Laanen's Luim

Indertijd vond ik het nummer van de Rolling Stones, “Time waits for no one”, altijd een tikje mysterieus. Na de afgelopen week heb ik het gevoel dat ik er onderdeel van uitmaak. Bijvoorbeeld voor de eerste keer ontbijt met Astrid, in de tuin weliswaar, maar zonder kinderen, die her en der uitgevlogen waren.

Eigenlijk moet je er weer van leren genieten, zoals je er tijdens een vakantie van geniet, maar in je eigen huis voelt het vreemd aan. De wisseling van de wacht bij het consulaat. En eigenlijk voelt dat alleen maar vreemd aan omdat het plaats vindt als afgesproken. Vier jaar blijft een Consul Generaal aan, goed of slecht, en de nieuwe CG marcheert binnen onder het motto van “Hail the new chief”. En wij boffen dan nog in San Francisco; ik heb houwdegens van Buitenlandse Zaken horen spreken die ik onder geen beding naar Silicon Valley zou hebben meegenomen. De nieuwe CG, Hugo von Meijenfeldt valt absoluut niet in die categorie. De overdracht (de BVD heeft hier ingegrepen; ‘faze out faces’):

Plaatsvervangend Consul Generaal Ard van der Vorst leest met eerbied de overdrachtstekst voor terwijl de nieuwe CG Hugo von M. geheel links en de vertrekkende CG, Bart van B., in het midden, aandachtig toeluisteren. Dank Bart! Go Hugo! Volgende week nog een afscheidsparty voor intimi, dus dat gaat genieten worden! Zoiets van “en van je hoempa, hoempa, hoempa, Bart van Bol…..”. Nog een voorbeeld; normaal gesproken gaat vaders met de 3 boys naar hun favoriete baseballteam, de Oakland Athletics (de A’s dus). Nu, met Bo-Peter onderweg naar India, een kaartje over voor…..een van onze fantastische stagieres; Sebastiaan van Mook, hier in volle glorie te bewonderen:

En gisteren werd ‘ons’ Kaj 21 en da’s een grote dag in Amerika. Dan mag je wettelijk gaan drinken. Ja, ik weet het, pistolen en geweren mag je al op je 18e kopen en oorlogje voeren mag je ook veel eerder. En natuurlijk wordt een Laanen kind verward als hij in Nederland een pilsje mag drinken op z’n 16e (als ze daar al op letten) en in Mexico op z’n 18e (als ze daar al op letten), maar hier zal je rijbewijs ter tafel moeten komen om de barkeeper te overtuigen.

Astrid nam Kaj mee voor z’n eerste wettelijke (Guinness zo te zien) glas bier bij BJ’s. Wel even aantonen dat hij ook echt 21 was! ‘s Avonds tot een uur of wat (ben zelf maar naar bed gegaan) een mooi feessie met een aantal vrienden en vriendinnen, waarbij lustig een competitie beer-pong werd opgezet, hetgeen volgens mij rustig en ordentelijk is verlopen!

Ach ja, je wordt maar een keer 21 en de voordelen zijn voor mij significant; voor het eerst kan hij legaal voor mij een biertje bij de A’s halen en uitvinden dat je voor $9 per ‘glas’ helemaal het ventje bent! Breaking News: Bo-Peter’s vlucht van Moskou naar Delhi is 24 uur vertraagd. Ja, ja, “Time waits for no one”, Aeroflot wel!

5:16

The Rolling Stones – "Time Waits For No One" (1974)

•  

Gebrek aan inspiratie of de angst voor de witte bladzijde, zo wordt schrijversblok omschreven. Iets dergelijks overviel mij deze week, hoewel er dan toch weer iets voorvalt wat in de schoot geworpen wordt en anderen blij maakt! Daarnaast had ik een TV sportverslaggevalletje waar ik me echt over op kan winden. Astrid zegt dan: “het is maar een spelletje” en Kaj en Ivar trekken zich terug aan de andere kant van de bank om aan mijn geschimp te ontsnappen. Terug naar mijn schootgevalletje; donderdagmorgen ontvang ik een direkte boodschap via facebook van een voormalige kamergenoot van Bo-Peter:

· 11:48am John Holzinger

Mr. Laanen,

It’s John, Bo’s old roommate. I found 5 or 6 stolen bags outside my house that belong to a family from the Netherlands. I have 4 of their passports and all their belongings. It seems that mostly everything of value was stolen. But obviously they want all there belongings back. I dont know what to do. I emailed them, and was wondering if you could help at all.

