Category: Uncategorized

Inderdaad, dat zijn de twee zekerheden in het leven! Dat laatste hoop ik nog even te vermijden (een jaartje of 20 minstens), maar voor het eerste moest ik afgelopen week nog even aan de bak. Inkomstenbelasting geregeld voor de Laanen familie (3 stuks; Astrid en ik samen, Bo-Peter en Kaj apart), onroerend goed belasting deel 2 betaald (en da’s niet zuinig), en als klap op de vuurpijl Nederlandse belastingaangifte on-line voor Nederlanders in het buitenland. Beetje AOW (voor de oudgedienden; “trekken van Drees”) en een mini pensioen. Dat laatste in ieder geval lekker om van te lunchen, dineren of een stukje reunie te bekostigen zoals gisterenavond bij Restaurant-Bar ‘The Townhouse’ in Emeryville, mijn eerste diner- en drinkplek in 1998.

Zo’n 20 oudgedienden en ex studenten van het eerste uur (1998/1999) verzamelden rond een uur of 4 bij de bar (waar anders!) om verhalen op te dissen uit die ‘goeie, ouwe tijd’. Heerlijk! Eerder in de week een geweldige Gamers Breakfast presentatie op het consulaat, waar een kleine 100 gamers, bankiers, VC’s, publishers, etc. bijeen waren om een uitstekende keynote aan te horen; Bryan Neider, Senior Vice President Global Marketing & Publishing van Electronic Arts.

Tien elevator pitchers van 1 minuut exact volgden, die van tijd tot tijd hilarische momenten teweeg brachten. Woensdagavond de ‘Future of Media’ delegatie die de residentie met een bezoek vereerden. Daadwerkelijk alle ‘hot shots’ van de Nederlandse media hadden zich verenigd om het hoe en wat van de toekomst van media te weten te komen. De echtgenote van de Consul Generaal hoeft in ieder geval niet bang te zijn dat ze geen visite krijgt! Of onze nieuwe aanwinst, golden doodle Tinley, zich bij ons thuis voelt? Meer dan dat, ze is een deel van de familie geworden!

Bo-Peter hier verwikkeld in een stevige worstelpartij met ons troeteldier, eh…Astrid’s troeteldier. En gedurende dit weekend assisteert hij Plv. Consul Generaal Ard van der Vorst bij een evenement, geinitieerd door Gamer Menno Deen, die hun evenement ruimte haden verloren: Games 4Diversity. http://www.gamesjam.nl/ Na zijn oproep tijdens de elevator pitch stelde Ard spontaan het consulaat ter beschikking, waarna Bo-Peter spontaan aanbood te ondersteunen. ‘That’s the spirit!’ En nu ik toch in een ‘mellow mood’ ben, ter afsluiting de boom (in bloei) die ik een aantal jaren geleden van een wisse dood redde toen hij door weer en wind geteisterd dreigde te onwortelen. Met kaplaarzen gewapend glibberde ik de heuvel op en redde dit natuurproduct (eindelijk een heldendaad!).

Tja, dat komt er van als je twitter account gehacked wordt; dan ben je met alles een beetje te laat, ook met deze blog dus. Jeetje, waar te beginnen na een week zo bol van activiteiten. SXSW in Austin, Texas, bracht als altijd een wervelwind aan gebeurtenissen, waarvan een helaas een pikzwarte schaduw over het hele evenement wierp:

Tragedy at SXSW: 2 Dead, 23 Injured in Hit-and-Run

• By Angela Watercutter

Austin police chief Art Acevedo addresses journalists at a press conference on Red River street, near the site of the incident. Photo: Ariel Zambelich/WIRED

Een dronken gek die een tweetal SXSW deelnemers dood reed, waaronder een jonge Nederlander, Steven Craenmehr, Creative Director van MassiveMusic. De persmededeling van MassiveMusic bracht nogmaals kippenvel: It is with great sadness that we announce the sudden passing of our close friend and colleague Steven Craenmehr, 35, on March 13th, 2014 at SXSW. During the 8 years that Steven worked for MassiveMusic, we got to know him as an unstoppable force, full of life, love and laughter. This is an irreplaceable loss for the MassiveMusic family and we are grateful for the years we spent with him. Our thoughts are with Steven’s family and friends.

Ik zie zo’n tafereel al voor me, dinsdag j.l. een vrouw die met een baby op haar arm haar man uitzwaait om vervolgens nog geen twee dagen later geinformeerd te worden over deze tragedie voor haar en hun jonge kind. Ja, een baby werd als snel vaderloos! Het is ook zo indrukwekkend, in ieder geval voor mij, omdat een dag eerder je dezelfde straten hebt bewandeld met Houston collega Gerard Brikkenaar van Dijk, wellicht onderweg naar IHOP om een 55+ breakfast ($5,99) tot ons te nemen, en daarover te ginnegappen. Lekker belangrijk allemaal als zoiets plaats vindt. Okay, even diep ademhalen en weer doorgaan. Op de stand, waar we de meeste tijd doorbrachten, geen gebrek aan aanloop en geen gebrek aan mensen die hun moede ledematen daar te rusten legden:

Op de achtergrond de VANMOOF fiets die veel bekijks trok en waar mensen graag een rondje op deden. Dinsdagmiddag weer vanaf Austin terug naar Oakland, dacht ik, maar een vertraging van 2,5 uur gooide roet in het eten. Maar zoals mijn bejaarde lotgenoot JC pleegt te zeggen; “elk nadeel heeft z’n voordeel”. Want, wie liep ik daar tegen het lijf terwijl ik al balend door de vertrekhal liep? Daan Roosegaarde, de visionair van o.a. de ‘smart highway’ waarmee hij in Austin tijdens diverse spreekbeurten veel eer oogste en waar we hem in de Bay Area waarschijnlijk goed verder mee kunnen helpen. En in Austin, met ondersteuning van Micky Hoogendijk en Adam Curry. Al babbelend bij een bakje koffie (echt waar!), dat is te zeggen, Daan gaf een lecture en ik babbelde, werd ik steeds enthousiaster. Zie ook onderstaande foto:

