Laanen's Luim

Wat heb ik vanmorgen genoten van alle facebook foto’s en commentaren over het weer, waarbij zelfs de opmerkingen van mensen over de N.S. van milde aard waren. Hoewel?! Op het journaal werden harde noten gekraakt. Het zijn van die momenten dat je innig naar Nederland terug verlangt, zij het niet in een 2e klas coupe van de N.S. Nadat Plv. Consul Generaal Jaap Veerman en ik van een inspannende zakenlunch bij ons favoriete Italiaanse restaurant Brindisi terugwandelden, afgelopen donderdag, toonde hij zich blij verrast over mijn gedachtenkronkels. Zoals de trouwe lezer kan constateren is het contrast nogal groot tussen ‘Winter Nederland’ en ‘ Lente San Francisco’!

Jaap Veerman en Belden Allee, op loopafstand van het Consulaat

Maar wacht, zie ik daar de rechterhand een gebaar maken van “nog 5 maanden”! Ja, over 5 maanden gaat, samen met Jaap, 25% van de uitgezonden ambtenaren wederom verkassen. In sommige gevallen pakt dat goed uit (dat kan ik beter mondeling uitleggen) en in gevallen als dat van Jaap verlies je een kanjer van een collega en werkpaard. Wij zijn in San Francisco van en voor de Nederlandse zakenwereld en hij is daar een sprekend voorbeeld van. Wanneer wij van zakenlieden iets te horen krijgen als “dat jullie ambtenaren zo business vriendelijk zijn”, dan weten we dat we de juiste snaar hebben geraakt.

Onze vrienden van Apple hebben inmiddels een behoorlijke beurse plek opgelopen:

De soms onmenselijke en gevaarlijke praktijken in de iWhatever fabrieken waren al lang bekend en mei vorig jaar werd er al hevig in Hong Kong geprotesteerd. Pas nadat de New York Times een diepte artikel schreef over de hele situatie bij de Foxconn fabriek, waar maar liefst 230.000 mensen werken, kwam Apple in beweging. Zien veel mensen Steve Jobs als een engel, op deze foto wordt hij op de achtergrond als duivel geportretteerd. Gaan mensen minder Apple iStuff kopen? Dacht het niet, we zijn natuurlijk zo hypocriet als maar zijn kan. Nou vergat ik vorige week toch nog te vermelden dat wij een fantastische receptie hebben bijgewoond op de Holland stand (NCH) tijdens de Photonics Show in San Francisco.

Photonics staat voor het hele spectrum van licht gedreven technologieen, denk bijvoorbeeld aan laserstralen. Een gebied waarbij ik met name excelleer tijdens dit sort recepties. Nadat iemand iets buitengewoon ingewikkelds heeft uitgelegd, antwoord ik simpelweg: “maar zou het niet net zo goed andersom kunnen zijn”. Vervolgens verlaat ik het afgeblufte volkje omdat ik er natuurlijk geen vervolg aan kan geven. Je moet wat als International Trade Director in den vreemde!

In niet gerelateerd nieuws, ik was het U nog schuldig, mocht zoon Kaj (de piloot) tijdens een plechtige bijeenkomst stukje duizend van de San Francisco puzzel aanleggen. Voorwaar, wederom een hoogtepunt voor de Laanen dynastie.

Zoals gezegd, verheug ik me zeer op mijn spreekbeurt voor de 100-jarige Honk- en Softbalbond:

???

15.00 – 16.30 uur Jubileumcongres KNBSB met alle vertegenwoordigers aangesloten verenigingen, deelnemers CEB Congres en genodigden. (Oxford zaal). Na het welkomstwoord van voorzitter Bob Bergkamp is de regie en presentatie van het congres in handen van de heer Mart Smeets. In ieder geval zal aan het woord komen oud voorzitter Peter Laanen en zal via een panel discussie aandacht zijn voor de toekomst van honkbal en softbal. Het congres zal gedeeltelijk of geheel plaatsvinden in de Engelse taal in verband met onze buitenlandse gasten.

16.30 – 18.30 uur Receptie KNBSB 100 jaar.

De vrijdagavond voorafgaand aan het jubileum hebben wij een reunie van Club 21, in het verleden een geheimzinnig recreatief tennissend en dinerend gezelschap. Je mocht alleen een introduce meenemen als hij een aansprekende mop over de buhne kon brengen. Ging het over het weer, waar ik dit gebroddel mee begonnen ben, dan werden de wenkbrauwen al gefronsd. Een voorbeeld: Man wil sex hebben met vrouw, waarop de vrouw antwoordt “kan je het wel eens ergens anders over hebben?”. De man vraagt om een voorbeeld. De vrouw zegt, al kijkend naar de sneeuw buiten; “het weer bijvoorbeeld”. Man, ook niet van gisteren; “wanneer doen we het weer”. Kijk, enerzijds hoeft deze introduce niet meer terug te keren, anderzijds getuigt het van het hoge niveau van Club 21. Ook daar verheug ik me dus op!