· In korte bewoordingen heb ik reeds wat op de diverse media gemeld, maar het ging zo: de familie had de auto eventjes onbewaakt gelaten met hun spulletjes in het volle zicht……in Oakland! Hallo! Dan staat er bijna met chocoladeletters op al die spullen: “neem me mee, neem me mee”. En dat gebeurde dan ook, raampje ingetikt, spulletjes weg. Dieven gaan er vandoor en gooien alles wat ze niet kunnen gebruiken in Berkeley uit hun auto, in de portiek van Bo-Peter’s voormalige kamergenoot, die mij dus van diens Berkeley tijd kent.Ik naar de paspoortafdeling (oneerbiedig) en vraag of de familie zo-en-zo zich gemeld heeft. Nee dus. Hopelijk is er niets ergers aan de hand flitst het door m’n hoofd. Ik meld me terug bij John: 12:22pm Peter Laanen

Hi John, One of my colleagues of the passport department, Marco van Vemden, will be in touch with you to make sure all goes according to the rules. (What do I know?). Thank you in the name of the Zo-en-zo family!

Na de lunch loop ik op straat tegen Marco aan die me zegt dat de familie zich gemeld heeft en dat hij me een e-mail gestuurd heeft:

2013/7/25 Vemden, Marco-van:

Pedro, Prima actie! Heb zojuist mevrouw Zo-en-zo gesproken. Ze zijn vanmorgen bestolen en zijn nog in Oakland. Ze gaan zo met John bellen om de pick-up te regelen. Ze kon me wel zoenen …

Ho, ho, wacht even, reageer ik, wie verdient die zoenen?

Terug naar John: “is het gelukt?”

· 1:36pm John Holzinger

I got a hold of the family and they just dropped by to pick up their things. Very nice folks, everything worked out. Thanks for all the help!

Binnen 2 uur een familie weer dolblij gemaakt, hetgeen ik ook terugschrijf aan Marco:

From: Peter Laanen <peter@nbso-california.com>

Date: 2013/7/25

Subject: Re: Familie Zo-en-zo

To: "Vemden, Marco-van"

Alle spullen inmiddels opgehaald.

We kunnen weer tevreden op onze witte paarden de zonsondergang tegemoet rijden!

En dan kan je tevreden constateren dat je bestaat en het er niet toe doet hoe deze tragi-komedie zich kon ontwikkelen tot een happy end! Na al deze avonturen ontspon er zich een discussie op het consulaat die er tot leidde dat ik stelde dat ik op m’n 17e even slank was als Ivar. Dat laatste werd zeer in twijfel getrokken. Okay; hier het bewijs jullie ongelovigen:

Kralingsche Plas, Rotterdam in het Jaar des Heeren 1963. Wat een joch he?! Nu ik dit allemaal opgeschreven heb, heb ik geen zin meer om dat over-positieve gedoe van onze sportcommentatoren aan te kaarten (komt nog), hoewel ik van de week dacht, na de blown save van onze closer Balfour; “waar is Theo Reitsma wanneer je hem nodig hebt?!” Ik sluit dit keer af met een facebookmelding van m’n goede oude makker Theo van der Linden die zich liet fotograferen op de cover van ‘Senior en Scooter’:

Nou, dat heeft hij geweten! Zodanig zelfs dat hij hevig ontkennend het volgende op facebook aantekende:

1. Theo van der Linden

Yesterday

Even voor alle duidelijkheid:
Ik heb nog nooit bingo gespeeld in mijn leven.
Ik zal nooit een Rijncruise maken.
Ik zal mijn leven lang een rocker blijven.
Ik zal nooit en te nimmer een 55-plus beurs bezoeken.
Ik zal nooit een geruit overhemd dragen.
Ik zal nooit een concert van André Rieu bezoeken.
Ik blijf de mouwen van mijn T-shirts afknippen.
En het blad ‘Senior en scooter’ bestaat niet.

Wie zegt nou dat facebook’s demografie qua leeftijd omhoog gaat?!

