Category: Uncategorized

Na wat zorgelijke maanden betreffende Astrid’s gezondheid, konden we uiteindelijk (opgelucht) de lang tegemoet geziene cruise naar Mexico’s Baja California aanvaarden.

Aangezien vliegen op korte afstanden meer een ‘pain in the butt’ is dan dat het vreugde oplevert, begonnen wij monter aan onze rit naar Long Beach (Haven L.A.) om een uurtje of zeven zondag de 27e september.

Wat dat betreft maakt zo’n ritje van 576 kilometer je niet zooveel meer uit in Californie.

Freeway 5 loopt als een liniaal naar de plek van bestemming, met genoeg pleister- en plas plaatsen om in alle behoeftes te voorzien.

Niet nerveus je van schoenen en riem ontdoen onder het toeziend oog van een barse TSA beambte op het vliegveld.

Over de zogenaamde beveiliging van prive vliegstrips heb ik inmiddels al uitgebreid kond gedaan in mijn column ‘17; toen en nu’.

Of ik al wat van Homeland Security gehoord heb?

Dacht het niet!

Rond 2 uur ‘s middags, inclusief lunch en andere geneugten, konden wij parkeren bij de cruise aanmeerplaats van Long Beach, niet ver van de originele Queen Mary, nu omgedoopt tot hotel.

Mocht Astrid op onderstaande antree foto wat ongelukkig kijken, dan moet ik verklappen dat de oorzaak daarvan is dat haar meegevoerde fles Scotch uit de koffer gevist werd, en derhalve ook niet aan boord kwam.

Wel mocht ik de fles naar de auto terugbrengen, ergo geen teloorgang als zodanig.

Mijn bourbon hadden wij, wegens het glasrisico, overgegoten in een plastic appelsap fles. Geen centje pijn, kwam er ongestoord doorheen!

Eenmaal aan boord kwamen wij tot ons grote genoegen in een gehandicapten cabine terecht met ruime badkamer en balcon. Wat een weelde!

Nadat de sloepenrol aangekondigd werd, en mensen ontboden werden naar hun trefplaats, besloten wij eensgezind ons van een whiskietje te voorzien en ons helemaal koest te houden.

Alhoewel wij in eerste instantie opgeschrikt werden door onze plotsklaps openslaande deur, gevolg van het indrukken van de rolstoelknop, leek ons snode plan te lukken.

Nadat wij de glazen aan de lippen hadden gebracht, vloog de deur alsnog open en verzocht onze hutbediende ons vriendelijk doch zeer dringend naar onze monsterplek te gaan.

Over betrapt worden gesproken!

Na twee dagen op de oceaan (heerlijk) en behoorlijk wat gelezen te hebben, zonder de noodzakelijke hapjes en snapjes uit het oog te verliezen, deden wij binnen enkele dagen Puerta Vaillarte aan, waarna Mazatlan en Cabo San Lucas volgden.

Nou ben ik geen reisverslaggever, maar klaarblijkelijk hebben wij altijd het geluk om uberdikke mensen in onze buurt te krijgen.

Terwijl Astrid aan het zwemmen was met de ‘fishes’, zich liet kussen door een dolfijn (materiaal volgt later dit jaar), begaf ik mij op pad om een koele Corona te bemachtigen.

Neergezegen op een prachtige luwerrijke plek, voorzien van dit werkelijke goudgele vocht, kwamen zomaar wat iguanas uit het struikgewas scharrelen.

Vervaarlijke beesten, doch totaal onschuldig.

Du moment dat ik afdrukte om hen te vereeuwigen, kwam het enorme hoofd van de TV reparateur uit Sacramento in beeld, waardoor zomaar een iguana of drie werd weggevaagd.

Zulke beelden zou Obama moeten gebruiken voor zijn health care reform!

Nou, dat is nog eens echt politically incorrect.

Terug op ons bootje van 14 verdiepingen begon het dagelijkse ritueel weer; glamour foto’s, pedicure, cabaret, een veiling waar we nog een ‘Peter Max’ op de kop tikten, alsmede een ets van Snoopy op z’n hondenhok.

We sloegen ons er manhaftig doorheen!

Moet wel zeggen dat met zo’n mannetje/vrouwtje aan boord van naar schatting een kleine 4.000, de organisatie klopte als een bus (of was het nou een kloppende zweer?).

Het a la carte restaurant was een dagelijks genoegen en als we ons zo bij tijd en wijle ‘s ochtends in de hut lieten verwennen, ging de zalm er in als Wieger Ketellapper.

Langste rijen voor welk buffet?

Natuurlijk; burgers, dogs en frites!

Je ziet de mensen terugkeren met borden om van te walgen; en van wat ze laten staan word je nog veel triester.