Asfalt dat informatie geeft wanneer het gaat vriezen of wanneer een stippellijn een doorgaande lijn dient te worden, of een kleurtje krijgt. Eindeloze mogelijkheden om automobilisten en tweewielers te informeren en waarschuwen. Ik ben onder de indruk, en wegenbouwer Heijmans heeft een knappe slag geslagen door in zee met Daan te gaan. Aangekomen in Oakland stond mijn eigeste Astrid me op te wachten, en nu weet ik meer dan ook wat dat betekent. Donderdagavond werd de avond van de deelnemers aan de cleantech delegatie, die daar voor 100+ aanwezigen tijdens een 5 minuten durende pitch hun waren en wensen onder de aandacht konden brengen. Getalenteerd? Zeker. Voorbereid? De een meer dan de ander. Verbetering? Ja, de voorbereiding kan beter, zeker als het gaat om praten voor een publiek dat best kritisch kan zijn. En, sommige antwoorden waren van een vrij arrogante aard. ‘Not done’ hier.

En toen, nadat ik een veelheid van tweets had uitgezonden, ook van de opening door Plv. Consul Generaal Ard van der Vorst, werd mijn twitter account gehacked. Mensen, ik stuur nooit dit soort duffe tweets uit met een verdachte link! Gisterenavond de opmaat naar een rustig weekend; TVVDM borrel bij Murphy’s Pub. Zoonlief Bo-Peter reed me terug naar huis, dus een wijntje extra kon er wel in. Home sweet home, bedacht ik me toen we de straat indraaiden naar onze heerlijke woning. Carpe Diem, mensen, Carpe Diem!

Een tweetal reacties nadat onze schat van een hond, genaamd Tinley, j.l. woensdag in ons leven kwam: “Zo, dus Astrid heeft uiteindelijk gewonnen” en “Je hebt dus toegegeven”. Inderdaad, uiteindelijk wist ik dat we met een Golden Doodle zouden eindigen, maar Ivar zei het heel ‘to the point’: “Tinley heeft onze familie uitgezocht”. En zo is het mensen! Gelijk in ons hart, en zodanig dat we al intens met hem meevoelden toen hij vrolijk het dierenhospitaal inhuppelde:

Wij wisten wat er ging gebeuren, zij niet. En nu zit ze zielig naar ons te kijken omdat ze twee weken lang met een kap rond moet lopen en alleen onder supervisie kan eten of uitgelaten worden.

Onze kat Slinky vindt het maar niks. Hij is niet bang, blaast alleen maar en heeft al een keer flink uitgehaald toen Tinley te dichtbij kwam. Nu heerst er gewapende vrede en beziet hij het tafereel vanaf de sofa:

Ruim 18 jaar oud, maar zeer vief nog, zij het enigszins dementerend. Deze week kreeg ik ook het groene licht van Consul Generaal Hugo von Meijenfeldt om officieel toe te treden tot de Raad van Advies van ‘booming’ Nederlandse onderneming WeTransfer. Een regen van felicitaties viel mij ten deel toen ik het op LinkedIn bekend maakte. Om van te blozen, maar ook om aan te geven dat WeTransfer heel hoog aangeschreven staat. www.wetransfer.com Na Dutch Basecamp een tweede waardevolle invulling van mijn professionele leven na 30 juni. En mijn afscheidsreceptie/party op 26 juni komt razendsnel naderbij! Binnen een paar uur vertrek ik naar het bruisende Austin om Nederlandse bedrijven te ondersteunen bij South-by-South-West www.sxsw.com De ‘Dutch Booth’ zal veel van mij zien de komende dagen, evenals het Holland House! Daarnaast natuurlijk ook een reunie van veel mensen die de afgelopen jaren participeerden.

Ja, ja, vele hipsters en de man van NBSO San Francisco! Zoals Peter Koelwijn zong; “want deze jongen, maakt nog hoge sprongen”. Okay, overdrijven is ook een vak. Maar het wordt weer een geweldige show en veel bedrijven die deelnemen komen uiteindelijk bij ons in de San Francisco Bay Area terecht! We doen tevens Micky Hoogendijk’s tentoonstelling in Austin aan:

Gevolgd door een NFIA sterrenbijeenkomst, waarna we de maandag afsluiten met een intiem Adam Curry/Micky Hoogendijk diner. Austin rocks! Maar, San Francisco zal nooit meer uit mijn hart verdwijnen. Vanuit mijn kantoor maakte ik gisteren dit plaatje van een in zonlicht badende Bay Area:

Niet zo mooi als Micky’s foto’s, maar toch. Beetje rechts van het midden, bij al die luifeltjes, vind je Belden, een verzamelplaats van heerlijke restaurantjes in een internationale steeg. Heerlijk! Een van mijn favoriete plekken. Goed, moet nu afsluiten wil ik dadelijk mijn vlucht niet missen en verval in emotionele verhalen over de mensen die binnen zeer korte tijd ons ontvielen of aan het ontvallen zijn. Dat zijn de momenten dat, zoals wij hier zeggen, ik toe ben aan: “count your blessings”. Een mooi gezin, fijne familieleden in NL en twee mooie huisdieren; mijn liefje wat wil je nog meer?! En, het toeval wil dat oudste zoon Rick in Austin is voor zaken, en voordat hij morgen terug naar Amsterdam vertrekt, vieren wij nog even zijn verjaardag vanavond in Austin! Net als toen:

Als dat geen mooie afsluiter is!