Speciaal voor Theo: Ouwe Lullen Moeten Weg!

http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=jwonxZQwtnA

 

Inderdaad, waar blijft de tijd?Is het al weer 15 jaar geleden dat m’n moeder overleed? 15 jaar geleden dat ik hielp Ex’pression College op te bouwen in Emeryville, Californië? 25 jaar geleden dat ik het voorrecht had om als voorzitter van de KNBSB met de honkbalploeg af te reizen naar de Olympische Spelen in Seoul, Korea? Maar, nare gedachte, is het ook zo lang dat ik m’n oude baas, voetbalmakker en werknemer Joop langhorst niet gezien heb? Inderdaad! Joop ging van Rotterdam naar Sneek, Friese heimwee, en ik begon met Astrid aan avonturen in Duitsland, België en nu alweer 15 jaar US of A! Dankzij Facebook en Sjaak Swart’s 75-igste verjaardag, waar ik Bertus Holkema (legende in de muziekbizz) er op attendeerde dat ik nog mooie foto’s van Sjaak had van het WK voetbal 1990 (begrijpt U het nog?), gebeurde het dat Eva de Wilde me ‘bevriende’. Eva, sinds 26 jaar de vrouw van Joop. Niet dat Joop uit m’n gedachtenloop totaal verdwenen was; zie onderstaand stukje uit m’n Luim van 8 januari 2011 n.a.v. het overlijden van Coen Moulijn:

Has anybody here, seen my old friend Coentje – Can you tell me where he’s gone? He dazzled a lot of fullback’s, but even dribblers say too early, “so long”.

Als grote Sparta fan, van kinds af aan, was het natuurlijk een gruwel om tegen Feyenoord te moeten spelen met Coen op links. Daar komt de draad; Sparta’s rechtsback, Joop Langhorst, vocht menig duel met Moulijn uit en deed dat niet slecht. Joop was Chief Data Processing, mijn baas dus, bij het Amerikaanse leger, waar ik van december ’66 tot november ’70 gewerkt heb. Via hem kwam ik in de selectie van Sparta terecht, onder leiding van Wiel Coerver, waaruit ik hardhandig verwijderd werd toen ik dreigde met voetballen te stoppen als ik geen contract kreeg. Aangezien ze me verwijderden had ik a) geen contract en werd ik b) niet meer opgesteld, een half seizoen naar de kl…eh….knoppen. Wijze levensles, dat wel! Eva had van zo’n duel van Joop met Coen eerder dit jaar n.a.v. de viering van hun 26-jarig huwelijk een mooie foto-op linnen-portret laten maken:

Echter, kwam ik er de laatste weken ook achter dat Joop begin dit jaar ernstig ziek was geworden, zo ziek dat hij zelfs het grote Sparta-125 feest moest missen. En dat moet echt een domper van jewelste voor hem geweest zijn. Maar Joop was niet alleen voetbal voor mij, en de titel is ook niet zo maar gekozen. Waar ik nu sta, heb ik ook voor een deel aan Joop te danken. Immers, toen wij ons er goed van bewust waren dat ponskaarten niet alles was, gingen wij ons voorbereiden op cursussen bij IBM in Amsterdam, DOS, COBOL en RPG werden onze kooswoordjes. Maar, eindeloze avonden naar Amsterdam in Joop’s BMW werden afgerond met de daarbij behorende certificaten. Oh ja, ik had in die tijd een brommer, en dan is het nog een heel end naar Amsterdam! Dankzij Joop heb ik het gered. Eva wist me te melden dat momenteel de situatie redelijk stabiel is, en derhalve hoop ik Joop en Eva november a.s. te bezoeken wanneer ik NL aandoe voor zaken. Ter afsluiting en ter ere van Joop een prachtig plaatje van het ANP uit de wedstrijd Ajax – Sparta van 19 januari 1969:

Uit Algemeen Nederlands Persbureau – Fotoarchief, 1963-1969 van de ANP Foundation

VOETBAL-EREDIVISIE-AJAX – SPARTA 2-1

AMSTERDAM: Eredivisie: Ajax – Sparta 2-1: Aanvaller JOHAN CRUIJFF van Ajax en Sparta doelman JAN VAN BEVEREN komen flink met elkaar in botsing. Verdediger JOOP LANGHORST kijkt toe.

Omdat we er niet genoeg van kunnen krijgen, en om aan te tonen dat de Sparta kleuren diep in onze aderen verankerd zijn, een verjaardagsplaatje van broer Rob aan jongste zoon Ivar die onder een Sparta dekbed slaapt:

Over broer Rob gesproken; die heeft toch maar mooi van de week 4-daagse zonder blaren beeindigd. Hulde!

Of Rob nu beter schrijft of wandelt weet ik niet, maar bekijk dat maar op www.roblaanen.nl voor al zijn downloadable boeken. In de tussentijd vierde zoon Bo-Peter zijn 22e verjaardag in Parijs alwaar ze de IJffeltoren voor hem aangestoken hadden.

Het serieuze werk begint voor hem 2 augustus a.s. wanneer hij naar India vertrekt. Oudste zoon Rick’s gips moest even opengezaagd worden voordat hij naar Egypte kon vertrekken met de familie. Nooit kleinzielig geweest!