Nou ja, Obama kan ook niet echt blij zijn met zijn Nobel prijs, alhoewel goed bedoeld, is dit veel te vroeg in zijn carriere.

De meningen zijn daar nu reeds zo over verdeeld dat het gewoonweg eng wordt.

Waarom dwaal ik nou ineens zo af?

Wat ik eigenlijk zeggen wilde is dat wij die week zo genoten hebben omdat we echt ‘leven’ vierden.

Zo is het.

Daar hoort een liedje bij ter afsluiting:

The Beatles – We Can Work It Out

Om aan te geven dat de tand des tijds bij iedereen toeslaat!

Land van Maas en Waal

Zo kon het gebeuren dat ik afgelopen zondag met mijn 17 jarige beer van een zoon Kaj uit vliegen ging.

Dat wil zeggen; hij vloog en ik zat er achter.

Nou, als dat geen ‘food for thought’ geeft, dan weet ik ‘t niet meer.

En om te demonstreren dat ik niet alleen ouwe lullen muziek draai, geeft “Metro Station” onderstaand weer wat ik toen dacht: (vergeet niet te klikken).

Metro Station – "Seventeen Forever" Music Video

Ik dacht nog even aan Rober Long en diens “Je bent pas 17”, maar zijn partnerkeuze was toch niet geheel mijn genre.

Niets ten nadele van Robert Long; al zijn vinyl staat nog steeds in mint conditie in mijn album verzameling.

Al vliegend over de Bay Bridge, San Francisco, de Golden Gate Bridge en Alcatraz, borrelde herinneringen in mij op hoe ik als 17 jarige, we schrijven 1963, met mijn Tomos (armeluis Puch) Parijs aandeed.

Samen met mijn broer Aad, en vriend Aat de Boon, reden we uur na uur in de stromende regen; eerst naar Luxemburg.

Aat de Boon was 25 dagen jonger dan ik en werd geboren in het aanpalende perceel in de Van der Poelstraat; yes Sir, in Rotterdam.

Wij waren echte vrienden, maar na uren in de regen, met een vaartje van zo’n 35 tot 40 kilometer kon hij het bloed onder je nagels vandaan halen met zijn gezuig over niemandalletjes.

Zeiknat aangekomen in Luxemburg, ondergebracht in een huurtent die ook het vocht niet bij kon houden, werd de stemming er niet bepaald beter op.

Nadat de primus ook nog eens dienst weigerde, ging ik op m’n gemak een boterhammetje met sardines klaarmaken.

Mijn hele brommerzijtas zat volgepropt met die blikjes, waar ik dol op was.

Aat de Boon was gewoon chagreinig en maakte allerlei opmerkingen over de stank van mijn sardines.

Ik was in opperbeste stemming en nam de rol van zuiger over tot het moment dat Aat zei “nog een opmerking en ik sla je boven op je bek”, hetgeen mijnerzijds een hilarisch gelach ten gevolge had.

En daar kwam Aat de Boon met gebalde vuist op mij afzetten, en er ontstond een waar gevecht, waarbij broer Aad zenuwachtig vredestichtend tussendoor sprong, “jongens, jongens, stop er mee”.                                                  Tussen twee haakjes; wat missen jullie wat niet van deze tijd is? Inderdaad, geen mes, knuppel of pistool aanwezig bij dit robbertje!

Nadat de tent onder de sardines en bijbehorende olie kwam te zitten, inklusief penetrante geur, werd de vrede uiteindelijk mokkend getekend.

Vanaf dat moment werd de drooggarantie verzekering van de tent slechts een regel in de huurovereenkomst en lekte het vrolijk op alle plekken waar de sardines en de olie zich verspreid hadden..

Kaj verstoorde mijn gemijmer door me op het Presidio te wijzen waar George Lucas enige jaren geleden zijn imperium vestigde, amper een kilometer van de Golden Gate Bridge verwijderd.

Toen wist ik plotsklaps weer waar ik absoluut over wilde schrijven vandaag; veiligheid, waar de Amerikanen zo krampachtig bezig mee zijn op vliegvelden.

Na Kaj vastgelegd te hebben voor het nageslacht, met checklist (brandstof op peil, flappen okay, lampen doen het, etc.), en ik tussen de tientallen Cessna’s en Pipercups scharrelde, werd ik als door de bliksem getroffen.

Als regelmatige reiziger doe ik immers geroutineerd m’n schoenen uit, m’n riem af en verdwijnen alle metaalwaren in een bakje tijdens het inchecken op een vliegveld.

Hier in Concord niets van dit alles.

Kaj zei dat ik z’n vader was, waarna men mij gemoedelijk toeknikte om Kaj vervolgens de sleutels van het vliegtuig te geven.

Deze 17 jarige jongen opende vervolgens de deur naar de runway met de hem verstrekte code en papa dribbelde in zijn kielzog mee.

