Laanen's Luim

Aat kennen de meeste van jullie niet; ik des te beter. Immers, we zijn allebei geboren in de Van der Poelstraat in Rotterdam; Aat 25 dagen na mij, in 1946. Sinds dat ik naar Amerika vertrokken ben (1998) is ons contact minimaal geworden, eigenlijk alleen via Aat’s zoon Marco vernam ik af en toe wat er speelde. Aat’s demonen hadden in die periode, eigenlijk daarvoor al, het beste van hem genomen. Toch raak je elkaar nooit kwijt, en toen Marco mij zaterdag j.l. meldde dat hij zijn vader dood in z’n stoel aantrof, raakte me dat meer dan ik voor mogelijk gehouden had. Immers, met Aat trok ik dagenlang op in de Van der Poelstraat, 2e Middellandstraat of de Heemraadsingel. Toen ik tot mijn grote vreugde bij Sparta op m’n 12e aangenomen werd (Dennis Neville), maar wegens de dood van mijn vader met pijn in m’n hart moest stoppen, haalde Aat me over om bij Steeds Hooger te gaan voetballen. Gratis uitrusting omdat m’n moeder als weduwe zich geen verdere onkosten kon veroorloven. Helaas hebben wij echter nooit samen gespeeld; het voetballen ging hem iets minder af. Met Aat, via de dakgoot, dronk ik mijn eerste biertje en we wisselden verhalen uit over onze eerste scharreltjes. Toen Aat niet in ‘mijn’ katholieke dansclub kwam, versierden we op listige wijze een 2e katholieke instuifkaart, eveneens op mijn naam, maar met zijn foto. Wanneer we naar binnen gingen zorgden we er altijd voor dat zo’n 10 mensen tussen ons in de rij stonden. Op een dag op de brommer naar Luxemburg, in de stromende regen, kregen we vreselijk mot nadat we tent opgezet hadden. Aat, die redelijk kon zuigen, had ik die avond zelf te pakken, waarna hij mij na een laatste waarschuwing om te stoppen (ik lachte hem vriendelijk toe) aanvloog. Gek als ik was op sardines, ik had net een blikje open gedraaid, konden wij daarna de hele volgende week er van genieten. Nadat mijn broer Aad uiteindelijk na veel gesmeek een eind aan ons robbertje gemaakt had, zat de hele tent onder de sardines, alsmede de olie uit het blikje. ‘s Anderendaags hebben wij uren naast elkaar gebromd zonder elkaar ook maar een blik te gunnen. Tot het moment dat mijn brommer het begaf. Mijn brommer (tomos), met als berijder de onhandigste doe-het-zelver. Uit het veld geslagen keek ik Aat aan, die z’n schouders ophaalde en het euvel verhielp. We hebben veel van dergelijke momenten gekend waar we ieder op ons eigen terrein elkaar hielpen. We trouwden en kregen beide een dochter en een zoon uit ons eerste huwelijk. Als familie stonden we een tweetal jaren op een camping in Oostvoorne, hetgeen niet mijn ‘ding’ was. We groeiden wat uit elkaar en van ex vrouw Sjaan kwam ik dan te weten dat Aat enorm naar onze komst uitzag, maar zodra we binnen kwamen dood sloeg en zich aan de drank te buiten ging. Het werd uiteindelijk de ondergang van het huwelijk en Aat had zich blijvend schade aangedaan. 25 jaar geleden, m’n 40e verjaardag, bracht hij met ons door en het was wellicht de laatste keer dat we als oude makkers met elkaar omgingen.

Aat gaf een kado’tje en vroeg tegelijkertijd of dat nou m’n nieuwe vlam was. Astrid kon er wel om lachen.

  Aat draait z’n vertrouwde sjekkie.

  Aan secr. Greet; “enne, is die Peet nou echt wel zo’n leuke baas?” Er was daarna wat contact over en weer, maar omdat z’n geheugen hem meer en meer in de steek liet, werd hij steeds afhankelijk van zoon Marco en dochter Monique, die daar alle lof voor verdienen die men kinderen kan verlenen. Via Marco (met dank aan twitter) vernam ik dat zij hem op z’n 65e, 28 juli j.l., gingen verrassen met een tripje naar Aruba. Na het droeve nieuws vernomen te hebben van Marco, vroeg ik hem of de Aruba trip hopelijk een succes was geweest. Het mocht niet zo zijn, daar trof hem een herseninfarct. Al schrijvend schieten mij weer andere verhalen te binnen die wij als jongeling of volwassene meemaakten, zowel met een knipoog als serieuze ondertoon. Misschien is Aat nu wel uit zijn lijden verlost, maar hij was absoluut mijn beste maatje van mijn eerste 20 jaar op deze aardkloot. Rust zacht makker.

Als kind heb ik dat altijd al gewild; even bij de Sint kijken hoe dat er nou aan toe gaat. Dit jaar meer dan ooit omdat ik even wilde controleren hoe de goedheiligman met een aantal van mijn wensen omgesprongen was. Mijn wensen waren echt simpel, maar desondanks gecompliceerd: 1) breng de werkeloosheid omlaag 2) maak alstublieft een einde aan de basketbalstaking 3) zorg er alstublieft voor dat ons huis na de brand eindelijk eens op orde komt. Niet al te veel gevraagd, toch?! Nadat ik mij via een list (makelaar) toegang tot zijn Spaanse onderkomen verschaft had (de Sint en Pieten zijn immers op pad), viel ik van de ene verbazing in de andere. Maar laat ik allereerst beginnen met mijn wensen en heel eerlijk gezegd zag het er van de week niet uit dat punt 3 afgehaakt kon worden. In het midden van de week zag onze volgepropte woonkamer (achter plastic) er uit als de gemiddelde woonkamer (family room) bij de populaire serie ‘Hoarders’. Inderdaad, vooraan staat onze potkachel!

‘Hoarders’ zijn mensen die absoluut nergens van afscheid kunnen nemen, zelfs niet van de plastic boodschappentasjes. Alles wat zij aanschaffen willen zij levenslang bewaren, hetgeen leidt tot uitpuilende huizen en vervuiling. Gisteren werd echter de laatste hand gelegd aan de hardhouten vloer in de formal living and dining room (zoals dat hier heet).