Maar met de rolstoel aan de bar is hij goed pruimbaar! Op dus naar een week vol nieuwe avonturen die ik in detail zal vastleggen!

Dat is natuurlijk iets dat de Bay Area schokt, en tevens een bot dat de media afkluiven in tijden dat nieuws schaars is. Als een wonder zijn er ‘slechts’ drie mensenlevens te betreuren bij deze hoogst waarschijnlijk door piloten veroorzaakte crash. Zonder de statistieken er op na te hoeven kijken, een aantal dat ruimschoots in schiet- en steekpartijen in aanpalend Oakland en Richmond overtroffen wordt. Maar dat is dagelijkse kost, en derhalve minder interessant. Triest is natuurlijk ook nog dat een der slachtoffers overreden werd door een der aanstormende brandweerauto’s!

Dit ziet er inderdaad afschrikwekkend uit, maar toen waren alle passagiers er al uit en kon de brandweer zijn gang gaan. En, de passagiers hadden er al eerder uit kunnen gaan ware het niet dat men pas na het zien van wat rook en vlammen besloot om de noodprocedure in werking te stellen. Nu mogen we elke dag genieten van elk moertje en boutje dat van de runway verwijderd wordt en krijgt het wereldgebeuren minder aandacht dan ooit. De geschiedenis herhaalt zich! In minder afschrikwekkend nieuws werden simultaan de tuinlampjes gerepareerd in onze Mount Diablo Foothill tuin. Even een stukje achtergrond; daar waar al mijn Amerikaanse buren en vrienden trots hun ‘toolbox’ laten zien, meld ik kalmpjes in de garage dat we het hier over Astrid’s gereedschapskist hebben. Derhalve toog zij met opgeroepen vriend en vakman Paul Nijssen (Nijssen Electric) aan het werk. Alras had Paul ontdekt waar de kortsluiting vandaan kwam (lampjes tellen om te kijken wat de transformator aan kan). Daarna ontstond er ook voor hem een probleempje:

Met die kolenschoppen van hem kwam hij er niet aan toe om een verbindingsstukje aan te brengen! Astrid ‘to the rescue’ en ik achter de camera! Ere wie ere toekomt, Paul heeft net zo lang zitten etteren tot alle lampen weer in volle glorie hersteld waren. Gynaecoloog zal hij echter nooit kunnen worden! Over Richmond gesproken; daar moest Astrid de afgelopen nachten heen om haar Paramedische kunsten in de praktijk te brengen. Angstig, maar het viel alleszins mee, zeker ook omdat de cops veel bescherming bieden. Wat wel opviel was de ongelofelijke armoe en het verval in sommige wijken.

Dat is precies het verschil tussen het leven aan de ene kant van de lijn of aan de andere kant in de V.S. Heb je het goed, dan heb je het ook echt goed, andersom is het daadwerkelijk soms aan de noodrem trekken, oftewel voedselbonnen en behuizing voor daklozen. Inmiddels, bij afwezigheid van Astrid, droegen Kaj en Ivar in de loop van de week een steentje bij door wat kookwerk af te leveren, hetgeen soms wat hilariteit opleverde omdat ik ook af en toe wel eens geinig kan zijn!

In ieder geval konden Ivar en vriendinnetje Cameron er hartelijk om lachen. De week afgesloten bij Murphy’s Pub met de TVVDM (= Tweede Vrijdag Van De Maand) borrel met dit keer tientallen nieuwe en oude vrienden, kennissen en relaties. Een bont Nederlands geheel in een Ierse Pub in San Francisco. Ter finale afsluiting; ik weet zeker dat sommige van mijn Amerikaanse vrienden en kennissen, als ze dit zouden kunnen lezen, me zouden bestempelen als een communist! Laat ze maar voorzichtig zijn; ik ga volop in de aanval!

Zo’n week dat een afscheid brengt (Jesus), staking (BART), een oorkonde (Bart), een verjaardag (moi) en een premiere (Astrid); m’n liefje wat wil je nog meer?! Onze Spaanse uitzendstudent, Jesus, vetrok zondag j.l. vanaf Oakland, na 10 maanden High School in Californie, aan zijn terugreis naar Madrid. Gedurende de tijd dat hij bij ons verbleef kregen we (Astrid) het voor elkaar dat hij het nagelbijten opgaf, afgekloven tot aan de nagelriem, en weer over prachtige nagels beschikt. Aangezien een van de kado’s voor mijn verjaardag mani- en pedicure behelsde, besloten we hem daarmee te verrassen. Ivar nam hem zogenaamd voor een boodschap mee en toen hij ons daar zag zitten, benen in een zoutmengsel verpakt, verbleekte hij onder zijn gebruinde huid (dat laatste heb ik altijd al een keertje willen schrijven). Ondanks dat werkte hij gewillig mee aan de manicure behandeling.