Dat was er weer een voor in de boeken! Iedere keer kom je er weer achter dat wanneer mensen zoiets zeggen als ‘wij hebben zo weinig woorden in het Nederlands om ons te uiten’, dat ze er waarschijnlijk een aantal in de loop der jaren kwijtgeraakt zijn. Zo bracht de KL606 me comfortabel zaterdag 22 februari van San Francisco naar Schiphol, en toen de tijd daar was, bestelde mijn buurvrouw een Bacardi cola. “Wij voeren geen rum meer, mevrouw”, sprak de stewardes, of hofmeesteres, daar ben ik zelfs de tel een beetje kwijt. “Ha”, sprak ik monter, “dat is zeker een winkeldochter!”. De dame in het KLM blauw keek me aan of ze water zag branden, alhoewel zij ook niet meer bepaald piep was. “Als volgt”, legde ik haar uit:

Een winkeldochter is een onverkoopbaar artikel dat lang in een winkel ligt

Zo kan het er dus uitzien na een tijdje in het schap!

“Nou, daar heb ik nog nooit van gehoord, weer wat geleerd”. En het leuke is is, nadat ik ingehaald werd op Schiphol door oudste zoon Rick en kleinkinderen Rico en Felix, dat ook Rick en schoondochter Liesbeth onkundig waren van deze uitdrukking. “Hij heeft nog gelijk ook”, sprak Liesbeth na mij gecontroleerd te hebben op Wikipedia. Een tevreden moment, dat wel! Genoegelijke avond en maandag aan de bak. Allereerst een koffie sessie met ex top pitcher Eric de Vries, die als enige een professionele honlbal academie in Nederland heeft; EPA, oftewel Eric’s Pitching Academy www.pitchingacademy.nl met resultaten die pitchers naar honkbal Walhalla Amerika brengt. Na een enorme medische aanslag in zijn leven overwonnen te hebben, meer dan ooit gefocused op zijn taak om pitchers datgene te geven waar ze een cariere op kunnen bouwen. Natuurlijk vele hoogtepunten opgehaald waarbij het onverwachte Europese Kampioenschap in Barcelona, dat ons naar de Olympische Spelen in Seoul bracht, een ereplaats kreeg:

Grandioze aankomst Schiphol uit Barcelona in 1987 En hoogst waarschijnlijk kan ik Eric’s Pitching Academy verder ondersteunen. Op naar VC en geldgesprekken tijdens een prettige lunch in Amsterdam’s beroemde Hilton van John en Yoko en het ‘Barretje Hilton’. Zeer onderhoudend en nuttig. Schoonzus Danielle, gesecondeerd door echtgenoot Aldert, verzorgde de avond met een aantal gasten die ik anders die week niet getroffen had. Boerenkool met HEMA worst, mensen, met wat bittergarnituur na! ‘s Avonds bij schoonmoeder Rietma geslapen omdat ik weet dat daar met liefde een ontbijtje wordt geserveerd! Dinsdag een bezoekje in Den Haag aan de RVO (Rijksdienst voor Ondernemend Nederland, verzin het maar) om afscheid te nemen van een aantal zeer gewaardeerde collega’s. Weer terug naar Amsterdam om verzekerd te zijn van aanwezigheid bij een vroeg ochtendschema. De avond doorgebracht met juristenzoon Eric en diens partner Mody. Ongelofelijk lekker gegeten bij Incanto, Amstel 2, na een geweldige tip dienaangaand.

Op de eerste etage, met een geweldige kijk op o.a. de bloemenmarkt. Voor het eerst van mijn leven kalfswang gegeten. Aanrader! Ontroerend later op de avond afscheid van elkaar genomen. Woensdag bezoek bij Booking.com op de Herengracht. Boy and howdy, wat er zich daar in dat grachtenpand afspeelt; geweldig uitgebouwd tot een tech heaven voor zo’n 600 IT medewerkers. Niets van aan de buitenkant te merken. Klasse! IBM’s klassieke gebouw bezocht en ons bezondigd aan een rondje Watson. Interessant! Vervolgens lunch met diverse geinteresseerde partijen bij advocatenkantoor Jones Day, pal naat de Amerikaanse Consulaat, dus zeer veilig! Helaas, ambtsgeheim noopt mij tot stilzwijgen over deze bijeenkomst. Ah, de druk! Op naar Rotterdam met RocketSpace Founder en CEO Duncan Logan, voor het hoogtepunt van de week “Get ready for the Valley”. Voor dat we ons naar Rotterdam Internet Valley begaven nog een tocht over het water per taxi, o.a. naar de RDM, waar we wederom van initiatieven van jonge ondernemers mochten genieten. Toch nog een mooie erfenis van bedrijvendokte Joep van den N. ‘s Avonds show time, waar Duncan en ik een seessie gaven over “Do’s and Don’ts” en incubators. Vervolgens bedrijvenpitches en kritiek. Geweldig; een zaal vol met Eager Beavers. Een kleine impressie op http://vimeo.com/m/87774553 Goede mensen die aandringen laat je niet in de steek en derhalve had ik van 7 – 12 donderdagmorgen gesprekken met trappelende entrepreneurs. Daar krijg je nog eens energie van!