Hulde! Na wat rondgescharreld te hebben kwam ik bij een soort verkleedkamer terecht met als opschrift “Trip Amerika”. Nou, het moge duidelijk zijn dat ik me als de sodemieter naar binnen begaf. En daar hing Sint’s outfit voor de Amerika trip, ongelofelijk!

Dat gaan we natuurlijk van het weekend controleren wanneer de Sint zijn opwachting doet in San Francisco en Berkeley. Het mooiste, moet ik proestend erkennen, vond ik echter de Sint pruik, waar een van de Pieten op had geschreven “te gebruiken na de douche als Uw haar nat is”.Logisch, dan plakt het en past ook waarschijnlijk de mijter niet meer. Zou ik, zou ik??? Het was inderdaad sterker dan mezelf!

Ik moet zeggen dat ik wel wat weg heb van Gerard Cox! Na enige obstakels (lees enige achtergebleven Zwarte Pieten) overwonnen te hebben, vond ik uiteindelijk mijn wensenlijstje: 1) breng de werkeloosheid omlaag; wordt aan gewerkt 2) maak alstublieft een einde aan de basketbalstaking; wordt aan gewerkt 3) zorg er alstublieft voor dat ons huis na de brand eindelijk eens op orde komt; in de planning. En wat is er sinds woensdag gebeurd? Ad 2):

Wat een kado voor onze eigen Golden State Warriors!

En ad 3)

Job seekers arrive at an outdoor job fair at the Crenshaw Christian Center in South Los Angeles. Official figures showed the jobless rate fell sharply from 9.0 percent the previous month, as the economy created 120,000 new jobs.                                                     Ben ik een geluksvogel of niet? Het begon eigenlijk al met mijn ‘grote’ verjaardag, afgelopen juli. Verjaardag na verjaardag kreeg ik de zo begeerde holsters, maar zonder pistolen (het budget was op). Ofschoon m’n moeder me altijd vertelde dat ik ‘met 2 vingers er in’ het snelste mijn pistool kon trekken, had ik daar toch geen goed gevoel over. M’n jongste broer Rob (de schrijverd) maakte een eind aan dat trauma door me persoonlijk holsters met inhoud te bezorgen. 2011 kan niet meer kapot! Nou, even het beroemde kado, en vervolgens het beroemde boek van broer Rob. Kijk ook even naar www.roblaanen.nl

Klappertjes, en aan de andere kant zit er nog een (buik in de weg!).

Hoe komt dat joch aan al dat haar? Gelukkig schrijft-ie beter!

Zoals ik elk jaar mag berichten, wordt Thanksgiving Day, de dag ook dat President Obama het leven van 1 (zegge een) kalkoen redt (de rest van het kalkoenen legioen wordt opgevuld met lekkernijen via de anus, gaat in een van de dubbele ovens, en wordt vervolgens aan tientallen miljoenen Amerikanen voorgeschoteld)

(zie verdere uitleg voor Thanksgiving Day onder)

Wikipedia: The event that Americans commonly call the "First Thanksgiving" was celebrated to give thanks to God for guiding them safely to the New World. The first Thanksgiving feast lasted three days, providing enough food for 53 Pilgrims and 90 Native Americans.The feast consisted of fish (cod, eels, and bass) and shellfish (clams, lobster, and mussels), wild fowl (ducks, geese, swans, and turkey), venison, berries and fruit, vegetables (peas, pumpkin, beetroot and possibly, wild or cultivated onion), harvest grains (barley and wheat), and the Three Sisters: beans, dried Indian maize or corn, and squash. The New England colonists were accustomed to regularly celebrating "thanksgivings"—days of prayer thanking God for blessings such as military victory or the end of a drought.

dat wordt dus gevolgd door Black Friday, de dag dat alle grote warenhuizen en zij die zich aangesproken voelen, de meest voordelige koopjes in de aanbieding hebben. Dit jaar was de gemiddelde openingstijd voor shopping malls 4 uur ‘s ochtends, maar big box warenhuis Wallmart opende de deuren reeds om 10 uur donderdagavond. Chaos, maar we zijn er klaar voor!

NEW YORK (MainStreet) — Black Friday took a turn for the worse this year as shoppers in stores around the country resorted to fighting, shooting and even pepper-spraying their way to the most coveted deals.

The violence began even before Thanksgiving was technically over. Moments after a Walmart in Los Angeles opened its doors at 10 p.m., one woman reportedly used pepper spray on at least 20 customers – some of whom were children – to keep them away from the discounted electronics she planned to buy.

En wij? Wij waren gelukzalig bezig ons eigen brandhaardje weer in volle glorie in te richten, afgewisseld door een heerlijke tempura en sashimi maaltijd bij ons favoriete Japanse restaurant in Walnut Creek. Niet dat wij in eerste instantie dachten dat ze het voor Thanksgiving gereed zouden hebben ( inclusief herinstalleren van het meubilair):

Astrid was de mening toegedaan dat mijn (door de strijd getekende) poker gezicht wat te wensen overliet toen ze me bij hoog en laag bezworen dat het tapijt voor Thanksgiving zou liggen.

Maar het lukte dus wel en Astrid toverde voor een klein aantal genodigden alsnog een heerlijk buffet tevoorschijn. De stuffing lag dus wel naast de kalkoen, ze vond het toch wat engig om dat naakte kalkoenenlijf in te gaan; AMR 911 of niet! Nou ja, onze Occupy Berkeley voorman Bo-Peter wilde tussen het protesteren door ook wel een vorkje (nou zeg maar vork) meeprikken en vriendin Katherina vond het ook bar gezellig.

Nu ik er over nadenk, hij is niet meer vertrokken, hetgeen me plotsklaps aan Peter van Straatens’ tijdloze ‘Vader en Zoon’ doet denken.

Toch?!