Na afloop zei hij; “Papa, in Espain men don’t do that”. Ach ja. ‘s Avonds nog even een laatste partijtje ravotten in het zwembad met Kaj, Ivar en Michelle, en na een kort nachtje bracht momsie Astrid hem naar het vliegveld, tranen en al.

We gaan dat rotjoch nog missen. Oh ja, we hebben hem ook nog zijn Spanje voetbalshirt terug gegeven. Het shirt waarop vermeld stond hoe Spanje Nederland versloeg in 2010. Hij wilde dat in Mexico aantrekken tijdens de wedstrijden die Spanje speelde in de Confederation Cup, waarna wij dreigden dat stukje Nederland er uit te knippen. Uiteindelijk hebben we het shirt verstopt (hij dacht dat hij het ergens vergeten had). In de nacht van zondag op maandag kwam het nieuws door dat de BART mensen zouden gaan staken. BART, Bay Area Rapid Transit, is HET openbaar vervoersmiddel in de Bay Area.

Bij een staking ontstaat er een enorme verkeerschaos en neemt een ritje Concord – San Francisco eenvoudig zo’n 2,5 uur in beslag.

Maandag dus het besluit genomen om thuis te werken, en een en ander uit te zingen, omdat dinsdag “Sacramento” op het programma stond. Laat ik me over de eisen van de BART mensen niet uitlaten, wel weet ik dat velen, en juist de kleine lieden, er onder geleden hebben. In Sacramento werd een hearing gehouden met als thema hoe Europese zakenlieden het moeilijk werd gemaakt om in Californie zaken te doen. Behalve Frankrijk waren alle Europese landen min of meer vertegenwoordigd. Ons panel bestond uit de BeNeLux afvaardiging o.l.v. onze Consul Generaal Bart van Bolhuis.

Nou, gesteld kan worden dat iedereen zijn zegje kon doen en hopelijk gaat de verantwoordelijke senator, Willian Emmerson, de nodige druk uitoefenen, mede omdat het ook voor Californie van belang is. Geinig was natuurlijk het gegeven dat onze scheidende Consul Generaal bedankt werd met een prachtige oorkonde voor zijn werk t.b.v de Europees – Californische betrekkingen, waar ik ook een beetje m’n stempel op gedrukt had.

Totaal verrast luister Bart naar wat Senator William “Bill” Emmerson tijdens de receptie te melden heeft. Eerder deze week deed de foto met de oorkonde reeds de ronde. Geweldige dag die niet vernaggeld werd door de BART staking. Echter, de volgende dag moest deze jongen wel degelijk naar San Francisco. Luister goed, jongere beeldbuiskinderen, gemaakte afspraken met Nederlanders die weer terugkeren naar het vaderland kan je niet afzeggen. Maar, gezegd dient te worden dat na de Sacramento euforie het niet meeviel om 04.15 uit de veren te springen…eh…rollen. Uiteindelijk kreeg BART ook mij te pakken en stond ook ik in de file voor de toll plaza.

Maarrrrrrr, daarna kwam mijn verjaardag, reeds uitbundig beschreven, en ik voelde me zo dankbaar voor de vele tientallen felicitaties, ook van oud studenten, en het feessie dat Astrid weer georganiseerd had. Het moet me van het hart dat ik qua liquide fondsen weer aan de veilige kant zit!

Dat koppie op de achtergrond kan geen toeval zijn! Daarna 4^th of July, grote Amerikaanse feestdag en voor ons de mogelijkheid om enigszins uit te puffen en op te ruimen. Vrijdagavond wederom een premiere, Astrid’s eerste nachtshift als Paramedic!

Ze had er zin in, luistert naar mijn instructies (not!) hoewel het gevaarlijke Richmond niet de beste plek is voor de eerste start. Maar, vanmorgen weer veilig thuisgekomen, zodat ik deze Luim met een happy note kan besluiten! Hoewel; breaking news, onze vegetarische zoon Bo-Peter heeft toegegeven dat hij in Nederland de afgelopen week een HEMA worst verorberd heeft!