Het NHow Hotel was prachtig, maar had nog wat te kampen met aanloopproblemen; de betaling van mijn gereserveerde kamer was verdwenen en de liftkaart werkte niet. Kan gebeuren, maar om half een ‘s nachts word je lichtelijk geirriteerd. Het gratis whiskietje maakte veel goed en mijn Rotterdamse hart ging helemaal open bij het uitzicht:

Jemig de pemig! Donderdag weer terug naar het Haagje, naar de RVO (U weet wel) met nogmaals een “Do’s and Don’ts” voor de Cleantech delegatie die ons in San Francisco gaat bezoeken. ‘s Avonds meer dan genoegelijk geborreld en gedineerd bij onze vorige CDP Bart van Bolhuis en vrouw Thessy, die de erenaam CDPeuze draagt. Oh ja, CDP staat voor Chef de Poste, oftewel de baas van een consulaat of ambassade. ‘s Ochtends het huis uitgeslopen om 7 uur omdat het nog doodstil was en ik niemand wilde wekken, immers, mijn volgende afspraak met een zeer getalenteerde entrepreneur wachtte me bij Hotel Citizen M op Schiphol. Eigenlijk was deze afspraak en de volgende drie in Amsterdam een mooie zakelijke sluiting van de week. ‘s Avonds had zoon Rick een avond georganiseerd voor de Founding Fathers van de Beinse Zot in zijn achtertuin. Een indrukwekkend gezelschap:

In het midden de bekende jurist Mr. J. J. van Dort die, bij gebrek aan een balkje, zijn ogen sloot. Naast mij de uitbater, de heer Rick Laanen. De overige Founders zitten nog in het Witness Protection Program. Zeer gemoedelijk mag ik wel zeggen. Zeeeeer! Mr. J. J. van Dort heeft mij aangeraden er verder niet over uit te wijden! ‘s Ochtends 7 uur m’n bedje uitgekropen, Rick, in onderbroek, heeft me uitgezwaaid, waarna op Schiphol een groepje van 5 entrepreneurs me opwachtte, die er nog een afspraakje uitgeperst hadden. Geweldig; de aanhouder wordt beloond als het positief is. Na een chaotische incheck sessie bij de KLM kon ik het moede hoofd te rusten leggen, en voor ik het wist begonnen we de afdaling naar San Francisco. En als je dan naar buiten komt, eerder omdat je bij de ‘Amerikanen’ mag binnen komen, en vrouw Astrid staat daar, dan kan de dag niet meer kapot! Nou ja, op een inzinkinkje rond een uur of zeven na!

1. 3:48

   Andre hazes – zij gelooft in mij  

1. 4:04

   Andre Hazes – Zij gelooft in mij

Heerlijk al die commentaren die ik krijg in Amerika over onze gouden schaatsmeiden en –jongens. Ze geven je het gevoel dat je er persoonlijk toe bijgedragen hebt! En ik laat dat zo! Inmiddels heeft iedereen onze schaatscoach Anema mogen bewonderen op de Amerikaanse TV, maar onderstaand artikel bewijst dat we niet alleen economisch “ons bent zunig” zijn, maar ook wanneer het gaat om het behalen van medailles. De ‘San Jose Mercury’ kwam gisteren met onderstaande tabel:

Sports

Olympics: Dutch dominate medal count on per-athlete basis

Associated Press

Posted:   02/21/2014 06:32:15 AM PST

SOCHI, Russia — Norway may top the medal count, but the Dutch have been the most efficient Olympians in Sochi.

The Netherlands, thanks to its dominance in speedskating, had 22 medals after 82 events — with only 41 athletes in its contingent. That’s one medal for every 1.86 athletes, the best ratio among the 26 nations that have medaled so far.

Here’s a top 10 list of countries ranked by medal efficiency. Lower figures are better, and each country’s overall rank in the medal standings is listed in parentheses.

— Netherlands: 1.86 athletes per medal. (6th in overall standings)

— Belarus: 4.33. (8th)

— Norway: 5.62. (1st)

— France: 7.53. (9th)

— Sweden: 7.93. (12th)

— United States: 9.16. (3rd)

— Slovenia: 9.29. (16th)

— Germany: 9.63. (4th)

— Russia: 9.74. (5th)

— Canada: 10. (2nd)

Dus, Nederland heeft minder dan 2 atleten nodig om een (1) medaille te halen terwijl de V.S. er meer dan 9 voor nodig heeft! In ieder geval inspireerde het Ivar dermate dat hij de rollerskates onderbond en ook in de starthouding ging staan:

Dat voelt natuurlijk even anders aan bij een graadje of 21! Zijn voetbalseizoen is ook ten einde, de Broncos gingen roemloos thuis met 3-1 ten onder in hun Play Off game tegen Saint Mary’s van Alamo. Maar, zoals gezegd, de eindceremonie was een big deal en een emotionele aangelegenheid voor de jongens die dit jaar van High School afstuderen. Nog even een plaatje voor de lekkere:

Een aantal opmerkingen: ik wil overal naar kijken behalve naar de coach waar ik vorige week over geschreven heb. Kaj ziet er uit als de stoere NAVY guy in prive outfit, Bo-Peter en ik als lieden die bij het consulaat arbeidzaam zijn, en Ivar is Ivar; ‘happy go lucky’! Overigens zijn alle geruchten die de kijkers van ‘Breaking Bad’ verspreiden dat ik de echte Mr. Heisenberg ben ongegrond! Dit is hem:

Zo, dat is ook weer uit de wereld! En dan nu maar voorbereiden op mijn trip naar NL met de KL606 vanmiddag. Op een of andere manier, en ik heb dit vele tientallen malen gedaan; een tikkeltje onwezenlijk. Vanmorgen al niet anders, Astrid moest op pad om weer mensenlevens te redden en ik ben wat koffie voor haar gaan maken. Trots dat ze full time als Paramedic in een der gevaarlijke steden, Richmond, haar ‘mannetje’ staat!

Rechts kijkt weilen Toonpa goedkeurend toe. Dat brengt me overigens op een andere foto; hoe mensen er anders uitzien in uniform. Zagen jullie Kaj net op het voetbalveld? Wel, zo ziet hij er uit wanneer hij terug komt van een NAVY weekend en een zorgzame moeder hem opwacht:

Ja, ja, het kan dus wel! Het wordt een druk weekje, zodanig dat ik dit keer geen broertjeslunch kan doen. Komt goed; later dit jaar ben ik er weer.In ieder geval twee optredens, waarvan de Rotterdamse er uitspringt:

http://www.eventbrite.nl/e/sv-fundamentals-get-ready-for-the-valley-tickets-8895230875?aff=efblike

Afscheid van wat collega’s, afspraken met wat VC’s en consulaat relaties; kortom kris kras door de provincieen die Holland worden genoemd. Schoonzusje Danielle doet een leuk avondje op maandag met wat vrienden waar ik meestal geen tijd voor heb om te bezoeken, en de week sluit af bij zoon Rick’s bruine kroeg:

En dan de opmaat naar zaterdag 1 maart:

•   4:19

1. Andre Hazes-Hoogste tijd!

Terug naar sunny California!

