Category: Uncategorized

Vorige week zaterdag trokken Astrid en ik goedgemutst door het mooie middeleeuwse Bologna. Bo-Peter had een lunchafspraak geregeld met 5 studiegenoten en voor die afspraak hingen we schaamteloos de toerist uit, waarbij je natuurlijk niet ontkomt aan een foto voor een van de vele kasteeltjes of paleizen die Bologna rijk is:

Heerlijk (en nog verbazingwekkend goedkoop ook) van de lunch genoten met studenten uit diverse landen, waarbij kostelijke verhalen ter tafel kwamen. Nadat we al drentelend de middag door waren gekomen, begon de graduation ceremonie bij Johns Hopkins University.

Indrukwekkend, dat is het juiste woord. Nadat Direkteur en Professor Internationale Economie Michael Plummer zijn intro had gedaan, en de diverse prijzen waren uitgereikt, werd het tijd om een lauwerkrans te zetten op het hoofd van elke afgestudeerde bolleboos.

Bo-Peter wordt vereeuwigd met Direkteur Michael Plummer. Een van de geestige ‘meegevers’ van gastspreker Martin Fraenkel, President S&P Global Platts in Londen, en uiteraard een alumnus van Johns Hopkins, was de volgende: “zorg er voor dat je niet tussen de boom en de hond terecht komt”. Eentje om inderdaad mee te nemen en te onthouden. De receptie die volgde was er uiteraard een van vreugde en opgeluchtheid; “we hebben het gehaald!”. Na de receptie slenterden Astrid en ik, bij gebrek aan een taxi, naar ons AirBnB onderkomen. Helaas brak een bandje van Astrid’s schoen af, hetgeen haar voortgang belemmerde. Voor mij eigenlijk niet zo slecht, want eindelijk liepen we gelijk op! We haalden nog net ons favoriete restaurant Il Moro, waar we daags daarvoor een warm onthaal hadden gekregen. Na wat lokale wijn voor mij en enige limoncello’s voor Astrid, strompelden we de laatste 200 meter naar “huis”, waar we van een welverdiende nachtrust genoten. Zondags weer toeristisch doorgebracht (met zo’n treintje), heerlijk van de lunch genoten en ‘s avonds Bo-Peter getracteerd bij……Il Moro. Maandag: was geprogrammeerd als inpakdag voor Bo-Peter en betekende voor ons terugkeer naar Schiphol.

Maar wel met drie zware koffers van Bo-Peter bij ons (lang leve mijn Delta Gold traveler lidmaatschap). Het zag er allemaal goed uit, Bo-Peter zou dinsdag aankomen, 29 mei ingewijd worden bij het Netherlands Foreign Investment Agency (NFIA) in Den Haag, waarna hij door zou reizen naar NFIA San Francisco om daar zijn werk te gaan doen als Assistant Area Director. In de Bay Area zou hij voorlopig bij broer Kaj gaan inwonen. Fantastisch vooruitzicht. Tot het moment dat……… Verderop meer hierover. Omdat ik maandagavond in Groningen acte de presence diende te geven, hadden schoonzussen Danielle en Wendy op zich genomen om ons heen te brengen (Danielle), waarna bij Schiphol Wendy ons zou opwachten met een bus om alle bagage te laden en ons snel naar ons vervoermiddel te brengen. Alles lukte wonderwel en ruim op tijd kon ik me geestelijk voorbereiden en tot mijn genoegen de zaal vol zien lopen.

Foto: Joost Nuijten / Innuendo Fotografie

Het onderwerp: ‘Silicon Valley, wat kunnen we leren en wat nemen we mee’. Geen opening zonder Trump, Rutte’s nieuwe grote vriend.

Foto: Joost Nuijten / Innuendo Fotografie

Na afloop enige kritische vragen van Niek Huizenga, Co-Founder Launch Café in Groningen en nog veel meer. De zaal kreeg uiteraard ook de mogelijkheid om een portie vragen te stellen, waar mede presentator/organisator Jarno Duursma, trendwatcher en social media expert, en ik ons ‘dapper’ doorheen sloegen. Leuk dat de NOM in een tweet mijn Silicon Valley gezegde “If your dreams don’t scare you, you don’t dream big enough” de wereld inzond. Interesse in Jarno’s indrukwekkende lezing over Singularity University en daarmee de toekomst? Toets op YouTube SMC050 Jarno Duursma in. Mijn naam geeft mijn presentatie als resultaat.

Foto: Joost Nuijten / Innuendo Fotografie

Volgens goed Silicon Valley gebruik blijft de spreker tijdens de receptie beschikbaar voor persoonlijke vragen die mensen en bedrijven hebben. Tussen twee haakjes, de fles wordt als een baby beschermd, dat wel!

Foto: Joost Nuijten / Innuendo Fotografie

Daarna nog nagenietend een kleine wandeling naar Hotel Mercure dat de organisatie van SMC050 voor mij geboekt had. Toen kwam het telefoontje dat me enorm boos maakte, furieus zelfs. Na tot rust gekomen te zijn in het hotel heb ik een keurige e-mail gestuurd naar een der mensen die hoog in de boom zitten bij BuZa. Deze persoon beantwoordde mijn e-mail bijna onmiddellijk (hulde), maar daadwerkelijk is er nog niets positiefs uit voortgekomen. De verantwoordelijke personen houden zich op de vlakte, hetgeen beneden peil is. Een ding kan ik wel beloven, op z’n Ruttens, wanneer dit voor volgend weekend niet in orde komt, dan breekt de pleuris uit. Excuses voor de geheimzinnigheid, jullie krijgen nog nadere informatie wanneer de tijd daar rijp voor is. Tijdens de terugreis naar Loosdrecht had ik veel om over na te denken. Maar, ‘s middags spreekstalmeester bij Volta Ventures; de show must go on. Twee goede en interessante sprekers, allereerst het jeugdige wonderkind Ruben van Vreeland van Bitsensor: “wij ontdekken een hacker binnen 50 milliseconden waar normaal tot 9 maanden voor staat”. En, blokkeren dat gevaar tegelijkertijd. Programmeerde al op z’n 9e en begon in de cyber crime business op z’n 14e. Hallo, bent u daar dan?! Maar wel vorig jaar samen met zijn eveneens bejaarde partner Alex Dings (21) deze prestigieuze prijs in de wacht gesleept:

Martin de Ronde Co-Founder van Guerilla Games en nu Co-Founder van ForceField VR, kwam ons in duidelijke taal uitleggen waarom Virtual Reality niet dood is!

