederlands, ja!) te horen praten met, nota bene, twee A’s fans!

Een andere grote gebeurtenis werpt zijn schaduw vooruit; over 7 weken studeert onze eigen Bo-Peter af van UC Berkeley met een Bachelor Degree in Politieke Wetenschappen en Nederlands (!). Hierbij alvast een statiefoto en onze diepe waardering en respect dat hij het binnen de tijd heeft volbracht, om van het budget maar niet te spreken!

Receptie nader te bepalen. Toch eigenlijk dus een soort van ‘All in the family’ aflevering geworden!