Geen hond meer in zicht; niet om mijn rijbewijs gevraagd ter identificatie, of mijn mobiele telefoon aan- en uitgezet ter controle. Niets, niente, nada, zilch!

Twee weken daarvoor hadden twee Nederlandse vrienden, waarvan een op het laatste moment instapte, zich daar ook over verwonderd.

Toch profilering?

Had ik er zo moeten uitzien om achterdocht te wekken?

Het zat me toch dwars en daags daarna heb ik een e-mail gestuurd naar Homeland Security.

Ik was er van overtuigd dat er met loeiende sirens gereageerd zou worden en dat alle vliegscholen tot nader order gesloten zouden worden.

Interview na interview werkte ik af en de koppen in de kranten en magazines schreeuwden over de ‘alien’ die het gat in de beveiliging gevonden had.

Niets van dit alles, slechts de sound of silence viel mij ten deel.

Er zijn waarschijnlijk duizenden vliegscholen in de Verenigde Staten en neem van mij aan dat het overal van hetzelfde laken een pak is.

Schande!

Overigens gaat het verhaal dat niet controleren (brandstof) ook John Denver de das omgedaan heeft!

John Denver – Leaving on a Jet Plane

Morgen lekker op de boot een cruise maken naar Mexico, H1 en weer.

Drs P Veerpont

N1 ik zal er geen grappen meer over maken maar volgende week kunnen jullie een gouwe ouwe tegemoet zien.

Peter & Paul zonder Mary; het raakte me als een moker.

Het merkwaardige is dat ik in de tijd van hun hits natuurlijk een Beatles en Stones fan was, maar het eerste liedje wat ik van hen hoorde deed mijn puberhart goed.

Waarschijnlijk op Radio Luxemburg omdat de Nederlandse zenders nog in pre Veronica status waren.

Onderstaand klik je op een stukje Peter, Paul & Mary geschiedenis; mooi om te beluisteren en bekijken.

Fast forward naar circa 4 minuten voor de Lemon Tree flard als je ongeduldig bent.

Tevens kunnen we in de spiegel kijken hoe we zelf aan fysieke veranderingen onderhevig zijn.

Carry It On – Peter, Paul and Mary – Part 1

Om heel eerlijk te zijn pep ik me dan op met de uitspraak die een vaste plek verworven heeft (met dank aan egaa Astrid) op onze manshoge koelkast:

En daarom is het zo grappig dat in die hele mix van “jong” en “oud” ik nu aan het stemmen ben voor Ferry Corsten, een van Nederlands top DJ’s.

En, DJ’s zijn nu eenmaal de nieuwe Goden van geluid en dans.

Even naar Wikipedia:

Ferry Corsten, also known under the alias System F, (born December 4, 1973 in Rotterdam, Netherlands) is a producer of trance music, in addition to being a DJ and remixer. He is currently ranked number 6 in a poll by British publication DJ Magazine. He also hosts his own weekly radio show, Corsten’s Countdown. He routinely plays at events all over the world with crowds in excess of tens of thousands.

“Wat heb jij hier dan mee te maken?”, hoor ik menig lezer mompelen.

Ja, vrienden, dit heeft een voorgeschiedenis.

Zijn vader, Martin Corsten, is mijn oudste goede vriend in dienstjaren.

Zo’n 47 jaar geleden (au….) zaten wij samen op dansles bij de Familie Wuyster in het Oude Noorden van Rotterdam.

Daar leerde hij z’n vrouw Yvonnne (Tolenaar) kennen, die in de stal van Johnny Hoes o.a. “Quand le soleil” op vinyl vastlegde.

Voor zover ik me kan herinneren bestond haar voorschot op de royalties uit het financieren van een stifttand.

Gezamenlijk maakten we deel uit van twee cabaretgroepjes in de 60-er jaren; “The Acting Tens” en “Les Troubadours”.

M’n oudste zoon Rick in de wieg achter de buhne.

A) rechts is inderdaad Martin

B) Dat was geen pruik op m’n hoofd

C) Daarna zijn we allemaal hongerig aan echte banen begonnen.

Martin heeft het echter geschoten; die werkt nu voor zijn zoon!

Ha!

Ik mag ook niet klagen, want ik werk voor de overheid en daar dragen mijn oudere kinderen weer belastingtechnisch aan bij.

Oh ja, Ferry heeft ook nog stage gelopen bij ons in Duitsland (Arcade) en bij vriend Hans van Hemert (o.a. Luv’ en Mouth & McNeal).

Hans zag brood in Ferry’s talent en dacht aan door Ferry gemaakte muziek onder het Hans van Hemert etiket!

Daar dacht Ferry anders over en het resultaat mag er zijn.

Onlangs trad Ferry op in de “Cow Palace” in San Francisco en vriend Martin had een aantal V.I.P. passen geregeld.