Archieffoto.

Samenwerking met o.a. Microsoft en Facebook brengt een stabiele basis voor de maar liefst 70 ForceField VR medewerkers. Geweldige middag, geweldige receptie. Gelijktijdig gebeurde het volgende in San Francisco:

Conference “Climate Is Big Business”
California and the Netherlands share a commitment to the environment. And together we will host the climate change conference “Climate Is Big Business” in San Francisco on May 24. Dutch and American businesses with green business cases will attend, together with Governor Brown, Netherlands Minister for the Environment Sharon Dijksma, and California EPA Secretary Rodriquez.

Waarom is dit belangrijk om in de Luim te vermelden? Minister Sharon Dijksma zou op zeker ook een vis-à-vis hebben met Gouverneur Brown van Californie, waarbij de mogelijkheid om over gratie voor Singh te praten een buitenkans zou zijn. Willem van Ee, mijn huidige gesprekspartner bij BuZa, Capo di Capi bij de directie consulaire zaken en visumbeleid, beloofde me alles in het werk te stellen om dit aan haar agenda toe te voegen. Je zou toch zo zeggen dat het eens een keer moet lukken. Ik ben benieuwd.

Gouverneur Brown hier in gesprek met Sharon Dijksma. Achter Dijksma de fiere leider van het consulaat in San Francisco; Consul Generaal Gerbert Kunst. Wie weet heeft hij een goed woordje voor Singh gedaan nu er zich weer een mogelijkheid voordeed. Je weet ‘t niet! Eigenlijk een week met een onzeker gevoel dat doordruppelt naar de komende week, met eventueel een lelijk gevecht in het verschiet. Maar wie weet, optimistisch als ik ben geloof ik nog in het goede in de mens, tenzij het tegendeel blijkt. Volgende Luim betekent een nieuwe Luim, nieuwe kansen!

Wanneer ik weer eens gedesillusioneerd van Sparta thuiskom, mag ik wel eens in de Libelle duiken. De laatste maanden veel gedaan! Behalve afgelopen zondag natuurlijk, toen onze jongens met de hakken over de sloot (doelsaldo) weer een jaartje ere divisie bij mochten schrijven. Maar, sinds jaar en dag vermaak ik me met ‘Jan, Jans en de kinderen’, de columns van Anne Wil (uit het leven gegrepen) en natuurlijk mijn held; Hans Verstraaten, een man in een vrouwenwereld. Met name die over zijn ex-vrouw (aan de lijn) kon ik wel waarderen: https://www.libelle.nl/mensen/hans-ex-vrouw Die man heeft een goed gevoel voor humor! Enfin, afgelopen week, eigenlijk t/m zondag, organiseerde Libelle in Almere ‘Het grote GELUK Libelle zomerweek’. Heel stiekem had ik daar wel heen willen gaan om Hans te ontmoeten en diep in zijn ziel te kijken, hoe hij zich voelt in een door vrouwen gedomineerde wereld. Uiteindelijk niet gegaan, ik ben een miezerd wat dat betreft, maar ik had een goede afvaardiging:

Onder aanvoering van (Schoon) moeder Riet Gruter togen Danielle, Astrid (mijn duifje) en Wendy op pad en zo te zien, en na een paar wijntjes terug in Loosdrecht, was dat goed bevallen. Helaas was voor de columnisten maar een half uurtje ingeruimd en was het thema ‘geluk’ niet echt doordrenkt in het evenement. Beter nog, buiten de mannen die achter de diverse stands stonden, waren er op zo’n 8.000 vrouwen slechts twee mannen aanwezig. Wat zou ik in mijn element geweest zijn! Astrid had de meiden van Lois Lane nog wel even willen zien, uiteindelijk had ze met mij een stuk management gedaan, alsmede het fan magazine.

Maar ja, die traden om 17.00 op (file tijd), en ze weet hoe ik op die kruimige aardappels gesteld ben (geintje, voordat ik weer een en ander naar m’n hoofd krijg). Het was in ieder geval goed georganiseerd, inclusief het parkeren en bussen die regelmatig de massa’s vervoerden naar het evenement. Oh ja, die rubrieken met ‘bedkamergeheimen’ vind ik wat ranzig, zoveel keer kunnen wij mannen toch niet in de maling zijn genomen?! Maandagavond aangezeten aan liefdadigheidsdiner Kankerbestrijding via Alp d’Huzes) van de brandweer van Mijdrecht, waar zwager Aldert (man van eerder genoemde Danielle) als duiker indrukwekkende prestaties levert.

Aldert rechts uitgeput op de top in 2015, maar kijk naar het bedrag dat ze toen opgehaald hebben. Hulde! Inmiddels kwam Sky (zoontje van eerder genoemde Wendy) met zijn kart op het circuit van Francorchamps in Belgie tot zijn beste prestaties van het seizoen:

Sky, nr. 17, op de hielen van de leiders. Man, man, wat een familie! Astrid en ik zijn gisteren naar Bologna gevlogen waar zoon Bo-Peter vandaag officieel zijn Master Internationale zaken uitgereikt krijgt. Trots!