Life is a song worth singing!

http://www.youtube.com/watch?v=jfj3wshhCbQ

Dus, Apple zit momenteel op een potje van zo’n $100 miljard dollar en het journaille vraagt zich in de breedte af of het niet eens tijd wordt dat ze aandelen in gaan kopen. Dat zou een hele boel aandeelhouders gelukkig maken, die dat vervolgens weer deels gaan besteden en zodoende een impuls aan de economie geven. Facebook gaat binnenkort de markt op en haalt naar alle waarschijnlijk zo’n $10 miljard dollar op, waardoor facebook (goh, wat een leuk bedrag) op zo’n $100 miljard gewaardeerd wordt. Weer een paar miljardairs er bij die waarschijnlijk ook niks uitgeven, omdat ze al kamerbreed in de weelde baden. Apple’s CEO (post Steve Jobs) Tim Cook gaat tot 2021 een slordige $367 miljoen verdienen en neemt nog steeds een tuppertje naar Cupertino (Apple’s HQ) met een turkey sandwich en wat cole slaw. Ik kan zo nog wel een tijdje doorgaan, maar het plaatje is duidelijk; zolang 1% op hun pot met geld blijft zitten, kan 99% alleen maar protesteren en hopen dat meer miljardairs een rechtvaardig deel van hun inkomsten retourneert aan de maatschappij waarin ze leven. Immers, in het algemeen betalen ze percentueel al veel minder belasting!

Nadat de SF 49’ers (de lokale San Francisco football trots) in de finale van het NFC divisie kampioenschap uitgeschakeld werd, werden niet alleen wat supporters afgetuigd van winnaar New York Giants, maar bedreigden ze ook hun eigen receiver Kyle Williams met de dood wegens de cruciale fouten die hij in die wedstrijd maakte.

Kyle Williams receiving death threats after NFC Championship

Posted on January 23, 2012 at 10:44 am by Katie Dowd in Fans

There’s football, and then there’s life.

Unfortunately for 49ers punt returner Kyle Williams, some people can’t seem to distinguish between the two.

After fumbling two punt returns in Sunday night’s NFC Championship game, Williams has received an alarming number of death threats and hate messages via Twitter. Some of the most vitriolic include:

@KyleWilliams_10. I hope you, youre wife, kids and family die, you deserve it

@KyleWilliams_10 you should jump off the golden gate bridge for that one

@KyleWilliams_10 HOPE U RUN n2 A BULLET DA WAY U RAN INTO DAT BALL…

Jim Harbaugh, please give @KyleWilliams_10 the game ball. And make sure it explodes when he gets in his car.

Ongelofelijk toch! Dat je op het moment supreme kwaad bent omdat de wedstrijd zo verloren gaat, a la, maar dit is absurd. Geeft me toch te denken dat het een fenomeen is dat zich voor doet bij sporten waar maar een beperkt aantal wedstrijden is; zoals ons eigen voetbal waarbij de hooligans eens, maximaal twee maal per week aantreden. Bij honkbal, minstens 162 wedstrijden, zie je dat amper. En, zo te zien aan alle dure pakken, juwelen en aangeklede Barbie poppen aan hun zijde, laten de miljonairs daar de dollar wel rollen (miljardairs; attentie graag). Grappig persoonlijk detail in deze; zoon Ivar, hartstochtelijk Oakland A’s fan, kon menigmaal zijn tranen niet bedwingen wanneer de A’s verloren, Uiteindelijk heb ik hem eens apart genomen en gezegd dat indien een honkbal team het heel goed doet ze 100 wedstrijden winnen…..maar uiteindelijk verliezen ze er toch nog 62! 62 westrijden huilen maakt een tranendal; stoppen dus.

Met een beetje geluk komen we de crisis te boven

Laura van Baars ?31/12/11, 22:12

Tachtig procent van de Nederlanders is gelukkig en tevreden, een van de hoogste percentages ter wereld.

Veelal verbaas ik me over dat soort uitlatingen, of ik kom de verkeerde mensen tegen. Danwel is ons gemopper bedoeld om het uit ons systeem te krijgen, zodat we weer gelukkig zijn. Waar ik me meer over verbaas is het aantal Nederlanders dat zich in Californie gevestigd heeft en ons weet te vertellen wat er verkeerd is aan Nederland. En waarom zij het verlaten hebben. Zodra ze zich hier een maand of wat gevestigd hebben, weten ze ons te vertellen hoe ouderwets het Amerikaanse check systeem is (derde wereld) en hoe slecht het wegdek van de highways. Hey, het zit klaarblijkelijk in ons bloed, dat betweterige. De Amerikanen zijn gewaarschuwd!

3:37Add to

alexander curly- Hollanders

Dat ik dit ooit als rechtgeaarde Nederlander zo vrolijk uit m’n strot kon wringen! Ach, na al die mooie weken – vorige week nog buiten van de lunch genoten in Belden, prachtig S.F. restaurant steegje- werd het meer dan nodig. Zuid Californie, denk L.A., is grotendeels afhankelijk van het Sierra water, wij willen niet meer op rantsoen staan en, niet onbelangrijk, de jongens hebben dure seizoen skipassen. Dus regen hier, betekent sneeuw in de Sierra regio. S.F. vriendin Ottilie Cools, verantwoordelijk voor www.sfdutch.com (waar kan je in Californie zoute dropjes kopen?) was er vanmorgen als de kippen bij om een foto van hun cabin te plaatsen op facebook:

Tot dusver hebben de boys een keer armetierig de latten ondergeclipped en de dag in Lake Tahoe doorgebracht op een miezerig opgespoten sneeuwpad. De armoe! Dit is het moment waar ik ze er meestal op wijs dat toen ik hun leeftijd had je op z’n best naast de Van der Poelstraat (Sparta gebied) een glijbaantje op de Heemraadssingel kon maken. Blikken van onbegrip worden dan door hen onderling uitgewisseld. Uiteraard komt wijsneus Kaj dan met de opmerking over die ‘goeie ouwe tijd, toen mensen nog met eenvoudige zaken tevreden waren’. Waar zou die dat nou opgepikt hebben? Na mijn uitlatingen over het Laanen verleden (anno 1540) vorige week, dook het Laanen wapen daadwerkelijk overal op. Dankzij de speurzin van meester trombone speler Rene Laanen konden de meeste sites geidentificeerd worden, het begon met de Laanen kerstbal, illegaal op de markt gebracht:

Vervolgens Times Square in New York:

We hebben NBC, ABC, CNN, kortom alle grote netwerken van het lijf moeten houden; wij Laanens zijn niet bepaald dol op publiciteit. Voorts verheug ik me op de trip naar het SXSW festival in Texas. 11 maart (verjaardag zonen Rick en Eric) vertrek in naar Austin, waar het zich allemaal af gaat spelen.

SXSW’s original goal was to create an event that would act as a tool for creative people and the companies they work with to develop their careers, to bring together people from a wide area to meet and share ideas. That continues to be the goal today whether it is music, film or the internet. And Austin continues to be the perfect location.

5:35

SXSW: The World Comes To Austin

Fantastisch evenement waarbij ik onze collega’s van Houston, Texas, een handje help, evenals de delegatie van Handelsroute uit Amsterdam. 14 maart vertrek ik naar Nederland om daar een viertal dagen jonge NL ondernemers te onderwijzen over de “Do’s and don’ts” van het zakendoen in Amerika en de culturele verschillen. Hoogtepuntje in het weekend (zaterdag 17 maart) waar ik een babbeltje met Mart Smeets ‘on stage’ heb tijdens het 100-jarig bestaan van de KNBSB, thuishaven van de wereldkampioen honkbal. Mart Smeets; de laatste maal dat wij ‘live’ gesproken hebben was 25 jaar geleden, juist ja, tijdens het 75-jarig bestaan van de KNBSB:

Wel regelmatig dus!

Inmiddels heeft aan het thuisfront eenieder zich vol op het studeren gestort, vanaf sophomore Northgate High Ivar tot Matriarch Astrid die haar eerste schooldag Paramedic achter de rug heeft. Kudos! Zelf ben ik al weken bezig om een 1.000 stukken puzzle over San Francisco te voltooien. Valt ook niet mee hoor! Wel dient gezegd te worden dat als iedereen zo die diploma’s (Kaj onlangs EMT en ambulance chauffeur, en dat op z’n 19e) binnen blijft harken, mij dat een lieve cent kost. Immers, het dient iedere keer met een etentje gevierd te worden. Nou ja, is ook een hobby van me, dus dat mag wat kosten! In niet gerelateerd nieuws is ‘Occupy Berkeley’ woordvoerder Bo-Peter Laanen op de radio! Volgende week de Photonics show in San Francisco; aan de bak dus!

Op voorhand bied ik mijn excuses aan voor de jukebox terreur die zoon Rick deze week heeft losgelaten op facebook. De opwinding op voorhand, het in ontvangst nemen van de Wurlitzer uit 1951, het voorzichtig installeren van de eerste 45 toeren vinyl schijven hebben tot uitingen van Rick geleid die vele reacties teweeg brachten. Er werd zelfs een poetsende Rick door zijn beminde Liesbeth op facebook geplaatst. Gezegd moet worden dat de slanke dame, zoals Rick de Wurlitzer noemt, er mag zijn:

Ach, ik ben bang dat ‘the root of all evil’ (hoor ik daar een liedje?) bij mij ligt. Niet alleen het bezit van 2 jukeboxen van het wat mindere merk Seeburg, maar ook het bezit van ver over de 1.000 45 toerenplaatjes en ‘Goud van Oud’ feesten in zijn jeugd heeft tot deze manie geleid:

Rick wordt nu behandeld in de Top Pop kliniek, Poppoloog Dr. Ad Visser heeft ons verzekerd dat hij weer helemaal het ventje wordt. Overigens heeft de opmerkzame kijker natuurlijk allang geconstateerd dat mijn Bill Haley lok er op getekend is. Maar waarom willen mensen altijd haar op mijn hoofd plakken? Nu het natuurlijk allemaal eenvoudiger wordt met alle computertechnieken, stroomt het mijn inbox binnen. Mensen, ik wil geen haar (meer), men zou mij niet meer herkennen! De laatste artistieke creatie kwam van achterneef Rene Laanen, de bekende trombonist:

Kijk maar eens op zijn website naar alle beroemdheden waar hij mee gespeeld heeft www.renelaanen.com maar Rene blijft een gewone Laanen jongen, zoals jullie dat kennen van ons! Dan vraag je jezelf af hoe blijven al die Laanens aan elkaar geplakt? In 1970 publiceerde Dr. A. Dek het familieboekje over de geslachten Laane, Laanen en Lanen:

Het werd mede mogelijk gemaakt door de financieele medewerking van M. Lanen, directrice van Instituut Schoevers te Rotterdam. Een fascinerend boekwerkje waar duidelijk uit bleek dat van geslacht op geslacht door slordigheden in de registratie de namen wat verbasterd werden. Het begon allemaal met stamvader Anthonis die rond 1540 geboren werd, het begin van de tachtigjarige oorlog. Nog fascinerender vond ik hoe snel van tak tot tak naar welvarendheid of armoe gesprongen werd. Net voordat de bankierstak ontstond, kwam de barbierstak tot stand; juist, de onze!