Net als bij de Beatles; “Wednesday morning at 5 a.m. when the day begins……”. Douche, scheren, tanden poetsen, vitamine pillen innemen, deo en geurtje aanbrengen. Basics: ontbijtbanaan in koffertje, controleer kauwgom voorraad en waterfles. Deze Californian is gereed om de rit naar San Francisco te maken. Mijn favoriete nieuwszender laat fragmenten horen van het GOP (Republikeinen) debat inzake presidentskandidatuur. Natuurlijk over de black out van ex goeverneur Perry van Texas die niet in staat was om het 3e overheidsbureau dat hij wilde afschaffen op te noemen, maar ook de dames die Cain van handtastelijkheden betichten kwamen aan bod. Cain (een zwarte Republikein!) komt met de meest unieke stickers:

Echter, Mormoon Mitt Romney is ‘the flavor of the day’. Obama zou wel eens de winnaar kunnen worden tussen al dat gekibbel onder de Republikeinen. Ah, daar wacht mij reeds de toll plaza van de Bay Bridge. Even de FasTrak toll tag in de aanslag houden:

Genietend van de San Francisco skyline rij ik 13 minuten later de garage onder ons kantoor binnen. Val wacht me reeds met een brede glimlach op en probeert te raden wanneer ik de auto weer nodig heb. Mis; 10 uur moet ik er weer uit. De lift brengt me met weemakende snelheid naar de 31e etage. Nu nog de BZ sluis door om vervolgens mijn magnetische damsteen op ‘in’ te zetten.

Senseo is het eerste woord dat in mij opkomt en in no-time wordt mijn eerste bakkie leut aangemaakt. Via LinkedIn probeer ik een aantal mensen te bereiken die tot dusver buiten mijn gezichtsveld lagen. Een mevrouw (Exec. Vice President) stelt dat ze mijn boodschap ongepast vindt. Peinzend staar ik naar haar boodschap; ik probeerde alleen maar een Nederlandse onderneming onder haar aandacht te brengen! He, geinig, een nieuw ‘connect’ verzoek brengt mijn aantal zakelijke LinkedIn connecties op gelijke hoogte met de 11e maand van het jaar ’11:

2 conference calls later kan de rit naar Palo Alto aanvaard worden. Super gesprek met super mondiale ondernemer en VC Adriaan Ligtenberg (inhoud confidentieel), waarna een werklunch volgt met Dario M. CEO en Co-Founder van Blue Seed. Waanzinnig idee, met medewerking (?) van de Amerikaanse overheid, om een duizendtal entrepreneurs onder te brengen buiten de territorial wateren, op basis van het cruiseschip idee. Vervolgens ze met behulp van Silicon Valley iconen klaar stomen om aan wal te komen.

Nou, als je de opkomst van Veronica en Radio Caroline hebt meegemaakt, een idee om van te smullen. We’ll see. Op de radio verneem ik dat ‘Occupy San Francisco’ de omgeving van ons kantoor heeft ingenomen en besluit rechtstreeks naar home office Concord te rijden. Aangezien UC Berkeley zoon Bo-Peter een van de woordvoerders is van ‘Occupy Berkeley’ dwalen mijn gedachten onwillekeurig af naar de weinig zachtzinnige wijze waar camping cops daar een eind aan maakten (een studenten opname van een satirisch programma). 2:40Add to

Colbert Report on Occupy Berkeley

Daar hadden wij vroeger ook stickers over (weliswaar op onze brommers): “Vader’s poen, moeder’s angst”. Thuis aangekomen wachtte de volgende verrassing; Tent City Maplegate! De wandenmakers en schilders hadden onze benedenverdieping volledig in plastic verpakt; gezellig!

Overingens vond Ivar het wel leuk, geloof ik. In het stukje keuken dat ons nog onderdak kon bieden stond gelukkig ook nog de koelkast, alwaar vrouwlief ter zalving van onze geestelijke wonden een heerlijke fles chardonnay in de koeling had gelegd. En zo kwam er een passend einde aan een rimpelloze dag in de Bay Area.

Kleine ‘rewind’ naar vrijdag 4 november, NBSO afscheidslunch bij Restaurant Pan te ‘s Gravenhage. Ongelukkigerwijs was de groep te groot voor het aantal soepborden, hetgeen ten gevolge had dat de eerste groep sneller door de soep moest slobberen zodat er weer afgewassen kon worden. Het mocht de pret niet drukken, ook al omdat wij officieus afcheid namen van EVD Directeur Marije Hulshoff. Marije; getalenteerd met jeugdig elan werd een prooi voor de bedrijfswereld, HASKoning recruteerde haar als Divisie Direkteur. Inmiddels heeft ze mijn excuses geaccepteerd nadat ik haar al twitterend de nieuwe HASKoningin genoemd had.

Vervolgens in allerijl naar Inopsy te Hoofddorp waar onze Plv. Consul Generaal Jaap Veerman al gearriveerd was en zich liet onderhouden door oprichter Peter Weber. Wervelwind Weber leidde ons door de laatste ontwikkelingen van zijn onderneming, terwijl hij zich gelijktijdig met de buitenwacht onderhield via 2 mobieltjes. Hij dankte ons nogmaals voor alle ondersteuning, dat hij nu druk was met de aanname van 50 nieuwe medewerkers en dat een grote bedankkaart onderweg was naar San Francisco. Nou, die was er ook: een grote ‘thanks’ op canvas.

Heb toen maar even vanuit mijn kamer in San Francisco een kiekje genomen. Jaap en ik togen vervolgens naar de Waag in Amsterdam voor een dineetje met de inspirerende mannen en vrouwen van de Holland-Hollywood connection. Met name Jaap heeft hier een club van standvastige creatieven van gemaakt, verankerd in Hollywood met eigen coryfeeen als Paul Verhoeven en Jan de Bont. Als eregast was Arthur Houtman uitgenodigd, voormalige Disney topper en nu CEO van Vanguard Games. Zijn ervaringen gingen er als ontbijtkoek van Wieger Ketellapper in. Once in the Netherlands…..kon ik de 70e verjaardag van mijn oude vriend en compagnon in tennispark Centre Point in Almere, Hans Bronkhorst, niet voorbij laten gaan. GPS op Koninginneweg Almere gezet alwaar ik op de geplande tijd van 22.00 aankwam. Feest der herkenning. Wat is het toch goed om oude banden weer aan te halen. Hoewel je met sommige mensen jaren niet hoeft te praten om gelijk weer in de ‘groove’ te geraken. Heerlijk! En die ouwe is nog zo fit als een hoentje (na een leven van tennis).