Daar gingen de heertjes van 16 en 17 met hun vriendinnetjes goede sier mee maken.

Dat is wat anders dan op een brommer met Davy Crockett pluim (die ook nog gejat werd) naar dansschool Wuyster.

Onder v.l.n.r. de oude baas, Kaj, Ferry’s vrouw Lia, Bo-Peter en Ferry.

Ferry Corsten – On Fire

 

Simon and Garfunkel – Old Friends

Old friends dus, vandaar mijn stem voor Ferry en het verzoek aan jullie om dat na te volgen (zie beneden).

Ga naar de website www.top100djs.net

Scroll naar beneden en klik op het knopje next ->

Vul op deze pagina alle gegevens in naam, email adres etc

Hierna klink je weer onderaan de pagina op next ->

Nu zie je een pagina waarop je 5 namen in moet vullen

Klik met je muis op het bovenste veld dat moet worden ingevuld.

Als het streepje knippert vul je hier de naam

Ferry Corsten in.

De rest van de velden kan je invullen met de namen

Breakfast

Rafael Frost

Solarstone

Lange

Klik nu weer op next ->

Volg in dit scherm gewoon de instructies,

(Gaap), ga nu weer een dutje doen!

Oh, oh, wat zijn we opgewonden; het regende en onweerde vannacht!

It Never Rains In Southern California

A tribute to california (or it’s weather if you will)… which is on fire. I thought this song fit so I put different videos of the wildfires on it.

En tegelijkertijd scheen de zon op de glooiende heuvels.

Onze twaalfjarige Ivar stommelde half slaapdronken zijn kamer uit en gilde dat het zo gaaf was om dit mee te maken.

Tegelijkertijd maakte hij zich zorgen dat het voetbal afgelast zou worden!

Nimmer meegemaakt in de elf jaar dat we hier wonen.

Zeker is dat het de aandacht afleidde van het wekelijkse geschut, zoals:

Rep. Joe Wilson Calls Obama A Liar During Address

 Hierover meer later.

De moppen over Californie gaan nu echt tot ons komen gezien de staat waarin wij verkeren.

En onze gouverneur wordt nu echt gezien als de ‘Terminator’ van het prachtige Californie, zowel door zijn partijgenoten als de democraten.

En met zulke t-shirts jut je ook omringende staten op om eens lekker op Californie te urineren!

Governator T-Shirt

Dus, ga er even voor zitten om er achter te komen wanneer je een Californian bent.

1. Je hebt een salaris van $300.000+ en je kunt je geen eigen huis veroorloven (maar wel een plek onder de zon!)
2. De lerares van de je zoontje’s derde klas heeft paars haar, een neusring en heet Bloem
3. Je hebt een pas geboren baby bezocht en kado’tjes meegenomen voor het kind, zijn twee moeders en de sperma donor
4. Als je een parkeerplaats vindt in San Francisco wellen tranen van vreugde en emotie op
5. De hengst bij Starbuck’s die een honkbal pet draagt en mooie shades (zonnebril) op heeft lijkt niet alleen op George Clooney, hij IS George Clooney
6. Je autoverzekering is net zo hoog als je hypotheek
7. Het miezert een beetje en elk TV station komt met een storm waarschuwing
8. Je wandelt langs een kleuterschool en alle kinderen zijn in de weer met hun mobiele telefoontjes
9. Jij en je hond hebben een therapeut, een persoonlijke trainer en een plastische chirurg
10. Je weet niet uit je hoofd of ‘weed’ nou wel of niet legaal is

Even serieus weer:

We praten hier dus over bijna 40 miljoen mensen, waaronder 14 miljoen kinderen.

En dan, Republikein Joe Wilson, kijk even naar de mensen zonder ziektekosten verzekering!

Shame on you Mr. Big Mouth!

Featured Topics: AP – U.S. Rep. Joe Wilson, R-S.C.,

Ninety minutes after Obama finished his address, the South Carolina representative—who yelled out “You lie!” after the president said he had never proposed providing coverage to illegal immigrants—issued a statement explaining he “let my emotions get the best of me.” According to the congressman’s office, Wilson also made a personal phone call to the White House in hopes of apologizing to Obama himself, but instead had to express his apologies to gatekeeper Chief of Staff Rahm Emanuel.

Het regent nog steeds, joepie!

Supertramp – It’s Raining Again

 

 

De week werd beheerst door het sluiten van de aorta tussen de East Bay (Oakland, Berkeley en ik) en San Francisco, oftewel een stuk van 90 meter van de Bay Bridge (Interstate 80) diende vervangen te worden. Er wordt gebruik gemaakt van…….afwaszeep om het geheel er in en uit te glijden. Master piece!