Fiere ZZP-er mijn opa (Pssst…oma was liever)! Ook werden transacties in die dagen nauwlettend vastgelegd, evenals de criminele handelingen:

Fantastisch toch?! Dat bloed zit dus in alle Laanens; U bent gewaarschuwd! Inmiddels is er in Huize Laanen te Concord een race ontstaan tussen moeder Astrid en zoon Kaj wie het eerst paramedic zal worden. Astrid heeft inmiddels een hoekje ingericht op ons kantoor en heeft zich er volledig op gestort:

Kaj behaalde gisteren zijn ambulance driver license en stoomt door na het behalen van zijn EMT diploma (uitleg: zie vorige column). Wie het gaat winnen? Astrid natuurlijk! Zij heeft Kaj opgedragen eerst maar eens wat praktijkervaring op te doen. Strategisch erg sterk. Zo zie je maar boeren, burgers en buitenlui, het leven is als een jukebox: een smartlap hier, een chanson daar, maar vooral lekker meegalmen!

Het Cocktail Trio..Wie heeft de sleutel van de juke box gezien

Gedurende de ruim 4 jaar dat ik leider ben van het prachtige Netherlands Business Support Office in San Francisco’s Bay Area, registreerde ik tot 31 december 2011 1 (zegge een) officieele ziektedag. 2012 begon met zware verkoudheid, aanvallen op de neus waar de zakdoekenfabriek niet tegen aan kon produceren en hoestbuien die vaag aan een kliniek in Davos, Zwitserland deden denken. De oude eik was zo’n 4 dagen geveld, waarvan 2 als officieele ziektedagen golden omdat de 1e en de 2e januari als vakantiedagen in de boeken kwamen. Dit, beminde lezers, is bedoeld als intro voor een belangrijker topic, omdat ik een hekel heb aan uitingen van onbelangrijk onbehagen (snotneus, verkeerde been uit bed gestapt, lekke band, aardappelen aangebrand) in de diverse sociale media. Het zette me aan tot enige recreatie om de zinnen te verzetten:

Heus, het komt af!

het versneld aanvragen van een Amerikaans paspoort voor Bo-Peter en Kaj (dankzij Heer Donner in Nederland)

en wat meer aandacht te besteden aan de Republikeinse kandidaten voor het Amerikaanse Presidentschap. En van dat laatste wil je echt wel schrikken!

Romney’s the target, but his GOP opponents keep attacking one another in N.H.

LANCASTER, N.H. — All of the Republican presidential candidates not named Mitt Romney have been trying desperately to make the case that they can beat President Obama this fall, hoping to blunt Romney’s electability argument that he is the only one in the race who can do that. But on Thursday, in town hall meetings and other campaign stops across New Hampshire, where Romney leads by double-digit margins in most polls, the “not-Romneys” kept getting distracted by the urge to turn on one another.

Boven geportretteerde Heer Gingrich wordt in het algemeen beschouwd als een doorgewinterde leugenaar

Newt Gingrich Believes the Lies He Tells Even When Lying to Himself. He’s Mental!

Posted on December 12, 2011

I just heard a popular pundit call Newt Gingrich “a bald face liar” on cable TV. This was her response to hearing sound of Newt lying to himself about why he resigned as Speaker of the House. How stupid and ill-informed does Newt think the American voters are? Why my morning began with a sound byte of Sen. Lindsey Graham of South Carolina admitting that the plot to force the hated (sic) Speaker out of office began in Senator Graham’s office. Six hours later I watched Newt nervously spin a yarn about his disgraceful departure from the Congress and his punishment for wrong-doing in the form of a $300,000 fine. I wish a psychiatrist would come forth and explain how more than one truth of a situation can exist in that enormous head of Newton Gingrich.

Dan hebben we Santorum;

“who added $2 million to his campaign war chest in the two days since his surprise second-place finish in Iowa, faced boos at a stop in Durham as he answered questions about his position on same-sex marriage. He is a longtime opponent of gay rights, which makes him popular with many conservative voters.

But while speaking at New England College, he was challenged on his position.

Santorum, who is accustomed to questioning from students and seems to somewhat relish it, first tried arguing that there is no compelling reason to change the laws banning same-sex marriage.

“Don’t you have to make a positive argument that the law should be changed?” he asked the crowd. “You, the person who wants to do this, tell me, what is the justification? What is the public purpose?” The event ended in boos for the candidate.”

Ga even na dat deze man (Santorum) abortus zelfs afwijst indien de bevruchting plaats heeft gevonden na een verkrachting! Alleen de Taliban komt daar het dichtste bij! Santorum zou het goed doen in Afghanistan.