Vanwege het feit dat ik nog een hotel moest vinden (dus nog moest rijden), werd het een vrij alcoholloze vrijdagavond; wat een belevenis! Rond een uur of 1 ‘s nachts meldde ik me bij het splinternieuwe Van der Valk hotel in Almere. Nou, ik moet zeggen dat ze die ouwe vreetschuur reputatie goed aan het kwijtraken zijn. Vriendelijke jongeman checkte me in, waarna mij de cardsleutel voor kamer 35 aangereikt werd. Zeer ruim, dat wel, maar toen ik mijn koffer de kamer binnenreed wekte het de indruk dat er een woeste sexpartij had plaats gevonden, en de deur naar het grasveld stond ook open. Zo’n moment dat je denkt aan horror films, ook al omdat de badkamer potdicht was. De vriendelijke jongeman overstroomde me met excuses en bracht m’n koffer naar de volgende kamer. Prima; al stond de deur ook daar op de “komt u maar binnen” stand. Enigszins onrustig geslapen. 09.30 zaterdag ontmoeting bij Jan Tabak met Unicem sportboegbeeld Lex Muller, voormalig hoofdredacteur Sport van het Algemeen Dagblad. Discussie over een delegatie naar de Bay Area in 2012 waar ik beroepshalve niet veel over kwijt kan. Met Lex ga ik ook al weer ruim 20 jaar terug oftewel jongelui, verbrand nooit te veel schepen! Volgende stop: Culemborg, alwaar mijn jongste broer Rob en diens vrouw Mariette ons voor de broertjeslunch uitgenodigd hadden. Een jaarlijkse traditie wanneer ik de Lage Landen aan doe.

V.l.n.r . Aad (68), Rob (59), Hans (70) et moi (jeugdig) Alle jeugdherinneringen weer opgehaald, de lopende ziektes even besproken….”he jongens, laten we daar mee stoppen, dat deden ma en onze oude tantes ook altijd’. Na een balletje te veel hebben gegeten, heerlijk, warm afscheid genomen en vervolgens op weg naar mijn geboortestad; Rotterdam. Oudste vrienden in dienstjaren (50), Martin en Yvon Corsten, trotse ouders van Ferry Corsten, een van ‘s werelds top-10 DJ’s (hoewel zijn broer Robbert er ook wat van kan).

Ferry heeft het niet van een vreemde, moeder Yvon brak door met haar versie van “Quand le soleil” in de stal van Johnny Hoes en vader Martin en ik mochten in 2 cabaret gezelschappen spelen.

Uit de “Mannenwinkel” (ik werd geretourneerd). Voor de zekerheid: Martin is de blonde jongeman. Anecdote: Martin en ik werden uitgenodigd bij de KRO voor een auditie. Broer Aad had vervoer (een mini) en werd gechartered om ons naar Hilversum te brengen. Het was een Toon Hermans ervaring; “waar is uw bladmuziek?” Eh…..wij moeten het van het gesproken woord hebben. “Okay, doe maar wat”. De hele weg terug naar Rotterdam hebben we het alleen nog maar gehad over die Katholieke Rot Omroep. Enfin, Martin’s Chivas Regal ging er in als….wacht die uitdrukking heb ik al gebruikt. Warm afscheid en op naar m’n laatste stop in NL (ik reken Schiphol niet mee); Beinsdorp.
“Laatste” avondmaal met Rick en Liesbeth bij de “Den Ouden Heere” in Lisse. Wat een mooi einde van een voortreffelijke week. Schiphol was een eitje qua inchecken alhoewel ik me verbaasde over de kerstsfeer die er reeds hing. En dat voor Sint Nicolaas; foei!

Goede terugvlucht met uitmuntend KLM personeel, dat mag ook wel eens gezegd worden. And then there was Astrid, mijn trouwe rots in de branding, die me veilig naar thuishaven Concord loodste. Laat ik het ter afsluiting niet hebben over de honderden e-mails, de vele telefoontjes, etc. maar over de nasleep van ons “brandje”. Onze slaapkamermuren zijn weer hersteld en geverfd. Het dak en de steunbalken zijn gerepareerd, inclusief isolatie. Deze week wordt de hele bovenetage van tapijt voorzien (help, ik moet al mijn boeken, LP’s, DVD’s en CD’s in dozen doen). Maar, laten we eerlijk zijn, als over een week of 2 alles weer aan kant is, dan is het huis mooier dan ooit. En niet in de laatste plaats hebben we dat te danken aan doorzetter Astrid die onaangetaste plekken ook nog eens mooier maakt! Hulde (waarschijnlijk heeft ze liever bloemen).

Oh ja, gisteren hebben we een contract afgesloten met Sunpower voor 20 solar panels, we gaan practisch helemaal op de zon over qua energie. Geeft een goed gevoel!

1:48Add to

Sesame Street: Kermit Sings Being Green

Ongelofelijk wat zich afspeelt in een periode van 2 weken! Het begon eigenlijk al 28 oktober in de Delta lounge op San Francisco International; buiten m’n collega’s die meevlogen voor de economische week in Den Haag, bevonden we ons ook in gezelschap van Secretaris Generaal Chris Buijink. We hebben voor de afwisseling maar eens niet over gedoogregeringen of wat dan ook gesproken, maar louter plezierige zaken de revu laten passeren. Heel verfrissend! Aangekomen op Schiphol gelijk naar het Hilton Hotel voor de eerste afspraak van de dag met de 19-jarige entrepreneur Nick Wilderink. Onthou die naam. Vervolgens naar Den Haag voor een lunchafspraak met de vermaarde ex IT ondernemer (en rebel) Tom van der Loo die na een zware operatie (bypasses, hartklep en een gedicht gat) weer op de goede weg terug is, zij het wat vermagerd.

10 januari 2009 schreef ik o.a. over hem het volgende:

Wat maar weinig mensen weten is dat Thyssen-Bornemisza begin 1983 in serieuze onderhandelingen was betrokken met Eckart’s (Wintzen) BSO, Tom van der Loo’s Holland Automation International, en ‘ons’ Multi Function om in een klap Europa te veroveren qua automatisering, met alle disciplines aan boord. BSO verlangde voor 100% van haar aandelen 12,6 miljoen guldens. De hele transaktie was al in Monte Carlo goedgekeurd, maar werd uiteindelijk tijdens een Board meeting in New York na dagenlang heen en weer gepraat afgewezen. Met 1 stem verschil! Die stem was van de heer A.H. Heineken! Jawel, Freddy!Diens ontvoering later dat jaar heeft geen enkele relatie met dit verhaal.