Wat fantastisch wanneer een bevriende Amerikaan je belt om te vragen of je naar de TV aan het kijken bent. “Huh?” “Yeah, there is this girl, Wuust, she is about to win a gold medal”. Ik heb het hart niet om te vertellen dat dit een herhaling is maar het is fantastisch om te horen hoe de Amerikanen dit beleven. Nederland heeft meer medailles dan de V.S.?!

 Speed Skating Continues To Be Dominated By The Netherlands, But Why?

Dutch and Australian (2nd R) speed skaters practice at the Adler Arena in preparation for the 2014 Sochi Winter Olympics.Reuters

One country, and one country only, exudes unbridled enthusiasm for speed skating: the Netherlands. Ask a Dutchman if the Netherlands has a strong group of speed skaters this year, and he will look at you in shock. Dutch speed skaters consistently have an elite squad, and they have been dominant in the sport for quite some time.

Geweldig toch, alsof je er zelf een beetje aan mee hebt gewerkt! In de tussentijd denken de Amerikanen nu dat hun schatssucces uitblijft vanwege hun kleding:

SOCHI 2014

U.S. speed skaters struggle: Are high-tech suits to blame

Shani Davis (left) of the United States competes during the Men’s 500 m Race 1 of 2 Speed Skating event during day 3 of the Sochi 2014 Winter Olympics at Adler Arena Skating Center on February 10, 2014 in Sochi, Russia. QUINN ROONEY, GETTY IMAGES

Last Updated Feb 14, 2014 1:00 PM EST

SOCHI, Russia — The U.S. speedskating team is desperately trying to make sense of its miserable performance during the first week of the Winter Olympics – and much of the speculation has turned to a new high-tech skinsuit.

The secretive Under Armour suit was developed with help from aerospace and defense giant Lockheed Martin. The Americans unveiled the "Mach 39" just before arriving in Sochi, touting it as the "fastest speedskating suit in the world" and firmly convinced it would give them a big advantage over rival teams such as the Netherlands.

Instead, the Dutch are dominating, the Americans look like they’re skating in quicksand, and everyone is wondering if the suit is actually a drag on performance.

Ja, ja, het kan verkeren! Ivar nam afscheid van het thuishonk van de Northgate High Broncos afgelopen dinsdag; de laatste thuiswedstrijd en de ‘senior’ voetbalspelers, die dus afstuderen, krijgen een mooie ceremonie waarbij ook de ouders in het zonnetje gezet worden. Bitterzoet, zowel voor Ivar als voor ons. Een zeer teleurstellend seizoen, waarbij wederom de machtspositie van een coach tot braakneigingen leidt. Je moet op je tanden bijten om geen kritiek te uiten, omdat het ten laste kan gaan van jouw zoon, die dan niet opgesteld wordt. Een keer heb ik in mijn blog een coach een gehaktbal genoemd, hetgeen via ‘Google’ Translate’ prima vertaald werd. Maar dit jaar was het ergste, nog afgezien van zijn coach kwaliteit, leek het meer dat deze man een sekte leidde dan een voetbalteam. Verplichte maaltijden, op raadselachtige wijze betaald door de coach, verplicht trainen tussen kerst en oud en nieuw. Een speler liet zijn ouders en zusje alleen op hun vakantie naar Brazilie gaan uit angst om uit het team gezet te worden. Een schadepost van $2.350! Een andere speler werd er uitgezet omdat hij wel met vakantie ging. Eindeloos wisselen van “mindere” spelers en het handhaven van favorieten, of ze nou wel of niet goed speelden. Maar het meest ergerlijke/angstige vond ik het gegeven dat Ivar langzamerhand ook een stukje karakter verloor en hoe dan ook de coach en diens merkwaardige capriolen verdedigde. Of, het waren de scheids- en zijn lijnrechters die de schuld kregen van een verloren wedstrijd. Als klap op de vuurpijl op een van hun zeldzame vrije dagen, a.s. maandag, worden de spelers verwacht om 10 uur te trainen en om 5 uur ‘s middags. Hoe kan je een vrije dag nog meer verknallen?! Of hoe kan je een speler nog meer bij zijn familie weghalen? Astrid en ik hebben er met Ivar over gesproken, die van plan was om met een vriend te gaan skieen, en dat weer in wilde trekken. We hebben een beroep gedaan op zijn integriteit en karakter; dus hij gaat lekker naar Lake Tahoe om te skieen en we wachten wel af hoe die waarschijnlijk laatste wedstrijd van het seizoen afloopt. Jakkes! Wat is het dan verfrissend om de discussies aan te horen van de studenten/entrepreneurs van Team Academy bij ons op het consulaat die leiden tot inzicht en een betere verhouding. Ze zijn voor een maand in de Valley om hun entrepreneurship aan te scherpen en contacten op te doen. Waar doet dit je aan denken?

En wéér 2-1

Een aantal jaren geleden verscheen een supportersboek waar de 3-1 nederlagen als een rode draad doorheen liepen. Mocht er een boek verschijnen over dit seizoen dan zullen de 2-1 nederlagen allesbepalend zijn. Voor de vierde achtereenvolgende keer verloren we met die cijfers.