Mocht Obama, hetgeen de Heer (uw Heer) verhoede niet herkozen worden, dan lijkt Romney nog de meest aanvaardbare Republikeinse keuze, ook al heeft hij dan veel rechts water bij zijn wijn gedaan. Even een idee hoe hij door voornoemde heren aangepakt wordt:

Santorum goes into the debates suggesting Romney’s health-care plan that he developed as governor of neighboring Massachusetts meant that Romney is not different enough from Obama.

"That’s why New Hampshire can’t faint," he said in Dublin on Friday. "They have to stand and be bold. We need a clear contrast, someone who paints a very different vision."

Gingrich has been rampaging through New Hampshire calling Romney a "timid Massachusetts moderate." Gingrich was left embittered by his fourth-place finish in Iowa, blaming attacks from Romney and his backers.

"He even raised taxes on people who were blind," Gingrich said of Romney at a tele-town hall on Friday, referring to an attempt in Massachusetts to impose a $10 fee for receiving a certificate of blindness.

Ja, ja, je krijgt wat meer inzicht, maar je wordt er niet vrolijker van. Dan maar terug tot de kleine geneugten des levens:

Haalt Sparta de nacompetitie? Ivar’s dekbed hangt verfrissend in de Californische zon en zo voel ik me nu ook. Uit volle borst zing ik het Sparta lied weer mee; het belooft een fijn weekend te worden!

http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=XxbmlPSOVn8

Terwijl ik de titel schreef bedacht ik me ‘wat een mooi scrabble woord!’. Indien strategisch neergelegd mag de bedenker vele punten incasseren. Geef ik me zelf weer weg; ik had natuurlijk ‘wordfeud’ moeten zeggen om aan te geven dat ik heus wel weet wat je zo on-line met wel 30 mensen tegelijk kan spelen. Maar nee, ik hou van dat zakje en het geklik van die blokjes als je er een aantal uithaalt. En natuurlijk het gezicht tegenover je als je ‘achteruitkijkspiegel’ produceert. Als je het on-line speelt kan je in gedachten weliswaar de teleurgestelde iPad/Android koppies voorstellen, maar het is toch anders.

Weet je, dat is nou mijn probleem, daar ga ik aan werken in 2012; ik ben te snel afgeleid. Wil ik wat over 2011 vertellen, kom ik uit op scrabble! Memo aan mezelf: ‘wijk niet van het rechte pad af’. Eigenlijk heb ik niet zo veel zin om de balans van 2011 op te maken. Al bladerend door m’n agenda kom ik tot de conclusie dat het afgelopen jaar een grote bos rozen was met een paar verdomd scherpe doornen. Dat is dus het leven, en naarmate je ouder wordt moet je accepteren dat mensen om je heen wegvallen. Maar zo jong, en 3 in deze maand, waarbij oud collega (Multi Function) Francis de Rooy nog maar net de 58 haalde. Edoch, dan loop ik buiten tegen de auto van mijn Astrid aan en kan ik m’n lach niet onderdrukken; haar auto, een Sebring convertible die ze omgedoopt heeft (This is America baby!) in de Momsie3, is inmiddels ook voorzien van wimpers.

Daar zie je me toch zeker wel in rond rijden! Zoon Kaj (19) wil wel eens weten hoe hij er over een paar jaar uitziet, er vanuitgaand dat hij z’n vader achterna gaat, en doet dat met een blijde lach:

Bezoekende zoon Rick (45) daarentegen, die momenteel behandeld wordt voor iPad verslaving, moet van de therapeut terug naar tijden van weleer toen de kleine geneugten nog werkelijk op prijs werden gesteld.

Gisteren hebben wij bij Chef Chu in Mountain View genoten van de ‘Heren’ lunch onder aanvoering van vaste bezoeker en oude vriend Marnix Dillenius, wiens moeder inmiddels de 95 is gepasseerd en als kiplekker beschouwd mag worden. Daar heeft Rick weer het ware leven mogen aanschouwen, met als bijkomend voordeel voor de groep dat hij de gemiddelde leeftijd omlaag trok. Slechts een keer heb ik hem van het toilet moeten trekken waar hij mopperend ‘wordfeud’ met zijn Blackberry trachtte te spelen. Achterneef Rene Laanen (inderdaad de bekende trombonist) verraste me met een geinige ‘Merry Christmas’ impressie, waarbij ik er van uitga dat ik een Sparta sjaal draag.

Al met al kijk ik uit naar 2012 als de volgende bos rozen met hopelijk wat minder doornen, maar wel met de wetenschap dat de doornen van 2011 ons ook weer wat dichter bij mensen brachten die we wat uit het oog verloren waren, oftewel; ‘count your blessings’.