Geweldig sprankelende lunch genoten, inclusief bitterballen en zalm en een mega portie humor. Eindpunt en slot van de dag bij oudste zoon Rick en fiancé Liesbeth (dat vinden de Amerikanen zo mooi!). Kleinkinderen Rico en Felix besprongen mij en verwonderden zich wederom over de kracht van deze kloeke grijsaard (ahum). De dag kon natuurlijk niet meer kapot na een combinatie van paling en HEMA worst. Het laatste is natuurlijk een ‘must’ omdat jongste zoon Ivar daar reclame voor maakt in Californie.

Haken jullie nog aan? We zijn immers pas bij zondag 30 oktober. Die zondag is traditioneel bakje koffie bij schoonmoeder Riet en vervolgens het verjaardagsfeestje van jongste neef Sky, die maar liefst 4 jaar werd. Buiten het reunie effect ook de kanttekening dat ik van zijn 4 verjaardagen er 3 bijgewoond heb, en dus 3 verjaardagen van zoon Ivar gemist heb. Het trieste leven van een internationale avonturier. Opzij, opzij, maak plaats, op naar Den Haag waar het traditionele openingsdiner van het NBSO zich aandiende. Zoek op de EVD website wat dat betekent; knappe jongen/meisje als je het kan vinden. O.l.v. wereldwijd coordinator Joost Geijer werd diens rebellenclub bij Dudok van een eenvoudige doch voedzame maaltijd bediend. Enige uren later kreeg het woord bed van mij meer punten dan ooit verdiend bij monopoly. Maandag 31 oktober begon het grote EL&I programma met o.a. Minister Verhagen (“jullie zijn onze ogen en oren in het buitenland”) en VNO voorman Wientjes die bezwoor dat wij de belangrijkste pionnen waren in het netwerk en bij de werkgevers veel meer punten toebediend kregen dan de regering. Daverend applaus. De avond werd besloten met een borrel voor alle EL&I medewerkers en een toespraak van Minister Rosenthal die de woorden van Minister Verhagen herhaalde, maar op een of andere manier hinderlijk onderbroken werd door het klinken van glazen en het geserveer van bitterballen. Allerheiligen, 1 november dus en Ivar’s verjaardag, brachten wij door met bedrijvenbezoeken, speed dating met 8 bedrijven en ter afsluiting de borrel Internationaal Ondernemen met maar liefst zo’n 750 bedrijven. Dat wordt dus voorlopig linkshandig piano spelen. Verdere hoogtepunten die week vond ik de ronde tafel die ik mocht ‘leiden’ bij de Dutch Game Garden in Utrecht, waar maar liefst zo’n 38 creatieve bedrijven onderdak hebben gevonden. Maar ook de afsluitende avond in De Nieuwe Kerk waar SG Chris Buijink zijn speech als gewoonlijk begon met “Vrienden”. Mijn vroege applausje brachten mij zowel bewonderende als jaloerse blikken. Jawel, ook op hoge leeftijd blijf ik ambitieus. Ook werden wij getracteerd op een satirische, zij het wat clichématige, expat schets.

Eigenlijk doe ik zoveel mensen tekort als ik de eerste week zo afsluit; wat te denken van IT ondernemer Ton Bunnik, 2 keer voor mij gewerkt en daarna de oude meester voorbij gevlogen. Donderdag 3 november tracteerde hij mij en zoon Eric (inmiddels advocaat in Den Haag) op een heerlijke maaltijd. Gelukkig vond ik nog een oud prentje van hem toen hij mij nog wilde imponeren als bard Assurancetourix uit Asterix en Obelix.

Hij had echtgenote Ingrid gedwongen om als Sidonia mee te gaan. Ambities, ambities! Weet je wat, ik sluit die week nog niet af, immers ik heb nog wat te melden over de Holland-Hollywood connection, Ferry Corsten’s ouders, Inopsy (roze wereld) en nog veel meer. Morgen deel 2, en natuurlijk week 2.

Afgelopen donderdag belegden wij een Dutch Business Breakfast ‘speciaal’ ter gelegenheid van de komst van onze Secretaris Generaal EL&I (zoek maar op wat dat betekent) Chris Buijink. Co-starring was Aalt Dijkhuizen, President van de Universiteit van Wageningen. Later op de dag zou, onder toeziend oog van beide heren, een overeenkomst tot samenwerking ondertekend worden tussen UC Davis (de No. 1 universiteit in de wereld op het gebied van land- en tuinbouw) en de Universiteit van Wageningen, de Nr. 2, maar volgens Consul Generaal Bart van Bolhuis, wel de Harvard van de twee.
Wageningen UR voert binnen het domein ‘gezonde voeding en leefomgeving’ fundamenteel, toepassingsgericht en praktijkonderzoek uit. Onderzoek vindt plaats in 92 leerstoelgroepen, negen onderzoeksinstituten en diverse expertisecentra, die alle samenwerken met andere nationale en internationale kennisinstellingen en met het bedrijfsleven. De wetenschappelijke kwaliteit van Wageningen University wordt geborgd door Wageningen Graduate Schools en haar zeven onderzoekscholen. De onderzoeksinstituten worden regelmatig gevisiteerd door internationale panels.

Mocht U de draad kwijt zijn, verwijt U zelf niets, ook al omdat de kern van dit vrijdag verhaal elders ligt.

Na het ‘welcome’ van CG van Bolhuis verhaalde SG Buijink gloedvol over de overeenkomst die dezelfde nacht bereikt was inzake Griekenland en dat de diverse beurzen overeenkomstig positief reageerden. Prez Dijkhuizen verklaarde het succes van Wageningen door te wijzen op de gouden driehoek die daar aan ten grondslag lag: samenwerking tussen prive partijen, de overheid en Wageningen als centrum van kennis. Gesproken kan worden van een zeer geslaagde ontbijt bijeenkomst. Nadat eenieder vertrokken was, werden de stickers verzameld van hen die gereserveerd hadden maar niet op waren komen dagen. Laconiek meldde ik de facilitaire dames Ava en Nathalie dat ik deze en gene de oren zou wassen die altijd een RSVP indienden, doch practisch nimmer acte de presence gaven. Ava kwam schuchter vragen of iemand die wel bijna altijd aanwezig was wellicht degene was die het afgelopen weekend met zijn kajak omgeslagen was in de baai en niet meer gevonden was; Tom Gregoire. Alle feiten kwamen met elkaar overeen, immers tijdens de laatste ontbijt bijeenkomst van 14 september had hij nog gloedvol verhaald over zijn herstel van kanker. Nadat ik on-line ging bleek het inderdaad te kloppen.