The San Francisco-Oakland Bay Bridge becomes a ghost town Thursday evening, Sept. 3, 2009, after Caltrans began their four-day closure allowing work crews to remove a 300-yard section of the eastern span and replace it with a detour connector. (Karl Mondon/Staff)

At the highly publicized 8 p.m. closure time, California Highway Patrol officers blocked off freeway approaches leading to the bridge, shutting down Interstate 80 between Oakland and San Francisco until 5 a.m. Tuesday. Meanwhile, highly specialized construction crews began slicing into the 3,300-ton bridge section that will be rolled out sometime Friday and then replaced by a new section to be slid in on giant rails. Caltrans is installing the new bridge section needed to create a detour so contractors have space to build part of the new Bay Bridge East Span, a $6.2 billion, seismically stronger replacement for the existing East Span.

Lukt de operatie echter niet van het weekend, met een extra dag omdat wij maandag Labor Day vieren, dan is de ramp niet te overzien. Dagelijks rijden er maar liefst 350.000 voertuigen over de brug. Moeten die andere wegen kiezen, dan zullen zowel de San Mateo brug als de Richmond brug totaal overbelast raken, hetgeen ook gebeurde tijdens de aardbeving van 1989.

Saillant detail van deze beving is dat mijn favoriete Oakland Athletics de San Francisco Giants een ‘sweep’ om de oren gaven in de best of seven om de Baseball World Series.

Photograph taken October 17, 1989 just 2 or 3 minutes after a 7.1 earthquake. Baseball fans in attendance at this point were still standing and looking around and surveying the damage. World Series Game 3 between the Giants and Athletics was not replayed until two weeks later, Oakland swept the series 4-0. There was only minor damage to the stadium, however extensive damage occured throughout the SF Bay Area.

“Onze’ Arne werd aangevallen zowel op de radio als in print door de Union SEIU Local 1000 die 95.000 staatsemployees vertegenwoordigd. Strawbs – Part of the union 1973

Arnold wordt er van beschuldigd dat hij de kortingen die hij bedongen heeft op hun salarissen toen de crisis begon niet meer terug wil betalen, zoals beloofd.

Het bedrag loopt inmiddels in de honderden miljoenen (and counting). De propaganda is volledig gericht op de erfenis die hij als gouverneur achterlaat, daarbij wordt hij vergeleken met een aantal voorgangers (die er natuurlijk rooskleurig van af komen). Hij wordt afgeschilderd als de man die een erfenis achterlaat van gebroken beloften en zelfs weigert de contracten na te komen die hij zelf ondertekende. Reeds eerder vuurden zij TV advertenties op hem af; klik op

“Shared”

Labor Day dus:

From Wikipedia, the free encyclopedia

Labor Day is a United States federal holiday observed on the first Monday in September (September 7 in 2009).

The holiday originated in Canada out of labor disputes (“Nine-Hour Movement”) first in Hamilton, then in Toronto, Canada in the 1870s, which resulted in a Trade Union Act which legalized and protected union activity in 1872 in Canada. The parades held in support of the Nine-Hour Movement and the printers’ strike led to an annual celebration in Canada. In 1882, American labor leader Peter J. McGuire witnessed one of these labor festivals in Toronto. Inspired from Canadian events in Toronto, he returned the USA, to New York and organized the first American “labor day” on September 5 of the same year.

The first Labor Day in the United States was celebrated on September 5, 1882 in New York City.^[1] In the aftermath of the deaths of a number of workers at the hands of the US military and US Marshals during the 1894 Pullman Strike, President Grover Cleveland put reconciliation with Labor as a top political priority. Fearing further conflict, legislation making Labor Day a national holiday was rushed through Congress unanimously and signed into law a mere six days after the end of the strike.

Labor Day zoals we het nu vieren!

Traditioneel, toch?!

Veel plaatjes deze week; niet omdat wij het weekend ‘af’ zijn vanwege het heugelijke feit dat wij 22 jaar al weer lief en leed wettelijk delen.

Voor de tellers onder jullie; nee, er komt geen uitbundig feest over drie jaar (offe….).

Mocht ik vorige week Telly Savalas nog op laten draven om “If” te zingen, dan wordt deze week daadwerkelijk als zodanig ingevuld.

De gebeurtenissen die elkaar in hoog tempo opvolgden konden inderdaad gekenschetst worden als:

“If a picture paints a thousand words, then why…..”. In mijn geval, waarom zou ik ze dan beschrijven.

Overigens kan er nu ook commentaar geleverd worden, mocht daar behoefte aan zijn.

Sen. Edward Kennedy * 1932 – 2009

Het bovenstaande hoeft geen nader betoog.

En, er is inderdaad een einde gekomen aan een politieke dynastie.

En meer dan ooit komt de volgende song weer aan bod wanneer we de verdere ontwikkelingen beschrijven.