Rond 12.30 in de parkeergarage van Target, Walnut Creek galmt mijn mobieltje. Even kijken wie belt…mmmmmm…..m’n schermpje geeft aan ‘blocked’. Toch maar opnemen: “Hallo”. “Dag meneer Laanen, met Jeroen Habraken”. Even flitst het door me heen dat-ie waarschijnlijk in San Francisco is en langs wil komen; “ha, de zoon van Jos”. “Juist, maar ik heb geen goed nieuws, m’n vader is vandaag overleden. Tijdens aankomst in Nederland is hij onwel geworden en heeft een hersenbloeding gehad”. Als een aangeslagen bokser leun ik tegen een van de steunpilaren, wens Jeroen sterkte en meld het nieuws aan Astrid. Jos belde nog op 1e Kerstdag om haar te feliciteren met haar verjaardag, tranen wellen op in haar ogen. Verslagen rijden we naar huis, het winkelen heeft ondanks het prachtige weer al haar luister verloren. Vooruitwerkend in mijn agenda van 2012 had ik de afgelopen dagen net z’n verjaardag ingevuld; 7 januari a.s. zou hij 66 jaar geworden zijn! Ik leerde Jos in 1978 kennen toen we bij Multi Function besloten om het groeiende autobestand te leasen bij Unilease, waar Jos directeur was, zodat onze liquide positie niet aangetast zou worden. Daar ontstond een warme band die nog hechter werd nadat wij de automatisering bij Unilease opleverden:

December 1982: symbolische overhandiging systeem aan Jos middels VT52 beeldscherm (Foto A.G.)

Begin 90’er jaren vertrok Jos, de avonturier, naar Tampa, Florida, alwaar hij een prachtige woning betrok. Jos was een behendige zakenman met veel gevoel voor service, maar op het pad der liefde tuinde hij er nogal eens in, hetgeen hem uiteindelijk een klein fortuin gekost heeft. Rap moest hij zich na een dubbel (huwelijks) debacle met dezelfde Amerikaanse ‘dame’ van een eenvoudiger onderkomen voorzien. Toch was hij dan weer plotsklaps in Nederland met een kado voor baby Bo-Peter (nu 20); de Kwak!

Daar hebben ook baby Kaj (nu 19) en baby Ivar (nu 15) nog lol van gehad. Uiteindelijk werd Sharon de rustige baken die Jos Wervelwind nodig had. Gedurende 2003 en 2006 hebben wij Jos en Sharon bezocht in Tampa, alwaar wij genoegelijk oude koeien uit de sloot haalden.

Bij onze favoriete ‘hang out’ in Tampa; de ‘Oyster Catcher’.

In de loop van de laatste 10 jaar ontworstelde Jos zich beetje bij beetje uit zijn financieele perikelen en monter meldde hij Astrid vorige week dat hij voor de eerste maal met zijn Sharon de kinderen en kleinkinderen tijdens oud en nieuw in Nederland ging bezoeken. Wat een afschuwelijk einde aan een bezoek dat nog moest beginnen. Wat vreselijk voor Sharon die dadelijk moederziel alleen de reis terug naar Florida moet aanvaarden na Jos z’n crematie, a.s. maandag. Onze harten gaan uit naar haar, z’n kinderen en kleinkinderen.

Dag Jos, zakenman, (groot) vader, echtgenoot, vriend, levensgenieter, maar ook: piloot!

Weet dat zoon Kaj met jouw Pilot head phone rondvliegt die jij hem vorig jaar voor een habbekrats verkocht hebt. Jos, voor jou Alan Parsons’ “Brother up in heaven” die wij (Arcade/CNR) in Duitsland uitgegeven hebben in 1997.

3:57Add to

Brother up in Heaven

Terwijl ik de titel schrijf danst een hap stroopwafel op m’n tong, lekker voorverwarmd op de koffiebeker. Omdat zoonlief Rick met zijn Liesbeth en bonus kleindochter Charlotte last moment de KLM naar San Francisco hebben genomen (yeah!), hebben wij gisteren onze traditionele pakjes avond gehouden, ook al om hen niet tijdens hun jetlag te storen. En ik moet zeggen, Astrid en de boys hadden weer behoorlijk, en origineel, uitgepakt.

De aard van de kado’s doe ik nog wel een keer uit de doeken (draadloos buitenamusement voor mij, dat wel), maar gezellig was het bij de knetterende open haard. Helaas, dat wordt vanavond anders, Bing Crosby zal zijn “Chestnuts roasting on an open fire” niet zingen omdat er een houtbrandverbod is (Spare the air). Logisch omdat bij dit weer mensen met aanleg voor asthma naar adem zouden snakken, maar het haalt iets weg van onze jaarlijkse verkneukelingen. Dan maar een wandelingetje maken langs al die te gek verlichte huizen; wow wat een mega waanzin!

Nou, we hebben het wat simpeler gehouden, maar zijn er best blij mee:

Astrid aan het zingen met Kaj en Ivar, terwijl Bo-Peter zich nog even met “Occupy Berkeley” bezig houdt. En ik? Ik sta eenzaam in het voorportaal van de mooie kamer:

Alles op z’n plek! Op de achtergrond doet een fijne familie van zich spreken;

kelly family-david’s song

Blijft een geweldig kerstlied! Tegelijkertijd maakt een nieuwe family band zich klaar om in 2012 Californie te veroveren. Hou je vast aan je stoel, stormenderwijs zullen zij ook Europa veroveren!