LIFE_IS_A_SONG_WORTH_SINGING

De laatste maanden zijn ongeveer als volgt aan mij voorbij gegaan: ziekenhuis, postenoverleg Washington, DC en vakantie Mexico. Als het ware een wervelwind aan aktiviteiten, doch enigszins verschillend van aard! 10 dagen Mexico bracht ons dagelijks een portie warmte rond de 30 graden, entertainment, heerlijk voedsel en hier en daar een drankje. Harry Nak zou zeggen; “nou, hier en daar!”. Bo-Peter bracht ons naar SFO International, hetgeen tevens betekende dat we tot de kerst van elkaar gescheiden zullen blijven met het oog op zijn trip naar Europa en vervolgens India, waar hij Engelse les gaat geven en meewerkt aan de opbouw van een school.

Terwijl Bo-Peter en Ivar elkaar een laatste ‘hug’ geven, heeft Astrid het er duidelijk moeilijk mee. De avond daarvoor hadden we met een intiem dineetje bij ‘The Door’ een voorschot genomen en konden moeder en zoon nog even van elkaar genieten.

Ze worden zo snel groot die gasten; echt wel!

Zo lang geleden is dat niet (fun with good friend JJ Johns)! Club Solaris is ons eigen paradijsje in San Jose del Cabo en het is ‘s ochtends goed toeven op het balkon als de boys hun roes uitslapen (Mexicaanse nachten zijn lang), Asje de achterstallige Libelles leest, en ik stiekem wat e-mailtjes er uitgooi.

Lekker hoor, zo’n balkonnetje met uitzicht. De dagen vlogen voorbij, ook al omdat ze gevuld waren met luiheid (heerlijk), hapjes en drankjes, sport (meestal om naar te kijken), entertainment en lekker lezen. Ik betrapte mezelf er op dat ik 4 jaar oude Libelles zat te lezen en meeleefde met de (oude) escapades van Anne Wil en Hans. Aftakeling? Nou, ik heb ook nog eens de pil van Geert Mak ‘Reizen zonder John (Steinbeck)’ tot me genomen. Als je hier 15 jaar woont, dan kan je nogal eens van mening met hem verschillen en soms had het meer weg van een proefschrift. Goed boek, maar ‘De eeuw van mijn vader’ vond ik stukken beter. Weet je, onderstaand een kleine collage die goed weergeeft wat er zo al in Los Cabos plaats vond:

Zo, over lekker lui genieten gesproken. Asje in volle glorie!

Kaj en Jesus (onze exchange student) genoten volop tijdens het Caribische avond buffet. Kaj’s glimlach kon niet breder en vol trots toonde hij z’n borsthaar.

Ivar de rapper tijdens de karaoke avond, gesteund door Kaj en vriend Michael. Ivar had geen tekst nodig en vond dat hij de zaal moest bespelen!

De Beach Boys presenteren zich voordat zij een potje volleyball gaan spelen. V.l.n.r. Kaj, High School vriend Michael, exchange student Jesus, Ivar ‘six pack’ en buur/High School vriend Jeremy.

Ivar vol in aktie terwijl zijn medespelers bewonderend toekijken. Iets dat ook niet onthouden mag worden is het zebrapad dat Asje en ik aantroffen op een onzer wandelingen.

‘Moet ik er nu omheen, of er dwars door?’ Wat je ook niet moet doen, is jouw iPhone uitlenen aan een Ivar of Kaj, dan kan je een dozijn of zo foto’s verwachten van dit kaliber:

Mooie foto’s voor een dating site! De vakantie werd eigenlijk ook een soort van afscheid van Jesus, de Spaanse student die sinds kerstmis bij ons woont. Het zal nog niet meevallen wanneer hij morgen vertrekt.

Een laatste mooie foto van de High School en voetbalmakkers. Astrid heeft Jesus tevens van het nagelbijten afgeholpen; wat zal zijn moeder trots zijn! Inmiddels is in Californie ‘same sex’ huwelijk goedgekeurd, hetgeen aanleiding was tot een hoop vreugde. Maar wie, o wie demonstreerde daar 3 jaar geleden voor?

Juist, onze Bopper, en dat liet hij de wereld vanuit Wales via facebook ook weten! Mooie afsluiting, toch?! Zo, nu even lekker insmeren want het wordt vandaag 38 graden Celsius. Uiteraard heeft onze sponsor tijdens deze hete dagen het laatste woord:

MEXICO!

http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=Mn_JuvLjLe8

Wegens al het “belangrijke” nieuws van de afgelopen weken is dit even blijven liggen, maar bewaarderig als ik ben………. Zoon Ivar is sinds jaar en dag Co-Sports Editor van Northgate’s High “The Sentinel”. De krant gaf hem de gelegenheid om zich als persoon voor te stellen aan de lezers, waar Ivar gaarne aan voldeed. Waar hij echter geen vat op had was de kop van het verhaal, waar men opzichtig tracht de aandacht van de lezers te trekken. Ondanks dat hij Nederland en Holland vermeldde, kwam de koppensneller tot de conclusie dat hij, nou ja, zie maar!