Coast Guard calls off search for former San Francisco broker

San Francisco Business Times

Date: Tuesday, October 25, 2011, 7:11am PDT – Last Modified: Tuesday, October 25, 2011, 7:14am PDT

The Coast Guard suspended its search Monday for former commercial real estate broker Tom Gregoire, who capsized while kayaking in the San Francisco Bay on Sunday afternoon.

The 55-year-old Gregoire disappeared while paddling near San Francisco’s Pier 80. Gregoire was paddling near Hunters Point when his kayak flipped over around 2:40 p.m., the Coast Guard said. He and at least one friend had paddled out toward Candlestick Point and were headed home when he flipped over. Police Officer Carlos Manfredi told Bay City News that Gregoire got too close to a tug boat and his kayak became caught in the wash. The kayak remained upside down and Gregoire did not resurface, authorities said.

Gregoire was wearing a red shirt and a blue vest when he went in the water, the Coast Guard said.

Helicopters, boats and divers spent Sunday afternoon searching for Gregoire.

Tom Gregoire, 55, is niet meer. Een sticker, voor mij liggend,

met zijn naam vet gedrukt vertelt dit grimmige verhaal en grijpt terug naar een column die ik 4 weken geleden schreef met als thema

Maar, zoals het platvloers klinkt, het leven gaat door en vandaag vetrek ik voor een inspirerende week EL&I naar Nederland. Gaming staat o.a. op het programma en ook ga ik een delegatie voorbereiden op hun trip naar Boston met “do’s and don’ts” en culturele verschillen. En natuurlijk niet vergeten; de beruchte 60 seconden elevator pitch.

Laatste nieuws inzake de naweeen van de brand waarvan inmiddels de schade overzien kan worden; een goede $100.000! Gisteren heb ik met Astrid tapijt voor de hele boven etage mogen uitkiezen, dat wil zeggen dat ik mocht kiezen uit voorgeselecteerde stalen! Life is good en Astrid weet wat ze doet.

Nu ga ik me weg scheren, inclusief hoofd en vervolgens op weg naar SFO waar hopelijk de KL606 op me wacht. Moet ik toch altijd weer aan Peter Koelewijn denken!

5:07Add to

PETER KOELEWIJN – KL 204 (ALS IK GOD WAS)

PS: Volgende column 6 november, dus niet klagen omdat het een dag later is!

Nadat we de zondag enigszins daas in het huis rond doolden en de gastenkamer in orde hadden gemaakt om daar de komende weken te gaan bivakkeren; gingen we met gemengde gevoelens de nacht in, in afwachting van maandag, “verzekeringsdag”. Dat wil zeggen; ik naar bed en Astrid met haar ambulance de nightshift in om haar 911 taken te vervullen. Dan komt de dag van de waarheid; hoe goed is jouw verzekeringsmaatschappij?! Na een dag van formulieren tekenen en gesprekken met diverse experts, kan ik maar EEN ding zeggen; ongelofelijk professioneel, behulpzaam en informatief. Onthoud die naam mensen; ENCOMPASS!

Precies een week later is de voortgang op deze foto niet zo merkbaar, maar in dat gat is het dak gelicht en zijn steunbalken vervangen.

Nieuwe steunbalken zijn hier beter zichtbaar, dankzij het natuurlijke daglicht dat ons geschonken werd. Komt allemaal binnen een week of 3 goed.

Dinsdag 18 oktober ‘back on the job’ naar het Kensington Hotel, San Francisco, waar een 16-tal getalenteerde Nederlandse entrepreneurs, voortgesproten uit de diverse incubators van NL universiteiten, nieuwe wijsheden als zoete broodjes tot zich gingen nemen. Amerikaanse belastingen (dikke pakken papier en kostbaar), diverse visa vormen en “do’s & don’ts” kwamen als een verfrissende (soms wat koude) douche over hen. De diverse sprekers van Ernst & Young, Quarter1Bank en Rose Carson, schepten er genoegen in om met name de onveilige en risicovolle kanten te benadrukken.Dit alles na reeds een avontuurlijke dag bij Fenwick & West in Mountain View door te hebben gebracht.

Sixteen startup companies from the Netherlands landed in the Silicon Valley today to learn from its business environment. The event, aptly called the Silicon Summit, is organized by the Netherlands Consulate General in San Francisco incorporation with university incubators from Delft, Groningen, Utrecht, and Twente.

Wie kon daar ook al weer zo doeltreffend over zingen?

3:04Add to

Hazes – Bloed, Zweet & Tranen

Juist! ‘Holland got Business Talent’ bleek ook nog weer eens op de afsluitende avond in Mountain View waar alle 16 bedrijven hun 2 minuten pitch mochten laten horen. Heel wat Amerikanen stonden met hun oren te klapperen over de inzet, de spirit en de deskundigheid der diverse bedrijven. Kudos, zoals we hier zeggen. Een onzer favorieten; Infotron, zonder de anderen overigens iets tekort te doen, maar in een veld zo vol gezaaid met mannen, is het prettig om een buitengewoon getalenteerde vrouw er uit te lichten. Presspage wist de column van Tom Foremski te halen, ook een prestatie van belang.

“PressPage: A Quick And Effective Corporate Social Media Newsroom”

October 21, 2011

SiliconValleyWatcher Tom Foremski interviewed Silicon Summit participants Bart Verhulst and Sébastien Willems of PressPage.

Foremski mentions that today, the majority of online corporate newsrooms offer very little in terms of social media features, they haven’t changed much since the early days of the Internet and that PressPage offers templates that quickly convert newsroom content into a format that integrates photos from Flickr, Tweets, video, Facebook, and more. The newsroom can also act as a social media monitoring dashboard because it captures content from many streams and brings it back to one page.

The full article is available on the SiliconValleyWatcher website.