Photography: Jay Hooker, Palm Springs

Je ziet het rauwe talent je scherm binnen spetteren. Toch?! Eigenlijk ben ik zo tevreden op de dag voor Kerst dat mocht ik enige wrok tegen wie dan ook koesteren, dit volledig uit m’n systeem is gewist. Het gaat een geweldige week worden (zonder werk…nou ja, een klein beetje dan) met mensen die me lief zijn, de traditionele poolmiddag met fijne vriend Fred van Buiten, de herenlunch bij Chef Chu in Mountain View en morgen de viering van de verjaardag van het kerstkind; mijn eigen Astrid (foto’s volgen). Oh, en maandag een hapje en een snapje bij de Consul Generaal. De Laanens gaan daar eens gezellig 2e kerstdag vieren (zandzakken voor de deur!). Tussen de buien door ga ik wat lezen en genieten van anders geaarde kerstkado’s.

Het is beter te geven dan te nemen, hoewel, ik zeg altijd maar zo; “de gevers moeten ook (in)nemers hebben, anders kunnen zij zich niet beter voelen!” Iedereen het allerbeste voor de komende dagen en vier vooral wat je eigen God je ingeeft!

Geboren optimist als ik ben, sta ik open voor alles wat nieuw is of wat aanslaat bij de jeugdigen onder ons. Zo heb ik dus al geruime tijd een CityVille relatie met mijn kleinzoon Felix (9). Ondanks dat hij mijn kennis van het spel uiterst matig vindt (mijn gunstige vertaling), blijft hij mij bestoken met verzoeken die ik regelmatig inwillig en ondersteunt hij me waar hij kan:

Felix Laanen

Here is Present to help you out!

Here is Zoning Permit to help you out!

Felix just sent you a Holiday Mystery Gift! They’re different every time so be sure to give one of your CityVille friends one too!

Mijn stadje ziet er weliswaar wat scharrig uit, maar Felix helpt waar hij kan. Het grote probleem is natuurlijk dat ik geen virtuele spullen koop, waardoor mijn stadje altijd een gehucht zal blijven en spelletjesmaker Zynga er niets aan verdient. Zynga heeft vorige week de beurs betreden, haalde 1 (zegge een) miljard dollars op en werd daarmee gewaardeerd op 7 (zegge zeven) miljard al dan niet harde dollars. Gisteren, op de eerste dag van de handel, verloor het aandeel 5%, oftewel $350 miljoen in handelswaarde. Beseffen mensen wellicht dat ze van virtuele goederen niet kunnen eten? Wel wil ik Felix laten weten (in beeld) dat ik zijn verzoeken wel serieus neem, ondanks dat hij me wellicht een zuinige Nederlander in Californie vindt:

Zal ik nou wel of niet game cards kopen?

Dit is tevens een makkelijk bruggetje naar Nederlanders in Californie. Het Californie waar ze zoveel van houden, maar gelukkig zijn ze niet vergeten om het zo typische Nederlandse klaaggedrag mee te nemen. Dit ving ik van de week op in facebook en ik dacht, laat ik me er ook eens mee gaan bemoeien, ondanks dat ik best weet dat het Amerikaanse check system niet het meest geavanceerde betaalsysteem is

2. :

Willem Bult Wednesday near Stanford, CA

§ Funny story: in the US, when you want to pay someone, you have to PAY your bank to get slips of paper (checks), write the person’s name and amount on them BY HAND and give / send it to them. They then PHYSICALLY have to take this check to their bank after which the banks sort it out amongst themselves (which takes a few days). And somehow, everybody just puts up with this crap.

Melody Cheung So that banks can take your cash immediately n common people get screwed by the ever deflating currency :p ? just saying~

§

Bradley K. Newman my Belgian co-founder Pieter Gunst complains about this constantly

§

Willem Bult ?Melody I’d like the person I’m paying to get the cash immediately, instead of the banks holding it for days.

§

Jack Kinsella Funny story: in the US, when you want to measure distance, you use a hypothetical average-sized man’s foot as the base unit of measurement. And somehow, everybody just puts up with this crap.

§

Peter Laanen Well peeps, I can transfer any way I want, cash a check at the automated teller, hence, even though the system isn’t perfect at all, there are many more (easier) ways to deal with than I read from all the comments.

§

Joshua Haas ?#AmericaIsAThirdWorldCountry

§

Peter Laanen I love it in this 3rd world country!

De meest negatieve en van onkunde getuigende opmerkingen heb ik er maar uitgelaten, maar U, trouwe lezer, begrijpt het, waar ter wereld we ook zijn, we zullen de inboorlingen wel eventjes vertellen hoe primitief ze zijn.

Maarrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr…………….koop de Nieuwe Revu deze week, daar is een groot interview over Nederlanders in de Valley die het fantastisch vinden. Als Consulaat hebben wij het grotendeels bij ons op de 31e etage gecoordineerd en geinitieerd. Het gros heeft bij ons een elevator speech voor de verzamelde pers gehouden. Dat U weet dat ook ambtenaren tot grootse dingen in staat zijn!

Gelukkig is het kerstgevoel nu echt over me heen gekomen. Ongelukkigerwijs moest ik gisteren het feestelijke uitje van het consulaat missen vanwege enerzijds zakelijke verplichtingen en anderzijds een dineetje met een zakelijke vriend wiens vrouw in Belgie vertoefde. Een ding weet ik zeker, dat ze niet de Belgen met het belerende vingertje ging vertellen dat ze schandalig lang zonder regering gezeten hadden. Enfin, zodra ik ons onderkomen betrad vloeide het kerstgevoel in me; de jukebox speelde de 45 toeren versie van Bing Crosby’s “White Christmas”, de Chardonnay stond koud en Astrid maakte de ‘perfect picture’ af door, eh….mijn gedachten dwaalden weer af……wat warme dekens te naaien voor het blote kindeke.