Pijnlijk toch?! Sparta kan de titel vergeten, maar vreemd genoeg heb ik het gevoel dat ze het in de nacompetitie goed gaan doen. Hou me er aan over een maand of wat! Elk jaar krijg ik vanuit Nederland, dit jaar van mijn schoonmoeder, de zeurkalender van Peter van Straaten. Alhoewel ik vond dat de laatste jaren mijn grote held Peter er zich wat al te makkelijk van afmaakte, vond ik dit jaar dat ik de kalenderdagen al gezien had. Klopt dus. Vanmorgen bekeek ik de achterkant en las daar dat deze kalender bestond uit zorgvuldig geselecteerde ‘best of’ cartoons. Mmmmmm…..zo lust ik er nog wel een paar. Astrid en ik hebben zo’n beetje de stille afspraak dat we Valentijnsdag een beetje laten voor wat het is. Maar toch; ik heb gisteren een lekker ontbijtje gemaakt met een zacht 3 minuten gekookt eitje, lekker bakkie koffie en een jus d’orange. Zomaar! En, wat was ik er blij mee omdat die dekselse Astrid een mooie zak met heerlijke chocolade en een prachtige wenskaart op de stoel in mijn auto had geparkeerd. Saved by the bell, zal ik maar zeggen.

SAVED_BY_THE_BELL

We hebben al drie medailles in de tas, en nu realiseer je ook hoezeer de Russen briljant architectonisch de toiletruimtes ontworpen hebben!

Daar konden Kramer, Blokhuijsen en Bergsma letterlijk op hun gemak de rondetijden bespreken! Tenzij ons ontgaan is dat ‘synchronized pooping’ een nieuwe Olympische sport is! Wat waren van Kooten en de Bie hun tijd ver vooruit:

5:18

Kooten en Bie Pentla Poepen

Geweldig, alhoewel sommige mensen vinden dat er een luchtje aan zit. Op het consulaat, om maar eens een andere koe bij de horens te vatten, ging een zucht van, ja van wat op, toen bekend werd dat Minister Ploumen ons helaas niet met een bezoek in maart kon vereren. Gezamenlijk vielen wij in een zwart gat, maar gelukkig krijgen we toch nog bezoek van een Cleantech delegatie die in de slipstream van de minister mee zou komen. Never a dull moment, zeker nu officieel de eerste maand van mijn laatste zes verstreken is. Maar….tromgeroffel….in het kader van Het Nieuwe Werken wordt het consulaat ingedikt en komen er plekken vrij voor die MKB bedrijven die hun geluk in Amerika gaan beproeven.

Daar zie ik zeer naar uit omdat mij dit weer alle gelegenheid geeft om, zij het in een andere ruimte, weer met het consulaat samen te werken. En ja, daar moeten natuurlijk nog wat bureaucratische hobbels genomen worden omdat niet alle ambtenaren er van houden om wakker geschud te worden, maar mijns inziens is het een inkoppertje. Helaas bereikte me ook de trieste mededeling dat er (weer) een Ex’pression College student overleden is. Pablo Gorge, getalenteerd visual media student, heeft helaas zijn 40e verjaardag niet gehaald. Hoe triest ook, bracht zijn verscheiden een keten van reacties op met oud studenten en staf, die een ongelofelijke saamhorigheid teweeg bracht. Zelf had ik twee jaar geleden voor het laatst contact met Pablo, een heel prettig contact, en ik bedank hem posthuum voor het feit dat hij weer een berg mensen bijeen gebracht heeft. Het regent; yeah! Wij zijn daar heel blij om, het droogte gevaar lag om de hoek en rantsoeneer maatregelen werden al genomen. Maar nu:

Fijne afsluiter. Toch?! En je voelt je gelijk weer zooooo Hollands! 

1. 2:33

Rob de Nijs – Ritme van de regen HD QUALITY .

1 februari is stralend aangebroken; staalblauwe lucht, verse koffie en een stroopwafel. Maar toch! De eerste maand van het jaar is voorbij gevlogen en daarmee is ook het grote aftellen aangevangen. Mijn afscheidsreceptie is vastgenageld op 26 juni en inmiddels ben ik begonnen een excel sheet op te stellen met uit te nodigen relaties. Wow, je vraagt je af of het budget wel toereikend is om zoveel mensen naar behoren te ontvangen. Tegelijkertijd zorgelijk en een bron van inspiratie, want het geeft veel genoegdoening om te constateren dat de relatiekring niet alleen een dergelijk volume heeft aangenomen, maar ook een dergelijke kwaliteit (en soms vriendschap). Het grote schrappen is daarmee ook begonnen, aangezien we voor een staande receptie niet meer dan 120 mensen kunnen herbergen op het consulaat. Moeilijk hoor; wie gaat zich beledigd voelen?! Enfin, dat zien we wel in de tweede helft van dit jaar. Het voelt aan als de lucht van San Francisco die ik enige weken geleden vastgelegd heb vanuit het kantoor van onze Consul Generaal (niet aan Hugo vertellen):

Prachtig, maar toch een beetje bedreigend. Eigenlijk somt dat wel zo’n beetje mijn leven op! Ik zal die ochtendsessies van de natuur missen. Genoeg gesomberd! Donderdagmorgen was er weer zo eentje om in te lijsten; vader en zoon (Bo-Peter) op stap naar hun job bij het consulaat. Bo-Peter heeft een tijdelijke aanstelling als Economic Officer gekregen in verband met het naderende bezoek van Minister Ploumen:

Clean Tech and Med Tech companies: Join the Economic Mission Visiting California in March

Do you want to do business in California (San Diego and San Francisco)? Then join the economic mission led by Lilianne Ploumen, Minister for Foreign Trade and Development Cooperation, from March 10-14, 2014. The mission revolves around ‘MedTech’ (Medical Technology) and ‘CleanTech’ (Clean Technology). The goal of this mission is the exchange of knowledge and building and/or improving trade relations.

The themes ‘MedTech’ and ‘CleanTech’ have a cross-industrial approach in which many of the high-interest industries (“topsectoren”) like Energy, Chemistry, Life Sciences & Health (LSH) and HighTech Systems and Materials (HTSM) come together. The mission offers leads for companies working in particular in these industries, for example start ups or fastgrowing companies working in the ‘MedTech’ and/or ‘CleanTech’-industries.