Wie had gedacht dat deze playboy ooit nog serieus zou worden? Hou Singh in de gaten, grote gebeurtenissen werpen hun schaduw vooruit! Zo, nu even on-line om mijn Sparta seizoenskaart voor volgend seizoen te kopen, zelfde plek bij dezelfde leuke mensen.

Die club uit Zuid vierde feest, wij ook. Omdat we niet degradeerden. Nou en? Doet me denken aan mijn tijd bij Graaf Willem II-VAC in Den Haag, elke wedstrijd practisch met de rug tegen de muur en feest wanneer we weer in de KNVB bleven (toen had je nog een onderbond).

Ja, je moet er natuurijk wel wat voor over hebben!

Gek he, soms krijg ik van die vreemde gedachtenkronkels wanneer ik een kop schrijf voor m’n Luim. Het deed me plotseling denken aan wat mannen er zoal uitgooien wanneer ze een darmonderzoek middels colonoscopie ondergaan: “oh dokter, u gaat nu een opening in die geen man voor u betreden heeft”. 

GESCHRAPT VERHAAL!

Over nu tot de orde van de dag: Sparta. Gaan ze het in de eredivisie redden zonder nacompetitie? Dat scenario gaat op bij winst van Sparta tegen Go Ahead en een gelijk spel van Roda JC bij Vitesse. Ik ga met de Sparta bijbel in mijn hand voor de buis zitten:

Singh: Oh nee, die vergeten we geen week! 33 jaar vast nu in Californie, in gevangenissen waar Johnny Cash over zong: ‘San Quentin’ en ‘Folsom Prison’. Beetje stilte voor de storm, maar voor de acties die we nu gaan voeren (gratie, parool) is geld nodig, en dat gaan we ophalen na een grootse PR storm waar aan gewerkt wordt. Zoals eerder gemeld, heeft de Directeur van de Directie Consulaire Zaken, Willem van Ee, ondersteuning toegezegd op het niveau van Ambassadeur en Minister van Buitenlandse Zaken. Hij kwam over als een man van zijn woord, en daar ga ik vanuit! In ieder geval een zoon (Ivar) aanwezig voor moederdag. Een in Italie en een in Californie. Lijken we op Pipo de Clown en Mamaloe, of niet?! Fijne moederdag!

Het is niet voor het eerst dat de kleur van die narcistische malloot, het zogenaamde hoofd van de vrije wereld, me aan het walgen maakt.

De republikeinen hebben met een kleine meerderheid zijn nieuwe zorgwet aangenomen. Hulde voor de 20 dappere republikeinen die tegen stemden, waarschijnlijk krijgen die de wind nog wel van voren. De meeste van die andere ladenlichters hadden het niet eens gelezen. Blind gestemd voor de overwinning. We zijn nu een jaar weg, maar de boosheid over zoveel onrecht voor zo’n 24 miljoen Amerikanen is groot. Na ruim 17 jaar daar gewoond hebben, leven we intens mee. Veel Trump stemmers gaan nu aan den lijve meemaken wanneer ze een bestaande ziekte of conditie hebben als (een greepje slechts): AIDS/HIV, acne, verslaafdheid, Alzheimer/dementia, anorexia, artrose, astma, autisme, bipolar, bloed prop, borstkanker, trombose, darmkanker, poliepen, depressie, diabetes, Down syndrome, vergrootte prostaat, epilepsie, jicht, hepatitis C, herpes, hoog cholestrol, hyperventilatie…… ik stop er mee, hier word ik echt ziek van! Maar, de dames en de heren van zowel het huis van afgevaardigden als de senaat hebben voor zichzelf een heerlijk (vergoed) verzekeringspakket uitgezocht. Schande!!! Nederland, neem deze les ter harte en doe dit nimmer Nederlanders aan. De inwoners van de Verenigde Staten mogen zich het onderstaande daadwerkelijk afvragen:

“Wat is er met ons land gebeurd?” Voor de rest was het een rustige maar toch interessante week, vond ikzelf. Mooie dodenherdenking; gaf me toch weer een brok in de keel. Oh ja, 2 zonen gaan zoals het er nu naar aanziet interessante tijden tegemoet; een naar verre streken, een naar een positie die een Laanen nog nimmer bekleed heeft. Volgende week meer. Spannend! Gisteren werd ik bezocht door Paul Claessen, overgekomen uit Florida, waar hij reeds 25 jaar woont. Paul werkte voor mij bij Holland International Computer Services tot ik voor mezelf begon, zo’n 40 jaar geleden. Ongeveer ook zo lang niet meer gezien, maar dankzij de sociale media toch met elkaar in contact gebleven:

Paul toen en nu. Om Paul niet in verlegenheid te brengen, plaats ik er ook een van mezelf uit die tijd:

Uiteraard wat herinneringen opgehaald onder het genot van een drankje. Dat brengt me bij z’n kamergenoot van die tijd, Ton Bunnik, die vierde 8 april z’n 65e verjaardag met een mooi feessie in Den Haag. Daadwerkelijk een reunie voor me. Ton maakte ik mee bij Holland International, waar ik hem 42 jaar geleden in dienst nam, idem bij mijn eigen club, Multi Function Computers, en uiteindelijk werd ik commissaris bij zijn mede opgerichte organisatie: Prophecy. Nou, met Ton heb ik het een en ander meegemaakt, soms in samenhang met eerder genoemde Paul Claessen. Echter, ik ben nogal bewaarderig en zo maakte ik met behulp van Astrid een collage met o.a. alle post its die hij in de loop der jaren in mijn agenda’s geplakt had, wanneer ik er even niet was. Zoals: “Kado Bunnik alsnog”. Voila:

Paul en Ton samen met name bij kopje “hi”. Dikke pret. Nu even naar het wat serieuzere werk: Jaitsen Singh. Vorige week schreef ik UIT JEZELF IETS DOEN MAG! Nu nog even uit m’n Luim van 3 februari 2016:

Ambassadeur Schuwer over zijn bezoek bij Mr. Daniel Calabretta, deputy Legal Affairs Secretary, 2 februari 2016: “De heer Calabretta lichtte daarin toe dat de Gratiebrief van 23 december wel op het kantoor van de Deputy Legal Affairs Secretary is ontvangen, maar nog niet aan de Governor was voorgelegd. Dit zal op nadrukkelijk verzoek alsnog gebeuren. Echter, de hoop dat dit tot een positief resultaat voor dhr. Singh zal leiden is uiterst gering, aangezien Governor Brown slechts éénmaal eerder gedurende zijn ambtstermijn van 5 jaar een zogenaamde ‘commutation of sentence’ heeft gehonoreerd, en dit betrof een zaak die door de Supreme Court naar hem was verwezen.”

Alles is natuurlijk een kwestie van timing, want wat deed Governor Brown dit jaar even voor Pasen:

Governor Jerry Brown will have a busy week as he will start his historic fourth term as governor.

SACRAMENTO, Calif. (KCRA) —

Governor Brown granted 72 pardons and seven commutations Saturday ahead of Easter.

Maar liefst 7 commutations, oftewel toegestane graties. Het kan dus wel, maar je moet er wel aandacht aan willen besteden. Waar een wil is……. Een beetje moedeloos word ik er wel van, maar opgeven is geen optie. Ik hoop dat die laatste regel ook morgen voor Sparta opgaat. Selfie met broer Rob voor de wedstrijd met, zo instrueert Astrid, kin omhoog. Dat zeggen de Engelsen ook om de moed er in te houden; “chin up”!

Deze week m’n eerste Koningsdag in Nederland beleefd. Een frisse, mag ik wel zeggen. Eigenlijk zijn we niet echt naar buiten geweest, voordat we het wisten werden we overspoeld door zussen, zwagers, neefje en oma. Gezellig joh! Zo tussen de oranje (Bossche?) Jumbo bol en de lintjesregen moest ik plotsklaps aan Jaitsen Singh denken. Zou hij ook in oranje uitgedost in de gevangenis aan het hossen zijn? Gierend van de pret met zijn oranje stok balonnen kapot prikken?

Daggut niet. Wel bedacht ik me waarom niemand van BuZa het in zijn/haar hoofd krijgt om in plaats van een lintje uit te delen iemand te helpen die al 33 jaar onschuldig vastzit. Of toen donderdag j.l. in San Francisco de Nederlandse vlag werd uitgehangen, niemand dacht laten we bij Burgemeester Ed Lee (een democraat) een balletje opgooien om Singh te helpen bij Gov. Jerry Brown, ook een democraat.

Desnoods via de tweede man in Californie, Gavin Newsom, de voormalige burgemeester van San Francisco en, u raadt het, ook een democraat! Niets van dit alles, en wederom moet ik al die makkers van BuZa en Consulaten vanachter mijn rood-wit-blauwe bril iets meegeven; UIT JEZELF IETS DOEN MAG!

Zelf initiatief nemen wordt op prijs gesteld! Volgens de geleerden geeft het zelfvertrouwen en een goed gevoel. Mooi toch?! Gisteren hebben Astrid en ik Hilversum aangedaan; wat een dooie boel. Wanneer Astrid mij uitnodigt voor een drankje en lunch op een terras en ik weiger dat, nou dan weet je wel hoe de vlag er voor staat. Moet ik er bij vermelden dat met al die eenrichting straten het je ook niet eenvoudig wordt gemaakt om het centrum aan te doen. In ieder geval krijgt het Hilvertshof weer wat smoel. Volgende keer weer gezellig naar Breukelen toe. En vandaag vieren we ook de eerste 100 dagen van President Trump. De stakker heeft het moeilijk, had niet verwacht dat het zo zwaar zou zijn.

Tja, de wind komt niet altijd uit de goede hoek. Voor mijn presentatie in Groningen heb ik een prent met links Trump en rechts wat uitkomsten. De rechterkant kan ik bijna dagelijks verversen gezien alle koerswijzigingen van Trump. Interessante maar beangstigende wereld waarin we leven. Maar, ga lekker door met leven, de schulp biedt geen uitkomst! En morgen, net zoals vandaag in San Francisco: 20 graden Celsius. Hallo terrasjes, we komen er aan, zij het niet in Hilversum.

Vandaag Rijswijk (oude vrienden), morgen Rotterdam (Sparta 6-punter tegen ADO), maandag Rotterdam (RSM, Erasmus), dinsdag Breukelen (entrepreneur ondersteuning), woensdag Hoofddorp (honkbal gerelateerd)…… Alleen het aanhangsel ontbreekt waarbij de artist ‘eist’ dat er zoveel aan drank en zoveel aan voedsel hoort te zijn. Dat brengt me toch even weer terug bij het geweldige lange weekend dat we bij goede vrienden Jan (JJ Johns) en Marja (geluid) Abbing hebben doorgebracht. En met name ook hun optreden bij Big Reds in het Portugese Alvor.

Niet alleen de manier waarop een en ander serieus werd aangepakt boeide me, maar ook de typisch Engelse sfeer die er heerste. Ik bedacht me nog dat al die mensen na de Brexit een visum moeten aanvragen. Lekker lijndansen, dat wel. Jullie begrijpen dat ik wat dat betreft zo ver als maar mogelijk van de dansvloer wegbleef. Toen wij dinsdag j.l. rond 7 uur ‘s avonds Portugal uitvlogen, nadat we Jan en Marja kibbelend met een tweetal agenten achter hadden gelaten, bedacht ik me dat het tijd werd om een snipperdag aan te vragen! Op dat moment boog Astrid zich over onze trip naar Bologna waar onze oudste, Bo-Peter, 20 mei afstudeert bij de gereputeerde Johns Hopkins Universiteit.