Zachtjes zoemt de naaimachine………..Stille Nacht

Na het trieste nieuws over mijn oude makker Aat de Boon vernomen te hebben, restte mij weinig tijd om door te schakelen naar mijn volgende rol; Sint Nicolaas in San Francisco. Immers; UITVERKOCHT! Zoveel kinderen kan je niet teleurstellen. Het weer speelde een belangrijke rol mee –staalblauwe lucht- en de ontvangst door Consul Generaal Bart van Bolhuis werd door de Sint zeer gewaardeerd.

Omdat er zoveel aanvragen waren, werden er 2 sessies gehouden, waardoor de pauze gebruikt kon worden om mijn afrollende sintsnor te herstellen middels het knippen van overtollige lijm uit mijn natuurlijke snor door Pietje J.

Ook de 2e helft verliep voortreffelijk en met veel warmte namen wij afscheid van het fantastische organisatie comite.

Al terugrijdend, via de Bay Bridge, keerden mijn gedachten weer terug naar Aat de Boon en hoe wij wegens budgettaire perikelen in de beginjaren van ons beider huwelijk De Gruyter’s bier dronken. Ik zie het nog voor me; ‘Bier van Pieters, drink het met liters’. Het waren inderdaad 1 literflessen. Dat was dus even doordrinken, anders ging de prik er af. Op z’n Rotterdams; eigenlijk niet te zuipen, alhoewel Aat altijd zei dat het zo lekker opboerde.

Maar, je kreeg er wel altijd voor de kinderen een verrassing bij! Zondag op naar Berkeley, alwaar het weer het 10e optreden werd. Ik heb nog even overwogen om een ‘10’ op mijn mijter te zetten, maar dat viel niet goed bij de Pieten. Schipper Pim Brouwer (als schaduw in de foto) stond ons reed op te wachten in de jachthaven van Berkeley om vandaar de overtocht te wagen naar de jachtclub, waar vele zwaaiende en zingende kinderen ons een groet brachten.

Ook daar was het weer feest, zoals alleen de Mother Theresa van de East Bay, oftewel Henny Neys (bij Sint op schoot) en haar trouwe secondant Mariska Henneberque dat kunnen.

Wat een geweldig weekend, ondanks alles, bedacht ik me nog, terwijl ik met glas whiskey in de hand op de bank weg dommelde. Geen druppel gemorst! Maar het slechte nieuws bleef binnen stromen:

In memoriam Ferdinand Dorsman

With intense sadness, we share with you the news that our colleague and friend, Ferdinand Dorsman, General Director for Cultural Affairs USA at the Netherlands Consulate General, suddenly passed away on Sunday, December 4, during the flight Amsterdam-New York.

Niet meer wakker geworden, dus. Even als een aangeslagen bokser rondgetold, maar, de moeder aller cliché’s; ‘het leven gaat door’, blijft opgang doen, het is de overlevingsdrang in ons. Even maar wat brieven in de bus gooien ter verstrooing van de geest. Ja mensen, niet alles kan digitaal zijn, aan zo’n briefkaart/kerstwens, kan je nog even lekker ruiken. Verdorie, Sint Nicolaas heeft nog niet z’n hielen gelicht of alles in onze winkelgalerie is bedolven onder kerstbellen en wat van dies meer zij.

KOIT 96.5 speelt overigens vanaf mid November reeds uitsluitend kerstliederen.

Dat ‘Silent Night’ gaat je op een gegeven moment wel de strot uitkomen! Woensdag Sacramento bezocht met collega Anne Donker en een indrukwekkende toer gekregen van Senate Insider Ray Miller. Uiteraard ontbrak ook daar de kerstsfeer niet, een enigszins vals zingend kamer ensemble galmde ons tegemoet en de kerstboom die later op de dag door Goeverneur Jerry Brown ontstoken zou worden, stond er ook mooi bij.

Gezegd moet worden dat de dames en heren afgevaardigden er mooi bij zitten. Ray verlichtte ons nog met informatie waarvan wij met de hand op ons hart moesten beloven het niet verder prijs te geven. Dusse…………

Even in het kort: *Sparta piest weer naast de periodetitel *Cain is niet meer in de Republikeinse race voor het Presidentschap (beetje te veel naast de pot gepiest) *Zoon Kaj haalde met vlag en wimpel zijn EMT (Emergency Medical Technician) examen; jackpot! *Asje gaat volgende maand aan haar Paramedic opleiding beginnen (wat kan mij nog gebeuren?) *Bo-Peter overweegt om zijn studie in New York voort te zetten (….als er straks bankbiljetten groeien op mijn rug…ik ben toch zeker Sinterklaas niet!) *Ivar gaat een internet try out doen als sportscaster (opname in januari) en ik? Als ik nog in Rotterdam zou wonen, zou ik verdwijnen naar de Oostervantstraat, hoewel ik niet weet of dat instituut nog bestaat. Wie verlicht mij? Een liedje voor mezelf dus:

3:35Add to

Leen Jongewaard – De Ouwe Jacob