Lokale Nederlanders hebben meer dan eens mogen vernemen dat Amsterdam aangeduid wordt als de hoofdstad van Denemarken. Ivar kon alleen maar meewarig met z’n hoofd schudden toen hij het artikel onder z’n ogen kreeg. Niets is heerlijker dan in je eentje, met een kop koffie en een stroopwafel, op een heerlijke zaterdagmorgen in je eigen pretpark de sportkrant te lezen:

Vooral ook omdat jouw favoriete team op sensationele wijze, na een overwinning op de Chicago White Sox, de eerste plaats in beslag heeft genomen. De laatste maand 8 wedstrijden ingelopen op het met veel geld beladen Texas Rangers. Boze tongen zullen beweren dat ik het S.F. Giants verlies er onder geplakt heb, maar niets is minder waar, dat waren de koppensnellers van de Contra Costa Times! (Sorry, Consul Generaal Van Bolhuis) De week bracht ons 12 veelbelovende start-ups uit Nederland die hier waren om te leren en om te bezien of de USA hun bedrijf tot grote hoogte zou kunnen brengen. Heerlijk om de “Do’s and Don’ts” te mogen presenteren, mede uit het oogpunt dat er nogal wat verschillen zitten tussen toeristisch Engels (Amerikaans Engels!) en zaken Engels. Als je een hoop bier bestelt bij S.F.’s toeristische attractie Pier 39, nou dan krijg je het. Dat ligt even iets anders met een hoop orders krijgen! We hadden een geweldige groep van jonge en wat rijpere entrepreneurs over:

Woensdagavond had ik de eer om als moderator te mogen fungeren bij de afvalrace. Afvalrace omdat slechts 6 van de 12 bedrijven de finale mochten pitchen op donderdagavond. De jury bestaande uit Arthur van Hoff (serial entrepreneur; denk o.a. aan Java, Zing en Flipboard), Erik Meijer (Award winning Microsoft techneut en entrepreneur) en Cees Jan Koomen (voormalig President Philips N.A. Semi Conductors en oprichter Point One Innovation Fund) had de ondankbare taak om de afvallers te bepalen. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn hart ging zo uit naar de afvallers dat ik op lafhartige wijze Plv. Consul Generaal Ard van der Vorst e.e.a. liet bekend maken. Inmiddels had de jury zich al uit de voeten gemaakt (geintje!). De finale speelde zich af voor een publiek van zo’n 300 insiders; de zenuwen gierden door de zaal! Lees hier alles over op:

Permanent Link to Day 4 Report- Startup Bootcamp SF

Volgen de week kunnen jullie me grotendeels in Washington volgen, alwaar ik de ambassade veilig maak. Vandaar een mooie afsluiter van een van mijn artisten uit de Arcade Duitsland tijd:

W_A_S_H_I_N_G_T_O_N

Lutricia Mcneal – Washington

5:10

Dat is te zeggen, niet dat we elke dag de gang naar Napa en Sonoma maken om ons daar te laten verwennen met wat champagne-achtige zaken. Nu ik het opschrijf (inklop), klinkt het als Sodom en Gomorra, zij het dat Napa en Sonoma niet bepaald als voorbeelden van verderf aangemerkt kunnen worden. Derhalve hebben zij ook niet de toorn Gods over zich afgeroepen (Genesis 19). Maar goed, ik dwaal af; we vierden het geweldige optreden van het duo Paulien en Gerard daags tevoren, en tevens het verworven Paramedic etiket van Astrid met een kleintje sjampoepel:

Wie kan daar nou op tegen zijn? Tevens dronk ik nogmaals mijn Sparta kater weg. De week beginnen met Memorial Day is ook geen straf, zeker niet als de A’s fan base in huize Laanen de eerste van 3 gewonnen wedstrijden tegen wereldkampioen San Francisco Giants tot zich mogen nemen. Vreemd genoeg keek men wat zuur op het consulaat toen ik meesmuilend dinsdagmorgen Nederlands grondgebied in de V.S. betrad. Laat woensdagmiddag, met nog een vergaderingetje voor de boeg, kwam een stralende Consul Generaal Bart van Bolhuis zich afmelden met de mededeling dat de Giants thuis die Oakland A’s wel eens te pakken zouden nemen:

Niet dus, 9 – 6 voor de A’s in San Francisco! Gelukkig wonnen ze toch nog een van de vier wedstrijden, hetgeen de sfeer uiteraard ten goede kwam. Maar, dient gesteld te worden, als je een van de kanonnen van je ploeg zo dik laat worden dat hij een geul in het gravel maakt als hij duikt, dan moet je op gaan passen!