En zo betraden de jongste en het oudste personeelslid van het consulaat vastberaden even voor zeven het stukje Nederland dat Consulaat Generaal heet. Dat is de ene kant van het gezin; aan de andere kant levert Astrid patienten vanuit haar ambulance aan bij John Muir Hospital in Walnut Creek, alwaar zoon Kaj, de Emergency Tech, hen verder behandelt. Als dat geen familiehandel is, dan weet ik het niet meer! Morgen is het weer zover; de Superbowl! De hamburgers, hot dogs, meat balls en nog veel meer hapjes zullen in grote getalen worden genuttigd en de bierinname zal exponentieel ten opzichte van een reguliere zondag toenemen.Voor $4 miljoen krijg je een 30 seconden commercial, waarvan de kosten ook nog eens in de honderdduizenden loopt. Klik maar eens op deze link om te bezien wat zich allemaal afspeelt:

http://adage.com/article/special-report-super-bowl/super-bowl-ad-chart-buying-super-bowl-2014/244024/

Ter voorkoming van dit tijdens de half time show 10 jaar geleden

is er een 5 seconden pauze tussen het werkelijke beeld en wat je thuis voorgeschoteld krijgt! Ja, je zal maar eens een tepel in het beeld krijgen, dat is zooooo veel gevaarlijker dan een schotwond. Laat ik maar afsluiten met een berichtje over mijn broer Rob; die geweldige schrijver uit het landelijke Culemborg. Hij gaat weer eens een boek ter gratis downloading weggeven; heeft nooit naar z’n oudere (zaken) broer willen luisteren! Maar schrijven kan hij wel: www.roblaanen.nl voor al uw gratis leesbehoeften! Al 15.000 maal gedownload zonder een cent te vangen! Ik hou van dat joch, maar toch! Inpakken en wegwezen nu, want ook ik neem deel aan het superbowl geweld!

Lijkt wel een beetje op een Beatles nummer; toch?! De bron van deze zin komt voort uit mijn zucht om te bewaren wat er in mijn leven zo al gebeurd is. Waarom? Ooit ben ik er mee begonnen om bij te houden wat ik in analyse gesprekken (programmeur/analist Laanen) bij clienten toezegde. Helaas kwam soms hetgeen ik opgeschreven had niet overeen met wat ik me kon herinneren. Een goed geheugensteuntje, dus. Later gebruikte ik het ook in columns die ik o.a. schreef voor het automatiseringsweekblad “De Automatisering Gids”. Nadat ik een en ander geordend had begin dit jaar, bleek ik mijn agenda’s bij te hebben gehouden sinds 1974:

De week van 21 januari 1974 begon met twee dagen Honeywell Bull programmering bij Koen Visser (bami) in Oud Beijerland en van woensdag tot en met vrijdag was ik aan het testen in Sittard bij het lokale ziekenhuis, alwaar ik de nacht doorbracht in een nauw ziekenhuisbed. Het voetbalseizoen 1973-1974 bracht ik eenmalig door bij SV De Pioniers in Hillegersberg. Na een conflict met de toenmalige Alexandria coach had ik besloten om mijn oude coach, Nico Staneke, te volgen naar SVDP, RVB Hoofdklasser, maar nimmer in de KNVB, de ”grote” bond, gespeeld. Ook hadden mijn toenmalige vrouw en ik een huis in Zuillichem (Bommelerwaard) gekocht om onze kinderen, Rick en Nicole, op te laten groeien in een meer landelijke omgeving. Kortom, met een drukke loopbaan, een huis in wording en geen tijd om te trainen, zat ik de eerste helft van de competitie meer op de bank dan in het veld. Maar dit is wat een goede trainer uit je kan krijgen, Staneke, met wie ik bij Alexandria twee maal kampioen was geworden, wilde dat ik de laatste wedstrijden linksbuiten zou spelen en alles uit de kast zou gooien. We moesten al die wedstrijden winnen om te promoveren. En aldus geschiedde. De allerlaatste wedstrijd, tegen ROGA, die aan een gelijk spel genoeg hadden om te promoveren, maakte ik een van de mooiste doelpunten uit mijn amateur carriere; vanaf 30 meter pegelde ik de bal in de kruising. Geluk? Hoe kom je er bij! We wonnen uiteindelijk met 2-1 in een seizoen waar SVDP ook haar 40-jarig bestaan vierde. Maling had ik aan de opmerking in de krant van “die kale speelt heel goed”. Haal me maar uit onderstaande foto!

Een ding weet ik zeker, de maandag na de wedstrijd, en het feest, kon ik bijna niet meer lopen van de spierpijn en de inspanningen. Coach Staneke had inderdaad alles uit me geperst met zijn allerlaatste peptalk. Gisteren, een sprongetje van 40 jaar, zat ik met de oprichters van Authasas, een bedrijf dat zich in de Valley gaat vestigen, en collega Jasper Smit, een genoegelijk wijntje te drinken bij “Murphy’s Pub”. Waar anders?! Stipt om 6 uur wilde ik vertrekken om nog een stuk van Ivar’s wedstrijd mee te maken. Ivar verwachtte in ieder geval in te vallen als doelman, ook al omdat de laatste wedstrijden verloren waren gegaan en de coach hem als voorbeeld had gebruikt qua inzet. 17.50 krijg ik een SMS van Ivar; “ik start”. Als de sodemieter mijn chardonneetje naar binnen geslagen, de rekening achtergelaten en de file ingerost. Bij de laatste noten van het Amerikaanse volkslied parkeerde ik de auto en zodoende miste ik slechts een minuut. In het kort; de Northgate Broncos wonnen met 6-0, keeper Laanen kopte nonchalant een balletje voor een inkomende speler weg, had een paar goede saves en na de wedstrijd had hij een glimlach op zijn gezicht van oor tot oor. Z’n eerste shut out! Wellicht is hij iets minder getalenteerd dan de eerste doelman, maar zijn inzet en leiderschap wonnen het voor deze wedstrijd! Maar ja, vroeg geleerd, is oud gedaan! Waar andere kinderen met schepje en harkje bezig waren, oefende Ivar met de bal!