Niet zozeer over de geboekte trip, maar of het mogelijk zou zijn om de terugreis naar Amsterdam op 22 mei te vervroegen, om zo op tijd in Groningen te zijn voor een Silicon Valley presentatie, 8 uur ‘s avonds. Gelukt! Het woord ‘pensionado’ krijgt plotseling een geheel andere betekenis. Het prettige is dat ik het gros aan voorbereidingen, etc. thuis kan doen. Heerlijk aan het water. En omringd door muziek. M’n alleroudste zoon, Rick, toonde zich een bikkel door na een operatie aan zijn hand gewoon met de trein naar zijn key account DSM in Sittard te reizen.

Een Laanen waardig! En, het is niet zijn drinkhand! Afgelopen woensdag werd ik even teruggegooid naar het verleden, dat was namelijk de verjaardag van wijlen Eckart Wintzen. Hij zou 78 jaar geworden zijn, maar overleed 21 maart 2008 plotsklaps in Frankrijk.

Voor hen die dat niet weten, Eckart was de financier van Ex’pression College en derhalve de direkte reden waarom onze familie naar Californie vertrok. Ik kende Eckart al sinds eind zeventiger jaren, toen we nog aktief waren in de software wereld rond Den Haag en omstreken. Hij is nog net geen 70 jaar geworden, hetgeen me voor de zoveelste keer terug brengt bij de 70-jarige Jaitsen Singh, waarvan je hoopt dat hij nog veel ouder wordt, maar niet in de gevangenis. EN ONSCHULDIG! Het enige dat we nu kunnen doen is helpen met geld en hopen dat de overheid haar steentje bijdraagt. Klik hier op Singh en doneer!

Nog even een herinnering aan ons kei-goede tripje naar Exloo en Borger (Hunebed hoofdstad van de wereld), de vers gekozen Miss Hunebed 2017; Astrid Laanen-Gruter.

Daags daarna wachtte mij echter een nieuwe uitdaging:

Oftewel een 35-tal ‘hongerige’ bollebozen uitleggen hoe ik entrepreneur was geworden en wat ik geleerd heb van mijn successen en vooral van mijn faalmomenten. Ga er maar even aan staan in een programma met onderstaande toppers:

Na rijp beraad met mezelf besloot ik uit te gaan van het thema “wat heeft mijn afkomst van doen met mijn levenspad”, beginnend in 1540, de start van de Laane(n)s als bij ons bekend:

Je ziet dat de registratie in die tijd niet keek op een ‘n’ meer of minder! Dus, in 45 minuten dekte ik ongeveer 477 jaar, zo’n 10 jaar per minuut! En nee, het levenspad van mijn broers en mij lag niet bij de bankiers in de familie:

Wij stammen af van de Laanens die in de 18e eeuw naar Rotterdam trokken; de houtbewerkers, schoenmakers en…..onze tak, de barbiers:

Opa en Oma voor de kapperszaak in de Josephstraat te Rotterdam. Eigenlijk de eerste ZZP’ers!Het werd een levendige sessie waar ik heel wat plaatjes kwijt kon, alsmede heel wat verhalen. Zo inspirerend! Vooral ook wanneer je reakties als deze krijgt:

“Allereerst dank voor het gesprek gister. Ik heb nadien veel nagedacht over wat we besproken hebben maar vooral ook over wat ik wil bereiken in het leven en wat ik belangrijk vindt. Vooral na het bekijken van het filmpje over jou op jouw website, wist ik dat het leven soms een mooie rit kan zijn.. als we het er maar van maken. Al met al ben ik erg blij om je te hebben ontmoet. Met veel enthousiasme vraag ik me daarom af of je bijvoorbeeld zaterdag 29 april de tijd wil nemen om een hapje te eten.”

Een andere student schreef o.a. het volgende:

“ps. Een belangrijke boodschap van u was om een soort persoonlijk adviseur te vinden. Waar adviseert u te kijken voor een dergelijke coach? Is dat binnen het persoonlijk netwerk of juist een ervaren entrepreneur daarbuiten?”

Dit naar aanleiding van mijn slide dat ik een aantal blunders had kunnen voorkomen, toen ik een jaar of twintig was, als ik iemand in mijn omgeving had gehad die me met raad en daad bij had kunnen staan. Hier gaat nog iets moois uit voortkomen! Later deze middag vertrekken Astrid en ik naar Portugal waar we een viertal dagen door gaan brengen bij goede vrienden Jan en Marja. Inclusief een optreden van Jan morgenmiddag als de artist JJJohns:

Indertijd, in de periode dat ik Lois Lane begeleidde (Astrid deed het fanmagazine), boekten zij de optredens. Hun lievelingswens was een ‘bed and breakfast’ nering in Portugal, waarbij Jan ook zou optreden bij hun zwembad onder de slogan ‘Country by the Pool’. En die droom hebben ze verwezenlijkt. Geweldige mensen, dus dat gaat weer een heerlijke logeerpartij worden (25 graadjes!). Vrolijk Pasen ter afsluiting en vergeet niet tussen de eieren door om een donatie te doen voor Singh! Klik op Singh

Over Sparta wil ik het eigenlijk helemaal niet hebben; wat een stelletje ongeregeld, geleid door een coach die denkt z’n spelers mentaal sterk te maken via zijn “Pastoor” methode. Resultaat: een ongeorganiseerde chaotisch slappe brei. Een paar impressies. Sparta’s opbouw:

Bij Excelsior’s tweede doelpunt:

Enfin, onderweg naar weer een teleurstellende wedstrijd gebeuren er dingen die het verdriet van een verloren potje (later) doen vergeten. Voor Sparta-PSV (2-0 verloren) had ik broer Rob en zoon Ivar een hapje eten beloofd. Dat valt nog niet mee bij de kroegen in Delfshaven. We hadden toch minstens op een overheerlijk broodje bal gerekend, maar kwamen niet verder dan een tosti ham-kaas bij Café ‘Aan Zet’, een heerlijke Rotterdamsch etablissement met dito mensen.