Pablo Sandoval hobbelt terug naar de dug out; het zou niet zijn wedstrijd worden. De week afgesloten met de laatste Orange Night bij het De Young Museum. Thema: Amsterdam – San Francisco binding, met 5 sprankelende presentaties dienaangaand.

Opmerking; zo goed zijn die iPhone foto’s dus ook niet! Uiteraard ontbrak cannabis niet! Alvorens daar in stijl mee af te sluiten, de opmerking dat we volgende week 12 bruisende jonge entrepreneurs de bootcampweek van hun leven mee laten maken; zie ook Dutch Demo Night San Francisco

De uitsmijter, als beloofd: 

Na een vervelend weekje (rimpel in de vijver des levens) werd ik nogmaals op onze mortaliteit gewezen toen goede vriend Ton Bunnik me meldde dat Jos van der Zalm, fijne makker en ex collega bij Multi Function Computers, de strijd tegen darmkanker verloren had. Zo, pas op de plaats! Na mijn kleine flirt met magere Hein er weer bovenop gekomen, hetgeen klaarblijkelijk niet beschouwd mag worden als een gegeven. Sterkte, veel sterkte wens ik Nelleke van der Zalm en kinderen. Het bracht me echter wel naar positieve gedachten, hoewel….. Een stukje muziek dat ik graag bij mijn verscheiden gespeeld zou willen hebben is:

Waarom? Omdat het gaat over ‘laughter after pain’ en ‘sunshine after rain’. Omdat het leven doorgaat! En, vooral ook omdat het album ‘Brothers in Arms’ heet, een ode aan al mijn vrienden en vriendinnen die dat al vele tientallen jaren zijn, en gebleven zijn, waar wij ook ter wereld ons hoofd neerlegden. Maandag j.l. bracht ons weer zo’n heugelijk feit:

Op een stralende dag in UC Berkeley’s Greek Theatre deed niemand minder dan Goeverneur Jerry Brown de inleidende, inspirerende speech voor de 110 studenten die hun Bachelor’s Degree in Politieke Wetenschappen verdiend hadden. “You are the people who will clean up the mess in Washington”, was een van zijn provocerende uitspraken die met gejuich begroet werd.

Een stralende dag met een nog stralender Bo-Peter die precies in de daarvoor gestelde 4 jaar z’n degree haalde. Oh ja, een ‘double degree’, hij studeerde ook af in de Nederlandse taal, een van de weinige onderdelen van zijn studie waarbij ik hem kon helpen!

Waanzinnig he, die UC Berkeley achtergrond. Een Laanen die afstudeert in Berkeley, als m’n moeder dat had geweten (of Opa Toon)! In ieder geval straalde Astrid voor drie, evenals Oma Riet in Vinkeveen. ‘s Avonds had Astrid nog een klein feestje in elkaar gedraaid, waarvan ik het slagen hoog acht gezien het aantal lege flessen (geen limonade) dat ik ‘s ochtends aantrof. Bo-Peter’s mede Berkeley graduates vierden het tomeloos mee. Een ander hoogtepunt vormde het moeder/zoon duo dat afgelopen week op pad toog, Astrid bij American Medical Response en Kaj bij Bay Medic.

Evenals zijn moeder gaat Kaj de Paramedic kant op. Ben ik omringd door verzorgers, of niet?! Tevens deelde Kaj ons lakoniek mede dat hij bij de NAVY bevorderd was tot Petty Officer 3^rd class. Weer een streep (Chevron) op de mouw!

De week werd in stijl (jazzy) afgesloten bij het De Young museum in San Francisco. Orange Night met aan de piano collega Gerard Brikkenaar van Dijk en als vocalist diens vrouw Paulien, die eerder in haar carriere een nummer 1 hit in Japan scoorde met “Dominique”.

Geweldige avond met een dankbaar publiek in een prachtig museum! Maar vandaag gaan we met de Brikkenaarseen wijntoertje in Napa doen. Smullen geblazen dus! En, we gooien hem er nog een keer in:

Mijn eerste voorspelling is uitgekomen; 0-0 thuis tegen Roda. Morgen billen knijpen omdat ik 1-1 heb voorspeld in Kerkrade en Sparta dus terug in de Ere Divisie! Duim mee, knijp billen, whatever, make it happen! Ivar zit om 05.30 voor de computer live mee te kijken, en duimt en knijpt!