Kortom; iedereen kwam aan z’n trekken en m’n facebook, LinkedIn en twitter accounts genieten mee! Is dit vol te houden voor een consulaat als San Francisco dat tot aan de nok zit qua activiteiten? Ik ben bang van niet, we barsten in al onze voegen en dat brengt plooien teweeg die niet altijd weggestreken kunnen worden. Manpower ontbreekt, evenals geld, en verdere professionalisering dient of te komen van gespecialiseerde cursussen, danwel het aantrekken van meer gespecialiseerde mensen waar (poreuse cirkel volgens Koot & Bie) geen geld voor is. Maar wacht; volgende week is Secretaris Generaal Chris Buijink op bezoek, de capo di capi van EL&I (Economie, Landbouw en Innovatie) en zo het lot het wilde, vlieg ik volgende week vrijdag met hem terug naar Nederland. 10 uur de tijd om daar over te praten. Moeten we uit kunnen komen. Toch?! Oftewel, “in de brand, uit de brand!”

Wederom een rustig weekje!

Heerlijk, Virgin America vertrekt stipt om 12.10 vanaf San Francisco naar San Jose del Cabo en, oh wat een wonder, het busje van Cabo Azul, ons via een time share aanbod “opgedrongen” zeer luxe resort, ligt er als een plaatje bij. Het dreigt een week te worden van ‘dolce far niente’. De inhoud voor deze literaire bijdrage zal geleverd worden door de dame die ons zondagochtend wel even een time share zou aansmeren.

09.00 ontbijt (niet slecht!):

Vervolgens de toer door het prachtige resort en daarna de drill waar Astrid en ik ons zorgvuldig op voorbereid hebben. Nee, nee en nog eens nee. Ingewikkelde berekeningen, cirkels en pijlen naar besparingen; we krijgen haar hele repertoire opgediend. Toen we haar mededeelden dat geld dat je niet uitgeeft in je zak blijft (zonder een spier te vertrekken), bevroor ze en haalde haar manager er bij ter afwikkeling van deze misstap. De manager, een mid vijftiger jolige Ier begreep het wel en probeerde het nog een keer met de verhogingen die er aan zouden komen. Hij deed daarbij z’n ‘Puss in boots’ act.

Geweldig, alle drie barsten we in lachen uit, waarna Astrid en ik vervolgens de ‘invest in our own kids’ act uit de kast te halen door dramatisch de foto van onze drie schatjes tevoorschijn te toveren:

De Ier meldt ons dat hij een week of wat daarvoor getrouwd was met een 20 jaar jongere deerne en dat hij ook nog graag kinderen wilde. Met een vette knipoog nam hij afscheid van ons. Maandag, Columbus Day, werd het zalige niets doen voortgezet met een niet onaardige beach party. De Mexicaanse band trachtte de menige de dansvloer op te slepen met ongelofelijk vals geschreeuwde covers van de Stones, Metallica en Uriah Heep. Ja, daar kon Julio Iglesias qua romantiek nog een puntje aan zuigen! Niets vermoedend dat inmiddels in ons huis een en ander aan het smeulen is, vertrokken wij naar dromenland. Dinsdagmorgen 06.30 bracht Ivar ons verslag dat de brandweer een tweetal malen had ingegrepen bij een schoorsteenbrand, met dien verstande dat ze het de eerste keer niet goed gedoofd hadden en daardoor de brand verder in onze slaapkamer z’n gang had kunnen gaan. Dankzij ingrijpen van de boys, Kaj die ‘cool as a cucumber’ de wacht had gehouden tot de brandweer voor de 2e keer aanrukte. Inclusief emmer water aan zijn zijde. Grote opluchting dat de boys veilig waren. Met de brandweer hebben we nog een appeltje te schillen. Fast forward troffen we zo onze slaapkamer gisterenavond aan (met opening naar zolder):

Daar stond een muur mensen; de spuitgasten hebben even lekker de bijl gehanteerd! Een fabrikant van bluspoeder vertelde me onlangs dat de vrijwillige brandweer de brand aanhoudt zolang de professionele spuitgasten nog niet gearriveerd zijn. Moet ik toch nog eens aan mijn kerverse zwager Aldert vragen. Nou ja, jullie begrijpen dat het op afstand regelen van verzekeringszaken geen sinecure is, maar, vriend en verzekerinsmakelaar Marc Dronkers regelde alles tot in de puntjes. Note to self: voortaan de sleutel niet meer in de BBQ leggen! Aangezien onze villa in het resort uitgerust was met 5.1 surround sound, besloot ik daar maar eens rustig van te gaan genieten. Ja, verzin het maar!

Geweldig toch! Mexican surround sound, ga er voor liggen en plaats de boxen om je heen!

Inmiddels vonden er in Panama en Berkeley andere zaken plaats.

In Panama dreigden de ‘onzen’, we praten honkbal, zich te plaatsen voor de finale van het WK en moesten daarvoor Cuba (eitje) of Venezuela verslaan (later meer). In Berkeley vond inmiddels de vredelievende bezetting ‘Occupy Berkeley’ plaats met als een der leiders, U raadt het, Bo-Peter Laanen.

Ted Friedman

Bo-Peter Laanen, 20, a Cal poly-sci major is second from left in foreground. His techniques moved the crowd from the planning stage to an all-night camp-in Saturday at Bank of America Plaza downtown

The new Mario Savios are John Holzinger, 20, from Pasadena, and Bo-Peter Laanen, 20. Both are Cal Political Science majors. Remember those names.

Naschrift: Mario Saves is een van de free speech kampioenen uit de jaren 60

Vervolgens doet hij de radio aan met mede kameraad Liz (Archief: neem de tijd, lang interview):

http://informationradio.info/

Om vrijdag te melden dat hij bij een ‘bike-to-bike’ ongelukje 3 ribben gebroken heeft. “Gaat het lachen nog een beetje Bopper?”. “Ja hoor pa, vooral als ik jou aan de lijn heb”. In Panama hebben onze Oranje Honkbalklanten de finale gehaald en moeten het weer opnemen tegen Cuba; de zenuwen gieren door m’n keel. Plv. Consul Generaal Jaap Veerman laat me op het vliegveld van San Jose del Cabo weten dat het rond middernacht op de TV in Nederland komt en dat hij als de sodemieter naar huis gaat. Inmiddels heb ik via Andy Houtkamp vernomen dat het door de regen uitgesteld is. Aangekomen in San Francisco geen goede verbinding en de IFAB site is waardeloos qua informatie. Astrid zit licht geirriteerd naast me terwijl ik de radio zoeker dol laat draaien om eventueel een station te vinden dat het uitzendt. Thuis naar de computer, Radio 1. Net op tijd om Andy Houtkamp te horen zeggen dat dit “On-ge-lo-fe-lijk” is.