Toch nog even iets over ons weekend in San Diego, ook al omdat er zo’n echt Amerikaanse dieren, met name honden, verkleed wedstrijd plaats vond. Wat denk je hier van?

En al slenterend door San Diego kwam deze hond bestuurde auto ons tegemoet:

In de tussentijd is Astrid levens aan het redden in het niet ongevaarlijke Richmond, waar een pooier gisteren zijn auto’tje, inclusief invalidensticker, keurig parkeerde bij de EHBO om een hoofdpijntje te laten behandelen:

Het is een hondenleven, en een roeping. Daarom ter afsluiting een ode aan alle honden en hondjes:

HOW_MUCH_IS_THAT_DOGGIE?

 

We hadden de afgelopen week weer briljant weer. 20 – 24 graden Celsius, en donderdag/vrijdag tijdens mijn trip naar LaLaLand zo’n 26 graden. Keerzijde van de medaille: waterschaarste, dus dreigende rantsoenering, en totaal gebrek aan sneeuw in in ski ressort Lake Tahoe.

Lang leve de sneeuw kanonnen! Nou ja, we nemen het slechte met het goede en gooien de korte broek nog maar eens een keer in de was! Thuis vangen we, onder streng toezicht van Astrid, al sinds jaar en dag het douche water op voordat het een aangename temperatuur bereikt. De planten zijn er blij mee! Donderdag dus op pad naar Los Angeles vanwege de volgende uitnodiging, waar ik ook een steentje aan mocht bijdragen:

Altijd een ervaring om in LaLaLand te mogen zijn, waar de taxi van het vliegveld naar het hotel vice versa meer kostte dan mijn vliegticket! Om 15.30 kroop het verkeer om en rond L.A. al in een slakkengang voort en na zo’n anderhalf uur bereikte ik mijn hotel, doordrenkt van het zweet, dankzij een taxi zonder airco en een total ongeinteresseerde chauffeur. Maar, het hotel, Le Petit Ermitage, was een plaatje met een dakterras om te zoenen.

En, natuurlijk, ook daar weer een Nederlander die druk heen en weer ijsberend een deal aan het afsluiten was. Nadat we hem mededeelden dat we het gesprek in zijn volledigheid opgenomen hadden, stemde hij er mee in om met ons een glaasje tomatensap te drinken, waarna hij uitlegde wanneer hij zich in L.A. ging vestigen. Relaties winnen doe je altijd en overal! Vervolgens vertrokken we naar het chique Peninsula Hotel in Beverly Hills, waar de’ fine fleur’ van L.A./Hollywood bijeenkwam –“Hallo Rutger Hauer”- om de opening van de Van Gogh Edition bij te wonen. Openingswoorden van Diederick van Eck, verantwoordelijk voor dit evenement en een der grote mannen achter de Broadway show “Soldaat van Oranje”, en onze Honorair Consul Jan van Tilburg, de beroemde architect, krikten het verwachtingsniveau behoorlijk op. Ik was een der gelukkigen die een realiteitskopie (3D achtig) schilderij mocht onthullen:

En je mocht er echt aan voelen! Inmiddels kwamen de hapjes in sneltrein door, waaronder, waarempel, bitterballen. Het ‘Prive’ gehalte ging omhoog en ik, moet ik bekennen, nam er ook aan deel. Ik kon het namelijk niet laten om een kiekje te maken van Prinses Anita, gezellig keuvelend met Diederick van Eck en diens vrouw Carla:

Links het gelukkige echtpaar Van Eck, daarnaast een glimlachende Prinses Anita. Tevens ving ik uit mijn ooghoek een blik op van de gereputeerde Nederlandse psychotherapeut Robbert Jan Schalekamp, die ook gewillig voor mijn ‘schilderij’ poseerde:

Wie o wie zou er vanmiddag weer bij hem op de divan gelegen hebben?! Tja, en van de weersomstuit, al was het alleen maar voor het nageslacht, werden prinses Anita en ik ook vastgelegd op de gevoelige plaat (klinkt lekker ouderwets, toch?!):

Leuk even gekeuveld en daarna weer een rondje gedaan. ‘Circuleren, mensen!’ Geweldige avond, met mooi afsluiting op het dakterras van Le Petit Ermitage met o.a. Diederick van Eck. Rap, rap teruggevlogen naar de Bay Area voor een gesprek bij Google waar ik helaas niets over mag melden. Hoewel, een ding wil ik wel prijsgeven; de Google toiletten:

Jeetje, elke stand en schoonmaakactie is mogelijk, evenals een warme bril. Dat is nog eens voor je medewerkers zorgen! Het consulaat werd mijn eindstation voor de dag, waar wij gedurende een lieve sessie, enigszins emotioneel afscheid namen van onze Public Diplomacy Lady Jennifer Katell. Na wat mooie woorden van Plv. Consul Generaal Ard van de Vorst, hield Jennifer het niet echt droog tijdens haar afscheid speechje, maar was dolblij met haar eigen Njintje.

Nou ja, zeg maar Nijn. Naast Nijn een boekwerkje waar alle medewerkers, dankzij onze eigen intern Marly, mooie herinneringen hadden vastgelegd. Zo, nou als de sodemieter de blog op mijn site zetten want Astrid en ik vliegen voor een lang weekend naar San Diego! Maandag zien we wel weer wat de boys van het huis hebben overgelaten. Happy Martin Luther King Day (= maandag) y’all.