Aan de bar troffen wij een (meer dan licht) aangeschoten Rotterdammert die ons gelijk aansprak alsof hij ons al jaren kende. En sommige woorden waren zelfs goed te verstaan! Rob merkte plotsklaps op dat hij wel zeer leek op de auteur van een boek dat in het café te koop was. Zij het een oudere versie. En jawel, het was een bekende straat Rotterdammert die in ‘Cowboy 2’ z’n Rotterdamsche wel en wee aan het papier had toevertrouwd. Na dit bevestigd te hebben schommelde hij met een boekje op me af ter inzage. Zijn gedichtje ‘Nood’ op de achterkant bezegelde mijn aankoop: “In tijden van nood, smaakt de worst ook zonder brood”. Onderstaand de Cowboy (Jos) die een boekje van de toog haalt:

“Voor mijn Peter”, droeg hij het aan me op. Nadat hij Ivar op z’n Rotterdamsch waarschuwde om goed voor z’n vader te zorgen, werd hij onder zachte dwang door een vrouwspersoon het café uitgeleid. RTV Rijnmond maakte in 2005 een documentaire over hem dat ver over de 100.000 keer bekeken is. Uiteindelijk is hij helaas een trieste alcoholist met een goed gevoel voor humor, hoewel hij er zelf gelukkig niet zo over denkt. Uit ‘Cowboy 1’: “Beter bier in je bassie als kleren in je kassie. Je hoeft het niet te strijken of te plooien. Je kan het zo naar binnen gooien”. Echter, wanneer Sparta zo blijft spelen ga ik ook die kant op! Maandag: gymnastiekmiddag! Hadden jullie niet gedachte he? Zie onder een foto van de kei goeie ploeg die getraind wordt door voorliggende Juffrouw Olinda.

Streng maar rechtvaardig. Mijn conditie is omgekeerd evenredig geworden aan het spelpeil van Sparta, maar dit terzijde. Wekelijks maken buurman Chris (rechts naast mij) en ik de gang naar Nieuw-Loosdrecht om daar vakkundig afgeknepen te worden. Dit is voor aanvang, kun je nagaan hoe we er uitzien na afloop! Het was op een paar gelegenheden na (Sparta) een geweldige week. Dinsdag begon ik als jurylid aan de RSM Erasmus Universiteit ‘Star case’ competitie. De knapste studenten van universiteiten uit Hong Kong, Canada, Singapore, Indonesie, Zwitserland, Australie en ons eigen landje krijgen de kans om een echt bedrijfsprobleem op te lossen binnen resp. 10 en 24 uur.

 

Echte bedrijven dus; dinsdag ‘Brownies&Downies’; en gisteren Nike. Wat deze studenten produceren binnen genoemde tijden is daadwerkelijk verbazingwekkend. Ik vond het echt een eer om hier een steentje aan bij te mogen dragen. ‘s Avonds voor de buis naar Heerenveen-Sparta gekeken. Strateeg-coach Alex Pastoor had er voor gekozen om maar liefst 5 spelers uit de selectie te houden met het oog op de 6 punten wedstrijd tegen Excelsior. Het kwakkelende Heerenveen won simpelweg met 3-0. De strategische zet van Pastoor werkte zo goed uit dat genoemde spelers gisteren dachten dat ze nog steeds niet hoefden te spelen. De enige speler die hij niet had moeten opstellen, Rick van Drongelen (4 gele kaarten), stelde hij wel op en die liep prompt tegen een gele kaart op. Schorsing dus. Het duo Ketting (invaller) en Breuer was verantwoordelijk voor het tweede doelpunt (zie impressie boven). Wel gaf dit Ivar de gelegenheid om gezellig met hem op de foto te gaan in het vak van de harde kern:

Ik beloof het nu niet meer over Sparta te hebben, maar wanneer de harde kern gaat zingen “schaam je kapot”, dan weet je wel hoe diep Sparta gezonken is. Gisteren begon overigens wederom inspirerend bij de Erasmus Universiteit, waarna Ivar, Rob en ik een gezellig partijtje pool biljart hebben gespeeld. Daarna….eh nee, daar hebben we het niet meer over, laten we het hebben over belangrijke zaken, zoals Jaitsen Singh. Terwijl we ons voorbereiden om wederom een verzoek tot gratie in te dienen, moge het duidelijk zijn dat er geld nodig is om Amerikaanse advocaten te kunnen bekostigen. Stort daarom bij www.geef.nl en druk nu op Singh Dat zou mijn weekend nog eens goed maken na al dat gedoe bij…ik bedoel te zeggen na drie verloren wedstrijden binnen een week. Laten we voor Singh scoren!

Ooit (70-er jaren) was ik de ‘baas’ van Paul Claesssen in Den Haag. Het was de tijd dat automatiseringsbedrijven groeiden als kool en veelal een handboek verder waren dan de klant. Beetje wild west? Jazeker!