© afp

De Nederlandse honkballers worden dinsdag gehuldigd voor hun historische prestaties op het WK. Oranje veroverde zaterdagavond (plaatselijke tijd) in Panama de wereldtitel door grootmacht en recordkampioen Cuba te verslaan (2-1). De ploeg van bondscoach Brian Farley keert dinsdag terug op Nederlandse bodem.

Nou, morgen lekker alle constructeurs, verzekeringsmensen en belangstellenden te woord staan en dan dinsdag lekker ontspannen naar het consulaat. Oh ja, op onze vraag aan Ivar waarom ze niet gebeld hadden toen de brand plaats vond, antwoordde hij lakoniek; “Kaj en ik wilden jullie niet wakker maken”. You gotta love them little buggers! Omdat we toch melig zijn en we de brand meester zijn, een verzekeringsagent sketch van Andre van Duin:

9:46Add to

André van Duin – Verzekeringsagent

Dacht ik net een leuke aanzet te hebben gevonden voor m’n zaterdagochtend gekrabbel, neemt Steve Jobs alsnog center stage. Siri, de nieuwe intelligente persoonlijke assistent op de net gelanceerde iPhone 4S, betekent in het Japans ‘billen’.

Awkward: Apple’s Siri translates as ‘buttocks’ in Japan

iPhone 4S, with Siri showing front and center

By Athima Chansanchai

While the world waited with bated breath on the release of a brand new iPhone 5, Apple’s anti-climactic announcement yesterday of the iPhone 4S not only took the wind out of a lot of sails, it also made the company’s naming choice for its new intelligent personal assistant look a little culturally ignorant.

Nou, je begrijpt het, m’n platvloerse grappen rolden er als zoete broodjes uit….”ik kom er aan, het geluid van m’n billen stond af” of, “heb jij daar het antwoord op? Nee, maar m’n billen wel” en wat te denken van “m’n billen zijn geinfecteerd”. Antwoord; “nou, dan jaag je Norton of McAfee er even door heen”. Jawel, echte originele Hollandse lol in the Valley! En toen bevroor m’n twitter scherm. Ondanks dat ik in mijn 27 augustus column twijfelend hoopte dat hij nog een tijdje van z’n leven zou kunnen genieten, kwam het toch nog als een donderslag bij heldere hemel aan. Uiteraard is alles al geschreven over hem en Apple of Pixar, dus daar hoef ik niet in herhalingen te vallen.

Uiteraard vallen me altijd wel zaken op die zo inherent zijn aan jouw eigen leven; hij was mede oprichter van Apple in 1976, het jaar waarin wij Multi Function Computers het leven lieten zien. Woz en hij als techneuten, wij (met z’n drietjes) als software service OEM. Jobs was 21, ik 30. Tel even op; 2+1 = 3 en 3+0 =………Werken met cijfers schijnt altijd te lukken, Steve gaat heen op 56 jarige leeftijd, ik passeerde net de 65. Het was eigenlijk griezelig om te constateren dat vanaf ons geboortejaar zoveel rekenkundige sommetjes met elkaar in verband gebracht konden worden. Zo hadden de grote en de kleine entrepreneur toch nog wat gemeen. Eigenlijk gaat m’n hart nog het meeste uit naar z’n zoon, die ongeveer even oud is als onze Ivar en die jochies hebben hun vader zo hard nodig! Vaya con Dios Steve, ik bedoelde het niet onaardig 27 augustus j.l. Even snelle rewind naar mijn posting op facebook n.a.v. de baseball play offs. Niet alleen reacties en ‘likes’ op facebook waren m’n deel, maar ook mensen die verbaal reageerden

·

Peter Laanen

Year after year I am watching the baseball play offs. Year after year it is clear to me that a company, whether government or private, only can win as a team. Team spirit and motivation will win it; lame, unprofessional behavior will run out of innings to claim victory.

LikeUnlike · · Share · October 4 at 10:03pm

o David King, Mark LaRiviere, Rob Gibson and 4 others like this.

§

Adam Weig mmmm consider the Yankees?

October 4 at 11:16pm · LikeUnlike

§

Ed Niskanen ?"United we stand, divided we fall."

Wednesday at 6:57am · LikeUnlike

Wat kan je dan genieten als het teamverband van de Detroit Tigers het wint van de grootverdieners uit New York.

IT’S ALL OVER – Alex Rodriguez caps off a forgettable ALDS with a strikeout against Jose Valverde, as the Yankees’ season ends in a 3-2 loss to the Tigers in Game 5 of the ALDS Thursday night at the Stadium.

Published: 10/08/2011 02:48:06

Credits: Robert Sabo/News

Het kan geen toeval zijn dat de helft van de natie geniet wanneer de man van $25 miljoen (op jaarbasis) als laatste op 3 slag uit gaat. ARod heeft nog nooit van teamverband of loyaliteit gehoord!

Net zo min als de CEO’s in de V.S.

In the 1950?s the pay separation between the average worker and CEO’s in what we now call the Fortune 500 companies used to be about 20 to 1 (for every dollar a mid level manager made, a CEO made 20 dollars. ) 20 to 1 was here in American and extreme compared to the rest of the world where even now it is more commonly about half of that. During the 1980s the pay gap between CEO’s and

average workers grew from 42:1 to almost 85:1. By 2004 it had jumped to 301 : 1. And now???… well now, right here in the good old US of A, the ratio of CEO pay to average worker pay is running 475 to 1 while in Japan, a very profitable nation with a very good standard of living, the ratio is 11 to 1. The average Japanese CEO would kill himself in shame if his company failed so badly that it needed to be bailed out by the government in order to stop the world economy from crashing. American CEO’s take bonuses of 15 million dollars for doing that.

Daarom komen er meer en meer protesten en is het niet verwonderlijk dat de ‘kleine man’ er nu echt de pest in krijgt. Voor het zover is gaat deze kleine man met zijn duif Mexico onveilig maken.

4:44Add to

Carlos Santana with Willie Nelson ~ TheY alL wenT to MexicO ~