Obama ’08 Abraham, Martin & John

Het kan geen toeval zijn dat gelijk na het overlijden van Ted Kennedy de volgende advertentie paginagroot ons tegemoet schreeuwde:

Folks, sign up with the U.S. Citizens Association in Akron, Ohio.

Summit County is long reputed as the "Meth Capital of Ohio." Statistics show that it is due mainly to Akron, which in between 2006 and July 2008 totalled 86 meth sites of the county’s 102, far exceeding every other city. In 2008, Summit County experienced a 42 percent spike in the number of meth labs raided and dismantled 68 labs, compared to 2007’s total of 48. The authorities said the decrease of Mexican meth being imported after the disruption of a major operation in 2005, attributed to the increase in locally made meth. The unusual high count putting both all counties and major cities of Ohio in a major deficit compared^[93] resulted in the Akron Council adopting several recommendations from the Meth Property Awareness task force on August 11, 2008. Some of these recommendations included, law enforcement agencies processing meth sites to submit an El Paso Intelligence Center (EPIC) form to the Summit County Sheriff’s Office, second the forms be put into a countywide database, and third that the Council urge state and federal governments to establish meth cleanup guidelines.^[94][95][96]

Nu weten we in ieder geval waar het geld vandaan komt voor al die advertenties!

Mooi geweest, op naar……(kan het niet vertellen, Astrid leest ook m’n columns!)

Die voetbalfoto bracht dus behoorlijk wat reacties teweeg!

Een bloemlezing:

Jos H.

Soms raakt het mij persoonlijk, zoals de Zoef Zoef opmerking van Zaterdag. Ik kan mij nog herinneren dat je mij –als voetbal buf- even wilde demonstreren hoe je een tegenspeler tegen de vlakte werpt zonder dat de scheidrechter het ziet. Ik kan nog de pijn in mijn hielen voelen

Jacco D.

Nog nimmer heb ik een schildpad boven de verdediging uit zien springen en dat op zaterdag avond sjapo vrind.

Jos K.

Mooi verhaal, Zoef! Die foto als Snieklaas spant de kroon!!!

Chris M.

Dat je goed kon voetballen wist ik niet, maar wie is die springende kerel met veel haar en die lange bakkebaarden. Om over zijn strakke kontje maar te zwijgen. (ahum)

Marco V.

Die Peter toch…! Nooit gedacht dat jij zo’n sportief typetje was geweest….(of überhaupt haar op je hoofd had gehad 😉

Aat de B.

Nou dacht ik toch dat je met een toupetje op voetbalde….

Haar dus!

Hair – Song Hair

Zoals uit het voorgaande lied blijkt is haar heel belangrijk voor heel veel mensen. En, niet onbelangrijk, er wordt grof geld mee verdiend.

Onderstaand wil ik overigens wel even aangeven dat de heer Peter Laanen weliswaar de tand des tijds niet heeft kunnen ontlopen, doch niet geheel zonder haar door het leven is gegaan!

 

Merkwaardig is dat mijn drie broers, een jonger, allen een goede bos haar met zich meeslepen. Die keren dat ik wel eens in de Lage Landen ben, is er soms sprake van een broertjesdag, al dan niet met thema. Sommige thema’s zijn het vermelden niet waard, danwel laten de foto’s een kant van de Laanens zien die ik u wil onthouden.

Zo kon het dus gebeuren dat mijn jongste broer Rob bedacht had dat het wel leuk zou zijn als alle broers voor een dag het leed zouden kunnen delen met mij. Het resultaat mocht er zijn!

Mocht u zich afvragen waarom broer Aad links een grote neus had gekregen, dan wil ik wel verklappen dat ik precies dezelfde geestige inval had als broer Rob, zij het op neuzengebied. En, Hollands zuinig! broer Aad is immers de enige van de broers met een kleine neus. Eigenlijk een soort wippertje dus. Vandaar dat ik besloot dat een Laanen neus voor ons allen de beste oplossing was.

Gelukkiger met of zonder haar?

Volgens de industrie heb je met haar meer geluk met de vrouwtjes/mannetjes, ben je succesvoller met solliciteren en, uiterst belangrijk, zelfverzekerder.

Dick Advocaat pinkt een traantje weg. Foto: AFP

Die stelling blijkt dus te kloppen, de succesvolle coach Dick Advocaat is na zijn haartransplantatie beduidend succesvoller geworden bij Zenith St. Petersburg en is bovendien de a.s. bondscoach van Belgie. En, ziet hij er niet een stuk gelukkiger uit?!

Okay, Advocaat is dus geen haar beter dan ik en hoewel ik dat haarfijn uit kan leggen, lijkt de tijd gekomen om afscheid te nemen zodat ik weer een beetje kan spelen met de mogelijkheden van mijn nieuwe blog website.