We werkten bij Holland International Computer Services (HICS), een bedrijf dat zich had kunnen meten met groten als Volmac, ware het niet dat eigenaar Joep Toth er een merkwaardige levensstijl op nahield. Uiteindelijk leidde dit tot het faillissement van HICS, hetgeen ik niet meer meemaakte omdat we augustus 1976 voor ons zelf begonnen waren met Multi Function Computers (MF). We hielden er een iets andere ethiek op na:

Paul Claessen ging zijn eigen weg (Datapoint) en heeft inmiddels een succesvol leven opgebouwd in Florida. Van tijd tot tijd communiceren we wat via facebook. Zo hebben we ons ook zien transformeren van baldadige twintigers tot 60-ers en 70-ers. Grootvaders! Ruim veertig jaar verder (los van mijn juk) toont Paul zijn interesse voor de zaak Singh omdat hij er niet alleen over leest via de Luim, maar ook de connectie onderkende toen hij onderstaande special van TIME magazine in de schappen zag:

Hij schreef het volgende, en ik quote: “Wellicht staan er zaken in die je interesseren, en hopelijk iets dat je kan helpen bij je opmerkelijke en prijzenswaardige gevecht tegen de bureaucratie”. Paul draagt nog een aantal zaken aan als presidentieel pardon, een documentaire en contact zoeken met de diverse groeperingen hier, die zich inzetten voor gevallen zoals die van Singh. Hij sluit af met : “Ik weet ‘t, ik stel ‘t allemaal wel heel simpel voor, maar toch…jij alleen in samenspraak met ambtenaren..dat klinkt wel haast Don Quichotte-achtig. Of eigenlijk meer Kafka-achtig”. Ik weet dat momenteel duizenden mensen wekelijks de Luim lezen, maar een reaktie als deze, waarbij hij er nog een slotzin aan toevoegt: “Enfin, ik wens jou en Singh veel succes in je moedige strijd”. Kijk, dat geeft de burger daadwerkelijk moed. Inmiddels lijkt er een beweging te ontstaan waar Singh veel steun van zal ondervinden. Het Innocence Project is opgericht door twee advocaten die zich puur concentreren op gevangenen die onschuldig veroordeeld zijn en net als Singh tientallen jaren vast hebben gezeten. Sinds 1989 zijn er volgens het artikel 1.956 mensen vrijgesproken, hetgeen waarschijnlijk een klein percentage is van het aantal onschuldige gevangenen.Gezamenlijk hebben ze 17.210 jaar vastgezeten! Zie onderstaand grafiekje en huiver:

22% komt vrij dankzij DNA, 18% bekende schuld onder grote druk en belofte van strafvermindering. Wanneer Singh op z’n minst berouw had getoond, dan was hij wellicht al op vrije voeten. Maar, zo stelt hij, ik ga liever in een kist de gevangenis uit dan te verklaren dat ik maar iets van doen had met de moord op mijn vrouw en stiefdochter. Moedig en deprimerend tegelijkertijd. Bij hem is net zoiets gebeurd als bij een der vrijgesprokenen, Andre Hatchett, die 25 jaar onschuldig achter de tralies heeft gezeten en zo blij als een kind is na zijn vrijlating:

De getuige was dus aan de crack cocaine en werd niet vervolgd voor inbraak nadat hij zijn verhaal wijzigde en Hatchett aanwees als dader. Trouwe lezers weten dat dit verdacht veel lijkt op Singh’s verhaal; corrupte rechter, corrupte aanklager en een omgekochte getuige die aan een overdosis in de gevangenis (!) sterft nadat hij zijn eerdere getuigenis onder ede wilde herroepen. De stank van deze affaires is zo penetrant dat het zou moeten leiden tot herziening van het Amerikaanse strafrecht, althans de manier waarop rechters en aanklagers gekozen worden. Wat heb ik verder nog aan mijn viool hangen? Omdat ik me nog zeer met Amerika verwant voel, vooral Californie, werd m’n oog getroffen door onderstaande aankondiging:

ON SALE Fri, Mar 31, 2017 10:00 AM

André Rieu and his Johann Strauss Orchestra

SAP Center at San Jose, San Jose, CA Tue, Oct 24, 2017 8:00 PM More dates

See Tickets Onderstaand een indruk: Het SAP Center (inderdaad gesponsord door deze Duitse software reus) heeft een capaciteit van 17.496. Kaartjes verkrijgbaar van $39 – $99, hetgeen dus meevalt. En reken maar dat het wordt uitverkocht! Terug in de tijd….Dusseldorf, herfst 1996, een platenbaas bewerkt onvermoeibaar de master van een kerstplaat van Andre Rieu, die ooit uitgebracht was in Nederland bij CNR, Arcade’s solo artist label. Was een flop, is nu rechtenvrij en wordt in Nederland bij het Kruidvat voor vijf gulden verkocht. Zo’n CD met een los blaadje er in. Dat kopen de Duitsers niet, zo ziet ‘hun’ Andre er niet uit. De platenbaas wil meeliften op het grote succes dat Rieu in Duitsland heeft en denkt dit te bereiken door kreten als ‘hendjes de lucht in’ te verwijderen en het te verpakken in een mooi hoesje, met mooie Rieu en dito teksten. De secretaresse wordt gek van alle kleine stukjes die keer op keer herhaald moeten worden om er zeker van te zijn dat het een zuivere opname wordt, en smeekt dat de deur dicht blijft. En dan is het resultaat daar: Gaat in Duitsland over de toonbank voor 15 Mark, komt zelfs even in de in top 100, en verkoopt meer dan 100.000 exemplaren. Dit is geen 1 april grap, dit is een waar gebeurd verhaal en ik kan het weten; die platenbaas was ik. Da’s toch mooi he, van iets dat afgeschreven is een succes maken. Dat noem ik nog eens hoogwaardige recycling! Het heeft wel als gevolg dat ik geen viool meer kan horen, laat staan Andre Rieu! Het gaat me het weekendje worden; vanavond naar Sparta-PSV met broer Rob (zie uit naar de selfie) en Ivar, morgen op de sofa van Ajax-Feyenoord genieten. Astrid heeft van de schrik een zondagsdienstje opgepakt. De rest van de komende week heeft een hoog Erasmus gehalte, maar dat is iets voor de volgende Luim. Happy 1 april!

Wanneer ik zo afgelopen week bezie, dan denk ik vol verwondering dat ik in de tweede helft van m’n leven mag genieten van heerlijke creaturen en avonturen. En daarnaast mag bijdragen aan het slagen en ondersteunen van mensen. Is dat niet fantastisch? Voeg daar nog een buitengewoon smakelijk Japans diner aan toe ter gelegenheid van de verjaardag van schoonmoeders (sake, sake met m’n drinkebroer), en het bijwonen van de diploma uitreiking van mijn geliefde, en het plaatje is compleet. Zo, nu kan ik beter de Luim afsluiten voordat ik het alsnog bederf! Wacht, een belangrijke opdracht is nog steeds niet uitgevoerd #FreeJaitsenSingh. Laten we daarmee afsluiten.

Dit is Bas Beerens, Executive Chairman en oprichter van WeTransfer en hier welwillend poserend voor Laanens smoelenboek. Ongelofelijk loyale en eenvoudig gebleven kerel. Vier jaar geleden nodigde hij me uit om met name hand- en spandiensten te verlenen voor het eveneens door hem opgerichte WeMarket. Onlangs wederom gespard over WeMarket’s spannende toekomst in een heerlijk soort van staccato ping pong gesprek. Daarnaast kunnen we ons wonderlijk wel vinden in alles wat Van Kooten en de Bie betreft, met name De Vieze Man:

Verfrist liep ik na onze pow wow door z’n uitgestrekte tuin naar mijn auto; geeft energie! Geruime tijd beweeg ik me reeds in de oprukkende wereld van het Internet of Things (IOT). Met name ondersteuning van het door Willem Rinsma opgerichte bedrijf Grip! Grip! Kan via een dashboard de hele wereld aan elkaar koppelen. Voorbeeld: verwarmingsketel gaat kapot. Slimme verwarmingsketel geeft bericht aan leverancier dat de ketel kapot is, en ook nog welk onderdeel. Bij de leverancier gaat automatisch een bestelling uit naar de fabrikant voor dat betreffende onderdeel, en tevens een berichtje naar de klant dat op die dag en dat tijdstip een monteur het euvel komt repareren. Dat is even wat anders dan konstateren dat er iets mis is en vervolgens proberen de leverancier te pakken te krijgen. Even bellen en wat krijg je dan te horen “Belt u voor een rekening, toets ‘1’. Belt u voor een adreswijziging, toets ‘2’ enz.”. Nou ja, u begrijpt het, oeverloos en irritant gedoe alvorens er iets bereikt wordt. Eenvoudig te financieren denkt u. Niet in Nederland! De tweede ronde wel (dan ben je namelijk al geslaagd). Maar, nu staan we aan de vooravond van die belangrijke eerste ronde van financiering voor Grip! Wat gaat dat een heerlijk moment voor die entrepreneur Rinsma worden, die z’n hele hebben en houden er in gegooid heeft, gesteund door een al even moedige vrouw, want dat valt niet mee met een gezin! Kijk maar eens op https://grip.network Dinsdagmiddag wisselde ik van gedachten met Quintin Schevernels, auteur van

Mijn wereld samengevat in dit handzame boek. Bleek ook nog eens dat ik zijn voormalige onderneming, Layar (augmented reality), zo’n jaar of zeven geleden reeds had leren kennen in San Francisco. Kleine wereld! Daags daarna gesproken met Leonard de Vogel, gekend uitvinder, onder andere in de 3D sfeer, hetgeen hij me demonstreerde in 2004 (in Emeryville)!

Nu had hij me toch weer iets biezonders. Maar helaas, in de sfeer van vertrouwen waarin ik opereer, moet mijn mond verzegeld blijven, temeer ook omdat ik nimmer een geheimhoudingsverklaring teken. Maar blijf deze vogel in de gaten houden. Verbrand niet te veel bruggen, houd ik mijn jeugdige toehoorders voor, het voorafgaande demonstreert waarom. Donderdag van een fascinerende lunch genoten met een onzer buren die van

Marijuana inderdaad, olie maakt die het leven van kankerpatienten verlicht, soms zelfs geneest. Gezamenlijk gaan we er ook voor zorgen dat de geur binnendeurs blijft. Overigens schijnen zelfs mijn knotsknieen (artrose) daar baat bij te vinden. Ben benieuwd! En toen werd Astrid beedigd in de kraamzorg. Zij deed een 3 seizoenen opleiding in 1 seizoen; wat een topper!

Hier wordt haar het ooievaars insigne opgespeld en zo te zien staat links al een client te wachten! Ter afsluiting een compliment aan mijn ‘brother in arms’ Paul Nijssen die a.s. zondag Jaitsen Singh gaat bezoeken en hem op de hoogte zal brengen van de laatste ontwikkelingen. Onder andere de steun die Direkteur Consulaire Zaken, Willem van Ee, heeft toegezegd.

Singh schreef me onlangs hoe ongelofelijk belangrijk Paul voor hem is. Ook als snel doorgeefluik naar mij toe. Mensen als Paul, een rasechte Tukker, vormen dan ook de bouwstenen die benodigd zijn om Singh uit die verdomde Amerikaanse gevangenis te trekken. Daar is geld voor nodig, denk met name aan dure Amerikaanse advocaten. Daar kom ik binnenkort op terug. Wanneer ik dan vermoeid van zo’n interessante week een en ander aan Tinley voorleg, dan geeft ze aan hoe ik daar mee om moet gaan:

Ondersteund door Happy Buddha achter haar. Heel fijn (lente) weekend en vergeet niet de klok vooruit te zetten!