Boys will be boys, maar toch mag mijn ander alias, Kojak, deze eerste column in nieuw formaat afsluiten.

Telly Savalas – If a picture

It was 40 years ago today!

En deze?

Bij zulke momenten ga je in je eigen verleden spitten.

1969, wat een jaar!

De hits van o.a. Frank Sinatra, “My Way”, Shocking Blue met “Venus” en David Bowie’s “Space Oddity” galmen nog in mijn oren na.

Zager & Evans kwamen met hun hit “In the year 2525” nog het dichtst bij ons toekomstbeeld; “If man is still alive”.

Zager And Evans – In The Year 2525

 

En hoeveel zijn er heengegaan van al die hitmakers in 1969?

Frank Sinatra, George Harrison, John Lennon, het halve Beach Boys gezelschap, Marvin Gaye (door z’n eigen vader doodgeschoten), Serge Gainsbourg van “Je t’aime, moi non plus” (wat een verukkelijke hijgplaat). Mariska Veres, Elvis Presley (nog onwetend van het gegeven dat hij de dode schoonvader van MJ zou worden) en nog een handje vol.

En ik?

Ik werkte me de blaren in dag- en nachtshiften bij het Amerikaanse leger in Rotterdam. De Vietnam oorlog was in volle gang en in onze rustige terminal kregen wij de neergeschoten jongens onder onze hoede voor een administratieve rehab.

Daar ging je weleens mee uit naar b.v. de “Kaketoe” op de Nieuwe Binnenweg, en als er dan iemand tegen je aan strompelde in de drukte, dan gingen ze “ape shit”.

“What the f…, shall I kick the shit out of you?”.

Er tussenin en sussen.

Never a dull moment.

Fit als een hoentje; voetballen bij Alexandria in de Rotterdamse Alexanderpolder.

Gewoon scoren en boven de verdediging uitspringen (zie beneden).

 

Zo snel was ik dat ze me in de krant vergeleken met Zoef de Haas, belangrijk creatuur uit de “Fabeltjeskrant”.

Ging ik met de bus ergens naar toe (he, m’n brommer was kapot, okay?!), riepen de schooljochies in de bus “Zoef, zondag weer een doelpuntje, he?!”.

zoef de haas

 

Good times, good times.

Onlangs werd ik daar pijnlijk aan herinnerd toen ik, als coach van zoon Ivar, een half uurtje “partijtje” meedeed.

De andere dag stijf als een plank uit m’n bed gekropen.

Leek ik meer op die andere Fabeltjeskrant makker; Stoffel de Schildpad!

Behalve dat Stoffel zich uiterst moeizaam kan voortbewegen, heeft hij voortdurend last van mysterieuze kwaaltjes. Een ieder heeft medelijden met hem, maar weet niet goed wat te doen. Zo ook niet de Gebroeders Bever. Praktisch met beide benen op de grond bouwden zij een stoommobiel voor Stoffel, waarmee hij zich snel en comfortabel kon voortbewegen

Machtige films ook in 1969; Butch Cassidy and the Sundance Kid”, “Midnight Cowboy”, en het onvergetelijke “Easy Rider”.

Born To Be Wild and Easy Rider (Slipshotfilms)

 

Terugkomend op het Amerikaanse Leger, waar broer Aad me bijgelubd had, kan wel gesteld worden dat we een wereldbedrijfsteam hadden!

Onder andere met Bob Maaskant (vader van de huidige NAC trainer), maar zelf ook trainer van o.a. NAC en SVV geweest, Wim “Pingel” de Kreek, wegens concurrentie van Coen Moulijn bij Feyenoord, uitgeweken naar DFC (nu FC Dordrecht), Joop Langhorst, rechtsback bij Sparta (en bedwinger van voornoemde Moulijn), Brammetje Geilman, reserve keeper van Feyenoord, en ik dus.

Wij waren de schrik van elke bedrijfscompetitie.

Menigmaal kon je in het veld horen; “ach, laat Peet nou die pinantie nemen, heeft die ook een kooltje op z’n naam staan”.

Gouden tijden.

Na 40 jaar zijn die oorlogen nog steeds niet weg, en jammerlijk genoeg zal dat de komende decennia ook niet gebeuren.

Een van m’n voornaamste taken is dan ook om hoop en inspiratie aan mijn jongste (12) mee te geven; en niet te vergeten om als voorbeeld te fungeren.

Okay, nou weten jullie ook waarom ik na mijn misdienaartijd priester wilde worden!

En uiteindelijk, beste beeldbuiskindjes, heb ik mijn doel toch nog bereikt!

De enige echte in de San Francisco Bay Area sinds 1999!

Leuk he, zo’n prentjesverhaal voor grote mensen?!

Meestal reageer ik niet op de veelal prijzende commentaren die mij ten deel vallen naar aanleiding van mijn wekelijkse zaterdagmorgen gebroddel.

Ja, een op een, dat wel.

Niet alleen kom ik even terug op de drie die ik vorige week ontving qua inhoud, maar ook vanwege het gegeven dat ze van alle hoeken van de wereld kwamen.

Eigenlijk werd het ‘getriggerd’ door een opmerking van Sandra B. uit Amsterdam, doch momenteel zonder vaste woon- of verblijfplaats rondzwervend in Zuid Afrika.

Zij stelde het volgende:

Waarom start je niet eens een blog Laantje in plaats van deze mail acties, dan kunnen wij UW lezers ons commentaar op uw krabbels eens delen.

Dit overigens na een zeer geestig verhaal over de Zuid Afrikaanse rugbyers (naar aanleiding van mijn India 15 ei vermelding) dat ik jullie niet wil onthouden.

Vanuit het land van de millie pap benen (benen door inname van maismeelpap zo rond als mijn taille en u weet ik ben geen vespa) heb ik net De Bokkies voor de tweede maal zien winnen van de All Blacks(Kiwi’s) in de TriNations.

U begrijpt ik hou van deze sport waar de mannen zich niet tooien in pakken schuim en helmen maar waar het bloed vloeit. Waar tegelijk de scheidsrechter ultiem respect ten deel valt en waar de teams elkaar na afloop hulde brengen.

Waar mannen als Bakkies Botha 120 kg , JP Pietersen 98 kg(aka The Beast) en Bismarck de Plessis 112 kg heden gelaten keken naar de indrukwekkende haka van de Oceanische opponent om ze vervolgens te verslinden. Als ze niet wat ei en pap gaan eten in India zullen mijn geliefde Bokkies ze vat en plat druk (vastgrijpen en tackelen.

This just in from South Africa:

JOHANNESBURG, South Africa—Just before a recent game, South African rugby player Schalk Burger stated his belief that a rugby match isn’t a rugby match unless it “starts with a bang.” After less than a minute of play, Mr. Burger was sin-binned, or penalized, for what looked like an attempt to gouge an opponent’s eyeballs.

Far from condemning the act that earned Mr. Burger an eight-week ban, South Africa’s head coach Peter de Villiers suggested that the offended parties “go to the nearest ballet shop, get some nice tutus and get a great dancing show going.”

Vanuit Australie werd mij monter het volgende gemeld:

Mooie, mooie foto van Obama; hij ziet er nu al uit als een soort Ghandi!
We genieten van de Big Down Under.
Enne, 1984 was van George Orwell…

Inez H. (bekend schrijfster) uit het aanpalende Orinda meent dat laatste zinnetje nog even toe te moeten voegen (enne.).

Dat enne deed pijn; of ik niet wist dat het George Orwell was; het stond nota bene in het artikel dat ik bijvoegde.

Poeh, om me dat nou helemaal uit Australie te melden!

[TRANSLATED] pijn suzanne – youp van ‘t hek [TRANSLATED]Dat doet pijn Inez!

Vervolgens de heer Paul C., woonachtig in Florida en voormalig kantoorgenoot van Bunnik (zie column van 13 juni j.l. inzake het dildo incident).

Hij meende een aantal onjuistheden in mijn column aan te treffen (zeer wel mogelijk) en sloot als volgt af, waarbij de slotzin hem inderdaad redde van verwijdering.

Oh, en ook ‘potentieele’  (zakenpartners) moet ik helaas afkeuren voor gebruik in scrable (en semie-overheids blogs, ‘for that matter’).

~ Paul,  taal-purist.

Met dank voor je zaterdagse column, zeer gewaardeerd, houd me op je lijst.

Nadat ik hem luchtigjes wees op het gegeven dat scrable met meer dan 1 b geschreven werd, reageerde hij als volgt:

Verdorie … dat heb ik nu altijd als ik mensen aan ’t verbeteren sla .. begin ik zelf te blunderen.

Je hebt volledig gelijk, ’t is scrabble (OOK meer waard dan scrable!).

Vandaar Sandra B. dat ik er geen openbare blog van maak omdat

a) de exclusiviteit van de lezerskring weg is en b) alle kommentaren enorm zouden afleiden van datgene waar het nu eindelijk om gaat..

Eh…wat was dat ook al weer?

A senior moment:
‘WHERE is my SUNDAY paper?’  The irate customer calling the newspaper office loudly demanded, wanting to know where his Sunday edition was.
‘Sir,’ said the newspaper employee, ‘"Today is Saturday. The Sunday paper is not delivered until tomorrow, on Sunday.’
There was quite a long pause on the other end of the phone, followed by a ray of recognition as he was heard to mutter, ‘Well, shit… so that’s why no one was at church today.’